LOGINShare
เร่าร้อนดีเหมือนกันนะ
publish date:
2026-03-03 23:39:41ดูเหมือนเขาจะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับวังวนอันตรายเสียแล้ว ในยุคโบราณบุคคลที่ไม่ควรเข้าไปเกี่ยวข้องมากที่สุดก็คือพวกราชวงศ์นี่แหละ แม้แต่โอรสธิดาตัวเอง จักรพรรดิก็ยังสังหารได้ ส่วนเขาเป็นแค่ทาส... แค่คิดยังพาลท้อแท้...
งั้นเขาตายแล้วสินะ เกิดใหม่ทั้งที ทำไมเป็นทาสละวะเนี่ย... จะเป็นท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่มาดเข้มแสนเย็นชา หรือรัชทายาทผู้สง่างามมีฮาเร็มก็ไม่ได้.. ซวยจริง ถึงบ่นอย่างนั้นเขากลับพบว่าตัวเองไม่ได้เศร้าเสียใจเท่าไหร่ ชีวิตมันสั้นและเขาเพียงแค่ดันซวยตายไวก็คงแค่นั้น... ได้ชีวิตใหม่ทั้งที แบบนี้มันต้องใช้ให้คุ้มค่า ชาตินี้จะขอใช้ชีวิตลั้ลลา ไม่ต้องเคร่งเครียด ยุคโบราณก็ไม่เลว ไม่ต้องตอกบัตรเข้างานเช้าเย็น.. หากหญิงสาวซื้อเขาไปเป็นของเล่น เป็นนายบำเรอ เช่นนั้นของเล่นชิ้นนี้ก็ต้องเป็นของเล่นชิ้นโปรด ของเล่นที่ดีที่สุด! ตรงกันข้ามกับโลกฮาเร็มที่เขาคิด บุรุษตัวเหม็นถูกองครักษ์หน้าตายในจวนหิ้วปีกมาโยนเข้าไปในโรงครัว “ไปทำความสะอาดเนื้อตัวซะ... จากนี้ไปเจ้าจะได้ทำงานที่นี่..” ห๋าาา... ทำงานในครัวเนี่ยนะ.. นี่มันผิดจากที่เขาคิดไปไกลเลย ไม่ใช่ว่าข้ารูปงามหรือ โอกาสสุขสบายไม่ต้องเป็นทาสของข้า นายบำเรอบ้าบออะไรกัน แม้แต่เล็บขบของนางเขาคงไม่มีโอกาสได้เห็นแล้ว! บ้าบอที่สุด! นี่มันต่างจากที่คิดไปไกลโขเลย แต่ต้าเหรินไม่ได้สนใจอะไรมาก หลังจากตื่นยังคงมึนงง ท้องของเขาส่งเสียงโครกคราก พ่อบ้านใหญ่เริ่นฉงที่กำลังมองดูบ่าวไพร่ในจวนจัดเตรียมวัตถุดิบ หันมามองบ่าวทาสคนใหมอย่างพิจารณา.... ใบหน้านั้นสกปรกมอมแมม แต่ยังเห็นเค้าความหล่อเหลาเจ้าสำอาง.. ไม่แน่ว่าวันหนึ่ง เจ้าหนุ่มผู้นี้อาจจะได้ดิบได้ดี เข้าไปปรนนิบัติรับใช้เจ้านายจนได้ดีก็เป็นได้ คนเราไม่ควรดูถูกผู้อื่น ไม่ว่าสภาพตรงหน้าจะเหมือนขอทานแค่ไหนก็ตาม ไม่เคยเห็นนายหญิงซื้อทาสกลับจวนสักครั้ง... ไม่เป็นมิตรก็อย่าได้สร้างศัตรู ยิ่งกับคนไม่รู้ที่มา