幽霊目線 Novels & Stories

เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังเหนือศีรษะของตนเองตามสัญชาตญาณ แต่ก็เห็นแค่เพียงเงาต้นไม้สีดำทะมึนซ้อนกันแปลกประหลาด สายลมพัดมา เงาต้นไม้ไหวระริก ยิ่งทำให้สิ่งนี้ดูน่ากลัวสยดสยอง แม้แต่ชินอ๋องหวยเหลียงยังรู้สึกเผลอรู้สึกว่าทั่วร่างกายของตนเองขนลุกเกรียวขึ้นอีกหลาย ชั้น เขาชักดาบซามูไรของตนเองออกมาตามสัญชาตญาณ ตั้งท่าพร้อมโจมตี และตะคอกด้วยเสียงเหี้ยมออกมา “ใครกัน?! ใครพรางเป็นเทพแสร้งเป็นผีอยู่ที่นี่?!”

ดุจดาวต่อประโยค น้ำเสียงหวาดกลัว ทั้งสองหันไปมองประตูห้องที่พังยับเยิน เห็นเงาดำทะมึนปรากฏขึ้น ร่างกายบิดเบี้ยวผิดรูปผิดร่าง สูงใหญ่เกินมนุษย์ปกติ ดวงตาเรืองแสงสีแดงก่ำ “วิ่ง!” ดุจดาวตะโกน พยุงร่างของอาทิตย์ขึ้น

หัวใจของฉันจมดิ่งลงสู่ก้นเหว ท่าทางที่มู่หยุนเผิงโทษฉัน ภาพมันซ้อนเหมือนกับชาติก่อนไม่มีผิด เขามองฉันด้วยความรังเกียจ และยืนเคียงคู่สนิทสนมกับเซวียเมิ่งอวี่ เซวียเมิ่งอวี่แสดงสีหน้าที่ดูได้แย่ในทันที เธอจ้องมองฉันด้วยสายตาอาฆาตแล้วตะโกนเสียงแหลม

ฉันไม่สนใจเสียงกลไก จ้องมองเงาร่างเลือนรางนอกแสงอย่างละโมบ สายตาหยุดอยู่ที่เงาดำนั้น ครั้งนี้ ฉันมองเห็นชัดแล้ว หางตาของเขาเปื้อนคราบน้ำตา และกำลังยิ้มให้ฉัน ฉันเอามือทั้งสองข้างประกบเป็นโทรโข่ง ตะโกนใส่เขาว่า

“คุณพัทจะให้หรี่อแอร์รึเปล่าครับ?” “ไม่เป็นไรมันก็ไม่ได้หนาวขนาดนั้นหรอก..” สายตาของเขากวาดมองไปยังด้านนอกของหน้าต่างรถด้วยความเบื่อหน่ายและไม่มีอะไรทำในยามนี้เขาจึงเลือกที่จะมองไปรอบ ๆ และนั่นทำให้เขาสะดุดเข้ากับสิ่ง ๆ หนึ่งที่เขาคิดว่าเขาคงจะตาฝาดไปแน่ ๆ “พิบูล.. ตรงนั้นคือโรงเรียนเหรอ?”

บอดี้การ์ดคนหนึ่งถามเสียงต่ำ ขณะที่เขากำลังชี้ไปยังบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ในมุมมืด เคนชิโร่หันไปมองตามทิศทางที่บอดี้การ์ดชี้ไป สายตาของเขาคล้ายจะจับจ้องไปที่บางสิ่งที่มิเอโกะไม่สามารถมองเห็นได้

จนกระทั่งสายตาสะดุดเข้ากับเงาร่างหนึ่งในมุมมืด ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องเขม็งมาทางนี้ มันราวกับมองทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณ ความเย็นจากที่ไหนไม่รู้ค่อย ๆ ซึมลึกลงไปถึงกระดูก เสียงกระซิบแผ่วราวสายลม ลอยมากระทบโสต คล้ายพยายามพูดบางอย่าง ทว่าประโยคนั้นพร่า เลือนเกินกว่าจะจับใจความได้

บทที่ 3 พลอยพิชญาร้องไห้ เธอจ้องมองดวงตาสีน้ำเงินเข้มคลั่กด้วยโทสะที่ผลาญเผา “เบน...อ๊ะ!” หญิงสาวร้องเสียงดังเมื่อร่างสูงใหญ่โถมตัวลงมาและจับไหล่เธอไว้แน่น สันกรามของเขานูนขึ้นมาจนเห็นได้ชัด เสียงที่กังวานออกจากปากเขาราวกลั่นมาจากความเจ็บปวด

น้ำเสียงไร้ซึ่งจิตวิญญาณถูกเปล่งออกมาจากปากของหญิงสาว สายตาเหม่อลอยจ้องมองไปบนเพดานสีขาวอย่างไร้จุดหมาย นัยน์ตาของเธอยังคงมองเห็นภาพของชายหญิงคู่นั้นฉายซ้ำวนไปมา "เธอพูดอะไรออกมารู้ตัวบ้างหรือเปล่ามะลิ เธอไม่รักลูกของตัวเองหรืออย่างไรทำไมเอาแต่พูดถึ งเรื่องความตายแบบนี้"