Nobela ni Twomeow

หลังจากพายุอารมณ์และความปรารถนาสงบลง เฟิงจูบซับเหงื่อที่หน้าผากมนของบัวเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะจำใจผละออกจากร่างนุ่มนิ่ม"กูไปก่อนนะ แล้วจะหาทางมาหาใหม่"เฟิงกระซิบสั่งลา สวมเสื้อเชิ้ตอย่างรวดเร็วแล้วปีนข้ามระเบียงหายวับไปในความมืดอย่างคล่องแคล่ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกายจางๆ และความอบอุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่บัวรีบดึงสติกลับมา หญิงสาวลุกขึ้นจากเตียงด้วยขาที่สั่นเทาเล็กน้อย รีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยที่สุด มือเรียวคว้ากระดาษทิชชูที่หัวเตียงมาเช็ดคราบน้ำรักขุ่นข้นของเขาที่เปรอะเปื้อนอยู่หว่างขาและต้นขาด้านในออกอย่างลวกๆ ก่อนจะรีบสวมเสื้อผ้าชุดเดิม จัดทรงผมให้เข้าที่ และสำรวจความเรียบร้อยหน้ากระจกอีกครั้ง"ตายแล้ว แดงเถือกเลย"บัวหน้าซีดเมื่อเห็นรอยจูบสีกุหลาบเด่นหราอยู่ที่ต้นคอขาวผ่อง เธอพยายามจัดปกเสื้อให้ปิดมิดชิดที่สุดเท่าที่จะทำได้ณ ห้องรับประทานอาหารบรรยากาศในห้องอาหารเงียบจนน่าขนลุก ที่หัวโต๊ะมี คุณนายหลิน นั่งตัวตรงรออยู่ ส่วนด้านขวาคือ อาเช็ง ที่นั่งเล่นโทรศัพท์ฆ่าเวลา เมื่อบัวเดินเข้ามา ทั้งสองคนก็หันมามองเป็นตาเดียว"ข ขอโทษค่ะที่มาช้า" บั

เฟิงคำรามต่ำในลำคออีกครั้ง ความหิวโหยในแววตาเข้มข้นขึ้นราวกับเปลวเพลิงที่ลุกโหม เขายกตัวขึ้นเล็กน้อย มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองอย่างเร่งรีบ ปุ่มกระดุมหลุดกระเด็นไปสองสามเม็ดเพราะความกระหายที่ไม่อาจยั้งใจได้อีกต่อไป เสื้อผืนนั้นถูกโยนทิ้งไปกองกับพื้นห้องอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นเป็นมัดๆ รอยแผลเป็นเก่าๆ และเหงื่อที่ชโลมกายจนมันวาว“เฮีย” บัวครางแผ่ว สายตาหลงใหลมองเรือนร่างกำยำของเขา ก่อนที่เฟิงจะถอดกางเกงขาสั้นของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว จนทั้งคู่เปลือยเปล่าต่อหน้ากัน ร่างกายร้อนผ่าวของเขาประกบลงมาทับร่างบางอีกครั้ง ผิวหนังสัมผัสกันโดยไร้สิ่งกีดขวาง“กูทนไม่ไหวแล้วบัว” เขากระซิบเสียงแหบพร่า ขณะที่มือหนาเลื่อนลงไปจับสะโพกมนของเธอ รั้งให้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น ก่อนจะเคลื่อนไหวเข้าหาเธออย่างช้าๆ แต่หนักแน่น ความคิดถึงที่อัดอั้นระเบิดออกมาผ่านสัมผัสที่รุนแรงและเร่าร้อนบัวกัดริมฝีปาก ครางเสียงแผ่วเบาในลำคอ ขณะที่ร่างกายเธอตอบสนองเขาอย่างเต็มใจ มือเล็กจิกเล็บลงแผ่นหลังแกร่งของเขา เฟิงเคลื่อนไหวเร็วขึ้น แรงขึ้น จังหวะที่ประสานกันราวกับคลื่นที่

