Novels by RGeraniuM

“...”“...”“คิดว่ายังไงบ้าง”คาเลนถามหาความเห็นขณะใช้ช้อนตักเนื้อกระป๋องเข้าปาก ใบหน้าเห่อแดงเพราะอากาศหนาวเย็นลงไปหลายองศา หลังจากได้ฟังเรื่องราวระหว่างคาเลนเดินทางคนเดียว ทางด้านรานนามิดกับไซอาร์ก็มองคนเล่านิ่งค้าง รับทราบเหตุการณ์ที่ถูกเพรลามิสต์ติดตาม ฆ่าภูตด้วยระดับพลังมหาศาล ทั้งยังเป็นลูกรัก หรือแม้แต่ชักชวนคาเลนเข้าไปเป็นพรรคพวกอีกต่างหากแต่มีเรื่องเดียวที่เขาไม่ได้เล่าไป นั่นคือความหลังแสนรันทดอัศวินคนนั้นทั้งสองคนฟังต่างฝ่ายต่างใช้ความคิดครู่หนึ่ง ก่อนลาสต์บอสจะกอดอกจับปลายคางตนเอง “ตอนนี้เขาอยู่แถวนี้รึเปล่าครับ?” คาเลนได้ยินแบบนั้นจึงมองซ้ายมองขวา แล้วยักไหล่อย่างไม่คิดมาก“ไม่แน่ใจ แต่ฉันคิดว่าหมอนั่นไม่น่าอยู่หรอก”“ทำไมแน่ใจล่ะครับ?”“พอคุยกันคืนนั้นเสร็จ เช้าวันต่อมาก็หายหัวไปเลยน่ะสิ ไม่ได้ยินเสียงหรือเจอร่องรอยอะไรเลย” คาเลนอธิบายให้อีกสองคนโล่งใจ แต่ก่อนจะตักเนื้อเข้าปากอีกคำก็นึกบางอย่างขึ้นได้ “อืม… ลืมไปเลย ทั้งสองคนเคยรู้จักเพรลไหม? หรือเคยเจอรึเปล่า?”“ไม่นะครับ”

***เนื้อหาตอนนี้มีความรุนแรงสูงและกล่าวถึงความรุนแรงทางเพศ การบังคับข่มขืน พฤติกรรมไม่เหมาะสม นักอ่านโปรดมีวิจารณญาณในการอ่านเป็นอย่างยิ่งแสดงสปอยล์TW :: Mentioned rape (มีการกล่าวถึงการข่มขืน) / Torture (การทารุณกรรม) / Sadism (เกิดความต้องการเพศเมื่อเห็นผู้อื่นเจ็บปวด)“คุณวสันต์”“...”“คุณวสันต์ครับ?”“หื้อ? มีอะไร?”คาเลนปรายตามองตามเสียงก็พบกับบุรุษผู้มีดวงตาขวาเป็นศิลา ไม่ใช่ใครไหนไกลแต่เป็นไซอาร์ที่มองมาด้วยสีหน้าเป็นห่วงและกังวลอย่างยิ่ง ตอนนี้ทั้งสองเดินตามคาเลนมาจนเจอในที่สุด แม้จะใช้เวลาไปบ้างแต่ก็ดี

‘เมื่อไรไซอาร์กับรานนามิดจะมาเนี่ย…’ฟู่ว…คาเลนพ่นลมหายใจเป็นไอควันพลางนึกตั้งคำถามถึงเพื่อนร่วมทาง อดสงสัยไม่ได้ว่าพวกเขาตามมาถึงไหนแล้ว ใกล้หรือไกล แต่ขณะนั้นหว่างคิ้วกลับต้องย่นจรด เพราะเสียงสดใสหนึ่งแทรกขัดกระแสความคิด“ทำหน้าเครียดเชียวนะครับ”เขาหันมองไปก็เจอกับเพรลามิสต์ ชายหนุ่มที่เพิ่งเจอไปเมื่อไม่กี่วันก่อน‘หมอนี่อีกแล้ว…’เจ้าของผมดำอดถอนหายใจไม่ได้ รู้สึกเหม็นเบื่อขี้หน้าชายคนนี้พิกล เหตุผลมาจากอีกฝ่ายที่เอาแต่ตามเขาทั้งวี่ทั้งวันเหมือนสตอล์กเกอร์ ต่างนิดหน่อยคือไม่คิดจะปกปิดตัวตนแม้แต่น้อย บางครั้งเดินข้างๆ แล้วชวนคุยไปด้วย บางครั้งก็ตามอยู่ห่างๆ เท่านั้นแน่นอนว่าพฤติกรรมชายคนนี้ทำเขารู้สึกขนลุกขนชัน รอยยิ้มหวาน นัยน์ตาสีแอเมทิสต์คล้ายอัญมณี เส้นผมบลอนด์สว่าง ท่าทางหนักแน่นและคล่องแคล่ว หากใครหลายคนพบเข้า ไม่ว่าจะเพศไหนคงมีอันต้องเผลอเหลียวมองตามบ้าง (สวยสะดุดตาเกิ๊น)“แกต้องการอะไร เพรลามิสต์”‘ถึงผมจะรู้สึกว่าหมอนี่หน้าต

