Novel-novel oleh เรดเวลเวท

12:15 | โรงอาหารคณะนิเทศฯ“เฮ้ยยย! อิงค์ส่งมาแล้ว!”เสียงจีนส์ดังลั่นกลางโรงอาหารที่ผู้คนกำลังพลุกพล่าน ฉันที่เพิ่งอ้าปากจะตักข้าวกะเพราไข่ดาวคำสุดท้ายเข้าปากถึงกับสะดุ้งโหยงจนเกือบทำช้อนหล่น ไม่พูดเปล่า... ยัยเพื่อนตัวดีนี่ยังตบโต๊ะรัวๆ จนกลุ่มเด็กโต๊ะข้างๆ หันพรึ่บมามองกันเป็นแถว!“กูส่งเข้าไลน์กลุ่มแล้ว อ่าน ๆ ๆ เร็ว!”ฉันรีบเคี้ยวข้าวคำนั้นจนแทบจะกลืนลงไปทั้งเม็ด ก่อนจะคว้าวานิลาลาเต้เย็นแก้วโปรดมาดูดหนึ่งอึกใหญ่เพื่อดับอาการคอแห้งผาก แล้วรีบจิ้มเปิดแอปฯ ไลน์ทันที หน้าจอสว่างวาบขึ้นมาพร้อมข้อความยาวเหยียดที่ถูกฟอร์เวิร์ดมา...LINE —มีผัวกดออกไปเลยค่ะ👠 (3)Jeens: ผู้หญิงในตระกูลนี้ พอเข้าสู่วัยสาว (เริ่มมีประจำเดือน) จะสามารถมองเห็นผี และโลกวิญญาณทั้งหมดได้ถ้าอยากหยุดไม่ให้เห็น ต้อง “จูบกับผู้ที่เป็นคู่ชะตา” วันละ 1 ครั้ง ถึงจะกันผีได้ 24 ชม.แต่ถ้าพลาดแม้เพียงวันเดียว จะถูกผีเร่ร่อนห้อมล้อม และพลังชีวิตจะถูกดูดไปเรื่อย ๆ จนหมด ไม่มีทางกู้คืนได้ถ้าอยากปลดคำสาป ต้องออกล่าแร่ทั้งเจ็ด โดยแร่เหล่านี้จะปรากฏเฉพาะใน คืนวันเสาร์ เท่านั้นเวลาที่ดวงจันทร์ขึ้นตรงขอบฟ้า ผู้ถือกำไลถึงจะม

KANOMCAKE TALKS—วันต่อมา…@มหาวิทยาลัยวาเลนทิรา09:14 | ห้องโคเวิร์กกิ้งเมื่อคืนหลังจากที่ฉันกรี๊ดใส่หมอนจนคอแทบแตกและเส้นเสียงแทบพัง ฉันก็ได้สติขึ้นมาว่านี่ไม่ใช่เวลามานั่งกรี๊ดเล่นเหมือนคนบ้าอีกแล้ว เลยรีบคว้ากุญแจรถ Porsche สีขาวมุกสุดหรูคู่ใจ ที่ฉันตั้งชื่อไว้อย่างไฮคลาสว่า “น้องสเตลล่า”…ช่างมันก่อนเถอะ!เอาเป็นว่า ฉันขับเจ้าสเตลล่าพุ่งกลับบ้านกลางดึก เพื่อไปเอาตำราเล่มนั้นจากแม่“จูบทุกวัน อย่าขาดนะคะลูก”ใช่ค่ะ หม่าม๊าพูดประโยคนี้ส่งท้ายด้วยสีหน้าเรียบนิ่งอีกแล้ว เหมือนกำชับให้ดื่มนมอุ่นก่อนนอนส่วนพ่อก็ยืนยิ้มอ่อนอยู่ข้าง ๆ สนับสนุนภรรยาสุดที่รักเต็มที่เหมือนเดิมโอ๊ย! ฉันอยากกรี๊ดให้รถทั้งโรงปลิวจริง ๆพอกลับถึงคอนโด ฉันวางตำราเล่มหนาลงบนโต๊ะกลางห้องท่ามกลางความเงียบเชียบแค่เห็นหน้าปกหนังเก่าคร่ำคร่าที่มีรอยจารึกเลือนราง ฉันก็ขนลุกซู่ซ่า กลิ่นสาบกระดาษโบราณผสมฝุ่นคลุ้งกระจายออกมาจนแทบอยากจะโยนมันทิ้งออกนอกระเบียงแต่ทำไม่ได้…นี่คือตำราปลดคำสาปของตระกูลวรเมธาวงศ์เชียว!ฉันลองกลั้นใจเปิดดูหน้าแรก แล้วน้ำตาแทบไหลอ่าน! ไม่! ออก!ตัวอักษรส่วนใหญ่เป็นภาษาแปลกๆ ขยุกขยิกเหมือนไ