ณ ห้องทำงานชั้นบนสุดของ Dragon Clubปัง!!!ประตูห้องทำงานหรูถูกถีบเปิดออกอย่างแรงจนบานพับแทบหลุด เฟิงเดินจ้ำอ้าวเข้ามาภายในห้องด้วยแววตาแดงก่ำที่ลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขารุนแรงจนอากาศในห้องดูเหมือนจะบิดเบี้ยวโครมมมม!!!มือหนากวาดแฟ้มเอกสาร คอมพิวเตอร์ และข้าวของบนโต๊ะทำงานราคาแพงลงพื้นจนหมดเกลี้ยง แจกันลายครามใบละแสนถูกหยิบขึ้นมาขว้างใส่ผนังจนแตกกระจายกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย"โธ่เว้ย!!! แม่งเอ๊ย!!!"เฟิงสบถลั่นห้องเหมือนสัตว์ป่าบาดเจ็บ เขาเตะเก้าอี้หนังตัวใหญ่จนปลิวไปกระแทกตู้โชว์ด้านหลัง"เฮีย ใจเย็นๆ ก่อนครับเฮีย!"เหล่าลูกน้องนับสิบคนที่ยืนอออยู่หน้าประตู รวมถึงอาเหลียงและไอ้จุก ต่างถอยกรูดไปยืนหลบมุมด้วยความหวาดผวา ไม่มีใครกล้าเฉียดกรายเข้าไปใกล้รัศมีทำลายล้างของนายเหนือหัวเขาเดินวนไปวนมากลางห้องเหมือนเสือติดจั่น ความอัดอั้นตันใจที่ทำอะไรไม่ได้ ความเจ็บใจที่ถูกแม่ตัวเองหักหน้า และความผิดหวังที่ใบบัวเลือกที่จะเดินจากไป มันสุมอยู่ในอกจนแทบระเบิดเขายกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเดิ

รถยุโรปสีดำมันปลาบแล่นผ่านประตูรั้วเข้าสู่เขตคฤหาสน์ตระกูลเฟิงอันกว้างขวาง บัวมองผ่านกระจกติดฟิล์มดำออกไปด้านนอก หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ภาพที่เห็นตรงหน้าคือภาพเดิมที่ซ้อนทับกับความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนอย่างแนบสนิทสวนดอกไม้ที่เธอเคยตื่นแต่เช้ามารดน้ำต้นหูกวางต้นใหญ่ที่เธอเคยไปนั่งหลบมุมร้องไห้บ่อปลาคาร์ปที่เธอเคยทำหน้าที่ให้อาหารทุกอย่างยังคงตั้งอยู่ที่เดิม สภาพเดิม และได้รับการดูแลรักษาอย่างดีเยี่ยม แทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากวันที่เธอเดินหิ้วกระเป๋าจากไปเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าเวลาในบ้านหลังนี้ถูกแช่แข็งเอาไว้"ลงมาได้แล้ว"เสียงเรียบๆ ของคุณนายหลินปลุกบัวจากภวังค์ หญิงสาวรีบก้าวลงจากรถ เดินก้มหน้าตามหลังประมุขฝ่ายหญิงเข้าไปในตัวคฤหาสน์ เหล่าสาวใช้และบอดี้การ์ดต่างก้มหัวทำความเคารพตลอดทางเดิน บรรยากาศภายในบ้านเงียบสงบ เย็นเฉียบ และเต็มไปด้วยระเบียบวินัยที่เคร่งครัดจนน่าอึดอัด"ตามฉันขึ้นไปบนห้อง"คุณนายหลินสั่งสั้นๆ ก่อนจะเดินนำขึ้นบันไดวนปูพรมสีแดงเลือดหมู มุ่งหน้าสู่ห้องทำงานส่วนตัวที่ชั้นสองแกร๊ก

