幽霊目線 Novels & Stories

ในสายตาเธอ “ใช่จ๊ะ มาส่งลูกสาวเองเลยแวะดูต้นจำปีของคุณยายน้องพู่นิดนึง นั่นลูกสาวเหรอ? ไล่เลี่ยกับลูกชายฉันเลยสินะ อืม หน้าเหมือนเธอเลยเนอะ อืม..พอดูพู่กันแล้ว..ไม่คล้ายกันเลยแหะ”

าทรายเรือนนี้พี่มอบเป็นของขวัญวันแต่งงานให้มลนะครับ พี่ทำเองกับมือทุกขั้นตอน ทรายด้านในคือทรายที่พี่เก็บกลับมาจากทะเลที่เราไปเที่ยวกับวันนั้น นำมาอบจนแห้งและย้อมสีธรรมชาติ ไม้ทำจากไม้สัก ด้านในพี่ใส่ผลึกคริสตัลเอาไว้ให้ด้วย เวลากลางคืนมันจะส่องแสงสว่างไสว วันใดที่มลมีปัญหา ให้รู้ว่าพี่จะเป็นแสงสว่างในชีวิตของมลเสมอ ถ้ามลมีปัญหาอะไร แล้วไม่มีใครช่วยเหลือได้ ก็ขอให้นึกถึงพี่

แก้วตาพึมพำอยู่ตรงกลางทางเดิน มองซ้ายมองขวาเพื่อสำรวจรอบๆตัวที่ตกแต่งเอาไว้อย่างดี ผิดกับชั้นอื่นๆที่เคยมีโอกาสได้ไปส่งข้างลิบลับ ชั้นนี้ราวกับย่อขนาดมาจากโรงแรม โซฟาชุดหรูติดกระจกใสสามารถมองเห็นวิวได้ อยากจะรู้ว่าเคยมีใครได้มานั่งจริงๆรึเปล่า เพราะมันดูเหม ือนเป็นชั้นที่ไร้สิ่งมีชีวิตอยู่ซะเหลือเกิน “ฮึ่ม! สำรวจพอหรือยังสาวน้อย” แก้วตาสะดุ้งโหยงเมื่อมีคนมากระซิบอยู่ข้างหู เกือบจะทำข้าวหลุดมือ พอตั้งสติได้ก็สูดลมหายใจเข้าปอด แล้วหันกลับไปมองคนที่ทำให้หัวใจเกือบวาย

ถามหล่อนในตอนที่ยังงัวเงีย “ถ่ายรูปไว้แบล็กเมล์คุณ” “หือ?” แม่ตัวร้ายยิ้มสวยแล้วชูสมาร์ตโฟนให้ดู เวหาตาเบิกโต บนหน้าจอปรากฏเพียงภาพนิ่งก็จริง แต่ในขณะที่เขาหลับและหล่อนก็หลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ แถมใส่ชุดที่มองอย่างไรก็มองออกว่าเป็นชุดนอน มันทำให้คนที่ดูรูปอยู่ เดาได้ไม ่ยากหรอกว่าพวกเขามีความสัมพันธ์กันเช่นไร

ภพหยุดพูดไปอึดใจหนึ่ง ภพถอนมือออกจากกระเป๋าแล้วยกขึ้นเกาต้นคอแก้เขิน สายตาคมกริบที่เคยกล้าสบตาทุกคนบัดนี้กลับมองพื้นดินบ้าง มองยอดไม้บ้าง ราวกับไม่รู้จะวางสายตาไว้ตรงไหน “ทำไมเหรอ” หลินถามหยั่งเชิง หัวใจของหลินเริ่มเต้นรัวเป็นจังหวะแปลกๆ เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของ ภพ

มันถามหาถุงยางแน่ ๆ “ของอะไรคะ ไม่เห็น” ฉันตอบไม่มองหน้าเขา แต่แกะผ้าพันแผลที่ข้อมือ และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป Line [ฉัน: Send Picture] [Dr. Nine: ใกล้หายแล้ว... ตัวแสบ]

นายจันมองหาคนไกลด้วยดวงตาที่สามารถมองได้ไกลลิบ มากสุดคงมองได้เป็นกิโลฯ แม้ว่ามันอาจไม่ชัดเจนนักแค่เห็นว่าแต่ละคนกำลังทำอะไร จากนัยน์ตาเป็นประกายใต้คอนแทคเลนส์สีน้ำตาลทรงเสน่ห์เช่นเดียวกับคนน้อง พวกเขามีใบขับขี่! ใบรับรองแพทย์ที่บ่งบอกอาการของสายตาอันเฉียบคมว่าเป็นการท ำงานผิดปกติของกลุ่มแยกแยะสีในตา อาการไม่ร้ายแรง สามารถใช้ชีวิตอย่างคนทั่วไป

ตอนที่ 19 ผิดแผน (ส่วนที่ 1) ดวงตากลมโตทอดมองทิวทัศน์ข้างทางผ่านกระจกรถสปอร์ตคันหรูที่พุ่งทะยานไปบนเส้นทางไม่คุ้นเคย แต่ลีลามั่นใจว่าทางสายนี้ไม่ได้จะพาเธอกลับบ้านแน่ๆ อีกทั้งไม่มีทางจะเป็นเส้นทางลัด เป็นได้ก็แต่ทางอ้อมโลกเท่านั่นแหละ สาวน้อยหันไปมองคนขับที่กำลังฮัมเ

โทรศัพท์ถูกรับสาย ผู้หญิงที่ปรากฏในหน้าจอเป็นฉันจริงๆ ด้วย อย่างน้อยใบหน้านั้นก็เหมือนฉันเป๊ะๆ ฉันถลึงตาโตมองดูผู้หญิงที่อยู่ในวิดีโอ มองดูอยู่นานฉันถึงแยกแยะออกว่าไม่ใช่ฉัน ผู้หญิงคนนี้เหมือนกับฉันมาก แต่กลับไม่ใช่ฉัน

ช้า แต่กดดันจนรู้สึกได้ เงาหนึ่งเดินออกมาจากความมืดปลายทางเดิน สูงกว่าคนทั่วไปมาก สวมชุดสีดำสนิท ไม่มีอาวุธในมือ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับหนักอึ้งจนจันทร์สิตาหายใจติดขัด ใบหน้าครึ่งล่างถูกปิดไว้ ดวงตาเย็นชาไร้ความรู้สึก