Novels by Twomeow

ณ โรงพยาบาลประจำอำเภอที่ห่างออกไปไม่ถึงสิบกิโลเมตร แก้วใสเปิดประตูเข้าไปในห้องผู้ป่วยพิเศษ ร่างกายที่เพิ่งผ่านการอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณมาอย่างหนักหน่วงรู้สึกสดชื่นขึ้นมาก เธออยู่ในชุดเสื้อยืดสีพื้นเรียบๆ กับกางเกงยีนส์ขาสบาย ดูแตกต่างจากลุคของ เคทตี้ Krystal Clear ที่เธอมักจะแสดงออกให้ผู้อื่นเห็น"ย่าจ๋าเป็นยังไงบ้าง" เธอก้าวเข้าไปนั่งลงข้างเตียง จับมือเหี่ยวย่นของคุณย่าขึ้นมากุมไว้อย่างแผ่วเบา"โอ๊ยค่อยยังชั่วแล้วหล่า" หญิงชราตอบเสียงแผ่ว แต่ดวงตายังคงทอประกายแห่งความยินดีที่ได้เห็นหน้าหลานสาว "เห็นหน้าแก้ว ย่าก็มีแฮงขึ้นมาแล้ว""แม่บอกว่าย่าบ่นหาแก้วใหญ่เลยนะ""ก็คิดฮอดนั่นล่ะ"ผู้เป็นแม่ที่นั่งอยู่อีกฝั่งของเตียงคลี่ยิ้มอ่อนโยน "วันนี้คนมาเยี่ยมย่าเยอะเลยนะแก้ว ขนาดปลัดอำนาจ ลูกชายผู้ใหญ่บ้านเขายังอุตส่าห์แวะมาเยี่ยมเลยนะลูก เขาเป็นคนดี๊ดีน้ำใจงาม"แก้วใสสัมผัสได้ถึงนัยบางอย่างในประโยคนั้นได้ในทันทีการปูทางสู่การจับคู่ที่เธอแสนจะเอือมระอา "อ๋อค่ะ" เธอตอบรับเพียงสั้นๆ พลางกรอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอาใจในจังหวะที่แม่เผลอหันไปทางอื่นก๊อกๆๆยังไม่ทันที่บทสนทนาจะดำเนินต่อไป เสียงเคาะประตูที่ดังข

จังหวะกระแทกกระทั้นของร่างกายที่บดเบียดเข้าหากันบนเตียงเหล็กเก่าๆ ซึ่งส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดในทุกครั้งที่ขยับเคลื่อนไหว กลิ่นแป้งฝุ่นราคาถูกผสมกับกลิ่นเหงื่อของสตรีเพศที่อยู่ใต้ร่าง คลุ้งปะปนไปกับกลิ่นน้ำมันเครื่องและไอเหล็กจางๆ ที่ติดอยู่บนผิวกายของเขาจนกลายเป็นกลิ่นเฉพาะตัว ร่างแกร่งกระตุกเกร็งเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะผ่อนลมหายใจพรืดออกมาอย่างหนักหน่วง เสียงหอบกระเส่าของหญิงสาวนิรนามที่ข้างหูค่อยๆ แผ่วลงพร้อมกับแรงกอดรัดที่คลายออก วายุพลิกร่างลงนอนหงายข้างๆ ดวงตาคมกริบจ้องมองเพดานสังกะสีของห้องพักชั้นบนที่ทำขึ้นอย่างลวกๆ เหนืออู่ซ่อมรถของตนเอง "เฮียขา" เสียงหวานที่พย่าามจะออดอ้อนดังขึ้นข้างกาย "…" เขาไม่ตอบ เพียงแต่ลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือไปคว้ากางเกงยีนส์ทำงานตัวเก่าที่กองอยู่ปลายเตียงขึ้นมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว แผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและรอยสักรูปมังกรที่เลื้อยพันจากหัวไหล่ข้างหนึ่งไปยังกลางแผ่นหลัง "จะไปแล้วเหรอคะอยู่คุยกันก่อนสิ" วายุหันกลับมามอง เรือนร่างเปลือยเปล่าที่พย่าามจะยั่วยวนบนเตียงนั้นไม่ได้กระตุ้นอารมณ์ใดๆ ในตัวเขาเขาส่งเสียง "อืม" ในลำคอเป็นคำตอบ ก่อนจะเ