คุณนายหลินปล่อยมือจากคางของบัว แล้วถอยหลังกลับไปยืนกอดอก สายตาคมกริบมองกวาดไปทั่วเรือนร่างของหญิงสาวราวกับกำลังตีราคาสินค้า"ช่วงนี้คนดูแลส่วนตัวคนเก่าของฉันเพิ่งลาออกไป" คุณนายหลินเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ฉันกำลังขาดคนรู้ใจคอยบีบนวด คอยดูแลเรื่องจุกจิกจู้จี้พอดี จะหาคนใหม่ที่ไว้ใจได้ก็หายาก"เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อนึกแผนการบางอย่างออก"ได้ข่าวว่าเธอติดหนี้ตาเฟิงอยู่ห้าล้านนี่? เอาอย่างนี้ไหมล่ะ ฉันจะ ชดใช้หนี้ ทั้งหมดแทนเธอเอง"บัวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ห้าล้านบาทไม่ใช่เงินน้อยๆ แต่สำหรับนายหญิงตระกูลเฟิง มันคงเป็นแค่เศษเงินที่อยู่หลังตู้เย็น"แลกกับการที่เธอต้องกลับมาอยู่ข้างกายฉัน" คุณนายหลินยื่นคำขาด "มาเป็นคนดูแลส่วนตัว คอยปรนนิบัติรับใช้ฉันที่บ้านใหญ่ เหมือนสมัยที่เธอยังเป็นเด็กในบ้าน ตกลงไหม?""ไม่!!!"เสียงตะโกนปฏิเสธดังลั่นไม่ใช่จากปากของบัว แต่เป็นเสียงของเฟิง ที่สวนขึ้นทันควันด้วยความโกรธจัด เขาเดินเข้ามาขวางหน้าบัวอีกครั้ง จ้องหน้ามารดาด้วยแววตาแข็งกร้าว"ม้าคิดจะทำอะไร? บัวไม่ใช่คนรับใช้แล้ว! และผมก็ไม่ยอมให้บัวกลับไปเป

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าตรู่สาดส่องผ่านหน้าต่างไม้เก่าๆ เข้ามาภายในห้องนอน ปลุกให้ ใบบัว ลืมตาตื่นขึ้นมาในวันใหม่ หญิงสาวหันไปมองคนข้างกาย เฮียเฟิง ยังคงนอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ใบหน้ายามหลับของเขาดูผ่อนคลาย ไร้พิษสงและความดุดันเหมือนตอนตื่น ดูไปดูมาก็เหมือนแมวยักษ์ที่นอนขี้เซาหลังจากออกล่าเหยื่อมาทั้งคืนบัวระบายยิ้มจางๆ ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวลุกจากที่นอนอย่างแผ่วเบาที่สุดเพราะกลัวเขาตื่น เธอหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำ จัดการอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดเสื้อลูกไม้สีขาวและผ้าซิ่นยาวคลุมเข่าดูเรียบร้อย สวยหวานแบบไทยๆ"ไปทำบุญให้แม่ดีกว่า"บัวพึมพำกับตัวเอง เธอหยิบกระเป๋าสตางค์แล้วเดินย่องออกจากบ้านไปเงียบๆ เพื่อไปตลาดเช้าหน้าปากซอยณ วัดประจำชุมชนบรรยากาศยามเช้าที่วัดเต็มไปด้วยความสงบเงียบและกลิ่นหอมของธูปเทียนจางๆ บัวจัดการซื้อข้าวปลาอาหารคาวหวานและดอกบัวสวยๆ มาชุดใหญ่ เธอนั่งคุกเข่าลงริมทางเดินอย่างสำรวม รอใส่บาตรพระสงฆ์ที่เดินบิณฑบาตผ่านมาหลังจากกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลเสร็จเรียบร้อย บัวก็เดินตรงไปยังกำแพงวัดโซนที่เก็บอัฐิของผู้ล่วงลับ เธอหยุดยืนอยู่ท

