Mag-log inShare
ยุคโบราณแสนเร่าร้อน
Petsa ng paglalathala:
2026-03-21 07:40:17ตรงกันข้ามกับโลกฮาเร็มที่เขาคิด บุรุษตัวเหม็นถูกองครักษ์หน้าตายในจวนหิ้วปีกมาโยนเข้าไปในโรงครัว
“ไปทำความสะอาดเนื้อตัวซะ... จากนี้ไปเจ้าจะได้ทำงานที่นี่..” ห๋าาา... ทำงานในครัวเนี่ยนะ.. นี่มันผิดจากที่เขาคิดไปไกลเลย ไม่ใช่ว่าข้ารูปงามหรือ โอกาสสุขสบายไม่ต้องเป็นทาสของข้า นายบำเรอบ้าบออะไรกัน แม้แต่เล็บขบของนางเขาคงไม่มีโอกาสได้เห็นแล้ว! บ้าบอที่สุด! นี่มันต่างจากที่คิดไปไกลโขเลย แต่ต้าเหรินไม่ได้สนใจอะไรมาก หลังจากตื่นยังคงมึนงง ท้องของเขาส่งเสียงโครกคราก พ่อบ้านใหญ่เริ่นฉงที่กำลังมองดูบ่าวไพร่ในจวนจัดเตรียมวัตถุดิบ หันมามองบ่าวทาสคนใหมอย่างพิจารณา.... ใบหน้านั้นสกปรกมอมแมม แต่ยังเห็นเค้าความหล่อเหลาเจ้าสำอาง.. ไม่แน่ว่าวันหนึ่ง เจ้าหนุ่มผู้นี้อาจจะได้ดิบได้ดี เข้าไปปรนนิบัติรับใช้เจ้านายจนได้ดีก็เป็นได้ คนเราไม่ควรดูถูกผู้อื่น ไม่ว่าสภาพตรงหน้าจะเหมือนขอทานแค่ไหนก็ตาม ไม่เคยเห็นนายหญิงซื้อทาสกลับจวนสักครั้ง... ไม่เป็นมิตรก็อย่าได้สร้างศัตรู ยิ่งกับคนไม่รู้ที่มา นี่เป็นประสบการณ์ที่ไม่มีใครสอน เขาเห็นขุนนางเข้าออกจวนมากมาย ทั้งคนตายและคนเป็น คนฉลาดที่รู้จักโง่เท่านั้นถึงจะมีชีวิตยืนยาว.. “มา เจ้าหนุ่ม มาใหม่สินะ พรุ่งนี้ค่อยมาช่วยงานข้า ไปอาบน้ำอาบท่าเสียก่อน แล้วมาหาข้าวกินที่นี่” พ่อบ้านเริ่นฉงชี้ไปยังแนวเรือนทาสที่เรียงรายด้านหลัง “นั่นเป็นเรือนที่พวกข้าพัก ห้องใหญ่สุดด้านในเป็นห้องข้า เจ้าก็มาพักกับข้าแล้วกัน บ่อน้ำอยู่ด้านหลังไปตักเอาเอง รีบไปเสียเถอะ ตัวเจ้ากลิ่นเน่าเหมือนหมาตายเชียว “ พูดไม่พูดเปล่า ยกมือบีบจมูกด้วยสีหน้าแบบนั้น ฆ่าเขาเลยดีกว่า แต่ก็จริง กลิ่นนี้เซียวต้าเหรินเองยังแทบอ้วก... หลังจัดการตัวเองแล้วเสร็จด้วยน้ำหลายถังจนสะอาด เป็นผู้เป็นคนขึ้น ใบหน้าและผิวพรรณที่งดงามก็เปล่งประกายบนตัวบุรุษร่างสูงยาวเข่าดีคนนี้ ร่างกายของชายหนุ่มรู้สึกเบาสบาย กระฉับกระเฉงบอกไม่ถูกราวกับย้อนวัยไปหลายสิบปี