เครื่องบินลดระดับลงต่ำเสียจนแก้วใสสามารถมองเห็นยอดต้นตาลที่ยืนทะนงอยู่กลางผืนนาได้ วงล้อแตะพื้นรันเวย์ของสนามบินWelcome to Udonthani ร่างระหงในชุดเดรสผ้าสีขาวบริสุทธิ์ของแบรนด์ดังก็ต้องมาเผชิญกับไอร้อนระอุที่แผ่ซ่านจากพื้นปูนของสถานีขนส่ง ร่างกายที่คุ้นชินกับเครื่องปรับอากาศตลอดเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงถึงกับสะท้าน เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมและขมับทันทีรถโดยสารประจำทางสีแดงเลือดหมูคันเก่าคร่ำคร่าจอดเทียบท่า เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นแก้วใสถอนหายใจยาว ก่อนจะก้าวขึ้นไปอย่างทุลักทุเลพร้อมกับกระเป๋าเดินทางหลุยส์ วิตตองใบใหญ่ที่ดูแปลกแยกจากทุกสิ่งรอบตัว กลิ่นน้ำมันดีเซลผสมกับกลิ่นเหงื่อไคลและฝุ่นคลุ้งตลบอบอวลจนเธอต้องยกหลังมือขึ้นมาปิดจมูกรถเคลื่อนตัวออกจากชานชาลาอย่างเชื่องช้า ภาพสองข้างทางเริ่มเปลี่ยนจากตึกแถวเป็นบ้านไม้ จากถนนลาดยางเป็นถนนคอนกรีต และในที่สุดก็เข้าสู่ถนนลูกรังสีแดงฉานสุดสายป้ายรถเมล์คือศาลารอรถเก่าๆ กลางสามแยกที่ไร้ซึ่งวี่แววของรถรับจ้าง จะมีก็แต่ร่างของชายชราผิวคล้ำแดดคนหนึ่งที่กำลังนั่งสานตอกอยู่ใต้ร่มเงาของต้นโพธิ์ใหญ่"ลุงชม!" แก้วใสตะโกนเรียกอย่างมีความหวัง

"เอาล่ะค่ะทุกคน! และนี่ก็คือฟินิชลุคที่เคทตี้แต่งให้ดูในวันนี้ฉ่ำมงลงสมคำร่ำลือมั้ยค้า!"เสียงหวานใสเจือความออดอ้อนนิดๆ ดังออกมาจากริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำแบรนด์ดัง แก้วใส หรือในชื่อที่ผู้ติดตามกว่าห้าล้านคนรู้จักกันดี เคทตี้ Krystal Clear กำลังจีบปากจีบคอส่งจูบผ่านกล้องสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางคอนโดหรูใจกลางกรุงเทพฯแสงไฟจากสปอตไลท์วงแหวนสะท้อนในดวงตาคมสวยที่กรีดอายไลเนอร์เฉี่ยวกริบ ทำให้เธอดูเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบราคาแพงที่ใครก็อยากครอบครองคอมเมนต์ในไลฟ์สดไหลรัวเร็วเป็นสายน้ำสวยมากแม่!ลุคนี้ปังมากค่ะซิสสสส FC พี่เคทตี้ค่า กดหัวใจให้รัวๆ เปย์สติกเกอร์ให้แล้วนะค้าคนสวยแก้วใสยิ้มรับอย่างเป็นธรรมชาติ สมองประมวลผลอ่านคอมเมนต์ที่น่าสนใจไปพร้อมกับขอบคุณของขวัญและสติกเกอร์ที่แฟนคลับส่งมาให้ไม่ขาดสาย นี่คือชีวิตของเธอในปัจจุบัน อินฟลูเอนเซอร์เบอร์ต้นๆ ของประเทศ ที่แค่ขยับตัวก็เป็นเงินเป็นทอง แค่หยิบจับสินค้าอะไรก็แทบจะ Sold Out ในข้ามคืน"วันนี้ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาดูไลฟ์กันนะคะ ใครอยากให้เคทตี้ลองเครื่องสำอางตัวไหน หรืออยากให้ทำคอนเทนต์อะไรอี

