คนใหญ่คนโต

กึงงง!!

ม้าสะดุ้งตกใจจนสะบัดกรงไม้พลิกคว่ำโครมใหญ่ ส่วนชายหนุ่มด้านในสลบไปอีกแล้ว..

เสียงเอะอะโวยวาย ม้าร้องลั่นต่อกันดังเป็นทอดไปทั่วบริเวณ ขบวนรถหยุดชะงักทั้งขบวน

เหลียนก่งที่กำลังได้ที่ กระโดดลงมาจากรถด้านหลัง เขาวิ่งเข้ามาด้านหน้าขบวนด้วยความโมโห

“พวกบ่าวสารเลว ข้าบอกให้ระวังสินค้าให้ดีไงล่ะ นี่เป็นสินค้าชั้นเลิศนะ จะให้ข้าขาดทุนให้ได้ใช่ไหม พวกโง่! “

หนุ่มใหญ่ร้องด่าไม่หยุด เขากำลังปฏิบัติกามกิจในรถอย่างขะมักเขม้น เหมือนเช่นหลายวันที่ผ่านมา ไม่ทันไร ดันเกิดปัญหาอีกจนได้ แถมยังเป็นรถม้าคันที่ไอ้ตัวปัญหาถูกขังอยู่อีก

“ข้าบอกให้ระวังยังไงละวะ เดี๋ยวมันได้ตายจริงพอดี ข้าเพิ่งให้หมอหลี่รักษามันไป นี่เพิ่งจะหัววัน ใครหน้าไหนกล้ามางัดข้อกับข้าเหลียนก่งผู้นี้”

โวยวายไม่ทันจบ เหลียนก่งพลันเห็นขบวนรถเกวียนม้าสามคัน มีองครักษ์ล้อมเกวียนด้านหลังสุดไว้อย่างแน่นหนา

คนใหญ่คนโตที่ใดกัน ดูแล้วเป็นเพียงรถม้าธรรมดา คนด้านในไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด ถึงได้พกพาองครักษ์นับสิบคนเช่นนี้ เขาหุบปากเงียบทันที

“เกิดอะไรขึ้นวะ? ทำไมคนพวกนี้ ถึงมาล้อมรถพวกเรา” ชายผู้เป็นหัวหน้าก้มตัวกระซิบกระซาบกับคนขับรถม้าคนหนึ่ง ในกลุ่มหลายคนที่ยืนอยู่ในวงล้อมด้านหลัง

“ข้าน้อยไม่รู้เหมือนกันขอรับ อยู่ดีดีเจ้าทาสคนนี้คลุ้มคลั่งกระโดดพุ่งชนกรงเฉยเลย เกวียนเลยเสียหลักเอียงไปกระแทกรถม้าฝั่งนู้น แค่นิดเดียวเท่านั้นเองขอรับ “

เด็กรับใช้ยังแปลกใจเล็กน้อย ชายทาสคนนี้น่าจะไร้เรี่ยวแรงด้วยซ้ำ กลับโยกขย่มกรงรุนแรงอย่างกับโคถึก กรงไม้ล้มกลิ้งลงกลางถนน ขวางรถม้าสามคันที่จะเดินทางสวนกันตรงทางแคบ

” เออ รู้แล้ว หุบปากไว้ล่ะ อย่าให้มีปัญหา “

เขาก้าวเข้าไปใกล้องครักษ์ที่ตัวสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ใกล้สุด

“พี่ชาย ขออภัยด้วย พวกเราไม่ได้คิดร้ายต่อขบวนของท่าน มันเป็นอุบัติเหตุ”

องครักษ์หน้าตาเย็นชาสะบัดมือหยาบที่แตะไหล่ตนออกอย่างรังเกียจ ไม่แม้แต่จะเหลือบสายตาแลมอง จงซื่อปรายตามองไปทางรถม้าด้านหลัง เพื่อรอฟังคำสั่ง

เหลียนก่งไม่กล้าเข้าไปสั่งให้คนของเขา ยกกรงไม้ขึ้นเกวียน ได้แต่ยืนตากแดดอยู่อย่างนั้น

สตรีนางหนึ่งก้าวลงมาจากรถ ดูจากการแต่งกายเหมือนเป็นคนรับใช้ของคนด้านใน ขนาดคนรับใช้ยังแต่งตัวดีขนาดนี้ คนด้านในคงเป็นลูกหลานขุนนางสักคนเป็นแน่

“เจ้าทำให้พวกเราต้องหยุดชะงักกลางทาง เสียเวลาไปตั้งเท่าไหร่ จ่ายค่าเสียหายมา “

เหลียนก่งเหงื่อแตกพลั่ก นี่จะได้อย่างไร ทำราวกับโจรภูเขา ปล้นกันง่ายแบบนี้เลยหรือ? แต่เขาไม่มีทางต่อกรกับคนกลุ่มนี้ ได้แต่ทำพินอบพิเทาใส่

“ข้า.. ข้าขอทราบได้หรือไม่? ว่าเป็นคุณชายหรือคุณหนูของจวนใด?”

ไม่แน่ หากเป็นขบวนพวกลูกค้าของเขา บางทีอาจจะปล่อยพวกเขาไป

“เจ้ามีสิทธิ์ถามงั้นหรือ? ไอ้พ่อค้าทาสชั้นต่ำ!”

“ค้าขายคนราวกับผักปลาเช่นนี้ ทางการปล่อยปละละเลยได้อย่างไร? คิดดูแล้ว หากทำการค้าตามกฎหมายแคว้น คงไม่ลักลอบใช้เส้นทางรองเช่นนี้! “

หญิงสาวยืนด่าฉอดๆ ไม่เกรงกลัวเขาแม้แต่น้อย

“ทั้งที่จัดขบวนเสียใหญ่โต กลับแอบทำตัวหลบซ่อน ราวกับพวกหนูในท้องร่อง ฮึ!”

เหลียนก่งกัดฟัน ยกตั๋วเงินทั้งหมดที่มีติดตัวให้องครักษ์หนุ่ม

ตั๋วเงินจำนวนห้าหมื่นตำลึง เป็นค่าใช้จ่ายมหาศาล พอให้ครอบครัวธรรมดา ใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายทั้งชาติโดยไม่ต้องทำงานด้วยซ้ำ

อิ่นเม่ย สาวใช้เหลือบมองเพียงแวบเดียว เงินจำนวนนี้สำหรับเจ้านายของนาง เป็นเพียงแค่กระดาษเปล่าเท่านั้น

“เจ้าล้อเล่นกับผู้ใด โยนเศษเงินของเจ้าทำทานให้พวกเราหรือ! “

พ่อค้าทาสหนุ่มกัดฟันอดทน จนหน้าดำด้วยความอดกลั้น

อะไรกัน เงินนี่เป็นทั้งหมดที่เขามี จริงอยู่ สำหรับขุนนางชั้นสูงอาจไม่มาก แต่เขามีติดตัวเท่านี้ เงินส่วนที่เหลือนั้นจะได้หลังจากการนำทาสพวกนี้ไปขาย

ร่างสูงใหญ่อึกอัก แผ่นหลังเย็นเยียบ ปาดเหงื่อเย็นบนใบหน้า สีหน้าออกอาการไม่สู้ดี