จวนใหญ่ในตรอกซ่ง

“เร็ว รีบจับกลับมา อย่าให้ไปก่อเรื่องที่ด้านนอก” เดิมทีเห็นว่าชายหนุ่มหน่วยก้านดี สูงใหญ่เหมาะจะนำมาให้จงซื่อฝึกเป็นองครักษ์ไว้ใช้ทำงาน บุรุษข้างกายหัวเราะเสียงทุ้ม ขัดความคิดนาง

“ไม่เป็นไรขอรับ ทาสชายนั่นไม่มีแรงมากพอ ก่อนหน้านี้คงถูกทรมานมาปางตาย เห็นสลบอยู่แถวประตูเรือนด้านหลัง ข้าน้อยให้คนหามเข้าไปไว้ที่เรือนพักแล้วขอรับ”

“.......”

***

เซียวต้าเหรินลืมตาตื่นขึ้นในความมืด เสียงลูกคอแปดหลอดของพ่อบ้านเริ่นที่นอนด้านข้างกรนดังสนั่น แต่ชายหนุ่มกลับหลับสบาย แถมยังน้ำลายไหลยืดลงมาเป็นทาง

”นี่เขาหนีออกไปแล้วไม่ใช่รึไง? ทำไมมาโผล่อยู่เรือนพักอีกแล้วล่ะ!“

เฮ้อ ต้องโทษร่างกายเจ้าของร่างนี้อ่อนแอเหลือเกิน สะดุดล้มทีคงจะแข้งขาหักเลยละมั้ง ว่าแล้วจับเนื้อจับตัวตัวเองสำรวจไปทั่ว ตัวผอมกะหร่อง ข้าวคงไม่ค่อยตกถึงท้อง สมเป็นทาส บ่นไปก็เท่านั้น

เขานึกอะไรไม่ออกเกี่ยวกับร่างนี้เหมือนกัน แต่ในเมื่อยังมีชีวิตอยู่ คงต้องหาทางใช้ชีวิตให้ดีต่อไป

เซียวต้าเหรินชูไม้ชูมือทำท่าขึงขัง กองทัพต้องเดินด้วยท้อง หาของกินก่อนแล้วกัน ชายหนุ่มทำท่าย่องเหมือนแมวไปตามทางเดินราวกับโจรผู้ร้ายเข้าไปในครัว

เห็นเงาตะคุ่มแอบอยู่ในครัว

โจร! ตัดหน้าเขาได้ไง! โจรผู้นั้นพลันเงยหน้ามาสบกับเขา แถมยังนั่งกินเปิดเผย จุดไฟสว่างโร่!

อีกฝ่ายมีใบหน้าดูคมคาย ผิวค่อนข้างคล้ำ เศษแป้งขนมเปี๊ยะร่วงผล็อยจากริมฝีปาก ฟู่หมิงสะดุ้งตกใจจนของกินร่วง พอเห็นบุรุษตรงหน้าค่อยคลายใจลง

“อ้าว เจ้ามาหาของกินยามนี้เช่นกันหรือ?“

”ข้าคิดว่าเจ้าทำอะไรตก ทำย่องอยู่ตรงโถงทางเดินอยู่ตั้งนาน ทำไมเพิ่งมาถึงเล่า ออกมาก่อนข้าไม่ใช่หรือ?”

“.......”

คร่อกกก... ร่างสูงวูบหลับกลางอากาศไปอีกครั้ง

“เป็นอะไรหรือเปล่า เฮ้ย นี่ เหมือนว่าจะวูบหลับ คงไม่เป็นไร“

ฟู่หมิงตกใจแทบตาย จู่ ๆ ชายหนุ่มดันมาล้มทับตนอย่างแรง ลองเอามืออังยังหายใจอยู่ เหมือนจะแค่หลับ คงจะเหนื่อยเกินไป

”ตื่นแล้วหรือ มาสิ เปี๊ยะไส้เนื้อสับกับผัดผักของวันนี้อร่อยมาก ข้าทำเอง ยังเหลือในซึ้งอีกหลายสิบลูกนะ“

เซียวต้าเหรินหัวเราะเฮอะฮะ เขามักจะอยากเก็บอาหารติดตัวไว้เสมอ ไม่รู้ทำไมเช่นกัน เหมือนเป็นนิสัยติดตัวร่างเดิม สองหนุ่มใหญ่หนุ่มเล็กนั่งลงแบ่งกันกินจนอิ่ม

ชายหนุ่มลุกขึ้นกุมหัวมีท่าทีแปลก ๆ ฟู่หมิงรีบเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง ศีรษะกระแทกหรือเปล่า...