นี่เป็นประสบการณ์ที่ไม่มีใครสอน เขาเห็นขุนนางเข้าออกจวนมากมาย ทั้งคนตายและคนเป็น คนฉลาดที่รู้จักโง่เท่านั้นถึงจะมีชีวิตยืนยาว.. “มา เจ้าหนุ่ม มาใหม่สินะ พรุ่งนี้ค่อยมาช่วยงานข้า ไปอาบน้ำอาบท่าเสียก่อน แล้วมาหาข้าวกินที่นี่” พ่อบ้านเริ่นฉงชี้ไปยังแนวเรือนทาสที่เรียงรายด้านหลัง “นั่นเป็นเรือนที่พวกข้าพัก ห้องใหญ่สุดด้านในเป็นห้องข้า เจ้าก็มาพักกับข้าแล้วกัน บ่อน้ำอยู่ด้านหลังไปตักเอาเอง รีบไปเสียเถอะ ตัวเจ้ากลิ่นเน่าเหมือนหมาตายเชียว “ พูดไม่พูดเปล่า ยกมือบีบจมูกด้วยสีหน้าแบบนั้น ฆ่าเขาเลยดีกว่า แต่ก็จริง กลิ่นนี้เซียวต้าเหรินเองยังแทบอ้วก... หลังจัดการตัวเองแล้วเสร็จด้วยน้ำหลายถังจนสะอาด เป็นผู้เป็นคนขึ้น ใบหน้าและผิวพรรณที่งดงามก็เปล่งประกายบนตัวบุรุษร่างสูงยาวเข่าดีคนนี้ ร่างกายของชายหนุ่มรู้สึกเบาสบาย กระฉับกระเฉงบอกไม่ถูกราวกับย้อนวัยไปหลายสิบปี ชายหนุ่มแต่งกายด้วยชุดผ้าฝ้ายหยาบเหมือนบ่าวเรือนหลังทั่วไป นั่งฟังพ่อบ้านแจกแจงงานอยู่ในครัว เขาพยายามทำความเข้าใจสถานการณ์ของตัวเองระหว่างที่นั่งยอง ๆ อยู่กับพื้น พลางแทะขนมเปี๊ยะไปด้วย อืมม ตอนนี้เขาเป็นทาสในเรือนของหญิงร่ำรวยสักคนสินะ เนื้อตัวเขาที่ถูกทุบตีและแผลด้านหลังศีรษะก็ใกล้จะหายดีแล้ว ผ่านมาสองวันแล้วที่โดนกรอกยาขม ได้ผลดีเหมือนกัน หมอเฒ่านั่นเป็นคนดีใช้ได้ ยังเจียดเวลามาดูแลเขาหลายครั้ง “เจ้าน่ะ ทาสที่นั่งตรงนั้น นายหญิงเรียกหาเจ้า” ร่างเล็กตรงหน้าคืออิ๋นเม่ย นางกำนัลคนสนิทข้างกายของหญิงสาวเจ้าของจวน ร่างสูงใหญ่พลันชะงักไปเล็กน้อย มือใหญ่ชี้เข้าหน้าตนเอง เรียกข้าเนี่ยนะ? หรือว่า จะให้ข้าไปทำหน้าที่ชายบำเรอ.... ตั้งแต่หัววันเลยหรือ? คนยุคโบราณนี่เร่าร้อนดีเหมือนกันนะ... “นี่ ยังไม่ตามมาอีก คิดจะให้เจ้านายรอไปถึงเมื่อไหร่กัน หรืออยากโดนทำโทษ!” หญิงสาวบ่นอุบ เมื่อเห็นเขายังคงเหม่อลอยอยู่กับที่ ” รู้แล้ว ๆ กำลังไป กำลังไปอยู่... “” เอ่อ ขอรับ!” ควรต้องแบบนี้สินะ แทนตัวเองว่าข้า ไม่ชินเลยแหะ พ่อบ้านกับบ่าวไพร่คนอื่นสุมหัวกันมองดูทาสชายคนใหม่ที่วิ่งออกไป.. “พี่ต้าเหรินรูปงามเหลือเกิน