ชายหนุ่มแต่งกายด้วยชุดผ้าฝ้ายหยาบเหมือนบ่าวเรือนหลังทั่วไป นั่งฟังพ่อบ้านแจกแจงงานอยู่ในครัว เขาพยายามทำความเข้าใจสถานการณ์ของตัวเองระหว่างที่นั่งยอง ๆ อยู่กับพื้น พลางแทะขนมเปี๊ยะไปด้วย อืมม ตอนนี้เขาเป็นทาสในเรือนของหญิงร่ำรวยสักคนสินะ เนื้อตัวเขาที่ถูกทุบตีและแผลด้านหลังศีรษะก็ใกล้จะหายดีแล้ว ผ่านมาสองวันแล้วที่โดนกรอกยาขม ได้ผลดีเหมือนกัน หมอเฒ่านั่นเป็นคนดีใช้ได้ ยังเจียดเวลามาดูแลเขาหลายครั้ง “เจ้าน่ะ ทาสที่นั่งตรงนั้น นายหญิงเรียกหาเจ้า” ร่างเล็กตรงหน้าคืออิ๋นเม่ย นางกำนัลคนสนิทข้างกายของหญิงสาวเจ้าของจวน ร่างสูงใหญ่พลันชะงักไปเล็กน้อย มือใหญ่ชี้เข้าหน้าตนเอง เรียกข้าเนี่ยนะ? หรือว่า จะให้ข้าไปทำหน้าที่ชายบำเรอ.... ตั้งแต่หัววันเลยหรือ? คนยุคโบราณนี่เร่าร้อนดีเหมือนกันนะ... “นี่ ยังไม่ตามมาอีก คิดจะให้เจ้านายรอไปถึงเมื่อไหร่กัน หรืออยากโดนทำโทษ!” หญิงสาวบ่นอุบ เมื่อเห็นเขายังคงเหม่อลอยอยู่กับที่ ” รู้แล้ว ๆ กำลังไป กำลังไปอยู่... “” เอ่อ ขอรับ!” ควรต้องแบบนี้สินะ แทนตัวเองว่าข้า ไม่ชินเลยแหะ พ่อบ้านกับบ่าวไพร่คนอื่นสุมหัวกันมองดูทาสชายคนใหม่ที่วิ่งออกไป.. “พี่ต้าเหรินรูปงามเหลือเกิน น่าเสียดายเป็นของเจ้านาย... ไม่รู้ไปหาบุรุษเช่นนี้จากที่ใด” สาวใช้ในจวนที่เพิ่งทำความสนิทสนมกับเซียวต้าเหรินพึมพำเสียงเบาอย่างปลงตก... แล้วเลิกสนใจ ทำงานของตนเองต่อไป. จะให้เขาไปไหนกัน? เฮ้อ ดันเกิดมาเป็นขี้ข้า เขาให้ไปไหนก็ต้องไป... ขายาวก้าวตามสาวใช้ไปติด ๆ นางพาเดินลัดเลาะโถงทางเดินหลายครั้งยังไม่ถึงสักที... ชายหนุ่มเหลียวมองสำรวจรอบตัว จวนนี้ช่างใหญ่โต ในที่สุดเขาก็มาถึงเรือนใหญ่ด้านใน มีองครักษ์หลายคนยืนเฝ้าอยู่ พวกนั้นเป็นฮาเร็มของนางหรือไม่นะ แต่ละคนท่าทางแข็งแรงองอาจ เซียวต้าเหรินครุ่นคิดมากมายในหัว จัดท่าทางเสื้อผ้าให้เรียบร้อยที่สุด ยืดอกให้ดูแมนที่สุด แต่คนตรงหน้ากลับเลี้ยวพามาที่ศาลาไม้แปดเหลี่ยมริมสระบัวแทน....
Pinakabagong kabanata
The Little Mellow บันทึกลับราชบุตรเขย เจ้านี่โง่หรือบ้ากันแน่!
