The Little Mellow บันทึกลับราชบุตรเขย

“อ่าา.......โยกเยกเป็นบ้าเลย ขับรถให้มันดีดีหน่อยไม่ได้รึไงเนี่ย? เมารถจนจะอ้วกอยู่แล้วนะ”

ชายหนุ่มได้ยินเสียงเอะอะดังอยู่รอบตัว แต่เขาไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก

“พวกนี้ทำอะไรกันอยู่วะ หนวกหูเป็นบ้าเลย”

โคตรจะมึนหัวเลยให้ตายเถอะ ร่างสูงใหญ่บ่นพึมพำในลำคอไม่กี่ประโยค ก่อนจะล้มตัวลงนอนแผ่หลาอยู่ที่เดิม

รถสี่ล้อยังคงเคลื่อนตัวไปไม่หยุด ท่ามกลางเสียงพูดคุยจ้อกแจ้กจอแจ พาหนะที่เขานั่งกระแทกซ้ายขวาไปมา พาให้นอนไม่สบาย แต่กระนั้นเขาก็เมาหนักเกินกว่าจะลืมตาตื่นขึ้น

“เฮ้ย! ไปดูมันสิ ตายแล้วหรือยังน่ะ” เสียงแว่ว ๆ ดังใกล้หูเขา

เซียวต้าเหรินรำคาญจนแทบทนไม่ไหว ตะโกนอะไรอยู่ได้ ไม่น่าดื่มหนักขนาดนั้นเลย เพราะเจ้าพวกเพื่อนบ้าพวกนั้นนั่นแหละ มายุให้เขาดื่มไม่หยุด

“โอ๊ย ปวดหัว หัวโขกแท็กซี่แล้วมั้ง? “

” เดี๋ยวถึงคอนโด จะถ่ายรูปรายงานกรมขนส่งซะให้เข็ด ขับรถประสาอะไรกัน..”

ร่างนั้นสะลึมสะลือพึมพำ เอื้อมมือลูบหัวตัวเองก่อนคอพับหลับพิงตัวรถไปอีกครั้ง

“ไม่ตื่นเลยขอรับ” บ่าวรับใช้ตะโกนเสียงดัง เขาทั้งใช้ฝ่ามือจิ้ม ทั้งผลัก รวมถึงตบใบหน้าชายหนุ่มเบา ๆ เขาก็ยังไม่ตื่น ไหนลองอีกทีสิ

ผัวะ ผัวะ เบาก็แล้ว แรงก็แล้ว

นี่มัน..ข้าคงไม่ถูกโบยด้วยอีกคนใช่ไหม?

“หลีกไป ไอ้บ่าวโง่! ให้ข้าดูมันหน่อย “

ชายวัยกลางคนตัวใหญ่โต กล้ามเนื้อแน่นปั๋งอย่างกับยักษ์ ก้าวเข้ามาผลักคนรับใช้จนพ้นทาง มือใหญ่ตะปบกรงไม้ที่บรรทุกอยู่หลังเกวียน ตะโกนเรียกคนด้านในเสียงดังปานฟ้าร้อง

“เฮ้ยย.. ไอ้ทาสสกปรกตัวเหม็น ตื่นเดี๋ยวนี้ อย่ามาตายในนี้นะ! “

พ่อค้าทาสหยิบไม้ท่อนใหญ่ ฟาดลูกกรงไม้ไม่ยั้ง มองคนตัวเปื้อนมอมแมมด้านใน ที่เริ่มหน้าซีดไร้สีเลือดขึ้นเรื่อย ๆ

บนศีรษะนั้นมีของเหลวเหนียวสีแดง ไหลย้อยลงมาเปรอะเปื้อนใบหน้า หรือว่ามันไม่ได้แกล้งตายกัน

ไอ้สารเลวนี่ฤทธิ์เยอะนัก ทั้งแหกปากทั้งด่าทอ ร่ำร้องไม่หยุด เผลอไม่ได้หนีเร็วนัก กว่าจะให้คนตามจับกลับมาได้ เสียเวลาไปมากโข แค่โดนทุบตีแค่นี้จะตายแล้วหรือ ใจเสาะยิ่งนัก

ถ้าหากว่าตายขึ้นมางานคงจะเข้าข้าอีกแน่ ไอ้เวร หนุ่มใหญ่หันไปสั่งคนรับใช้ข้างตัวด้วยความเคร่งเครียด

“เร็ว! รีบไปเอากุญแจมา “

เหลียนก่งสับเท้าเดินวนเวียนไปมาด้วยความร้อนใจ ไอ้สารเลวนี่เป็นของดีซะด้วย นานแค่ไหนแล้ว ที่ไม่ได้มีสินค้าชั้นดีไว้ให้โก่งราคาแบบนี้

“ใครอยู่ตรงนั้น! ไปตามท่านหมอมา เร็วเข้า!” เขาตะโกนโหวกเหวก คนรับใช้หลายคนวิ่งไปท้ายขบวนวุ่นวาย ยิ่งเวลาผ่านไปนานยิ่งร้อนใจ เกรงจะไม่ทันการ

โชคดีที่หมอหลี่มาเร็วมาก ชายชราวิ่งกระหืดกระหอบมาแต่ไกล

“ท่านหมอหลี่ มันตายรึยัง? อย่าให้มันมาตายในขบวนนะ ท่านต้องช่วยมันให้ได้ อย่างน้อยให้มันตายหลังจากที่ข้าขายมันได้แล้ว! เร็ว รีบช่วยมันเดี๋ยวนี้เลย! “

หลี่หยุนสบถด่าในใจ ไอ้สารเลวที่ซื้อขายชีวิตคนเป็นผักปลา มีหรือจะห่วงชีวิตคน เขาว่าแล้วว่าคนอย่างเหลียนก่งหรือจะสนใจชีวิตผู้อื่น

นิ้วมือเหี่ยวย่นของหมอเฒ่าหลี่หยุน แตะข้อมือผอมบางของชายหนุ่มจับชีพจร และตรวจร่างกายโดยรวม เข็มเล่มเล็กถูกฝังทั่วตัวเด็กหนุ่มอ่อนวัยตรงหน้า เพื่อห้ามเลือด รั้งเขาไว้ไม่ให้รีบไปปรโลก

อืมมม..เสียเลือดมากจริงๆ ที่จริงควรจะถึงฆาตแล้วด้วยซ้ำโชคดีที่ถึงมือหมอทันเวลา

ไม่ถูกสิ อาจจะโชคร้ายก็เป็นได้ มีชีวิตอยู่แบบนี้ ตายไปเสียยังดีกว่า

หมอเฒ่าครุ่นคิดอยู่ในใจ มือนั้นไม่ว่างเว้นทำงานไม่หยุด หลี่หยุนจรดพู่กันเขียนชื่อสมุนไพรหลายอย่าง ใส่กระดาษส่งให้คนรับใช้หนุ่มข้างกาย

“ไปจัดยาตามนี้ น้ำห้าส่วน ต้มเหลือส่วนเดียว ให้เขากินสามมื้อ สามวันน่าจะดีขึ้น”

เด็กหนุ่มเงยหน้า ขอคำอนุญาตจากเหลียนก่ง เมื่อเห็นนายตนพยักหน้า เขาจึงรีบวิ่งหน้าตั้งไปยังเกวียนม้าของหมอหลี่ด้านหลัง

เหลียนก่งที่สีหน้าไม่สู้ดีค่อยรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย แต่ปากยังไม่วายก่นด่าไม่หยุด....

“ยังไม่ทันจะขายออก ดันทำข้าเปลืองเบี้ยอัฐเสียแล้ว ข้าคงต้องโก่งราคาค่าตัวเจ้านี่ขึ้นไปอีก แย่จริง อ้อ อย่าให้หน้ามันเป็นแผลล่ะท่านหมอ “

“หากใบหน้ามีตำหนิ ประเดี๋ยวราคาจะตกเอา “

เขาไม่คิดขายสินค้าเช่นนี้ไปในราคาต่ำแน่ แววตาพ่อค้าทาสลุกโชนไปด้วยความโลภ

หลี่หยุนได้แต่ส่ายหัวอย่างจนใจ ตัวเขานั้น ไม่ได้ดีไปกว่าเหลียนก่งสักเท่าใด ต้องมาเป็นหมออยู่ในขบวนรถค้าทาส ช่างขัดกับจริยธรรมแพทย์ของชายชราที่อยากช่วยเหลือผู้คนนัก..

แต่ครอบครัวหมอหลี่นั้นยากจน ไม่มีทางเลือก ยังดีที่มีความรู้ได้เคยร่ำเรียนวิชามา

ชายชราเป็นแค่หมอตกยาก หากไม่รับงานด้านมืด รายได้ดีเช่นนี้ ครอบครัวคงอดตาย ทำงานกับเหลียนก่งหนึ่งเดือน เท่ากับเงินรายได้ค่ารักษาชาวบ้านในหมู่บ้านของเขาเกือบครึ่งปี

เฮ้อ.. ต่างคนต่างมีภาระ เฒ่าชราอย่างข้าทำอะไรไม่ได้ คงช่วยได้เท่านี้นะพ่อหนุ่มเอ๊ย

“ท่านให้ข้าวเขากินมากหน่อยเล่า หากกินยาไปสามวัน แต่ท่านยังปล่อยเขาอดอยาก มันไม่ช่วยอะไรหรอก ร่างกายเขาทนไม่ไหวคงตายอยู่ดี”