น่าเสียดายเป็นของเจ้านาย... ไม่รู้ไปหาบุรุษเช่นนี้จากที่ใด” สาวใช้ในจวนที่เพิ่งทำความสนิทสนมกับเซียวต้าเหรินพึมพำเสียงเบาอย่างปลงตก... แล้วเลิกสนใจ ทำงานของตนเองต่อไป. จะให้เขาไปไหนกัน? เฮ้อ ดันเกิดมาเป็นขี้ข้า เขาให้ไปไหนก็ต้องไป... ขายาวก้าวตามสาวใช้ไปติด ๆ นางพาเดินลัดเลาะโถงทางเดินหลายครั้งยังไม่ถึงสักที... ชายหนุ่มเหลียวมองสำรวจรอบตัว จวนนี้ช่างใหญ่โต ในที่สุดเขาก็มาถึงเรือนใหญ่ด้านใน มีองครักษ์หลายคนยืนเฝ้าอยู่ พวกนั้นเป็นฮาเร็มของนางหรือไม่นะ แต่ละคนท่าทางแข็งแรงองอาจ เซียวต้าเหรินครุ่นคิดมากมายในหัว จัดท่าทางเสื้อผ้าให้เรียบร้อยที่สุด ยืดอกให้ดูแมนที่สุด แต่คนตรงหน้ากลับเลี้ยวพามาที่ศาลาไม้แปดเหลี่ยมริมสระบัวแทน.... บรรยากาศเงียบสงบ เสียงปลาหลีฮื้อสะบัดน้ำผลุบโผล่ สะท้อนแสงสีส้มระยิบระยับไปกับแสงแดดอ่อนเหลืองนวล ใบบัวสีเขียวมีดอกบัวชมพูปนขาวนวล ลอยปริ่มน้ำเบ่งบานสะพรั่ง ทิวทัศน์งดงามผ่อนคลาย ..... ในศาลาไม่มีคนอยู่ มีเพียงโต๊ะน้ำชาเล็ก ๆ วางอยู่ด้านข้าง หรือบางทีนางอาจชอบแบบเอาท์ดอร์? สมกับเป็นคนใหญ่คนโต อยากจะรับทาสเข้าฮาเร็มสักคน... ยังจะวางมาดเหลือเกิน... ชายหนุ่มบ่นอยู่ในใจ “เจ้ารออยู่ที่นี่ นายหญิงยังไม่ว่าง สักพักจะเข้ามา...” เขาพยักหน้ารับฟังแต่ไม่รับรู้... “ขอรับ” ร่างสูงเข้าไปนั่งเกาะราวระเบียงในศาลามองดูฝูงปลาแหวกว่ายใต้ใบบัวไปมา... รออยู่เกือบสองชั่วโมงแล้วมั้ง... ยังไม่เห็นแม้แต่ชายเสื้อผู้เป็นนาย... แถมเพิ่งกินขนมเปี๊ยะไปชิ้นเดียว แค่นี้มันพอยาไส้ที่ไหนกัน.... หิวอีกแล้ว ท้องของชายหนุ่มส่งเสียงราวกับฟ้าร้อง.... เหลือบมองโต๊ะน้ำชาที่มีฝาปิดครอบไว้ตรงกลาง ด้านในมีขนมเผือกกวนวางอยู่ ของเจ้านายไหมนะ? เขาแอบหยิบแทะกินไปชิ้นหนึ่ง.... แค่ชิ้นเดียวไม่มีใครรู้หรอกน่า... ไม่เรียกว่าขโมย รออยู่นานยังไม่มีใครมา บางทีนายหญิงอาจเตรียมไว้ให้เขาก็ได้ ตรงนี้ก็มีแค่เขาคนเดียว คิดไปคิดมาเขาก็เก็บทั้งหมดใส่อกเสื้อ จนสาบเสื้อปลิ้นตุงออกมา... ร่างสูงพลันง่วงงันนิ่งไป ชายหนุ่มทิ้งตัวหลับสบายอยู่ตรงนั้น .... “ช่างเถอะ เรื่องที่ต้องทำให้ผู้หญิงประทับใจตั้งแต่แรกเห็นน่ะ เอาไว้วันหลังก็ได้ ง่วงจะตายอยู่แล้ว....” ริมฝีปากบางส่งเสียงเบา ๆ “คร่อกกกกก....” ** ปลาหลีฮื้อ คือ ปลาไน/ปลาจีน สื่อถึงมงคล การมีกินมีใช้ไม่รู้จบ อายุยืนมาก (20-30ปี) หลีฮื้อสีส้มเป็นต้นตระกูลของปลาคารฟ เป็นสัญลักษณ์ของความพากเพียรไม่ย่อท้อ จากตำนาน "หลีฮื้อกระโดดข้ามประตูมังกร" ที่เชื่อว่าหากทำสำเร็จจะกลายเป็นมังกร
Latest chapter
The Little Mellow บันทึกลับราชบุตรเขย เร่าร้อนดีเหมือนกันนะ
ดูเหมือนเขาจะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับวังวนอันตรายเสียแล้ว ในยุคโบราณบุคคลที่ไม่ควรเข้าไปเกี่ยวข้องมากที่สุดก็คือพวกราชวงศ์นี่แหละ แม้แต่โอรสธิดาตัวเอง จักรพรรดิก็ยังสังหารได้ ส่วนเขาเป็นแค่ทาส... แค่คิดยังพาลท้อแท้...งั้นเขาตายแล้วสินะ เกิดใหม่ทั้งที ทำไมเป็นทาสละวะเนี่ย... จะเป็นท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่มาดเข้มแสนเย็นชา หรือรัชทายาทผู้สง่างามมีฮาเร็มก็ไม่ได้.. ซวยจริงถึงบ่นอย่างนั้นเขากลับพบว่าตัวเองไม่ได้เศร้าเสียใจเท่าไหร่ ชีวิตมันสั้นและเขาเพียงแค่ดันซวยตายไวก็คงแค่นั้น...ได้ชีวิตใหม่ทั้งที แบบนี้มันต้องใช้ให้คุ้มค่า ชาตินี้จะขอใช้ชีวิตลั้ลลา ไม่ต้องเคร่งเครียด ยุคโบราณก็ไม่เลว ไม่ต้องตอกบัตรเข้างานเช้าเย็น..หากหญิงสาวซื้อเขาไปเป็นของเล่น เป็นนายบำเรอ เช่นนั้นของเล่นชิ้นนี้ก็ต้องเป็นของเล่นชิ้นโปรด ของเล่นที่ดีที่สุด!ตรงกันข้ามกับโลกฮาเร็มที่เขาคิด บุรุษตัวเหม็นถูกองครักษ์หน้าตายในจวนหิ้วปีกมาโยนเข้าไปในโรงครัว“ไปทำความสะอาดเนื้อตัวซะ... จากนี้ไปเจ้าจะได้ทำงานที่นี่..”ห๋าาา... ทำงานในครัวเนี่ยนะ.. นี่มันผิดจากที่เขาคิดไปไกลเลย ไม่ใช่ว่าข้ารูปงามหรือ โอกาสสุขสบายไม่ต้องเป็นทาสของข้านา
The Little Mellow บันทึกลับราชบุตรเขย หญิงสาวผู้ทรงอำนาจ