หลังจากพายุอารมณ์และความปรารถนาสงบลง เฟิงจูบซับเหงื่อที่หน้าผากมนของบัวเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะจำใจผละออกจากร่างนุ่มนิ่ม"กูไปก่อนนะ แล้วจะหาทางมาหาใหม่"เฟิงกระซิบสั่งลา สวมเสื้อเชิ้ตอย่างรวดเร็วแล้วปีนข้ามระเบียงหายวับไปในความมืดอย่างคล่องแคล่ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกายจางๆ และความอบอุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่บัวรีบดึงสติกลับมา หญิงสาวลุกขึ้นจากเตียงด้วยขาที่สั่นเทาเล็กน้อย รีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยที่สุด มือเรียวคว้ากระดาษทิชชูที่หัวเตียงมาเช็ดคราบน้ำรักขุ่นข้นของเขาที่เปรอะเปื้อนอยู่หว่างขาและต้นขาด้านในออกอย่างลวกๆ ก่อนจะรีบสวมเสื้อผ้าชุดเดิม จัดทรงผมให้เข้าที่ และสำรวจความเรียบร้อยหน้ากระจกอีกครั้ง"ตายแล้ว แดงเถือกเลย"บัวหน้าซีดเมื่อเห็นรอยจูบสีกุหลาบเด่นหราอยู่ที่ต้นคอขาวผ่อง เธอพยายามจัดปกเสื้อให้ปิดมิดชิดที่สุดเท่าที่จะทำได้ณ ห้องรับประทานอาหารบรรยากาศในห้องอาหารเงียบจนน่าขนลุก ที่หัวโต๊ะมี คุณนายหลิน นั่งตัวตรงรออยู่ ส่วนด้านขวาคือ อาเช็ง ที่นั่งเล่นโทรศัพท์ฆ่าเวลา เมื่อบัวเดินเข้ามา ทั้งสองคนก็หันมามองเป็นตาเดียว"ข ขอโทษค่ะที่มาช้า" บั

เฟิงคำรามต่ำในลำคออีกครั้ง ความหิวโหยในแววตาเข้มข้นขึ้นราวกับเปลวเพลิงที่ลุกโหม เขายกตัวขึ้นเล็กน้อย มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองอย่างเร่งรีบ ปุ่มกระดุมหลุดกระเด็นไปสองสามเม็ดเพราะความกระหายที่ไม่อาจยั้งใจได้อีกต่อไป เสื้อผืนนั้นถูกโยนทิ้งไปกองกับพื้นห้องอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นเป็นมัดๆ รอยแผลเป็นเก่าๆ และเหงื่อที่ชโลมกายจนมันวาว“เฮีย” บัวครางแผ่ว สายตาหลงใหลมองเรือนร่างกำยำของเขา ก่อนที่เฟิงจะถอดกางเกงขาสั้นของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว จนทั้งคู่เปลือยเปล่าต่อหน้ากัน ร่างกายร้อนผ่าวของเขาประกบลงมาทับร่างบางอีกครั้ง ผิวหนังสัมผัสกันโดยไร้สิ่งกีดขวาง“กูทนไม่ไหวแล้วบัว” เขากระซิบเสียงแหบพร่า ขณะที่มือหนาเลื่อนลงไปจับสะโพกมนของเธอ รั้งให้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น ก่อนจะเคลื่อนไหวเข้าหาเธออย่างช้าๆ แต่หนักแน่น ความคิดถึงที่อัดอั้นระเบิดออกมาผ่านสัมผัสที่รุนแรงและเร่าร้อนบัวกัดริมฝีปาก ครางเสียงแผ่วเบาในลำคอ ขณะที่ร่างกายเธอตอบสนองเขาอย่างเต็มใจ มือเล็กจิกเล็บลงแผ่นหลังแกร่งของเขา เฟิงเคลื่อนไหวเร็วขึ้น แรงขึ้น จังหวะที่ประสานกันราวกับคลื่นที่

