หัวขโมยตัวดี

บรรยากาศเงียบสงบ เสียงปลาหลีฮื้อสะบัดน้ำผลุบโผล่ สะท้อนแสงสีส้มระยิบระยับไปกับแสงแดดอ่อนเหลืองนวล ใบบัวสีเขียวมีดอกบัวชมพูปนขาวนวล ลอยปริ่มน้ำเบ่งบานสะพรั่ง ทิวทัศน์งดงามผ่อนคลาย .....

ในศาลาไม่มีคนอยู่ มีเพียงโต๊ะน้ำชาเล็ก ๆ วางอยู่ด้านข้าง หรือบางทีนางอาจชอบแบบเอาท์ดอร์?

สมกับเป็นคนใหญ่คนโต อยากจะรับทาสเข้าฮาเร็มสักคน... ยังจะวางมาดเหลือเกิน... ชายหนุ่มบ่นอยู่ในใจ

“เจ้ารออยู่ที่นี่ นายหญิงยังไม่ว่าง สักพักจะเข้ามา...” เขาพยักหน้ารับฟังแต่ไม่รับรู้...

“ขอรับ” ร่างสูงเข้าไปนั่งเกาะราวระเบียงในศาลามองดูฝูงปลาแหวกว่ายใต้ใบบัวไปมา...

รออยู่เกือบสองชั่วโมงแล้วมั้ง... ยังไม่เห็นแม้แต่ชายเสื้อผู้เป็นนาย... แถมเพิ่งกินขนมเปี๊ยะไปชิ้นเดียว แค่นี้มันพอยาไส้ที่ไหนกัน.... หิวอีกแล้ว ท้องของชายหนุ่มส่งเสียงราวกับฟ้าร้อง....

เหลือบมองโต๊ะน้ำชาที่มีฝาปิดครอบไว้ตรงกลาง ด้านในมีขนมเผือกกวนวางอยู่ ของเจ้านายไหมนะ? เขาแอบหยิบแทะกินไปชิ้นหนึ่ง.... แค่ชิ้นเดียวไม่มีใครรู้หรอกน่า... ไม่เรียกว่าขโมย

รออยู่นานยังไม่มีใครมา บางทีนายหญิงอาจเตรียมไว้ให้เขาก็ได้ ตรงนี้ก็มีแค่เขาคนเดียว คิดไปคิดมาเขาก็เก็บทั้งหมดใส่อกเสื้อ จนสาบเสื้อปลิ้นตุงออกมา...

ร่างสูงพลันง่วงงันนิ่งไป ชายหนุ่มทิ้งตัวหลับสบายอยู่ตรงนั้น .... “ช่างเถอะ เรื่องที่ต้องทำให้ผู้หญิงประทับใจตั้งแต่แรกเห็นน่ะ เอาไว้วันหลังก็ได้ ง่วงจะตายอยู่แล้ว....” ริมฝีปากบางส่งเสียงเบา ๆ

“คร่อกกกกก....”

*++++++++*

..... ใบหน้าหล่อเหลาติดจะซูบผอมฟุบหลับแนบกับโต๊ะ มีเสียงกรนเบา ๆ เซียวต้าเหรินฝันดีไม่น้อย...

ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นอีกครั้งในสองชั่วยาม... ยังไม่เห็นมีร่องรอยคนมา ไม่รู้ว่าจงใจทิ้งเขาไว้รอดูท่าทีอะไรหรือเปล่า... ลีลาซะจริง พวกคนสูงศักดิ์สังคมแบ่งชนชั้น!

นี่มันยังกับพล็อตซีรีส์ที่เขาดูเลย ทำอะไรต้องรอดูท่าที ประเมินฝ่ายตรงข้าม.. กว่าจะคิดจะทำแต่ละอย่าง เหลียวซ้ายแลขวา ไม่เห็นใครสักคน.. ทางสะดวกแฮะ...

ด้านในเรือนที่พัก หญิงสาวนางหนึ่งเพิ่งเดินเข้ามาในเรือนพัก นางผู้นั้นมีใบหน้าผุดผ่อง คิ้วโก่งดั่งกิ่งหลิว ผิวขาวนวลราวหยกมันแพะ พวงแก้มระเรื่อดั่งดอกท้อ รูปร่างสูงโปร่งกว่าสตรีทั่วไปเล็กน้อย

ทั่วร่างมีกลิ่นอายสูงศักดิ์ตามแบบราชวงศ์ นางสวมชุดกระโปรงผ้าไหมพยับเมฆสีฟ้าครามลายหงส์สีขาวล้อคลื่นลม ใบหน้างามยามนี้เรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใด นิ้วมือเรียวนวดหัวคิ้วคลายความเหนื่อยล้าที่หัวตาเบา ๆ สตรีผู้นี้คือกงจู่ลำดับที่ห้าของฮ่องเต้เซวียนแห่งแคว้นเซิ่ง

ซีเหมินจื่อเยว่ พลันนึกขึ้นได้ว่าเรียกทาสคนนั้นมาพบ เกินสองชั่วยามแล้วกระมัง... นางเคาะนิ้วเป็นจังหวะสัญญาณเบา ๆ บุรุษร่างสูงในชุดดำมายืนข้างนางอย่างไร้สุ้มเสียง

“ให้งานทำหรือยัง ดูแล้วเป็นอย่างไร?”

“จัดการแล้วขอรับ” จงซื่อชะงักไปเล็กน้อย ไอเบา ๆ “ข้าน้อยคิดว่าท่าทางเขาดูแปลก ๆ อีกอย่างดูไร้เรี่ยวแรงราวกับบัณฑิต คงไม่เหมาะเท่าไหร่”

“แปลก? ทำไมล่ะ เขาทำอันใด?”

“ขโมยอาหารเสร็จแล้วก็หนีไปขอรับ” ชายหนุ่มรีบตอบราวกับฟ้อง

“อาหาร? ขโมยสิ่งใดงั้นหรือ..? “ในจวนมีอะไรที่น่าขโมย จะเป็นรังนกชั้นดี หรือว่าตะกร้าลิ้นจี่ที่เสด็จพ่อประทานให้ข้าวันก่อน..

“เผือกกวนขอรับ” หญิงสาวทำหน้ามึนงง เผือกกวนมีค่ามากนักหรือ ขโมยเผือกกวน? หรือจวนข้า บ่าวไพร่กินไม่อิ่ม?