กึงงง!!ม้าสะดุ้งตกใจจนสะบัดกรงไม้พลิกคว่ำโครมใหญ่ ส่วนชายหนุ่มด้านในสลบไปอีกแล้ว..เสียงเอะอะโวยวาย ม้าร้องลั่นต่อกันดังเป็นทอดไปทั่วบริเวณ ขบวนรถหยุดชะงักทั้งขบวนเหลียนก่งที่กำลังได้ที่ กระโดดลงมาจากรถด้านหลัง เขาวิ่งเข้ามาด้านหน้าขบวนด้วยความโมโห“พวกบ่าวสารเลว ข้าบอกให้ระวังสินค้าให้ดีไงล่ะ นี่เป็นสินค้าชั้นเลิศนะ จะให้ข้าขาดทุนให้ได้ใช่ไหม พวกโง่! “หนุ่มใหญ่ร้องด่าไม่หยุด เขากำลังปฏิบัติกามกิจในรถอย่างขะมักเขม้น เหมือนเช่นหลายวันที่ผ่านมา ไม่ทันไร ดันเกิดปัญหาอีกจนได้ แถมยังเป็นรถม้าคันที่ไอ้ตัวปัญหาถูกขังอยู่อีก“ข้าบอกให้ระวังยังไงละวะ เดี๋ยวมันได้ตายจริงพอดี ข้าเพิ่งให้หมอหลี่รักษามันไป นี่เพิ่งจะหัววัน ใครหน้าไหนกล้ามางัดข้อกับข้าเหลียนก่งผู้นี้”โวยวายไม่ทันจบ เหลียนก่งพลันเห็นขบวนรถเกวียนม้าสามคัน มีองครักษ์ล้อมเกวียนด้านหลังสุดไว้อย่างแน่นหนาคนใหญ่คนโตที่ใดกัน ดูแล้วเป็นเพียงรถม้าธรรมดา คนด้านในไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด ถึงได้พกพาองครักษ์นับสิบคนเช่นนี้ เขาหุบปากเงียบทันที“เกิดอะไรขึ้นวะ? ทำไมคนพวกนี้ ถึงมาล้อมรถพวกเรา” ชายผู้เป็นหัวหน้าก้มตัวกระซิบกระซาบกับคนขับรถม้าคนหนึ่ง
The Little Mellow บันทึกลับราชบุตรเขย อึ๋ยยย...เหม็นโคตร
หนุ่มใหญ่มักเหม่อมองหญิงสาวคนนั้นทุกครั้งที่พบและได้สนทนากัน ท่วงท่าของนางช่างสง่างาม ทำให้เขารู้สึกจิตใจไม่สงบ แม้จะปิดบังใบหน้าเห็นเพียงดวงตาคู่นั้น เขายังคิดว่าความงามของนางไม่ธรรมดา....ยิ่งลึกลับยิ่งน่าประทับใจ! ไม่แน่ว่ายังอายุน้อยด้วย เก่งกาจจนขึ้นเป็นจ่างกุ้ยที่หนึ่ง ดูแลโรงประมูลได้ หากได้นางมาเป็นคู่เรียงเคียงหมอน..เสียดายแต่เขาไม่มีวาสนาจะเอื้อมถึง จริงอยู่เขาเป็นพ่อค้าทาสมีลูกน้องมากมาย จะดักฉุดหญิงสาวสักนางมาทำเมีย หรือจะลักพาตัวเอาไปขายมันไม่ได้ยากอันใดเพียงแต่เบื้องหลังของคนที่อยู่เหนือนางน่ะสิ แม้แต่เหลียนก่งที่เป็นคนชั่ว ฆ่าคนนับไม่ถ้วนยังถึงกับหนาวสั่น เกินกำลังเขาเกินไป น่าเสียดาย..ไฟราคะยังคงโหมกระพือ ร่างใหญ่ยักษ์ใบหน้าโฉดราวกับโจรภูเขา สาวเท้าก้าวเดินไปด้านหลังขบวน ไม่วายด่าคนในกรงที่เขาเดินผ่านตามประสาคนพาล“โชคร้ายที่พวกแกเกิดมาอัปลักษณ์แล้วยังจะจนอีก โชคดีแล้วที่เจอข้า ไปเป็นทาสบ้านพวกคนรวยไม่แน่ว่าอาจจะได้ดิบได้ดี อย่างน้อยไม่ต้องรองรับอารมณ์บนเตียงไงเล่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า “รอยยิ้มหื่นกระหายผุดบนใบหน้าหนุ่มใหญ่ พลางจับจ้องหญิงสาวหน้าตาดีในกรงขัง ผู้หญิงที่เขาเล