แม้มีขุนนางเข้าออก แต่ภายในจวนใหญ่แห่งนี้มักเป็นพ่อบ้านเริ่นฉงกับแม่นางอิ่นเม่ยออกหน้าคอยดูแลจัดการ ทั้งสองมีคนของตนเอง พวกบ่าวที่เหลือแค่ทำหน้าที่ของตนก็พอ งานสบายเจ้านายไม่เรื่องมาก ใครไม่ชอบเล่า“ในจวนบางทีมักจะมีคนตายถูกพาออกไป ข้าไม่รู้หรอกว่าจริงหรือไม่ พวกที่ฝ่าฝืนคำสั่งน่ะไม่เคยได้กลับมา ข้าได้ยินคนอื่นพูดกัน ไม่เห็นหรือส่วนเรือนหลังมีองครักษ์เยอะมาก““นายหญิงเป็นถึงสายเลือดโอรสสวรรค์ เจ้าน่ะ ทำตัวให้ดีเถอะ แอบหนีหลายครั้งแต่ยังไม่มีใครมาทำโทษ โชคดีแค่ไหนแล้ว””คิดว่าองครักษ์พวกนั้นจะใจดี ปล่อยเจ้าหนีโดยไม่รายงานหรือไง เจ้าทำอะไร เจ้านายในจวนรู้หมดนั่นแหละ“ หนุ่มใหญ่หน้าคล้ำเตือนอย่างเป็นห่วง”พี่ชายชื่ออะไร พี่รู้มากเหมือนกันนะ ข้าอยู่นี่ตั้งหลายวันยังไม่รู้อะไรสักอย่าง ไม่มีใครสนใจพูดกับข้าเลย นอกจากลุงเริ่น“”ข้าฟู่หมิง ข้าถูกซื้อขายเคยเป็นทาสมาหลายปีแล้วล่ะ สุดท้ายส่งต่อมาเป็นบ่าวที่นี่ จะบอกให้ที่นี่น่ะดีที่สุดเชื่อข้า ใช่ว่าจะเข้ามาที่นี่ได้ง่ายนะ“”ข้าเชื่อท่าน เอาเช่นนี้ ต่อไปพวกเรามาเป็นพี่น้องกันดีหรือไม่ล่ะ ข้าชื่อต้าเหริน ไม่รู้ว่าตนเองอายุเท่าใดเหมือนกัน ข้าขอเป็น
The Little Mellow บันทึกลับราชบุตรเขย จวนใหญ่ในตรอกซ่ง
“เร็ว รีบจับกลับมา อย่าให้ไปก่อเรื่องที่ด้านนอก” เดิมทีเห็นว่าชายหนุ่มหน่วยก้านดี สูงใหญ่เหมาะจะนำมาให้จงซื่อฝึกเป็นองครักษ์ไว้ใช้ทำงาน บุรุษข้างกายหัวเราะเสียงทุ้ม ขัดความคิดนาง“ไม่เป็นไรขอรับ ทาสชายนั่นไม่มีแรงมากพอ ก่อนหน้านี้คงถูกทรมานมาปางตาย เห็นสลบอยู่แถวประตูเรือนด้านหลัง ข้าน้อยให้คนหามเข้าไปไว้ที่เรือนพักแล้วขอรับ”“.......”***เซียวต้าเหรินลืมตาตื่นขึ้นในความมืด เสียงลูกคอแปดหลอดของพ่อบ้านเริ่นที่นอนด้านข้างกรนดังสนั่น แต่ชายหนุ่มกลับหลับสบาย แถมยังน้ำลายไหลยืดลงมาเป็นทาง”นี่เขาหนีออกไปแล้วไม่ใช่รึไง? ทำไมมาโผล่อยู่เรือนพักอีกแล้วล่ะ!“ เฮ้อ ต้องโทษร่างกายเจ้าของร่างนี้อ่อนแอเหลือเกิน สะดุดล้มทีคงจะแข้งขาหักเลยละมั้ง ว่าแล้วจับเนื้อจับตัวตัวเองสำรวจไปทั่ว ตัวผอมกะหร่อง ข้าวคงไม่ค่อยตกถึงท้อง สมเป็นทาส บ่นไปก็เท่านั้น เขานึกอะไรไม่ออกเกี่ยวกับร่างนี้เหมือนกัน แต่ในเมื่อยังมีชีวิตอยู่ คงต้องหาทางใช้ชีวิตให้ดีต่อไปเซียวต้าเหรินชูไม้ชูมือทำท่าขึงขัง กองทัพต้องเดินด้วยท้อง หาของกินก่อนแล้วกัน ชายหนุ่มทำท่าย่องเหมือนแมวไปตามทางเดินราวกับโจรผู้ร้ายเข้าไปในครัวเห็นเงาตะคุ่มแอ
The Little Mellow บันทึกลับราชบุตรเขย หัวขโมยตัวดี
