Novels by Kayra/จาลี

“ตึงมากเลย ปวดมากไหมคะ”“อื้ม”ปริญถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขณะใช้มือนวดคลึงเท้าอวบที่เริ่มบวมเพราะอายุครรภ์ที่มากขึ้น หนูนิ่มท้องแก่เต็มที อีกอาทิตย์เดียวก็จะคลอดแล้ว ทำให้ช่วงนี้ยัยหนูปวดเนื้อปวดตัวไปหมด แถมเจ้าจิ๋วที่อยู่ในท้องก็ไม่จิ๋วสมชื่อเลยสักนิด ตัวก็ใหญ่แถมยังเอาแต่ดิ้นแกล้งคุณแม่แทบทั้งวัน โดยเฉพาะเวลาที่คุณพ่อออกไปทำงาน ทำให้แม่แมวต้องหิ้วท้องโตๆไปเฝ้าถึงที่โรงพยาบาลอยู่บ่อยครั้ง จนโดนอดีตเพื่อนร่วมงานแซวไปหลายรอบเลย“อ้ากกกก ไม่ใช่ขาหมูน้า กัดไม่ได้~!”หนูนิ่มสะดุ้งเฮือกรีบชักขาหนีแทบไม่ทัน เมื่อในตอนที่กำลังจะเคลิ้มหลับ อยู่ดีๆว่าที่คุณพ่อสุดหล่อก็ดันหมั่นเขี้ยวก้มลงไปกัดน่องอวบเข้าให้เต็มปากเต็มคำ“เป็นรอยฟันเลย...”มืออวบลูบขาตัวเองป้อยๆ ทำเสียงงุ้งงิ้งบ่นไม่หยุด แต่แทนที่ปริญจะรู้สึกผิด กลับหัวเราะก่อนจะยื่นมือไปลูบปลอบ“ไม่เบะสิคะ โอ๋น้าาา”“พี่ขอโทษมันหมั่นเขี้ยวไปหน่อย ก็ตอนนี้หนูแน่นทุกส่วนเลย เหมือนมาชเมลโล่นี่นา”“ไม่ต้องเลยน้า เมื่อวานตอนลูกดิ้นพี่ก็กัดท้อง…นิ่ม…จนเป็นรอยฟัน…หลายรอย…เลย”“วันนี้ก็มากัดขาอีก...” หนูนิ่มยังคงทำแก้มพองเป็นปลาปักเป้า จ้องค้อนปริญ

“ออกไปเลย ฮึก นิ่ม...ไม่อยากเห็น...หน้าพี่” หนูนิ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น ปาหมอนไล่จนปริญต้องจำใจหันหลังเดินออกไป แต่ก่อนที่ประตูจะปิดลง เสียงเบาหวิวของหนูนิ่มก็...“เดี๋ยว...”“ไปจริงเหรอ”สุดท้ายปริญก็ต้องเดินกลับเข้ามาที่เดิมอีกเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ของชั่วโมงนี้“ถอนหายใจ...ทำไม”“ขอโทษครับ”เขาได้แต่ยีฟันให้ยัยเด็กไป ก่อนหนูนิ่มจะหันไปนั่งดูการ์ตูนเหมือนเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นหนึ่งนาทีล้านอารมณ์จริงๆตอนนี้หนูนิ่มท้องได้เกือบหกเดือนแล้ว ซึ่งอารมณ์ของคุณแม่ก็แปรปรวนหนักมาก เดี๋ยวเหม็นเดี๋ยวบอกหอมปริญจนร่างสูงเริ่มทำตัวไม่ถูก ล่าสุดที่ร้องไห้ก็เพราะบอกอยากอมแมวแล้วเขาหาแมวมาให้เล่นในตอนนี้ทันทีไม่ได้ คิดแล้วก็อยากตัดเน็ตยัยเด็กจริงๆช่วงอายุครรภ์มากขึ้นแทบจะไม่มีแล้วเด็กขี้อ้อน มีแต่เด็กขี้แงที่เอะอะก็ร้องไห้ งอน ขึ้นเสียงใส่ตลอดแน่นอนว่าความเป็นหมอช่วยเขาได้มากในการทำความเข้าใจว่าสิ่งเหล่านี้เกิดจากฮอร์โมนคนท้อง แต่ในขณะเดียวกันก็เข้าใจความรู้สึกหนูนิ่มมากขึ้นด้วย ว่าเมื่อก่อนเวลาโดนเขาตะคอกใส่น้องรู้สึกยังไง “เด็ก พรุ่งนี้เราจะได้รู้เพศลูกแล้วนะ ตื่นเต้นไหมคะ”“อื้ม”

