Novels by ji joe

แม้มีขุนนางเข้าออก แต่ภายในจวนใหญ่แห่งนี้มักเป็นพ่อบ้านเริ่นฉงกับแม่นางอิ่นเม่ยออกหน้าคอยดูแลจัดการ ทั้งสองมีคนของตนเอง พวกบ่าวที่เหลือแค่ทำหน้าที่ของตนก็พอ งานสบายเจ้านายไม่เรื่องมาก ใครไม่ชอบเล่า“ในจวนบางทีมักจะมีคนตายถูกพาออกไป ข้าไม่รู้หรอกว่าจริงหรือไม่ พวกที่ฝ่าฝืนคำสั่งน่ะไม่เคยได้กลับมา ข้าได้ยินคนอื่นพูดกัน ไม่เห็นหรือส่วนเรือนหลังมีองครักษ์เยอะมาก““นายหญิงเป็นถึงสายเลือดโอรสสวรรค์ เจ้าน่ะ ทำตัวให้ดีเถอะ แอบหนีหลายครั้งแต่ยังไม่มีใครมาทำโทษ โชคดีแค่ไหนแล้ว””คิดว่าองครักษ์พวกนั้นจะใจดี ปล่อยเจ้าหนีโดยไม่รายงานหรือไง เจ้าทำอะไร เจ้านายในจวนรู้หมดนั่นแหละ“ หนุ่มใหญ่หน้าคล้ำเตือนอย่างเป็นห่วง”พี่ชายชื่ออะไร พี่รู้มากเหมือนกันนะ ข้าอยู่นี่ตั้งหลายวันยังไม่รู้อะไรสักอย่าง ไม่มีใครสนใจพูดกับข้าเลย นอกจากลุงเริ่น“”ข้าฟู่หมิง ข้าถูกซื้อขายเคยเป็นทาสมาหลายปีแล้วล่ะ สุดท้ายส่งต่อมาเป็นบ่าวที่นี่ จะบอกให้ที่นี่น่ะดีที่สุดเชื่อข้า ใช่ว่าจะเข้ามาที่นี่ได้ง่ายนะ“”ข้าเชื่อท่าน เอาเช่นนี้ ต่อไปพวกเรามาเป็นพี่น้องกันดีหรือไม่ล่ะ ข้าชื่อต้าเหริน ไม่รู้ว่าตนเองอายุเท่าใดเหมือนกัน ข้าขอเป็น

“เร็ว รีบจับกลับมา อย่าให้ไปก่อเรื่องที่ด้านนอก” เดิมทีเห็นว่าชายหนุ่มหน่วยก้านดี สูงใหญ่เหมาะจะนำมาให้จงซื่อฝึกเป็นองครักษ์ไว้ใช้ทำงาน บุรุษข้างกายหัวเราะเสียงทุ้ม ขัดความคิดนาง“ไม่เป็นไรขอรับ ทาสชายนั่นไม่มีแรงมากพอ ก่อนหน้านี้คงถูกทรมานมาปางตาย เห็นสลบอยู่แถวประตูเรือนด้านหลัง ข้าน้อยให้คนหามเข้าไปไว้ที่เรือนพักแล้วขอรับ”“.......”***เซียวต้าเหรินลืมตาตื่นขึ้นในความมืด เสียงลูกคอแปดหลอดของพ่อบ้านเริ่นที่นอนด้านข้างกรนดังสนั่น แต่ชายหนุ่มกลับหลับสบาย แถมยังน้ำลายไหลยืดลงมาเป็นทาง”นี่เขาหนีออกไปแล้วไม่ใช่รึไง? ทำไมมาโผล่อยู่เรือนพักอีกแล้วล่ะ!“ เฮ้อ ต้องโทษร่างกายเจ้าของร่างนี้อ่อนแอเหลือเกิน สะดุดล้มทีคงจะแข้งขาหักเลยละมั้ง ว่าแล้วจับเนื้อจับตัวตัวเองสำรวจไปทั่ว ตัวผอมกะหร่อง ข้าวคงไม่ค่อยตกถึงท้อง สมเป็นทาส บ่นไปก็เท่านั้น เขานึกอะไรไม่ออกเกี่ยวกับร่างนี้เหมือนกัน แต่ในเมื่อยังมีชีวิตอยู่ คงต้องหาทางใช้ชีวิตให้ดีต่อไปเซียวต้าเหรินชูไม้ชูมือทำท่าขึงขัง กองทัพต้องเดินด้วยท้อง หาของกินก่อนแล้วกัน ชายหนุ่มทำท่าย่องเหมือนแมวไปตามทางเดินราวกับโจรผู้ร้ายเข้าไปในครัวเห็นเงาตะคุ่มแอ

