Novels by Kayra/จาลี

รุ่งเช้าคาร์ลตื่นเป็นฝ่ายขึ้นมาก่อน แล้วหันไปมองโยริที่กำลังสนิทอยู่ข้างๆ ท่ามกลางแสงแดดที่ค่อยๆ ส่องผ่านหน้าต่าง มือหนายกผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างของโยริอย่างเบามือ พลางคิดในใจ คนตัวเล็กช่างเหมือนดอกซากุระ บอบบาง อ่อนโยน แต่ก็กลับงดงามและเย้ายวนทุกครั้งที่ได้มอง "เจ้าจะรู้ตัวไหมว่าทุกครั้งที่เราได้พบก

คาร์ลมองดูท่าทางของโยริด้วยความพึงพอใจ กระแทกแก่นกายเข้าใส่พร้อมกับขยับแท่งแก้วสลับจังหวะกัน ดวงตาคมเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ เมื่อเห็นร่างของโยริสั่นสะท้านไร้เรี่ยวแรงอยู่ใต้เขาเช่นนี้ "ไง ของจริงกับของปลอมเจ้าชอบอันไหนมากกว่ากันโยริ" "นะ...นายท่าน... ไม่ไหว... อึก...ข้าไม่ไหว...มะ...มันจะฉีก" "หึ

ทั้งคู่สบตากันด้วยแววตาที่แสนจะลามก คาร์ลกดลำคอของโยริแน่นขึ้น บังคับให้กลืนกินแก่นกายของเขาอย่างหยาบโลน มือหนาอีกข้างก็จับแท่งแก้วกระแทกรูสวาทของคนตัวเล็กตามจังหวะเดียวกัน ทุกสัมผัสทำให้โยริรู้สึกเสียวซ่านจนเกินบรรยาย อยากจะหุบขาเพื่อหนีความเสียวแต่ก็ไร้ผล ได้แต่ดิ้นเร้าๆจนผิวเนื้อเสียดสีกับเชือกจ

"เจ้ามันเกินเยียวยาจริงๆ ยิ่งข้ากระแทก เจ้าก็ยิ่งแอ่นรับอย่างไม่รู้จักพอ ยิ่งถูกจับบี้ ยิ่งย่ำยี เจ้าก็ยิ่งแฉะร้องขอให้ข้าชำเราเจ้าให้หนักขึ้น ร่างกายเจ้านี่มัน...ร่านเกินกว่าจะบรรยาย สมแล้วที่เป็นทาสที่เกิดมาเพื่อให้ข้าชำเรา และใช้ทุกส่วนของร่างกายจนหมดสภาพ" คาร์ลไล้ฝ่ามือที่ลื่นไปด้วยน้ำมันลงบนสะ

จากนั้นคาร์ลก็หยิบขวดน้ำมันออกมา เปิดฝามันอย่างช้าๆ ก่อนจะหยดน้ำมันเย็นๆนั้นลงบนแผ่นอกของโยริ ผิวขาวเนียนรู้สึกร้อนผ่าว เมื่อหยดน้ำมันค่อยๆ ไหลซึมลงไปตามร่องรอยของเชือก เสียงลมหายใจของคนตัวเล็กเริ่มหนักหน่วงขึ้น จนคาร์ลได้แต่ยกยิ้มร้ายเมื่อเห็นการตอบสนองนั้น "เจ้าตื่นเต้นกับมันใช่ไหม หึ แต่ข้าจะบอก

โยริกลับเข้ามาในสถานที่โออิรันเป็นครั้งสุดท้าย โดยที่มีคาร์ลเดินเคียงข้างมาด้วย คนตัวเล็กสวมใส่ชุดกิโมโนที่สง่างามที่สุดเข้ามา ราวกับเป็นการสั่งลาต่อทุกสิ่งที่นี่ สถานที่ที่เคยให้เกียรติยศสูงสุดแก่เขา คาร์ลได้ขอไถ่ตัวโยริออกมาด้วยเงินจำนวนมหาศาล แต่ก่อนที่พวกเขาจะจากไป โอคามิซังก็ได้ขอพูดคุยกับโยริ