The Little Mellow บันทึกลับราชบุตรเขย หนวกหูเป็นบ้าเลย
“อ่าา.......โยกเยกเป็นบ้าเลย ขับรถให้มันดีดีหน่อยไม่ได้รึไงเนี่ย? เมารถจนจะอ้วกอยู่แล้วนะ”ชายหนุ่มได้ยินเสียงเอะอะดังอยู่รอบตัว แต่เขาไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก“พวกนี้ทำอะไรกันอยู่วะ หนวกหูเป็นบ้าเลย”โคตรจะมึนหัวเลยให้ตายเถอะ ร่างสูงใหญ่บ่นพึมพำในลำคอไม่กี่ประโยค ก่อนจะล้มตัวลงนอนแผ่หลาอยู่ที่เดิมรถสี่ล้อยังคงเคลื่อนตัวไปไม่หยุด ท่ามกลางเสียงพูดคุยจ้อกแจ้กจอแจ พาหนะที่เขานั่งกระแทกซ้ายขวาไปมา พาให้นอนไม่สบาย แต่กระนั้นเขาก็เมาหนักเกินกว่าจะลืมตาตื่นขึ้น“เฮ้ย! ไปดูมันสิ ตายแล้วหรือยังน่ะ” เสียงแว่ว ๆ ดังใกล้หูเขาเซียวต้าเหรินรำคาญจนแทบทนไม่ไหว ตะโกนอะไรอยู่ได้ ไม่น่าดื่มหนักขนาดนั้นเลย เพราะเจ้าพวกเพื่อนบ้าพวกนั้นนั่นแหละ มายุให้เขาดื่มไม่หยุด“โอ๊ย ปวดหัว หัวโขกแท็กซี่แล้วมั้ง? “” เดี๋ยวถึงคอนโด จะถ่ายรูปรายงานกรมขนส่งซะให้เข็ด ขับรถประสาอะไรกัน..”ร่างนั้นสะลึมสะลือพึมพำ เอื้อมมือลูบหัวตัวเองก่อนคอพับหลับพิงตัวรถไปอีกครั้ง“ไม่ตื่นเลยขอรับ” บ่าวรับใช้ตะโกนเสียงดัง เขาทั้งใช้ฝ่ามือจิ้ม ทั้งผลัก รวมถึงตบใบหน้าชายหนุ่มเบา ๆ เขาก็ยังไม่ตื่น ไหนลองอีกทีสิผัวะ ผัวะ เบาก็แล้ว แรงก็แล้ว
You may also like
เซี่ยชิงหลี ดรุณีเปลี่ยนชะตาพลิกอนาคต
zuey25.9K viewsบุรุษมากเล่ห์เช่นท่านหาใช่สามีข้า
ไฉ่เลี่ยงหรง20.8K viewsสนมร้างรักขอทวงบัลลังก์
ม่อเยี่ยน703.7K viewsชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว
จิ้งเยี่ยน64.7K viewsข้าคือฮูหยินของสามีจอมเสเพล
โมจิหวานน้อย757 viewsจิ่วหรง
Story by Aasia (อาเซีย)4.3K viewsข้าจะทำตามบทแล้วจบที่เนรเทศ
ซูเมี่ยวหลิง127 viewsเกิดชาตินี้ขอเป็นพระสนมท้ายวังเนื้อหอม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว2.9K views