ณ ระเบียงห้องพักของใบบัวเฟิงปีนขึ้นมาถึงระเบียงชั้นสองจนได้ เขาหมอบต่ำลงทันทีเพื่อสังเกตการณ์ผ่านกระจกบานเลื่อนที่ไม่ได้ลงกลอน มือหนาค่อยๆ เลื่อนบานประตูออกช้าๆ เพียงนิดเดียว แล้วแทรกตัวผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้าไปในห้องภาพที่ปรากฏแก่สายตา ทำเอาลมหายใจของมังกรหนุ่มสะดุดกึก หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนปีนกำแพงร้อยเท่าภายในห้องนอนที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ ใบบัว เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ เรือนร่างบอบบางขาวผ่อง มีเพียงผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวพันรอบอก อวดผิวเนียนละเอียดสีน้ำนมและช่วงไหล่ลาดมน หยดน้ำเกาะพราวตามไรผมและลำคอ ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่ฟุ้งไปทั่วห้องหญิงสาวเดินไปนั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หันหลังให้เขา เธอค่อยๆ บรรจงเทโลชั่นลงบนฝ่ามือ แล้วลูบไล้ไปตามท่อนแขนเรียวและเรียวขาขาววับๆ แวมๆ ที่โผล่พ้นชายผ้าขนหนูออกมาทุกจังหวะที่มือเธอลูบไล้ผิว เฟิงรู้สึกเหมือนคอแห้งผาก เลือดในกายสูบฉีดพล่าน ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความปรารถนาที่พุ่งสูงปรี๊ดเขาค่อยๆ ย่างสามขุมเข้าไปหาเธอจากด้านหลังอย่างเงียบเชียบ สายตาจับจ้องไปที่เงาสะท้อนในกระจกบัวที่กำลังเพลิดเพลินกับการทาครีม เงยหน้าขึ้นมองกระจ

ณ ห้องทำงานชั้นบนสุดของ Dragon Club ปัง!!! ประตูห้องทำงานหรูถูกถีบเปิดออกอย่างแรงจนบานพับแทบหลุด เฟิงเดินจ้ำอ้าวเข้ามาภายในห้องด้วยแววตาแดงก่ำที่ลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขารุนแรงจนอากาศในห้องดูเหมือนจะบิดเบี้ยว โครมมมม!!! มือหนากวาดแฟ้มเอกสาร คอมพิวเตอร์ และข้าวของบนโต๊ะทำงานราคาแพงลงพื้นจนหมดเกลี้ยง แจกันลายครามใบละแสนถูกหยิบขึ้นมาขว้างใส่ผนังจนแตกกระจายกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย "โธ่เว้ย!!! แม่งเอ๊ย!!!" เฟิงสบถลั่นห้องเหมือนสัตว์ป่าบาดเจ็บ เขาเตะเก้าอี้หนังตัวใหญ่จนปลิวไปกระแทกตู้โชว์ด้านหลัง "เฮีย ใจเย็นๆ ก่อนครับเฮีย!" เหล่าลูกน้องนับสิบคนที่ยืนอออยู่หน้าประตู รวมถึงอาเหลียงและไอ้จุก ต่างถอยกรูดไปยืนหลบมุมด้วยความหวาดผวา ไม่มีใครกล้าเฉียดกรายเข้าไปใกล้รัศมีทำลายล้างของนายเหนือหัว เขาเดินวนไปวนมากลางห้องเหมือนเสือติดจั่น ความอัดอั้นตันใจที่ทำอะไรไม่ได้ ความเจ็บใจที่ถูกแม่ตัวเองหักหน้า และความผิดหวังที่ใบบัวเลือกที่จะเดินจากไป มันสุมอยู่ในอกจนแทบระเบิด เขายกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเดินดุ่มๆ ไปที่เคาน์เตอร์บาร์มุมห้อ