เพล้ง!เพล้ง!!เพล้ง!!!เพล้ง!!!!เพล้ง!!!!!เสียงตีหม้อดังลั่นห้องปลุกให้สองร่างที่กำลังนอนกอดกันกลมสะดุ้งตื่นขึ้นมาในทันที ก่อนจะเจอเข้ากับร่างอวบที่ถือตะหลิวกับหม้อพร้อมเท้าสะเอวมองคนบนเตียงตาเขียวปั้ดอยู่“ปล่อยมือจากหนูนิ่มเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!” เสียงหวานแหลมตะโกนลั่น จนทำให้ปริญต้องขยี้ตารัวๆ หันกลับไปมองหนูนิ่มที่นอนซุกอกอยู่ที แล้วหันกลับไปมองอีกคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงอีกทีด้วยความสับสนอะไรกันวะเนี่ยนั่นก็หนูนิ่ม นี่ก็หนูนิ่มเมาค้างรึเปล่าวะปริญขยี้ตารัวๆ พยายามมองให้แน่ใจเขาไม่ได้แฮงค์จนตาฝาดไปเอง ขณะที่หนูนิ่มรีบโกยผ้าห่มไปยื่นข้างพี่ตัวเองแล้ว เพราะกลัวโดนดุ“จะทำหน้างงอีกนานไหม”“พี่อั้ตแจ้งตำรวจเลยจ้า”“ปีนบ้านชาวบ้านชาวช่องเขาดึกๆ ดื่นๆ แถมยังมาฉวยโอกาสใส่คนในบ้านเขาอีก นิสัยแย่มาก!!” หนูนุ่มเท้าเอวจับตะหลิวชี้หน้าขู่ปริญอย่างเอาเรื่อง“เฮ้ยเดี๋ยว! ใจเย็นก่อนดิอ้วน!” ปริญเผลอหลุดปาก แต่ยังไม่ทันจบประโยคดี ตะหลิวก็ฟาดลงมาที่แขนของเขาเต็มแรงจนสะดุ้ง“โอ๊ย! ตีพี่ทำไมเนี่ย!!”“ใครน้องนาย!”“อย่ามานับญาติกับเรานะ”ร่างสูงแทบอยากทึ้งหัวตัวเอง แค่สถานการณ์ที่มีหนูนิ่มสองคนก็มึนจะ

สุดท้ายหนูนิ่มก็ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะบอกหรือไม่บอกเรื่องเด็กในท้องกับปริญ แต่ณ.ตอนนี้อยู่กันสองคนกับจิ๋วเขาก็สบายใจดี มีหนูนุ่มรอเป็นแม่ทูนหัว ลุงอาทิตย์ก็ช่วยดูแลแค่นี้ก็พอแล้ว“บี๋~ เอาชุดนี้ไหม”หนูนุ่มชูเสื้อผ้าเด็กอ่อนขึ้นมาให้แฝดน้องดูพร้อมรอยยิ้มตื่นเต้นจนหนูนิ่มอดเอ็นดูในตัวพี่ชายไม่ได้ ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆแล้วยกมือขึ้นมาจีบให้พี่ดู“ใหญ่ไป…จิ๋วตัว…เท่านี้”ยัยนุ่มถึงกับมองตามแล้วย่นจมูก ก่อนจะวางชุดนั้นลงไปอย่างเสียดาย“ทำไมหลานตัวเล็กจัง แบบนี้บี๋ต้องกินเยอะๆน้าหลานเค้าจะได้แข็งแรงๆ”หนูนิ่มได้แต่หัวเราะกับท่าทางตื่นเต้นของแฝดพี่ ดูเหมือนจะมีคนเห่อหลานเอามากจริงๆวันนี้สองแฝดและอาทิตย์พากันออกมาเดินซื้อของใช้สำหรับแม่และเด็ก โดยเฉพาะวิตามินบำรุงครรภ์สำหรับคุณแม่คงต้องซื้อเยอะเป็นพิเศษ เพราะช่วงนี้หนูนิ่มแพ้ท้องหนักมาก เรียกได้ว่าแค่น้ำลายตัวเองยังแพ้ ได้กลิ่นอะไรก็มวนท้องไปหมดจนน้ำหนักลดลงไปถึงห้ากิโลภายในเวลาไม่นาน คุณหมอที่ฝากครรภ์เองก็ดูแลเต็มที่แต่ยังจนปัญญา ได้แต่ให้น้ำเกลือเพื่อประคองร่างกายเท่านั้นสองแฝดเดินควงกันเลือกของไปได้ไม่นานหนูนิ่มก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอีกระล

