幽霊目線 Novels & Stories

เงาแล้วเงาเล่า หนึ่งคน สองคน สามคน เงาร่างจำนวนมากปรากฏขึ้น ลำตัวยาวรีดูไม่ใช่มนุษย์ สะท้อนแสงสลัวกลายเป็นเงาผี พวกมันยืนนิ่ง มองฉันอยู่ตรงนั้น เสียงหัวเราะคิกคักเริ่มดังขึ้นในอากาศ ฉันชะงักฝีเท้าแล้วรีบหมุนตัววิ่งหนีทันที

ฮองเฮากรีดร้องขึ้นมาเมื่อเห็นสายตาริษยา ก่อนที่ฮองเฮาจะมองหน้านั้นแล้วยิ้มมุมปากให้น้อย ๆ แล้วจับมือนั้นเอาไว้แน่น พร้อมกับขยับตาให้เยี่ยชิงอย่างรู้กันว่างิ้วโรงใหญ่กำลังจะแสดงแล้ว “ปล่อยข้านะ เจ้าคิดจะทำอะไร” พระสนมมองฮองเฮาอย่างตกใจไม่คิดว่าแผนที่วางไว้จะกลายเป็ นตนเองที่กลายเป็นเหยื่อ “คิดว่าข้าร้ายกว่าเจ้าเยอะ”

แกรกกรากใต้เงาไม้สูงไกล้กับเรือนใหญ่ในคุ้มของขุนศรี ปรากฏเงาร่างในชุดดำถมึนที่มีผ้าโผกปิดบังใบหน้าเอาไว้ ภายใต้ผ้าคลุมหน้านั้น คือแววตาอาฆาตร้ายหมายชีวิตที่จ้องมองร่างบางในสไบสีกลีบลำดวนที่เพิ่งเดินลงเรือนไป. บนเรือนยังเหม็นหืนความหวาน ทว่าใต้ถุนเรือนกลับเต็มไปด้วยจ ิตอาฆาตที่กำลำคุกรุ่นทีเดียว

มีตัวตนอยู่ภายในห้องทำงานนี้ มินตราสับปรับเรียวขาบนรองเท้าส้นสูงก้าวตามหลังซีอีโอหนุ่มไปติดๆ ทว่าก่อนที่บานประตูจะปิดลง เลขาฯ สาวกลับตวัดสายตาคมกริบเหลือบหันมามองพิมพ์มาดาอีกหน แววตาคู่นั้นเย็นเฉียบ เต็มไปด้วยกระแสแห่งความเคลือบแคลงและประกาศตนเป็นศัตรูอย่างเปิด เผย จนพิมพ์มาดาสัมผัสได้ถึงรังสีความเกลียดชังที่แผ่ซ่าน

“เดี๋ยวสิ” มือหนารั้งเรียวแขนบอบบางเอาไว้ ดวงตาคมมองสบกับดวงตากลมโตสวยใสของสาวน้อยวัยยี่สิบเอ็ดที่มองมาอย่างตกใจ รีบสะบัดมือออกจากชายหนุ่ม “คุณมีอะไรหรือคะ”