ณ โรงพยาบาลประจำอำเภอที่ห่างออกไปไม่ถึงสิบกิโลเมตร แก้วใสเปิดประตูเข้าไปในห้องผู้ป่วยพิเศษ ร่างกายที่เพิ่งผ่านการอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณมาอย่างหนักหน่วงรู้สึกสดชื่นขึ้นมาก เธออยู่ในชุดเสื้อยืดสีพื้นเรียบๆ กับกางเกงยีนส์ขาสบาย ดูแตกต่างจากลุคของ เคทตี้ Krystal Clear ที่เธอมักจะแสดงออกให้ผู้อื่นเห็น"ย่าจ๋าเป็นยังไงบ้าง" เธอก้าวเข้าไปนั่งลงข้างเตียง จับมือเหี่ยวย่นของคุณย่าขึ้นมากุมไว้อย่างแผ่วเบา"โอ๊ยค่อยยังชั่วแล้วหล่า" หญิงชราตอบเสียงแผ่ว แต่ดวงตายังคงทอประกายแห่งความยินดีที่ได้เห็นหน้าหลานสาว "เห็นหน้าแก้ว ย่าก็มีแฮงขึ้นมาแล้ว""แม่บอกว่าย่าบ่นหาแก้วใหญ่เลยนะ""ก็คิดฮอดนั่นล่ะ"ผู้เป็นแม่ที่นั่งอยู่อีกฝั่งของเตียงคลี่ยิ้มอ่อนโยน "วันนี้คนมาเยี่ยมย่าเยอะเลยนะแก้ว ขนาดปลัดอำนาจ ลูกชายผู้ใหญ่บ้านเขายังอุตส่าห์แวะมาเยี่ยมเลยนะลูก เขาเป็นคนดี๊ดีน้ำใจงาม"แก้วใสสัมผัสได้ถึงนัยบางอย่างในประโยคนั้นได้ในทันทีการปูทางสู่การจับคู่ที่เธอแสนจะเอือมระอา "อ๋อค่ะ" เธอตอบรับเพียงสั้นๆ พลางกรอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอาใจในจังหวะที่แม่เผลอหันไปทางอื่นก๊อกๆๆยังไม่ทันที่บทสนทนาจะดำเนินต่อไป เสียงเคาะประตูที่ดังข

จังหวะกระแทกกระทั้นของร่างกายที่บดเบียดเข้าหากันบนเตียงเหล็กเก่าๆ ซึ่งส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดในทุกครั้งที่ขยับเคลื่อนไหว กลิ่นแป้งฝุ่นราคาถูกผสมกับกลิ่นเหงื่อของสตรีเพศที่อยู่ใต้ร่าง คลุ้งปะปนไปกับกลิ่นน้ำมันเครื่องและไอเหล็กจางๆ ที่ติดอยู่บนผิวกายของเขาจนกลายเป็นกลิ่นเฉพาะตัว ร่างแกร่งกระตุกเกร็งเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะผ่อนลมหายใจพรืดออกมาอย่างหนักหน่วง เสียงหอบกระเส่าของหญิงสาวนิรนามที่ข้างหูค่อยๆ แผ่วลงพร้อมกับแรงกอดรัดที่คลายออก วายุพลิกร่างลงนอนหงายข้างๆ ดวงตาคมกริบจ้องมองเพดานสังกะสีของห้องพักชั้นบนที่ทำขึ้นอย่างลวกๆ เหนืออู่ซ่อมรถของตนเอง "เฮียขา" เสียงหวานที่พย่าามจะออดอ้อนดังขึ้นข้างกาย "…" เขาไม่ตอบ เพียงแต่ลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือไปคว้ากางเกงยีนส์ทำงานตัวเก่าที่กองอยู่ปลายเตียงขึ้นมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว แผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและรอยสักรูปมังกรที่เลื้อยพันจากหัวไหล่ข้างหนึ่งไปยังกลางแผ่นหลัง "จะไปแล้วเหรอคะอยู่คุยกันก่อนสิ" วายุหันกลับมามอง เรือนร่างเปลือยเปล่าที่พย่าามจะยั่วยวนบนเตียงนั้นไม่ได้กระตุ้นอารมณ์ใดๆ ในตัวเขาเขาส่งเสียง "อืม" ในลำคอเป็นคำตอบ ก่อนจะเ