บรรยากาศเงียบสงบ เสียงปลาหลีฮื้อสะบัดน้ำผลุบโผล่ สะท้อนแสงสีส้มระยิบระยับไปกับแสงแดดอ่อนเหลืองนวล ใบบัวสีเขียวมีดอกบัวชมพูปนขาวนวล ลอยปริ่มน้ำเบ่งบานสะพรั่ง ทิวทัศน์งดงามผ่อนคลาย .....ในศาลาไม่มีคนอยู่ มีเพียงโต๊ะน้ำชาเล็ก ๆ วางอยู่ด้านข้าง หรือบางทีนางอาจชอบแบบเอาท์ดอร์?สมกับเป็นคนใหญ่คนโต อยากจะรับทาสเข้าฮาเร็มสักคน... ยังจะวางมาดเหลือเกิน... ชายหนุ่มบ่นอยู่ในใจ“เจ้ารออยู่ที่นี่ นายหญิงยังไม่ว่าง สักพักจะเข้ามา...” เขาพยักหน้ารับฟังแต่ไม่รับรู้...“ขอรับ” ร่างสูงเข้าไปนั่งเกาะราวระเบียงในศาลามองดูฝูงปลาแหวกว่ายใต้ใบบัวไปมา...รออยู่เกือบสองชั่วโมงแล้วมั้ง... ยังไม่เห็นแม้แต่ชายเสื้อผู้เป็นนาย... แถมเพิ่งกินขนมเปี๊ยะไปชิ้นเดียว แค่นี้มันพอยาไส้ที่ไหนกัน.... หิวอีกแล้ว ท้องของชายหนุ่มส่งเสียงราวกับฟ้าร้อง....เหลือบมองโต๊ะน้ำชาที่มีฝาปิดครอบไว้ตรงกลาง ด้านในมีขนมเผือกกวนวางอยู่ ของเจ้านายไหมนะ? เขาแอบหยิบแทะกินไปชิ้นหนึ่ง.... แค่ชิ้นเดียวไม่มีใครรู้หรอกน่า... ไม่เรียกว่าขโมยรออยู่นานยังไม่มีใครมา บางทีนายหญิงอาจเตรียมไว้ให้เขาก็ได้ ตรงนี้ก็มีแค่เขาคนเดียว คิดไปคิดมาเขาก็เก็บทั้งหม
The Little Mellow บันทึกลับราชบุตรเขย ยุคโบราณแสนเร่าร้อน
ตรงกันข้ามกับโลกฮาเร็มที่เขาคิด บุรุษตัวเหม็นถูกองครักษ์หน้าตายในจวนหิ้วปีกมาโยนเข้าไปในโรงครัว “ไปทำความสะอาดเนื้อตัวซะ... จากนี้ไปเจ้าจะได้ทำงานที่นี่..” ห๋าาา... ทำงานในครัวเนี่ยนะ.. นี่มันผิดจากที่เขาคิดไปไกลเลย ไม่ใช่ว่าข้ารูปงามหรือ โอกาสสุขสบายไม่ต้องเป็นทาสของข้า นายบำเรอบ้าบออะไรกัน แม้แต่เล็บขบของนางเขาคงไม่มีโอกาสได้เห็นแล้ว! บ้าบอที่สุด! นี่มันต่างจากที่คิดไปไกลโขเลย แต่ต้าเหรินไม่ได้สนใจอะไรมาก หลังจากตื่นยังคงมึนงง ท้องของเขาส่งเสียงโครกคราก พ่อบ้านใหญ่เริ่นฉงที่กำลังมองดูบ่าวไพร่ในจวนจัดเตรียมวัตถุดิบ หันมามองบ่าวทาสคนใหมอย่างพิจารณา.... ใบหน้านั้นสกปรกมอมแมม แต่ยังเห็นเค้าความหล่อเหลาเจ้าสำอาง.. ไม่แน่ว่าวันหนึ่ง เจ้าหนุ่มผู้นี้อาจจะได้ดิบได้ดี เข้าไปปรนนิบัติรับใช้เจ้านายจนได้ดีก็เป็นได้ คนเราไม่ควรดูถูกผู้อื่น ไม่ว่าสภาพตรงหน้าจะเหมือนขอทานแค่ไหนก็ตาม ไม่เคยเห็นนายหญิงซื้อทาสกลับจวนสักครั้ง... ไม่เป็นมิตรก็อย่าได้สร้างศัตรู ยิ่งกับคนไม่รู้ที่มา นี่เป็นประสบการณ์ที่ไม่มีใครสอน เขาเห็นขุนนางเข้าออกจวนมากมาย ทั้งคนตายและคนเป็น คนฉลาดที่รู้จักโง่เท่านั้นถึ
The Little Mellow บันทึกลับราชบุตรเขย ของเล่นที่ดีที่สุด!