“อืม อาการอักเสบลดลงเยอะแล้ว แต่ยังต้องระวังเรื่องการใช้เสียงอยู่นะ”(แปลว่าอีกไม่นานนิ่มก็จะหายดีแล้วใช่ไหมครับ)“กล่องเสียงหายอักเสบแล้ว แต่เสียงยังไม่หายครับ ต้องฝึกการออกเสียงกับพี่ต่อไปอีกหน่อย เข้าใจไหมครับคุณหนู”หนูนิ่มพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะยกมือขึ้นใช้นิ้วชี้ประกบลงบนนิ้วโป้งทำท่าโอเคด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม จนธีร์หัวเราะแล้วยกมือขึ้นมาขยี้หัวทุยๆ ด้วยความเอ็นดู“ลูกแมวน้อย”นิ่มไม่ใช่แมวสักหน่อย ทำไมพี่ธีร์ชอบเรียกกันว่าแมวตลอดเลยทันใดนั้นธีร์ก็จัดการวางอุปกรณ์ในมือลง แล้วขยับตัวมานั่งตรงหน้าหนูนิ่มจนยัยหนูได้แต่กระพริบตาปริบๆมองด้วยความสงสัย เพราะเขารู้สึกว่าสายตาของพี่ธีร์ในตอนนี้ที่กำลังจ้องมองกันนั้นมันดูลึกซึ้งเกินปกติ“หนูนิ่ม…”“พี่อยากให้เราหายเร็วๆ นะ”(พี่ธีร์เบื่อรักษานิ่มแล้วเหรอครับ)“หึ ใครว่าล่ะ”“พี่ไม่เคยเบื่อเลย แต่พี่ไม่อยากเห็นเราในฐานะคนไข้แล้ว”“.....” ยัยหนูรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวเริ่มจริงจังขึ้นยังไงก็ไม่รู้ ยิ่งเห็นธีร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พร้อมมองมาหากันด้วยสายตาแปลกๆแบบนั้นเขาก็ยิ่งรู้สึกไม่ชิน“หนูนิ่มครับ”“คะ...ครับ?”“พี่ขอถามอะไรอย่างหนึ่ง

