หายงอนหรือยัง 2

“พี่เพิ่งไปดื่มกลับไอ้ภัคมา เจออุ๋ยอีกแล้ว”

“มันบังเอิญไปไหมคะ เจอ 2 วันติดเลย”

ชักอยากจะเห็นหน้าแฟนเก่าของสามีตัวเป็น ๆแล้วสิ เคยเห็นแต่รูป ก็หน้าตาสะสวย หุ่นดีเหมือนนางแบบ มิน่าชาญชัยถึงได้ร้องไห้กอดขวดเหล้าอาลัยอาวรณ์อยู่หลายเดือน

“ไม่บังเอิญ แต่น่าจะตั้งใจมากกว่า” เพราะเคยคบหากันมาหลายปี อรอุมาคิดจะทำอะไรทำไมเขาจะไม่รู้ ที่ลิปสติกตกอยู่ในรถ นั่นก็เพราะอรอุมาจงใจให้เป็นแบบนั้น คงหวังให้เขากับพริมาผิดใจกัน

แล้วก็ได้ผลเสียด้วย

“ใครตั้งใจคะ พี่ชาญหรือพี่อุ๋ย ?”

“จะเป็นพี่ได้ยังไง พี่มีพริกแล้วนะ”

“พี่อุ๋ยคิดจะกลับมาหาพี่เหรอ ก็ไหนแต่งงานกับคนรวยไปอยู่ที่เชียงใหม่แล้วนี่ จะกลับมายุ่งกับพี่อีกทำไม” อรอุมาจะกลับมายุ่งกับชาญชัยอีกทำไมก็ในเมื่อแต่งงานกับเศรษฐีเจ้าของไร่ส้มชื่อดังของจังหวัดเชียงใหม่ไปแล้ว

“เห็นว่าหย่าและย้ายมาอยู่ที่นี่ถาวร”

“ไหนบอกว่าไม่ยุ่งแล้วทำไมรู้เรื่องเมียเก่าดีนักล่ะ” ขนาดบอกว่าเลิกติดต่อไปตั้งแต่ที่เลิกรายังรู้เรื่องส่วนตัวละเอียดถึงขนาดนี้ ถ้ายังติดต่อกันอยู่คงจะรู้ทุกเรื่อง รู้ทุกซอกทุกมุมกันเลยมั้ง

“ก็ไอ้ภัคมันถาม พี่นั่งอยู่ด้วยก็ต้องได้ยินไหม”

“พี่ภัคอยู่ด้วยตลอดตอนที่พี่อุ๋ยอยู่กับพี่ใช่ไหม คะ ?” กระชับอ้อมแขนแน่นเข้าเมื่อเห็นสายตาที่สามีมองเจ้าก้อนเนื้อเต่งตูมที่ดุนดันอยู่ใต้ชุดนอน

ยังไม่ใช่ตอนนี้ เธอไม่อยากทำรักกับชาญชัยในขณะที่ยังมีอารมณ์ขุ่นเคืองติดอยู่ในใจ

“อยู่ตลอด ไอ้ภัคช่วยเป็นไม้กันหมา มันไม่ยอมให้อุ๋ยเข้าถึงตัวพี่” คิดแล้วก็ขำ ภพภัคทำหน้าที่เพื่อนได้เป็นอย่างดี ดูตอนที่มันจงใจถามอรอุมาแต่ละคำถาม คงกะเอาให้อดีตคนรักจดจำให้ขึ้นใจว่าเขาแต่งงานมีเมียเป็นตัวเป็นตนแล้ว “ถอดชุดออกสิ เปียกหมดแล้ว”

“พี่ชาญออกไปก่อนเถอะค่ะ พริกจะอาบน้ำ”

“ออกได้ไงล่ะ พี่ก็เปียกเหมือนกัน” ชาญชัยพูดพลางแกะกระดุมเสื้อทำงานออกทีละเม็ด “เพราะพริกแหละ ไปนั่งตากฝนทำไมไม่รู้ ถ้าเป็นไข้ขึ้นมาอย่ามาบ่นตอนให้กินยานะ”