ณ. ห้องแผนกเทคโนโลยีที่เงียบสนิทจนผิดปกติ หนูนิ่มเปิดประตูเข้าไปแล้วหยุดยืนงงอยู่กลางห้อง ดวงตากลมโตสอดส่องไปรอบๆก็ไม่พบใครเลยสักคนเรียกเรามาแล้วพี่ๆเขาหายไปไหนหมดนะแต่ยังไม่ทันจะตั้งคำถามในหัวจนจบดี เสียง แกร๊ก จากด้านหลังก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงปิดประตูล็อกอย่างแน่นหนา จนหนูนิ่มสะดุ้งสุดตัวรีบหันขวับกลับไปดู ก่อนจะเห็นร่างสูงใหญ่ของใครบางคนในรองเท้าหนังสีดำ ไล่สายตาขึ้นไปเรื่อยๆก็เจอเข้ากับขายาวในกางเกงสแลคสีกรม เสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นไปจนเผยให้เห็นเส้นเลือดที่ข้อมือแกร่ง จนสุดท้ายก็ไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังมองมาที่ตัวเองอย่างแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก"หลบหน้าพี่ทำไมครับ หนูนิ่ม" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยเรียกชื่อทำให้ยัยหนูสะดุ้งเล็กน้อย และก็ยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้นไปอีกเมื่อปริญเริ่มก้าวขาเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนหนูนิ่มถอยหลังหนีไปชนเข้ากับกำแพง"พ...พี่...ปริญ" สุดท้ายเจ้าก้อนกลมก็จนมุม ขยับไปไหนไม่ได้ ซ้ำยังถูกแขนแกร่งของปริญกักทางหนีเอาไว้จนหมดอีกมือใหญ่เท้าลงบนกำแพงข้างศีรษะของน้อง ขณะที่อีกมือก็กดไหล่น้องเอาไว้ ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะโน้มลงมาหา"หนูนิ่

เปรี้ยง!!เสียงฟ้าผ่าทำให้ยัยหนูสะดุ้งเฮือก มือที่กำลังนวดอยู่หยุดนิ่งลงทันที หนูนิ่มรีบหดตัวลงเหมือนจะซ่อนตัวเองจากบางสิ่ง มือสั่นเทาขณะที่ดวงตากลมเบิกกว้าง มองไปรอบห้องราวกับกำลังหาพื้นที่ปลอดภัยจนปริญที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เขาก็ลืมตาขึ้นมามองด้วยความสงสัย และทันทีที่เห็นคนน้องตัวสั่นทั้งยังมีสีหน้าตื่นตระหนกเช่นนั้น ร่างสูงก็รีบยันตัวขึ้นนั่ง มือหนาจับข้อมืออวบของหนูนิ่มมากุมเอาไว้ในทันที"หนูนิ่มเป็นอะไร กลัวฟ้าผ่าเหรอ"ยัยหนูไม่ได้ตอบ แต่พยักหน้าถี่ๆ ดวงตากลมสีน้ำตาลสั่นระริกพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อคลอ จนปริญต้องรีบดึงน้องเข้ามาใกล้ วางมือหนาลงบนแผ่นหลังลูบไปมาอย่างปลอบโยน"ไม่ต้องกลัวนะ อยู่กับพี่ ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้วครับ" แต่กระนั้น เสียงฟ้าฝนที่กระหน่ำตกลงมาหนักขึ้นก็ทำให้หนูนิ่มสะดุ้งอีกครั้ง หมัดกลมๆกำชายเสื้อของปริญเอาไว้แน่น ร่างทั้งร่างของน้องเอนลงมาหาคนพี่อย่างหาที่พึ่งพิง เหมือนพยายามจะซ่อนตัวอยู่ในเงาของปริญ"นิ่มเคย…จ...เจ็บ…" หนูนิ่มพูดเสียงสั่น พยายามอธิบายทั้งที่เสียงยังคงขาดหาย"ฝน…รถ...ลื่น…ม...แม่ๆ…อึก...ตาย""กระจก...แทง...ต...ตรงนี้" มือที่สั่งเทาของน้องลูบ

