ของเล่นที่ดีที่สุด!

“ไม่ใช่ว่าเหล่าพวกพ่อค้าทาสร่ำรวย จากการซื้อขายทาสหรอกหรือ? งานประมูลจัดขึ้นคราใด ได้ยินว่า เงินที่หมุนเวียนสะพัดไม่ต่ำกว่าสิบล้านตำลึงเลยหนิ”

” ข้า ข้าน้อยเป็นเพียงคนตัวเล็กๆ จะไปมีเงินมากมายเช่นนั้นได้อย่างไรล่ะขอรับ นายท่าน “

เขาเพิ่งสังเกตชัดว่า แม้รถม้าจะดูธรรมดา แต่เกือกม้าของขบวนตรงหน้าไม่ใช่เหล็ก แต่กลับเป็นทองคำแท้

เหลียนก่งกลืนน้ำลายอย่างฝืดเฝื่อน คนที่จะใช้ของมีค่าอย่างทองคำมาทำเกือกม้าต้องเป็นคนชั้นสูงแค่ไหน คงต้องเป็นพวกราชวงศ์แล้ว

เสียงหวานใสดังออกมาเบาๆ ราวกับเสียงระฆังเงิน

“ยังอีกนานหรือไม่? “

คนในรถยื่นปลายนิ้วเรียวเล็กขาวนวล โผล่พ้นม่านออกมาเคาะกรอบหน้าต่างรถม้าเสียงเบา เพียงแค่นิ้วมือของนางเหลียนก่งยังจินตนาการได้ ว่านางคงงดงามยิ่งนัก หนุ่มใหญ่เหม่อมองเคลิ้มจนตาลอย

” เก็บสายตาของเจ้าด้วย! “องครักษ์ชักดาบพาดลำคอเขาอย่างรวดเร็ว

ซวยจริง ข้าขัดใจผู้ใดไม่ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นฝั่งโรงประมูล หรือขบวนรถคันนี้ ยิ่งกว่านั้นคือคนมีอำนาจหลายฝ่ายที่อยู่เบื้องหลังเขา

หากทำให้แหล่งรายได้หลักของคนพวกนั้นเสียไปจนกระทบกับงานใหญ่ของเขาผู้นั้น เขาได้ตายจริงแน่ พ่อค้าทาสหลับตาทำใจดีสู้เสืออีกครั้ง

” ข้าน้อยพกเงินมาเท่านี้ ของดีที่สุดที่ข้าน้อยมีอยู่ มีแค่พวกทาสพวกนี้ ยังมีอีกหลายคนที่หน้าตาดูดี แข็งแรงพอจะชดใช้แทน ได้หรือไม่ขอรับ “

เขาขยิบสายตาให้คนรับใช้ไปพาชายหนุ่มหลายคนมายืนเรียงด้านข้างรถม้า ทาสชายหลายคนยืนเรียงรายให้เลือกราวกับแผงขายปลา

นิ้วมือนั้นยังคงนิ่งอยู่อย่างนั้น ก่อนจะเลิกม่านมุมหนึ่งขึ้นเล็กน้อย

พ่อค้าทาสยืนลุ้นอยู่ด้านข้างด้วยใจระทึกภาวนาให้หญิงในรถม้านี้รีบเลือก แล้วรีบปล่อยพวกตนไปเสียที

ในที่สุดนิ้วมือนั้นยกขึ้นชี้นิ้วไปมุมหนึ่ง

เหลียนก่งทำท่าทางประจบเอาใจ ก่อนไม่นานรอยยิ้มจะจางหายไป อย่าบอกนะ!

เฮ้อ ตาแหลมเสียจริง เจ้านั่นแม้จะสภาพแย่ แต่เป็นของชั้นดี ตัวสูงแขนขายาว สินค้าแพงที่สุด!

เสียงหญิงสาวที่แฝงอำนาจดังมาจากในเกวียนม้าอีกครั้ง

“ส่งของเล่นชิ้นนั้นให้ข้า แล้วข้าจะทำเป็นมองไม่เห็นที่เจ้าล่วงเกินข้า”

ม่านรถม้าปิดลงดังพรึ่บ ไม่เปิดโอกาสให้เขาต่อรองอีก

ขบวนรถม้าสามคันเคลื่อนออกไปแล้ว นายทาสหนุ่มได้แต่มองตามชายหนุ่มผู้โชคร้ายที่สลบไสล โดนหิ้วปีกขึ้นเกวียนม้าจากไป

พวกคนในวังหลวงไม่ใช่คนดีอะไรนักหรอก เสี่ยงหัวหลุดทุกเวลา โชคดีของเจ้าแล้วที่ก่อนตายมีโอกาสเป็นของเล่นให้ผู้สูงศักดิ์

เขาลืมเจ้าหนุ่มทาสอย่างรวดเร็ว ชีวิตของตัวเองย่อมสำคัญที่สุด!

หลังตรวจสอบความเรียบร้อย ขบวนแถวยาวเหยียดจึงเคลื่อนตัวสวนทางจากไป

ชายหนุ่มถูกจับโยนเข้ามาในรถม้าคันหนึ่งราวกับหัวผักกาด เขาตื่นนานแล้ว แต่แกล้งสลบต่อไปและได้ยินทุกอย่าง

ความทรงจำของเขากับเจ้าของร่างเดิมไม่ปะติดปะต่อ

หลายครั้งเขามักลืมว่าไม่ใช่คนยุคโบราณ เมื่อเหมือนจะนึกอะไรออก ร่างสูงพลันรู้สึกปวดหัวมาก

รู้แต่เพียงว่าร่างนี้น่าจะชื่อเซียวต้าเหริน เหมือนกันกับเขา..

ดูเหมือนเขาจะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับวังวนอันตรายเสียแล้ว ในยุคโบราณบุคคลที่ไม่ควรเข้าไปเกี่ยวข้องมากที่สุดก็คือพวกราชวงศ์นี่แหละ แม้แต่โอรสธิดาตัวเอง จักรพรรดิก็ยังสังหารได้ ส่วนเขาเป็นแค่ทาส... แค่คิดยังพาลท้อแท้...

งั้นเขาตายแล้วสินะ เกิดใหม่ทั้งที ทำไมเป็นทาสละวะเนี่ย... จะเป็นท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่มาดเข้มแสนเย็นชา หรือรัชทายาทผู้สง่างามมีฮาเร็มก็ไม่ได้.. ซวยจริง

ถึงบ่นอย่างนั้นเขากลับพบว่าตัวเองไม่ได้เศร้าเสียใจเท่าไหร่ ชีวิตมันสั้นและเขาเพียงแค่ดันซวยตายไวก็คงแค่นั้น...

ได้ชีวิตใหม่ทั้งที แบบนี้มันต้องใช้ให้คุ้มค่า ชาตินี้จะขอใช้ชีวิตลั้ลลา ไม่ต้องเคร่งเครียด ยุคโบราณก็ไม่เลว ไม่ต้องตอกบัตรเข้างานเช้าเย็น..

หากหญิงสาวซื้อเขาไปเป็นของเล่น เป็นนายบำเรอ เช่นนั้นของเล่นชิ้นนี้ก็ต้องเป็นของเล่นชิ้นโปรด ของเล่นที่ดีที่สุด!