“ไม่ใช่ว่าเหล่าพวกพ่อค้าทาสร่ำรวย จากการซื้อขายทาสหรอกหรือ? งานประมูลจัดขึ้นคราใด ได้ยินว่า เงินที่หมุนเวียนสะพัดไม่ต่ำกว่าสิบล้านตำลึงเลยหนิ” ” ข้า ข้าน้อยเป็นเพียงคนตัวเล็กๆ จะไปมีเงินมากมายเช่นนั้นได้อย่างไรล่ะขอรับ นายท่าน “ เขาเพิ่งสังเกตชัดว่า แม้รถม้าจะดูธรรมดา แต่เกือกม้าของขบวนตรงหน้าไม่ใช่เหล็ก แต่กลับเป็นทองคำแท้ เหลียนก่งกลืนน้ำลายอย่างฝืดเฝื่อน คนที่จะใช้ของมีค่าอย่างทองคำมาทำเกือกม้าต้องเป็นคนชั้นสูงแค่ไหน คงต้องเป็นพวกราชวงศ์แล้ว เสียงหวานใสดังออกมาเบาๆ ราวกับเสียงระฆังเงิน “ยังอีกนานหรือไม่? “ คนในรถยื่นปลายนิ้วเรียวเล็กขาวนวล โผล่พ้นม่านออกมาเคาะกรอบหน้าต่างรถม้าเสียงเบา เพียงแค่นิ้วมือของนางเหลียนก่งยังจินตนาการได้ ว่านางคงงดงามยิ่งนัก หนุ่มใหญ่เหม่อมองเคลิ้มจนตาลอย ” เก็บสายตาของเจ้าด้วย! “องครักษ์ชักดาบพาดลำคอเขาอย่างรวดเร็ว ซวยจริง ข้าขัดใจผู้ใดไม่ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นฝั่งโรงประมูล หรือขบวนรถคันนี้ ยิ่งกว่านั้นคือคนมีอำนาจหลายฝ่ายที่อยู่เบื้องหลังเขา หากทำให้แหล่งรายได้หลักของคนพวกนั้นเสียไปจนกระทบกับงานใหญ่ของเขาผู้นั้น เขาได้ตายจริงแน่ พ่อค้าทาสหลับตาทำใ
The Little Mellow บันทึกลับราชบุตรเขย คนใหญ่คนโต
กึงงง!! ม้าสะดุ้งตกใจจนสะบัดกรงไม้พลิกคว่ำโครมใหญ่ ส่วนชายหนุ่มด้านในสลบไปอีกแล้ว.. เสียงเอะอะโวยวาย ม้าร้องลั่นต่อกันดังเป็นทอดไปทั่วบริเวณ ขบวนรถหยุดชะงักทั้งขบวน เหลียนก่งที่กำลังได้ที่ กระโดดลงมาจากรถด้านหลัง เขาวิ่งเข้ามาด้านหน้าขบวนด้วยความโมโห “พวกบ่าวสารเลว ข้าบอกให้ระวังสินค้าให้ดีไงล่ะ นี่เป็นสินค้าชั้นเลิศนะ จะให้ข้าขาดทุนให้ได้ใช่ไหม พวกโง่! “ หนุ่มใหญ่ร้องด่าไม่หยุด เขากำลังปฏิบัติกามกิจในรถอย่างขะมักเขม้น เหมือนเช่นหลายวันที่ผ่านมา ไม่ทันไร ดันเกิดปัญหาอีกจนได้ แถมยังเป็นรถม้าคันที่ไอ้ตัวปัญหาถูกขังอยู่อีก “ข้าบอกให้ระวังยังไงละวะ เดี๋ยวมันได้ตายจริงพอดี ข้าเพิ่งให้หมอหลี่รักษามันไป นี่เพิ่งจะหัววัน ใครหน้าไหนกล้ามางัดข้อกับข้าเหลียนก่งผู้นี้” โวยวายไม่ทันจบ เหลียนก่งพลันเห็นขบวนรถเกวียนม้าสามคัน มีองครักษ์ล้อมเกวียนด้านหลังสุดไว้อย่างแน่นหนา คนใหญ่คนโตที่ใดกัน ดูแล้วเป็นเพียงรถม้าธรรมดา คนด้านในไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด ถึงได้พกพาองครักษ์นับสิบคนเช่นนี้ เขาหุบปากเงียบทันที “เกิดอะไรขึ้นวะ? ทำไมคนพวกนี้ ถึงมาล้อมรถพวกเรา” ชายผู้เป็นหัวหน้าก้มตัวกระซิบกระซาบกับค