เช้าวันรุ่งขึ้น ปริญเดินลงมาที่ห้องอาหารพร้อมหนูนิ่มด้วยสีหน้าอิดโรยจนคุณหญิงกนกที่เห็นก็อดจะหันไปยิ้มกรุ้มกริ่มกับนมอ่อนไม่ได้"ทำไมดูท่าทางเพลียแบบนั้นล่ะคะ ปริญ" คุณหญิงถามพลางจ้องสำรวจหน้าลูกชายอย่างจับผิด"ไม่มีอะไรครับแม่ ไม่มีอะไรเลย""ผมแค่ไม่ได้กลับมานอนบ้านนานก็เลยนอนไม่หลับแค่นั้น" เพราะรู้ดีว่าผู้เป็นแม่กำลังคิดอะไรอยู่ ปริญจึงรีบพูดตัดบทไปอย่างรู้ทันเสร็จสรรพส่วนหนูนิ่มก็ได้แต่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ ก้มหน้าก้มตา เพราะกลัวจะโดนซักถามไปด้วยแค่นี้เขาก็รู้สึกผิดจะแย่อยู่แล้ว ที่เมื่อคืนพี่ปริญต้องลำบากไม่ได้นอนเตียงเพราะตัวเอง แม้จะขอโทษไปแล้วก็ตามทางด้านคุณหญิงเมื่อลูกชายไม่ได้ดั่งใจ เธอจึงหันเหสายตามาทางหนูนิ่มเพื่อพูดคุยเรื่องสำคัญแทน"หนูนิ่นคะ แม่ว่าจะคุยกับหนูอยู่พอดี""หนูอยากได้ครูสอนพูดเฉพาะทางไหมลูก""แม่ไปเจอคนหนึ่งมา เขาเป็นอดีตหมอเกี่ยวกับกล่องเสียง แล้วตอนนี้เขาก็รับดูแลคนที่มีปัญหาด้านนี้โดยตรง ถ้าหนูสนใจแม่จะติดต่อให้"(สนใจครับ นิ่มอยากกลับมาพูดได้เร็วๆ)"งั้นเดี๋ยวแม่จัดการให้นะคะ""อีกเรื่องหนึ่ง แม่อยากให้หนูนิ่มใช้ไอแพดให้น้อยลงได้ไหม แม่กลัวหนูจะชินกับการ

"วันนี้พี่ไม่ได้ออกไปไหน นิ่มไม่ต้องทำอะไรไว้ให้พี่นะครับ""หนูทานข้าวเย็นตามสบายเลย พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ"หนูนิ่มได้แต่มองตามหลังปริญจนเข้าห้องไปด้วยสายตามึนงงช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้ ยัยหนูรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวของปริญอย่างมาก แม้พี่ปริญของเขาจะยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม ทั้งส่งคนรถไปรับไปส่งที่ทำงานและซื้อขนมติดไม้ติดมือกลับมาให้ตอนเลิกงานตลอด แต่หนูนิ่มกลับรู้สึกว่ามันมีบางอย่างที่ต่างออกไป เหมือนมีระยะห่างเล็กๆที่อีกฝ่ายพยายามสร้างขึ้น มันรู้สึกได้จากสายตาและคำพูดที่ดูเหมือนจะระมัดระวังขึ้นของปริญหรือว่าจะกลัวเผลอดุเราอีกนะ แต่มันก็ผ่านมาแล้วนี่นาถึงจะสงสัย แต่ยัยหนูก็เลือกจะไม่ถามออกไปแล้วทำตัวเหมือนเดิม คอยดูแลพี่ปริญในแบบของเขา หาขนมมาวางไว้ให้ตอนดึกๆ หรือช่วยจัดเอกสารที่อีกฝ่ายลืมไว้บนโต๊ะ และพยายามบอกตัวเองว่า บางทีพี่ปริญอาจจะแค่ยุ่งกับงานเท่านั้นอีกด้านหนึ่งปริญกำลังอาบน้ำ ในหัวก็มีความคิดหลากหลายอย่างตีกันไปหมด เขาหยิบอาหารที่หนูนิ่มเตรียมให้ออกไปด้วยทุกคืน บางคืนก็หยิบไปดูคนไข้ที่โรงพยาบาลจริง บางคืนก็หยิบไปที่ห้องรพี ซึ่งอย่างหลังนั่นแหละที่ทำให้เขากำลังคิดหนัก