มือผ่ายผอมจับของอีกฝ่ายจับฟู่หมิงไว้แน่น

“นี่ที่ไหน... แล้วข้ามาทำอะไรที่นี่?”

“ที่นี่จวนพักขององค์หญิงห้าอย่างไรเล่า เจ้าเป็นทาสที่เข้าจวนวันก่อน ข้ากับเจ้ากินเปี๊ยะเนื้อสับอยู่นี่ไงล่ะ ลืมแล้วหรือ?“ เขาตอบพลางมองคนตรงหน้าเหมือนเห็นตัวประหลาด คนอะไรยืนอยู่ยังหลับได้

เขาขมวดคิ้วมุ่น จำได้แล้ว ข้าเซียวต้าเหรินเป็นทาส หลังจากนั้นถูกหญิงร่ำรวยซื้อตัวมาจากพ่อค้าทาสเพราะรูปงาม ตอนนั้นถูกทุบตีจนเลือดอาบใกล้ตายรอมร่อ เคราะห์ยังดีรอดมาได้

นอกนั้นนึกอย่างไรนึกไม่ออก ทุกครั้งที่พยายามนึกเขาจะปวดหัวขึ้นมา

ช่างเถิด ชายหนุ่มโยนความสงสัยทิ้งไป ให้ความสนใจกับของกินตรงหน้า มือใหญ่เริ่มห่อขนมเปี๊ยะใส่ผ้าผืนบางที่หาได้แถวนั้นอย่างคล่องแคล่ว

“ได้ยินพ่อบ้านบอกว่าเจ้าคิดหนี แต่ถูกจับกลับมา แถมยังเป็นลมตรงประตูหลังจวนเสียอีก ใช่จริงเสียด้วย เมื่อกี้เจ้ายังเป็นลมอีก เจ้าคิดหนีไปที่ใด?“

”หนีอันใด พูดไปเรื่อย ข้าเพียงเดินเล่นเท่านั้น ที่นี่มันกว้างใหญ่ขนาดนี้ ข้าแค่สำรวจลู่ทางจะได้จดจำถูก สำรวจจะได้ไม่หลงทางอย่างไรเล่า!“ เขาตบอกดังปึกเพื่อยืนยัน

”ข้าว่าเจ้าเลิกล้มความคิดนั้นเสียดีกว่า อยู่ที่นี่น่ะ ยังได้ใช้ชีวิตเป็นคน เจ้าอย่าได้หลงไปอยู่กับพวกคนรวยจวนอื่นเชียว ตายไม่รู้เรื่อง ยิ่งหน้าตาดีแบบเจ้าแล้วคงจะถูกขายเข้าหอโคมแดงเป็นแน่ เป็นบ่าวในเรือนน่ะอายุยืน เชื่อข้า“

ฟู่หมิงเข้ามาทำงานได้เกือบหนึ่งปี อยู่แต่ในโรงครัวไม่เคยเห็นองค์หญิงเลยด้วยซ้ำ แต่เขาคิดว่าพระองค์น่าจะใจดี

จวนนี้ไม่ตะหนี่ บ่าวไพร่ล้วนกินดีอยู่ดี เป็นบ่าวไพร่ที่นี่ยังสุขสบายกว่ารับใช้ใกล้ชิดพวกขุนนางมาก

หลายเดือนเลยกว่าที่เขาจะรู้ว่านายหญิงเป็นถึงคนในราชวงศ์ ทุกคนในจวนล้วนห้ามแพร่งพรายฐานะเจ้าบ้าน โดยเฉพาะยามออกไปด้านนอก

นอกจากที่พ่อบ้านเตือนบ่าวทุกคนห้ามเข้าไปใกล้เรือนหลักใหญ่ด้านหลัง บ่าวไพร่รู้เพียงองค์หญิงห้าต้องการความสงบจึงมาซื้อเรือนไว้ที่นี่เท่านั้น