สุดท้ายก็หนีไม่พ้น 1/2

จังหวะกระแทกกระทั้นของร่างกายที่บดเบียดเข้าหากันบนเตียงเหล็กเก่าๆ ซึ่งส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดในทุกครั้งที่ขยับเคลื่อนไหว กลิ่นแป้งฝุ่นราคาถูกผสมกับกลิ่นเหงื่อของสตรีเพศที่อยู่ใต้ร่าง คลุ้งปะปนไปกับกลิ่นน้ำมันเครื่องและไอเหล็กจางๆ ที่ติดอยู่บนผิวกายของเขาจนกลายเป็นกลิ่นเฉพาะตัว

ร่างแกร่งกระตุกเกร็งเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะผ่อนลมหายใจพรืดออกมาอย่างหนักหน่วง เสียงหอบกระเส่าของหญิงสาวนิรนามที่ข้างหูค่อยๆ แผ่วลงพร้อมกับแรงกอดรัดที่คลายออก วายุพลิกร่างลงนอนหงายข้างๆ ดวงตาคมกริบจ้องมองเพดานสังกะสีของห้องพักชั้นบนที่ทำขึ้นอย่างลวกๆ เหนืออู่ซ่อมรถของตนเอง

"เฮียขา" เสียงหวานที่พย่าามจะออดอ้อนดังขึ้นข้างกาย

"…" เขาไม่ตอบ เพียงแต่ลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือไปคว้ากางเกงยีนส์ทำงานตัวเก่าที่กองอยู่ปลายเตียงขึ้นมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว แผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและรอยสักรูปมังกรที่เลื้อยพันจากหัวไหล่ข้างหนึ่งไปยังกลางแผ่นหลัง

"จะไปแล้วเหรอคะอยู่คุยกันก่อนสิ"

วายุหันกลับมามอง เรือนร่างเปลือยเปล่าที่พย่าามจะยั่วยวนบนเตียงนั้นไม่ได้กระตุ้นอารมณ์ใดๆ ในตัวเขาเขาส่งเสียง

"อืม" ในลำคอเป็นคำตอบ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้หญิงสาวคนนั้นได้แต่มองตามด้วยความผิดหวัง

บันไดเหล็กที่เชื่อมระหว่างชั้นบนกับพื้นอู่ด้านล่างสั่นสะเทือนน้อยๆ ตามน้ำหนักตัวของเขา ไอร้อนจากเครื่องยนต์และเสียงโลหะกระทบกันดังกระหึ่ม

"เฮีย! มาดูเครื่องตัวนี้ให้หน่อยครับ!" ลูกน้องคนหนึ่งตะโกนเรียก

วายุพยักหน้ารับ เดินตรงไปยังซากรถสปอร์ตยุโรปราคาหลายล้านที่จอดรออยู่ เขาหยิบประแจขึ้นมาถือไว้ในมือ สายตาคมกริบกวาดมองความซับซ้อนของเครื่องยนต์อย่างประเมิน นิ้วเรียวยาวที่หยาบกร้านไปด้วยคราบน้ำมันไล้ไปตามท่อโลหะอย่างคุ้นเคย

"บักแห้ว! มึงไปไสมาวะ!" เสียงลูกน้องอีกคนตะโกนทักเพื่อนที่เพิ่งเดินเข้ามาในอู่

"ไปกินเหล้าอยู่กระท่อมปลายนามา" บักแห้วตอบกลับด้วยท่าทีปกติ ก่อนที่สายตาจะเหลือบมาเห็นเจ้านายของตน จึงรีบเดินตรงเข้ามาหา

"เฮียมีเรื่องจะบอก"

วายุยังคงก้มหน้าก้มตาดูเครื่องยนต์ในมือ ไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองลูกน้อง "ว่ามา"

"เมื่อกี้ข่อยเจออีแก้ว"

มือที่กำลังจะขันน็อตชะงักไปชั่วครู่เพียงชั่วอึดใจเดียวเท่านั้น ก่อนจะกลับไปทำงานต่อตามปกติ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

"แก้วไหนวะ?" เขาถามเสียงเรียบ เหมือนไม่ใส่ใจ แต่ก็ไม่ได้ไล่ให้ไปไกลๆ บักแห้วยิ้มแหยๆ เมื่อเห็นว่าเจ้านายให้ความสนใจ

"ก็แก้วใสลูกสาวป้าติ๋มไงเฮีย" เขากระแอมหนึ่งที ก่อนจะพูดประโยคสำคัญ

"ที่มันขี้มูกย้อยใส่บาตรเฮียตอนบวชน่ะ"

กึ่ก!

ประแจในมือของวายุหยุดนิ่งสนิท ภาพของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ผอมเกร็ง ผิวคล้ำแดด ในชุดนักเรียนเก่าๆกับดวงตากลมโตที่มองมาที่เขาด้วยแววตาชื่นชมบูชาและหยดน้ำใสๆ ที่ไหลจากปลายจมูกของหล่อนฉายชัดขึ้นมาในมโนสำนึก

"แล้วไง" เขาเค้นเสียงถามลอดไรฟัน พย่าามกดข่มความรู้สึกบางอย่างที่ปะทุขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"เห็นย่ามันล้ม นอนอยู่โรงพยาบาล มันก็เลยกลับมาเยี่ยมย่ามัน อู้หูยยยเฮียเอ๊ยยย โตเป็นสาวแล้วงามคัก! ขาวจั๊วะ! เสียอย่างเดียว" บักแห้วเว้นจังหวะพลางทำจมูกฟุดฟิด "กลิ่นขี้ควายหึ่ม!"

วายุเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองลูกน้องของตนเขม็ง "มึงไปทำอะไรมัน"

"เปล่าๆๆๆ!" บักแห้วรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน "ข่อยแค่แซวเล่นนิดหน่อย มันก็ด่ากลับแล้วก็เดินหนีไปเลย ใจฮ้ายคือเก่าเลยเฮีย"

ชายหนุ่มฟังนิ่งๆ ก่อนจะหันกลับไปสนใจเครื่องยนต์ตรงหน้าตามเดิม "เออ เรื่องของมันไปทำงานได้แล้ว พวกมึงน่ะ อู้งานกันอยู่ได้"

"ครับเฮีย!"

บักแห้วรีบปลีกตัวออกไปทันทีเมื่อเห็นว่าอารมณ์ของเจ้านายเริ่มขุ่นมัว

วายุยืนนิ่งอยู่หน้าฝากระโปรงรถที่เปิดอ้าค้าง ท่ามกลางเสียงตอกเสียงเชื่อมที่ดังระงมแต่ในหูของเขากลับอื้ออึงไปหมด ประแจในมือรู้สึกว่ามันหนักอึ้งขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

แก้วใส

ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ วายุถอนมือออกจากซุ้มล้อรถหรู เช็ดคราบน้ำมันเหนียวหนืดกับผ้าขี้ริ้วผืนเก่าพลางผงกศีรษะอย่างพึงพอใจ

"เฝ้าเครื่องไว้ อย่าให้ความร้อนตก" เขาหันไปสั่งบักแห้วที่ยืนมองตาแป๋วอยู่ข้างๆ

"เดี๋ยวมา"

ชายหนุ่มไม่ได้รอฟังคำตอบรับ เขาก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้องพักด้านหลังเพื่อชำระล้างคราบไคลและกลิ่นเหล็กที่เกาะกรังมาตลอดทั้งวัน