"ซีเชิดใหญ่เลย""ว่าละ มันก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วป้ะ""เอ้าเด็กๆเม้าส์อะไรกันแต่เช้า มาบอกเจ๊บ้างสิไม่อยากตกข่าว" เมื่อเห็นแบบนั้นโคโค้กับมัดหมี่ก็รีบลากเจ๊กบเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วยในทันที เพื่อจับกลุ่มเม้าท์มอยกันอย่างออกรสออกชาติ ก่อนที่ในตอนนั้นร่างจ้ำหม่ำในชุดเสื้อคอกลมแขนยาวสีฟ้าจะมาหยุดยืนอยู่ข้างหลังทุกคนนิ้วอวบจิ้มๆลงตรงหลังของโคโค้เบาๆแต่พี่บ่าวกล้ามโตก็สบัดทิ้ง ยัยหนูจึงหันไปจิ้มหลังเจ๊กบ แต่หญิงวัยกลางคนที่กำลังพูดอย่างเครื่องติดก็ไม่รู้ตัวเลยสักนิด ก่อนที่ต่อมาเจ้าแก้มกลมจะเดินไปวางคางเกยแมะลงบนไหล่ของมัดหมี่ พร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจจนทุกคนตกใจหันมาวงแตกในทันทีเสียงร้องอุทานดังระงมราวกับเจอผีตอนกลางวันแสกๆ เจ๊กบที่ยืนอยู่เผลอก้าวถอยหลังจนชนเข้ากับเก้าอี้แทบหงายหลัง"โว้ย ยัยนิ่ม! ตกใจหมดเลย!”มัดหมี่ที่โดนคางกลมวางเกยอยู่ก็สะดุ้งสุดตัว แต่แม้จะเป็นแบบนั้นสุดท้ายทุกคนอดหัวเราะออกมาพร้อมกันไม่ได้ ขณะที่เจ้าตัวต้นเหตุยังคงยืนยิ้มแป้นอย่างมึนงงไม่รู้เรื่องอะไรเลย(คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ ขอนิ่มคุยด้วยคนได้ไหม)"ได้สิ มานี่ยัยนิ่ม เจ๊จะเม้าส์เรื่องแซ่บๆให้ฟัง""อีเจ๊หยุด! อย่าใ

ภายในห้องรับรองของบ้านอิทธิวงศ์ บนโต๊ะยาวถูกประดับไปด้วยดอกไม้สีขาวและไฮเดรนเยียสีฟ้าสวยงาม บรรยากาศในงานหมั้นวันนี้ถูกจัดขึ้นอย่างเป็นกันเอง มีเพียงญาติสนิทไม่กี่คนของคุณหญิงกนก เพื่อนสนิทของปริญ และตัวแทนครอบครัวของหนูนิ่มเท่านั้นหนูนิ่มอยู่ในชุดสูทสีขาวที่ดูอ่อนหวานเรียบร้อย ทำให้ดูน่ารักเป็นพิเศษ ก่อนที่ปริญในชุดแบบเดียวกันจะเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า มือหนายื่นออกมารับตัวคู่หมั้นด้วยความอ่อนโยน แล้วทั้งคู่ก็เดินไปกราบผู้ใหญ่ด้วยกันเพราะรู้สึกเขินอายและไม่มั่นใจกับสายตาหลากหลายคู่ที่จับจ้องมา ยัยหนูจึงกุมมือปริญแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนร่างสูงหันมามอง"ตื่นเต้นเหรอครับ"ใบหน้าจ้ำหม่ำรีบพยักหน้าให้ในทันที ก่อนจะเปล่งเสียงสั่นๆออกมา"ยะ..อย่า..." สุดท้ายเสียงหวานก็ขาดหายไปอย่างไม่สามารถเปล่งออกมาให้จบประโยคได้ แต่จากสายตาและท่าทางของหนูนิ่ม ร่างสูงก็พอจะเข้าใจได้ว่าน้องคงอยากบอกว่าอย่าปล่อยมือตัวเอง ร่างสูงจึงช่วยกำชับมือให้จับกันแน่นขึ้นอีกแรงพิธีการดำเนินไปอย่างรวดเร็วและเรียบง่าย พระอาจารย์ทำการผูกข้อมือให้เพื่อเป็นการหมั้นหมายอย่างถูกต้อง พร้อมทั้งปริญและหนูนิ่มที่ผลัดกันสวมแหวน ท่าม