บรรยากาศเงียบสงบ เสียงปลาหลีฮื้อสะบัดน้ำผลุบโผล่ สะท้อนแสงสีส้มระยิบระยับไปกับแสงแดดอ่อนเหลืองนวล ใบบัวสีเขียวมีดอกบัวชมพูปนขาวนวล ลอยปริ่มน้ำเบ่งบานสะพรั่ง ทิวทัศน์งดงามผ่อนคลาย .....ในศาลาไม่มีคนอยู่ มีเพียงโต๊ะน้ำชาเล็ก ๆ วางอยู่ด้านข้าง หรือบางทีนางอาจชอบแบบเอาท์ดอร์?สมกับเป็นคนใหญ่คนโต อยากจะรับทาสเข้าฮาเร็มสักคน... ยังจะวางมาดเหลือเกิน... ชายหนุ่มบ่นอยู่ในใจ“เจ้ารออยู่ที่นี่ นายหญิงยังไม่ว่าง สักพักจะเข้ามา...” เขาพยักหน้ารับฟังแต่ไม่รับรู้...“ขอรับ” ร่างสูงเข้าไปนั่งเกาะราวระเบียงในศาลามองดูฝูงปลาแหวกว่ายใต้ใบบัวไปมา...รออยู่เกือบสองชั่วโมงแล้วมั้ง... ยังไม่เห็นแม้แต่ชายเสื้อผู้เป็นนาย... แถมเพิ่งกินขนมเปี๊ยะไปชิ้นเดียว แค่นี้มันพอยาไส้ที่ไหนกัน.... หิวอีกแล้ว ท้องของชายหนุ่มส่งเสียงราวกับฟ้าร้อง....เหลือบมองโต๊ะน้ำชาที่มีฝาปิดครอบไว้ตรงกลาง ด้านในมีขนมเผือกกวนวางอยู่ ของเจ้านายไหมนะ? เขาแอบหยิบแทะกินไปชิ้นหนึ่ง.... แค่ชิ้นเดียวไม่มีใครรู้หรอกน่า... ไม่เรียกว่าขโมยรออยู่นานยังไม่มีใครมา บางทีนายหญิงอาจเตรียมไว้ให้เขาก็ได้ ตรงนี้ก็มีแค่เขาคนเดียว คิดไปคิดมาเขาก็เก็บทั้งหม

ตรงกันข้ามกับโลกฮาเร็มที่เขาคิด บุรุษตัวเหม็นถูกองครักษ์หน้าตายในจวนหิ้วปีกมาโยนเข้าไปในโรงครัว “ไปทำความสะอาดเนื้อตัวซะ... จากนี้ไปเจ้าจะได้ทำงานที่นี่..” ห๋าาา... ทำงานในครัวเนี่ยนะ.. นี่มันผิดจากที่เขาคิดไปไกลเลย ไม่ใช่ว่าข้ารูปงามหรือ โอกาสสุขสบายไม่ต้องเป็นทาสของข้า นายบำเรอบ้าบออะไรกัน แม้แต่เล็บขบของนางเขาคงไม่มีโอกาสได้เห็นแล้ว! บ้าบอที่สุด! นี่มันต่างจากที่คิดไปไกลโขเลย แต่ต้าเหรินไม่ได้สนใจอะไรมาก หลังจากตื่นยังคงมึนงง ท้องของเขาส่งเสียงโครกคราก พ่อบ้านใหญ่เริ่นฉงที่กำลังมองดูบ่าวไพร่ในจวนจัดเตรียมวัตถุดิบ หันมามองบ่าวทาสคนใหมอย่างพิจารณา.... ใบหน้านั้นสกปรกมอมแมม แต่ยังเห็นเค้าความหล่อเหลาเจ้าสำอาง.. ไม่แน่ว่าวันหนึ่ง เจ้าหนุ่มผู้นี้อาจจะได้ดิบได้ดี เข้าไปปรนนิบัติรับใช้เจ้านายจนได้ดีก็เป็นได้ คนเราไม่ควรดูถูกผู้อื่น ไม่ว่าสภาพตรงหน้าจะเหมือนขอทานแค่ไหนก็ตาม ไม่เคยเห็นนายหญิงซื้อทาสกลับจวนสักครั้ง... ไม่เป็นมิตรก็อย่าได้สร้างศัตรู ยิ่งกับคนไม่รู้ที่มา นี่เป็นประสบการณ์ที่ไม่มีใครสอน เขาเห็นขุนนางเข้าออกจวนมากมาย ทั้งคนตายและคนเป็น คนฉลาดที่รู้จักโง่เท่านั้นถึ