ZONE TALK—@มหาวิทยาลัยวาเลนทิรา19:21 | ห้องสตูดิโอ004สุดท้าย…พวกผมก็ส่งงานลูกค้าเลทจริง ๆดีที่ไอ้เพิร์ธมันโทรไปเคลียร์ทางโน้นไว้ก่อน ไม่งั้นคงได้ชิบหายกันหมดแน่ผม โซน คีรินทร์ อชิรวิชญ์คณะนิเทศฯ สาขาภาพยนตร์ดิจิทัล ปี 2จะว่าไปก็ไม่บ่อยนักหรอกที่ผมรับงานนอก ส่วนใหญ่เลือกแต่โปรเจกต์สเกลใหญ่หรืองานระยะยาวที่มันดูท้าทายหน่อย ส่วนงานยิบย่อยอย่างโฆษณาสั้นหรือวิดีโอรีวิวเล็กๆ... บอกตรงๆ ว่าไม่ใช่แนวก็ค่าตัวผม…มันไม่ได้ถูกนะครับฝีมือระดับนี้ คุณภาพงานกินขาดไม่เคยมีประวัติส่งงานเลทแม้แต่ครั้งเดียว…จนกระทั่งวันนี้!ทั้งหมดก็เพราะเสียเวลาที่ลานจอดรถกับยัยขนมเค้กเพี้ยน ๆ นั่น มีอย่างที่ไหน… อยู่ดีๆ ก็พุ่งมาขโมยจูบคนอื่นเสร็จแล้วสะบัดก้นขึ้นรถหนีไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้ผมนั่งบื้อเป็นควายจ้องอากาศธาตุอยู่นานเกือบสิบนาที กว่าสติที่กระเจิดกระเจิงจะกลับมาเข้าที่เข้าทางและพอรู้ตัวอีกที... งานก็สาย เลทเรียบร้อย“กูให้โอกาสมึงสารภาพ... มึงแอบแวะไปฟัดกับสาวที่ไหนมาใช่ไหมวะ!” เสียงไอ้ไคน์ดังขัดจังหวะความคิด พอหันไปก็เจอมันจ้องหน้าผมเขม็งพลางทำหน้ากวนตีนขั้นสุด“กูไม่ได้สันดานแบบมึง” ผมตอบส่งๆ พลาง

KANOMCAKE TALKS—สำหรับใครหลายคน กำไล ก็เป็นแค่เครื่องประดับชิ้นเล็ก ๆ เอาไว้สวมให้ข้อมือไม่โล่งจนเกินไปบางคนมีสะสมไว้เต็มกล่องกำมะหยี่ หยิบสลับใส่ให้เข้ากับชุดในแต่ละวันเหมือนเป็นเรื่องปกติบางเส้นราคาหลักสิบ ซื้อมาง่าย ๆ จากร้านริมทางบางเส้นเป็นของขวัญพิเศษราคาหลักพันและบางเส้นก็แพงระยับ ประดับเพชรพลอยจนสะท้อนแสงวิบวับ ราคาสูงลิ่วจนบางคนไม่กล้าแม้แต่จะลองแต่สำหรับฉัน…กำไลเส้นที่ใส่ทุกวัน ไม่ใช่ของโปรด ไม่ใช่ใส่เพื่อให้แมตช์กับชุดและไม่ใช่แค่เครื่องประดับที่ใส่ตามแฟชั่นแต่มันคืออวัยวะที่สามสิบสามของฉัน…และมูลค่าของมัน ประเมินไม่ได้!ฉัน ขนมเค้ก ลิธิรา วรเมธาวงศ์เกิดมาพร้อมชีวิตที่ใคร ๆ เรียกว่า เพอร์เฟ็กต์ครอบครัวอบอุ่น บ้านใหญ่โตโอ่อ่าฐานะไม่ต้องพูดถึง... รวยล้นฟ้าจนใช้ชาติหน้าก็ไม่หมดแถมหน้าตาก็สวยสะพรั่งจนใคร ๆ ก็ต้องเหลียวมองบนโลกนี้ จะมีผู้หญิงคนไหนโชคดีเท่าฉันอีกเหรอ…ไม่มีหรอกจนกระทั่งตอนอายุสิบสาม วันที่ประจำเดือนมาครั้งแรก ทันทีที่ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาปุ๊บ ก็แทบช็อกจนสลบ ไม่ใช่เพราะกลัวเลือด ไม่ใช่เพราะแตกเนื้อสาว แต่เพราะฉัน…เห็นผี!พวกมันยืนเบียดจองที่กัน