The Little Mellow บันทึกลับราชบุตรเขย รายการแกล้งกันเล่น
ไฟราคะยังคงโหมกระพือ ร่างใหญ่ยักษ์ใบหน้าโฉดราวกับโจรภูเขา สาวเท้าก้าวเดินไปด้านหลังขบวน ไม่วายด่าคนในกรงที่เขาเดินผ่านตามประสาคนพาล “โชคร้ายที่พวกแกเกิดมาอัปลักษณ์แล้วยังจะจนอีก โชคดีแล้วที่เจอข้า ไปเป็นทาสบ้านพวกคนรวยไม่แน่ว่าอาจจะได้ดิบได้ดี อย่างน้อยไม่ต้องรองรับอารมณ์บนเตียงไงเล่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า
The Little Mellow บันทึกลับราชบุตรเขย อึ๋ยยย...เหม็นโคตร
เขาไม่คิดขายสินค้าเช่นนี้ไปในราคาต่ำแน่ แววตาพ่อค้าทาสลุกโชนไปด้วยความโลภ หลี่หยุนได้แต่ส่ายหัวอย่างจนใจ ตัวเขานั้น ไม่ได้ดีไปกว่าเหลียนก่งสักเท่าใด ต้องมาเป็นหมออยู่ในขบวนรถค้าทาส ช่างขัดกับจริยธรรมแพทย์ของชายชราที่อยากช่วยเหลือผู้คนนัก.. แต่ครอบครัวหมอหลี่นั้นยากจน ไม่มีทางเลือก ยังดีที่มีควา
The Little Mellow บันทึกลับราชบุตรเขย หนวกหูเป็นบ้าเลย
“อ่าา.......โยกเยกเป็นบ้าเลย ขับรถให้มันดีดีหน่อยไม่ได้รึไงเนี่ย? เมารถจนจะอ้วกอยู่แล้วนะ” ชายหนุ่มได้ยินเสียงเอะอะดังอยู่รอบตัว แต่เขาไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก “พวกนี้ทำอะไรกันอยู่วะ หนวกหูเป็นบ้าเลย” โคตรจะมึนหัวเลยให้ตายเถอะ ร่างสูงใหญ่บ่นพึมพำในลำคอไม่กี่ประโยค ก่อนจะล้มตัวลงนอนแผ่หลาอยู่ที่
Maaari mong magustuhan
ข้าจะพาครอบครัวใหม่ไปสู่ความร่ำรวย
ต้าซินซิน82.2K viewsทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน129.0K viewsมเหสีร้อยเล่ห์ของท่านผู้สำเร็จราชการแทน
เย่ว์เหมี่ยว218.8K viewsอ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
จุ้ยหลิงซู1.0M viewsสามีผู้ลืมเลือน
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน409 viewsช่วยด้วย! ข้าพังเรือพระเอกนายเอกโดยไม่ตั้งใจ
ปกแดง720 viewsเกิดใหม่ชาตินี้ข้าเป็นสตรีของอ๋องตัวร้าย
หนามชมพู351 viewsหวางเฟยตัวร้าย จะเป็นเศรษฐีนีผู้มั่งคั่ง
Jiulin198 views