พริมาเป็นคนกินยายากโดยเฉพาะกับยาเม็ด  กว่าจะกินยาได้แต่ละเม็ด ทั้งลีลาทั้งต่อรอง หลายครั้งที่เขาต้องเอายาไปบดให้ละเอียดแล้วเทกรอกปากให้เมีย ไม่งั้นก็ไม่ยอมกินสักที

พริมาบุ้ยปากคล้ายกับว่ายังมีอารมณ์แง่งอนติดค้างอยู่ในความรู้สึก ไม่ใช่เพราะชาญชัยหรอกหรือที่ทำให้เธอน้อยใจ ถ้าตอนที่ทะเลาะกัน เขาอธิบายเหตุผลให้ฟัง ก็คงไม่ต้องเก็บมาคิดมากจนหัวแทบจะระเบิด พริมาหันหลัง กำลังจะเดินเข้าไปในโซนเปียกก็ถูกสามีโอบกอดจากด้านหลังพร้อมด้วยคำขอโทษที่ทำเอาคนที่น้อยใจมาทั้งวันรู้สึกหัวใจกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา

“พี่ขอโทษ ดีกันนะ”

ต่างคนต่างยืนนิ่ง ฟังเสียงหัวใจเต้นอย่างเป็นจังหวะผ่านเนื้อตัวอุ่นร้อน ตัวเปียกกันทั้งคู่ก็จริง แต่กลับรู้สึกอุ่น อุ่นทั้งกาย อุ่นทั่วใจ

“เรื่องอุ๋ย พี่บริสุทธิ์ใจนะ พี่ไม่เหลือความรัก ไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว” กอดเมียแน่นขึ้นอีกพร้อมแนบปลายจมูกคลอเคลียหลังใบหูเล็กลงมาซอกคอเปียกชื้น “ต้องง้อยังไงดีนะ”

         เอื้อมมือผ่านเอวคอดลากขึ้นไปสัมผัสสองก้อนเนื้อเด้งนุ่ม เคล้นเบา ๆพอเอาเจ้าของเกิดความรู้สึกหวามไหว พริมาโอนอ่อน ร่างกายและหัวใจเป็นของชาญชัยโดยแท้ ต่อให้โกรธ ต่อให้น้อยใจ อย่างไรก็หนีเขาไม่พ้น

         ความหวานล้ำดูดดื่มค่อย ๆคลืบคลาน สองกายเปลือยเปล่าแนบชิด เลือดในกายร้อนระอุ ทั้งที่อุณหภูมิภายนอกหนาวเย็น

เม็ดฝนเทกระหน่ำหนักขึ้น สาดกระทบกับประตูระเบียนจนเกิดเสียง กายเล็กโอบกอดกายหนา ซุกซบใบหน้าแนบอกกว้าง ยามที่นั่งอยู่บนหน้าตัก มองส่วนอ่อนไหวเชื่อมต่อกับกายแกร่ง

“พี่ชาญ” คลึงสะโพก บดเบียดเข้ากับความแข็งขืนพร้อมขมิบตอดรัดบางจังหวะ เมื่อความเสียดเสียวพุ่งปราดถึงจุดอ่อนไหว

ฝ่ามือหนาสัมผัสโนมเนื้อ บีบเคล้นจนฐานเต้านูนเด่นก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าใกล้ อ้าปากงับที่ยอดอกสีสวย ขบเบา ๆจนกายสาวสะดุ้ง จิกเล็บบนบ่าอย่างลืมตัว

“อื้อ! เจ็บนะคะ” ท้วงอย่างไม่เต็มเสียง

ชาญชัยไม่ได้อ่อนโยนกับเธอมากนัก แต่ก็ไม่รุนแรงจนรับไม่ได้ เขามีหลากหลายอารมณ์ บทจะนิ่งก็นิ่งมาก บทจะดุดันก็ทำเอาใจแทบขาด

“วันนี้จะเล่นบท เอาเมียให้ตายคาอก”

ทิ้งคำพูดที่ฟังแล้วรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวฉับพลัน มือหนาก็จับที่เอวเล็กเหนือบั้นท้าย ยกสะโพกงอนงามขึ้นแล้วกระทุ้งเสียบเสยตัวตนเข้าสู่กายนางมิดด้าม