มือหมอเฒ่ายกแขนผอมบาง อ่อนปวกเปียกของชายในกรงขึ้นมาแกว่งไปมา พ่อค้าทาสไม่สบอารมณ์นักแต่ไม่ได้ขัดคอ

“รู้แล้ว ขอบใจท่านหมอมาก ข้าจะกำชับคนให้ดี “

หลี่หยุนทนเห็นทาสจำนวนมาก ที่ถูกขังเรียงรายในลูกกรงด้านหลังขบวนรถไม่ไหว เกวียนม้ายาวเป็นแนวเกือบยี่สิบคัน เห็นแล้วพาลทำใจไม่ได้ หากตนไม่ใช่หมอ หากในกรงเป็นครอบครัวตนเล่า

หมอเฒ่าปลีกตัวรีบเดินหนี ไปอยู่ขึ้นเกวียนตนทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว ไม่อยากเห็นสายตาอ้อนวอนในลูกกรงเหล่านั้นอีก

เหลียนก่งทำสีหน้าเยาะเย้ย หมอชราที่ทำราวกับรังเกียจการค้าของเขา

“เฮอะ ทำตัวเป็นหมอสูงส่งมาจากไหน สุดท้ายเห็นแก่เงินเหมือนกันแหละวะ “

มองดูใบหน้าของชายหนุ่ม ในกรงไม้คับแคบที่ถูกเช็ดทำความสะอาด ทาสชายรูปร่างสูง แขนขายาว แต่ผอมบางเพราะขาดสารอาหาร

ภายใต้เสื้อผ้าสกปรกมีกลิ่นเหม็นเน่านั้น กลับมีผิวพรรณขาวสะอาดนวลเนียน เหมือนพวกคนชนชั้นสูง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตร คิ้วคางหมดจดงดงาม

บนศีรษะนั้นมีผ้าพันแผลพันกว่าครึ่ง โชคดีที่ไม่มีบาดแผลบนใบหน้า ใบหน้าเช่นนี้ต้องถูกใจเหล่าลูกค้าที่โรงประมูลแน่ จะขายให้เหล่าคุณหนูหรือคุณชายเอาไปทำชายบำเรอเล่น เป็นสินค้าใช้แล้วทิ้งช่างแสนช่างคุ้มค่า ในใจเขาวาดวิมานใหญ่โตมองเห็นกองเงินกองทองเสียแล้ว

“ไปเอาข้าวมาให้มันกินด้วย เพิ่มเนื้อให้มัน ข้าต้องการให้มันดูดีที่สุด ก่อนจะถึงหอประมูล!”

เช่นนี้หอเจี้ยนสุ่ยคงไม่ปฏิเสธสินค้าเที่ยวนี้เป็นแน่ นึกถึงใบหน้าจ่างกุ้ยที่หนึ่งคนงามนางนั้น หนุ่มใหญ่พลันรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว เสียววูบวาบ ร่างกายร้อนรุ่มกลัดมันขึ้นมา

เขาดึงตัวคนรับใช้คนหนึ่งที่เดินผ่านมา กระซิบเสียงเบา

“ไปเรียกฉือหนิงกับหวั่นถวนมา บอกให้ไปหาข้าที่รถม้าท้ายขบวน “

คนรับใช้หลายคน ได้แต่แอบสบตากันพลางทอดถอนใจ

พวกเขาไม่ใช่คนดี แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะทำเรื่องเลวร้ายไปเสียทั้งหมด หลายคนเป็นทาสเหมือนกัน เพียงแต่อยู่นอกกรง

หญิงสาวที่ถูกพ่อค้าทาสผู้นี้เรียกไป มักมีสภาพยับเยินกลับมาทุกครั้ง น่าสงสารนัก

เจ้านายพวกเขาใช้งานหญิงสาว ราวกับของเล่น ใครโชคดี ได้เป็นคนโปรดยังดีหน่อย มีเงินใช้ไม่ต้องเป็นทาส แค่เพียงรู้จักกัดฟันประจบเอาใจ

หากโชคร้ายโดนทำร้ายไม่พอ ยังเอาไปขายต่อซ่อง เป็นโสเภณีราคาถูกที่ถูกย่ำยีราวกับขยะ หญิงสาวที่ถูกจับมาชีวิตน่าเวทนาอยู่แล้ว ยังจะโดนซ้ำเติมเช่นนี้อีก

“มองอะไร อย่าแส่เรื่องที่ไม่ใช่ของตัวเอง! เคลื่อนขบวนได้แล้ว ต้องไปถึงเมืองเหรินไห่ในอีกห้าวัน! ไป!”