รถยุโรปสีดำมันปลาบแล่นผ่านประตูรั้วเข้าสู่เขตคฤหาสน์ตระกูลเฟิงอันกว้างขวาง บัวมองผ่านกระจกติดฟิล์มดำออกไปด้านนอก หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ภาพที่เห็นตรงหน้าคือภาพเดิมที่ซ้อนทับกับความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนอย่างแนบสนิทสวนดอกไม้ที่เธอเคยตื่นแต่เช้ามารดน้ำต้นหูกวางต้นใหญ่ที่เธอเคยไปนั่งหลบมุมร้องไห้บ่อปลาคาร์ปที่เธอเคยทำหน้าที่ให้อาหารทุกอย่างยังคงตั้งอยู่ที่เดิม สภาพเดิม และได้รับการดูแลรักษาอย่างดีเยี่ยม แทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากวันที่เธอเดินหิ้วกระเป๋าจากไปเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าเวลาในบ้านหลังนี้ถูกแช่แข็งเอาไว้"ลงมาได้แล้ว"เสียงเรียบๆ ของคุณนายหลินปลุกบัวจากภวังค์ หญิงสาวรีบก้าวลงจากรถ เดินก้มหน้าตามหลังประมุขฝ่ายหญิงเข้าไปในตัวคฤหาสน์ เหล่าสาวใช้และบอดี้การ์ดต่างก้มหัวทำความเคารพตลอดทางเดิน บรรยากาศภายในบ้านเงียบสงบ เย็นเฉียบ และเต็มไปด้วยระเบียบวินัยที่เคร่งครัดจนน่าอึดอัด"ตามฉันขึ้นไปบนห้อง"คุณนายหลินสั่งสั้นๆ ก่อนจะเดินนำขึ้นบันไดวนปูพรมสีแดงเลือดหมู มุ่งหน้าสู่ห้องทำงานส่วนตัวที่ชั้นสองแกร๊ก

"ถ้าผู้หญิงทุกคนที่แกพาขึ้นเตียง แล้วแกเรียกว่า เมีย หมด" คุณนายหลินยักไหล่อย่างเหนือกว่า "ป่านนี้ฉันคงมีลูกสะใภ้เป็นร้อยคนเดินชนกันตายเต็มกรุงเทพฯ แล้วมั้ง!"คำพูดนั้นเปรียบเสมือนเข็มพันเล่มที่พุ่งปักเข้ากลางใจของใบบัว หญิงสาวสะอึกในลำคอ หน้าชาจนไร้ความรู้สึก เธอเม้มปากแน่นจนห่อเลือด ความน้อยเนื้อต่ำใจที่พยายามกดไว้ตีตื้นขึ้นมาจุกอก ใช่สิ เธอคงเป็นแค่หนึ่งในร้อย เป็นแค่ของเล่นชิ้นใหม่ที่เขากำลังเห่อ เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ผ่านมาของเขา"ไม่เหมือนกัน!" เฟิงเถียงคอเป็นเอ็น เหงื่อแตกพลั่กด้วยความร้อนรนเมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดของบัว "บัวไม่เหมือนผู้หญิงพวกนั้น! กับคนอื่นผมแค่เล่นๆ แต่กับบัว""ไม่เหมือนยังไง?"คุณนายหลินสวนกลับทันควัน เดินเข้าไปจ้องหน้าลูกชายกดดัน "ไหนแกลองอธิบายมาซิเฟิงหลง ว่านังเด็กกะโปโลคนนี้ มันวิเศษวิโสกว่าผู้หญิงคนอื่นของแกตรงไหน? มันมีดีอะไรนอกจากหน้าตาซื่อๆ ที่เอาไว้หลอกผู้ชาย? แกตอบฉันมาสิ!""ผม คือ"เฟิงอ้าปากพะงาบๆ สมองตื้อตันไปหมดเขาอยากจะตะโกนบอกว่า เพราะบัวคือคนเดียวที่เข้าใจผม คือคนเดียวที่ผมอยู่ด้วยแล้วสบายใจ คือรักแรกและรักเดียว แต่ต่อหน้าสายตาอำมหิตของแม่