เครื่องบินลดระดับลงต่ำเสียจนแก้วใสสามารถมองเห็นยอดต้นตาลที่ยืนทะนงอยู่กลางผืนนาได้ วงล้อแตะพื้นรันเวย์ของสนามบินWelcome to Udonthani ร่างระหงในชุดเดรสผ้าสีขาวบริสุทธิ์ของแบรนด์ดังก็ต้องมาเผชิญกับไอร้อนระอุที่แผ่ซ่านจากพื้นปูนของสถานีขนส่ง ร่างกายที่คุ้นชินกับเครื่องปรับอากาศตลอดเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงถึงกับสะท้าน เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมและขมับทันทีรถโดยสารประจำทางสีแดงเลือดหมูคันเก่าคร่ำคร่าจอดเทียบท่า เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นแก้วใสถอนหายใจยาว ก่อนจะก้าวขึ้นไปอย่างทุลักทุเลพร้อมกับกระเป๋าเดินทางหลุยส์ วิตตองใบใหญ่ที่ดูแปลกแยกจากทุกสิ่งรอบตัว กลิ่นน้ำมันดีเซลผสมกับกลิ่นเหงื่อไคลและฝุ่นคลุ้งตลบอบอวลจนเธอต้องยกหลังมือขึ้นมาปิดจมูกรถเคลื่อนตัวออกจากชานชาลาอย่างเชื่องช้า ภาพสองข้างทางเริ่มเปลี่ยนจากตึกแถวเป็นบ้านไม้ จากถนนลาดยางเป็นถนนคอนกรีต และในที่สุดก็เข้าสู่ถนนลูกรังสีแดงฉานสุดสายป้ายรถเมล์คือศาลารอรถเก่าๆ กลางสามแยกที่ไร้ซึ่งวี่แววของรถรับจ้าง จะมีก็แต่ร่างของชายชราผิวคล้ำแดดคนหนึ่งที่กำลังนั่งสานตอกอยู่ใต้ร่มเงาของต้นโพธิ์ใหญ่"ลุงชม!" แก้วใสตะโกนเรียกอย่างมีความหวัง

"เอาล่ะค่ะทุกคน! และนี่ก็คือฟินิชลุคที่เคทตี้แต่งให้ดูในวันนี้ฉ่ำมงลงสมคำร่ำลือมั้ยค้า!"เสียงหวานใสเจือความออดอ้อนนิดๆ ดังออกมาจากริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำแบรนด์ดัง แก้วใส หรือในชื่อที่ผู้ติดตามกว่าห้าล้านคนรู้จักกันดี เคทตี้ Krystal Clear กำลังจีบปากจีบคอส่งจูบผ่านกล้องสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางคอนโดหรูใจกลางกรุงเทพฯแสงไฟจากสปอตไลท์วงแหวนสะท้อนในดวงตาคมสวยที่กรีดอายไลเนอร์เฉี่ยวกริบ ทำให้เธอดูเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบราคาแพงที่ใครก็อยากครอบครองคอมเมนต์ในไลฟ์สดไหลรัวเร็วเป็นสายน้ำสวยมากแม่!ลุคนี้ปังมากค่ะซิสสสส FC พี่เคทตี้ค่า กดหัวใจให้รัวๆ เปย์สติกเกอร์ให้แล้วนะค้าคนสวยแก้วใสยิ้มรับอย่างเป็นธรรมชาติ สมองประมวลผลอ่านคอมเมนต์ที่น่าสนใจไปพร้อมกับขอบคุณของขวัญและสติกเกอร์ที่แฟนคลับส่งมาให้ไม่ขาดสาย นี่คือชีวิตของเธอในปัจจุบัน อินฟลูเอนเซอร์เบอร์ต้นๆ ของประเทศ ที่แค่ขยับตัวก็เป็นเงินเป็นทอง แค่หยิบจับสินค้าอะไรก็แทบจะ Sold Out ในข้ามคืน"วันนี้ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาดูไลฟ์กันนะคะ ใครอยากให้เคทตี้ลองเครื่องสำอางตัวไหน หรืออยากให้ทำคอนเทนต์อะไรอี