INTRO@มหาวิทยาลัยวาเลนทิรา17:21 | ห้องสตูดิโอ004“เฮ้ย โซน! ฟุตเทจที่ตัดเมื่อคืนอยู่ไหนวะ”เสียงเพิร์ธดังขึ้นจากอีกฝั่งโต๊ะ ทำเอาผมต้องละสายตาจากหน้าจอแมคบุ๊กที่เต็มไปด้วยไฟล์กระจัดกระจาย“อยู่ใน SSD …ไอก้า! เอาให้มันดิ๊”ประโยคหลังผมหันไปสั่งไทก้าที่นอนกระดิกตีนอยู่บนโซฟาอย่างกับโลกนี้ไม่มีเรื่องให้เดือดร้อน แต่มันกลับหันมาขมวดคิ้วใส่“มึงไม่ได้หยิบมาหรอวะ?”“เชี่ย…” ผมสบถลอดไรฟัน รู้ทันทีว่าความชิบหายมาเยือนรีบลุกขึ้นเต็มความสูง คว้าหมวกกันน็อกกับกุญแจรถแทบจะพร้อมกัน“เวรเอ๊ย อีกชั่วโมงแม่งเดดไลน์แล้วนะ!” ไคน์โพล่งเสียงดัง ซ้ำเติมเข้าไปอีก“เพื่อนครับ กูผิดไปแล้ว!” ไทก้าลุกพรวดขึ้นมาส่งสายตาอ้อนวอน “กูยอมทำทุกอย่าง—”“กลับมามึงจมตีนกูแน่!”เค้นเสียงต่ำทิ้งท้าย ก่อนพุ่งออกจากสตูฯโดยไม่รอฟังเสียงมันแก้ตัวสองเท้าก้าวเร็วตรงไปลานจอดรถโชคดีที่คอนโดอยู่ไม่ไกล ถ้าซิ่งเต็มสปีดคงยังพอทันเดดไลน์หงุดหงิดตัวเองฉิบ…ที่ดันไปไว้ใจไอ้เวรนั่นเมื่อคืนมันมานอนห้องผมเพราะต้องนั่งตัดงานกันยันสว่าง ทำเป็นพูดดิบดีว่าจะเก็บทุกอย่างมามอเองจบงานนี้ไม่ใช่แค่จมตีน จะให้มันเลี้ยงเบียร์ทั้งเดือนด้วย!พอถ

กราบสวัสดีคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านค่าา! 🙏🏻ได้ฤกษ์เปิดผลงานของ ‘ซอเบรี่’ แล้ว 💕เรื่องนี้เป็นแนว เหนือธรรมชาติ × คอมเมดี้ × โรแมนติกฟีลกู๊ด (จะพยายามกู๊ด แฮร่)พระเอกสายแบดบอย × นางเอกตัวท็อปมหา’ ลัยสองคนที่มั่นหน้าใส่กันระดับล้าน! โบ๊ะบ๊ะกันจนแทบไม่เหลือฟอร์ม แต่รับประกันครบรสแน่นอน 👻✨🩸 แนะนำเรื่องกรุบ ๆเพราะบาปกรรมของบรรพบุรุษ…เธอจึงเกิดมาพร้อม “คำสาปตระกูล”เมื่อหญิงสาวในตระกูลก้าวเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ ดวงตาของเธอจะถูกเปิดสู่ โลกที่สามมองเห็น ได้ยิน และรับรู้ถึง “วิญญาณ” ได้อย่างเต็มตัวหนทางเดียวที่จะปลดพันธนาการนี้ได้ คือต้องตามหา แร่ทั้งเจ็ดก้อน ในคืนต้องห้าม 🌕แต่ก่อนวันนั้นมาถึง…เธอต้อง “จูบเขาทุกวัน” เพื่อมีชีวิตอยู่ต่อ⚠️ คำเตือนนิยายเรื่องนี้มีฉาก “ผีโผล่–เลือดสาด–กลิ่นคาว-บรรยากาศหลอน”อาจไม่เหมาะกับคนขวัญอ่อนนะคะ ⚡🩸และยังมีฉาก NC กรุบ ๆ กับพระเอกสายหื่นสุดตัว!ไม่มีนอกกาย / ไม่มีนอกใจ มีบังคับเล็กน้อยเพราะนางเอกดื้อ 🫠ใครใจบาง…โปรดเตรียมหมอนกรี๊ดไว้ให้พร้อม ♡(มีคำหยาบคายเพื่ออรรถรสจ้า~)นิยายเรื่องนี้เป็น เรื่องแต่งตามจินตนาการเท่านั้นตัวละคร เหตุการณ์ แล