“ไม่ใช่ว่าเหล่าพวกพ่อค้าทาสร่ำรวย จากการซื้อขายทาสหรอกหรือ? งานประมูลจัดขึ้นคราใด ได้ยินว่า เงินที่หมุนเวียนสะพัดไม่ต่ำกว่าสิบล้านตำลึงเลยหนิ” ” ข้า ข้าน้อยเป็นเพียงคนตัวเล็กๆ จะไปมีเงินมากมายเช่นนั้นได้อย่างไรล่ะขอรับ นายท่าน “ เขาเพิ่งสังเกตชัดว่า แม้รถม้าจะดูธรรมดา แต่เกือกม้าของขบวนตรงหน้าไม่ใช่เหล็ก แต่กลับเป็นทองคำแท้ เหลียนก่งกลืนน้ำลายอย่างฝืดเฝื่อน คนที่จะใช้ของมีค่าอย่างทองคำมาทำเกือกม้าต้องเป็นคนชั้นสูงแค่ไหน คงต้องเป็นพวกราชวงศ์แล้ว เสียงหวานใสดังออกมาเบาๆ ราวกับเสียงระฆังเงิน “ยังอีกนานหรือไม่? “ คนในรถยื่นปลายนิ้วเรียวเล็กขาวนวล โผล่พ้นม่านออกมาเคาะกรอบหน้าต่างรถม้าเสียงเบา เพียงแค่นิ้วมือของนางเหลียนก่งยังจินตนาการได้ ว่านางคงงดงามยิ่งนัก หนุ่มใหญ่เหม่อมองเคลิ้มจนตาลอย ” เก็บสายตาของเจ้าด้วย! “องครักษ์ชักดาบพาดลำคอเขาอย่างรวดเร็ว ซวยจริง ข้าขัดใจผู้ใดไม่ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นฝั่งโรงประมูล หรือขบวนรถคันนี้ ยิ่งกว่านั้นคือคนมีอำนาจหลายฝ่ายที่อยู่เบื้องหลังเขา หากทำให้แหล่งรายได้หลักของคนพวกนั้นเสียไปจนกระทบกับงานใหญ่ของเขาผู้นั้น เขาได้ตายจริงแน่ พ่อค้าทาสหลับตาทำใ

กึงงง!! ม้าสะดุ้งตกใจจนสะบัดกรงไม้พลิกคว่ำโครมใหญ่ ส่วนชายหนุ่มด้านในสลบไปอีกแล้ว.. เสียงเอะอะโวยวาย ม้าร้องลั่นต่อกันดังเป็นทอดไปทั่วบริเวณ ขบวนรถหยุดชะงักทั้งขบวน เหลียนก่งที่กำลังได้ที่ กระโดดลงมาจากรถด้านหลัง เขาวิ่งเข้ามาด้านหน้าขบวนด้วยความโมโห “พวกบ่าวสารเลว ข้าบอกให้ระวังสินค้าให้ดีไงล่ะ นี่เป็นสินค้าชั้นเลิศนะ จะให้ข้าขาดทุนให้ได้ใช่ไหม พวกโง่! “ หนุ่มใหญ่ร้องด่าไม่หยุด เขากำลังปฏิบัติกามกิจในรถอย่างขะมักเขม้น เหมือนเช่นหลายวันที่ผ่านมา ไม่ทันไร ดันเกิดปัญหาอีกจนได้ แถมยังเป็นรถม้าคันที่ไอ้ตัวปัญหาถูกขังอยู่อีก “ข้าบอกให้ระวังยังไงละวะ เดี๋ยวมันได้ตายจริงพอดี ข้าเพิ่งให้หมอหลี่รักษามันไป นี่เพิ่งจะหัววัน ใครหน้าไหนกล้ามางัดข้อกับข้าเหลียนก่งผู้นี้” โวยวายไม่ทันจบ เหลียนก่งพลันเห็นขบวนรถเกวียนม้าสามคัน มีองครักษ์ล้อมเกวียนด้านหลังสุดไว้อย่างแน่นหนา คนใหญ่คนโตที่ใดกัน ดูแล้วเป็นเพียงรถม้าธรรมดา คนด้านในไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด ถึงได้พกพาองครักษ์นับสิบคนเช่นนี้ เขาหุบปากเงียบทันที “เกิดอะไรขึ้นวะ? ทำไมคนพวกนี้ ถึงมาล้อมรถพวกเรา” ชายผู้เป็นหัวหน้าก้มตัวกระซิบกระซาบกับค