‘เมื่อไรไซอาร์กับรานนามิดจะมาเนี่ย…’ฟู่ว…คาเลนพ่นลมหายใจเป็นไอควันพลางนึกตั้งคำถามถึงเพื่อนร่วมทาง อดสงสัยไม่ได้ว่าพวกเขาตามมาถึงไหนแล้ว ใกล้หรือไกล แต่ขณะนั้นหว่างคิ้วกลับต้องย่นจรด เพราะเสียงสดใสหนึ่งแทรกขัดกระแสความคิด“ทำหน้าเครียดเชียวนะครับ”เขาหันมองไปก็เจอกับเพรลามิสต์ ชายหนุ่มที่เพิ่งเจอไปเมื่อไม่กี่วันก่อน‘หมอนี่อีกแล้ว…’เจ้าของผมดำอดถอนหายใจไม่ได้ รู้สึกเหม็นเบื่อขี้หน้าชายคนนี้พิกล เหตุผลมาจากอีกฝ่ายที่เอาแต่ตามเขาทั้งวี่ทั้งวันเหมือนสตอล์กเกอร์ ต่างนิดหน่อยคือไม่คิดจะปกปิดตัวตนแม้แต่น้อย บางครั้งเดินข้างๆ แล้วชวนคุยไปด้วย บางครั้งก็ตามอยู่ห่างๆ เท่านั้นแน่นอนว่าพฤติกรรมชายคนนี้ทำเขารู้สึกขนลุกขนชัน รอยยิ้มหวาน นัยน์ตาสีแอเมทิสต์คล้ายอัญมณี เส้นผมบลอนด์สว่าง ท่าทางหนักแน่นและคล่องแคล่ว หากใครหลายคนพบเข้า ไม่ว่าจะเพศไหนคงมีอันต้องเผลอเหลียวมองตามบ้าง (สวยสะดุดตาเกิ๊น)“แกต้องการอะไร เพรลามิสต์”‘ถึงผมจะรู้สึกว่าหมอนี่หน้าตาดี แต่ก็เปลี่

สวบ... สวบ...ในป่าธานยามเช้าตรู่อันหนาวเหน็บ ปรากฏร่างสูงสาวเท้าบนพื้นหิมะ ทุกฝีก้าวเกิดร่องหลุมผนวกกับเสียงดังสวบสาบ แต่นอกเหนือจากชายหนุ่มก็ยังมีร็อตไวเลอร์กระโดดโลดเต้นใส่ผืนเกล็ดน้ำแข็งเป็นฉากหลัง เจ้านายสุนัขซึ่งเดินนำไม่ได้แยแสหรือเหลียวหลังไปมองนัยน์ตาสีมรกตสำรวจป่าพักหนึ่ง ก่อนจะกลับมาหลุบมองร่างในอ้อมแขนที่ตนอุ้มอยู่ นั่นคือเบนจามิน เธอหลับสนิทราวกับเด็กน้อยขดอยู่ใต้ผ้าห่มหนานุ่มบนเตียงอุ่นๆ อัศวินชำเลืองใบหน้าหญิงสาวอย่างพินิจ สังเกตออกว่าขอบตาบวมและข้อนิ้วมือสองข้างมีรอยแผลถลอกเลือดซึม“...”“เธอเป็นอะไร”“ไม่ตายครับ”เมื่อเดินมาถึงจุดค้างแรมก็ถูกยิงคำถามทันที ราวินตอบสั้นๆ ง่ายๆ แล้ววางร่างบางพิงกับต้นไม้บริเวณใกล้เคียงกองไฟ พอจัดท่าทางอีกฝ่ายเสร็จจึงนั่งลงข้างๆ คนหลับลึก“...”“...”ไม่มีบทสนทนาใดๆ ระหว่างฮันเตอร์กับอัศวิน หากว่าเป็นก่อนหน้านี้… ก่อนที่จะได้รู้ว่าราวินนั้นเป็นสายให้กับไซอาร์ เขาคงร่วมทางและสนทนากับเจ้าของใบหน้านิ่งเป็นรูปปั้นได้อย่างไม่เป็นปัญหา และไว้วางใจอีกฝ่

แสดงสปอยล์ TW :: Suicide thought (ความคิดจะฆ่าตัวตาย) / Attempted suicide (มีความพยายามฆ่าตัวตาย) / Starvation (ความหิวโหย) / Depression (อาการซึมเศร้า) เจ้าช่างเขลาที่เอาแต่ตามมนุษย์พวกนั้นต้อยๆมันไม่แม้แต่เฉลียวใจคิดถึงคุณค่าในตัวเจ้าเสียด้วยซ้ำเป็นเทพอย่างข้าเสียเองที่รู้ว่าเจ้าประเสริฐเพียงใดจำไว้ซะ มนุษย์น่ะโหดร้ายเสียยิ่งกว่าเทพอย่างข้าเป็นไหนๆ‘หุบปากซะ เดียอามาลัม’ยามรุ่งอรุณมาถึง เปลือกตาจึงค่อยๆ เลื่อนเปิดเผยอดวงเนตรสีน้ำตาลอ่อน เธอหันมองรอบข้างพบว่าบิทเทอกับราวินกำลังเตรียมตัวจะเดินทางต่อ พวกเขาเอาแต่จดจ่อสิ่งที่ตัวเองต้องทำ จึงไม่มีใครสนใจเธอนัก มีเพียงเจ้านั่มนั่มเท่านั้นที่มานั่งเฝ้ากระทั่งเธอตื่น เบนจามินยิ้มบางๆ พร้อมกับยื่นมือไปลูบร็อตไวเลอร์“หน้าเซ่อเหมือนเดิมเลยนะ”“ปากหมา ยัยเบนเจ