“พรุ่งนี้หนูนิ่มอาจจะต้องทำแบบนี้เพื่อให้บอร์ดบริหารเกิดความเชื่อมั่น ตรงนี้เป็นจุดที่อาจจะผิดพลาดได้ลองอ่านทวนใหม่ดูนะ”“ส่วนเรื่องทีมเดี๋ยวพี่จะช่วยเสริมให้...”“บิบี๋~~เค้าทำกับข้าวเสร็จแล้ว~~~” เสียงร่าเริงสดใสของยัยแมวคนพี่ดังเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล ก่อนจะตามมาด้วยร่างอวบที่แกล้งหลบอยู่หลังประตู รอจังหวะให้แฝดน้องกับอาทิตย์หันมาสนใจแล้วค่อยโผล่หน้าออกมาจ๊ะเอ๋ เรียกรอยยิ้มแรกของวันจากหนูนิ่มได้ไม่น้อย ก่อนหนูนิ่มจะกวักมือเรียกคนพี่ให้เข้ามาหา“เป็นยังไงบ้างจ้ะ สอนงานกันถึงไหนแล้ว”(จะเสร็จแล้ว พี่อาทิตย์สอนเค้าเก่งมาๆเลย) ไม่ว่าเปล่า ทันทีที่หนูนุ่มนั่งลงข้างๆ ยัยแมวน้องก็กอดแขนซบหน้าลงกับไหล่อ้อนหนูนุ่มทันที“ดีแล้วจ้ะ พรุ่งนี้ทุกอย่างจะได้ราบรื่น”“งื้ออออ บิบี๋ของเค้าจะขึ้นมาดูแลบริษัทของแม่เต็มตัวแล้ว ดีใจจังเลย”“ฝากพี่อั้ตไปช่วยน้องด้วยนะจ้ะ”“ได้อยู่แล้วครับ เราครอบครัวเดียวกันนี่”คำว่าครอบครัวเดียวกัน ทำให้หนูนิ่มซ้อนสายตาขึ้นมองพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่มใส่หนูนุ่มทันที จนโดนแฝดพี่บีบแก้มเข้าให้ ข้อหาขี้แซวนัก สุดท้ายหนูนิ่มก็หลุดหัวเราะออกมาตอนนี้ชีวิตเขามีความสุขมากๆ หลังจากถอ

รุ่งเช้าคาร์ลตื่นเป็นฝ่ายขึ้นมาก่อน แล้วหันไปมองโยริที่กำลังสนิทอยู่ข้างๆ ท่ามกลางแสงแดดที่ค่อยๆ ส่องผ่านหน้าต่าง มือหนายกผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างของโยริอย่างเบามือ พลางคิดในใจ คนตัวเล็กช่างเหมือนดอกซากุระ บอบบาง อ่อนโยน แต่ก็กลับงดงามและเย้ายวนทุกครั้งที่ได้มอง "เจ้าจะรู้ตัวไหมว่าทุกครั้งที่เราได้พบก

คาร์ลมองดูท่าทางของโยริด้วยความพึงพอใจ กระแทกแก่นกายเข้าใส่พร้อมกับขยับแท่งแก้วสลับจังหวะกัน ดวงตาคมเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ เมื่อเห็นร่างของโยริสั่นสะท้านไร้เรี่ยวแรงอยู่ใต้เขาเช่นนี้ "ไง ของจริงกับของปลอมเจ้าชอบอันไหนมากกว่ากันโยริ" "นะ...นายท่าน... ไม่ไหว... อึก...ข้าไม่ไหว...มะ...มันจะฉีก" "หึ

ทั้งคู่สบตากันด้วยแววตาที่แสนจะลามก คาร์ลกดลำคอของโยริแน่นขึ้น บังคับให้กลืนกินแก่นกายของเขาอย่างหยาบโลน มือหนาอีกข้างก็จับแท่งแก้วกระแทกรูสวาทของคนตัวเล็กตามจังหวะเดียวกัน ทุกสัมผัสทำให้โยริรู้สึกเสียวซ่านจนเกินบรรยาย อยากจะหุบขาเพื่อหนีความเสียวแต่ก็ไร้ผล ได้แต่ดิ้นเร้าๆจนผิวเนื้อเสียดสีกับเชือกจ

"เจ้ามันเกินเยียวยาจริงๆ ยิ่งข้ากระแทก เจ้าก็ยิ่งแอ่นรับอย่างไม่รู้จักพอ ยิ่งถูกจับบี้ ยิ่งย่ำยี เจ้าก็ยิ่งแฉะร้องขอให้ข้าชำเราเจ้าให้หนักขึ้น ร่างกายเจ้านี่มัน...ร่านเกินกว่าจะบรรยาย สมแล้วที่เป็นทาสที่เกิดมาเพื่อให้ข้าชำเรา และใช้ทุกส่วนของร่างกายจนหมดสภาพ" คาร์ลไล้ฝ่ามือที่ลื่นไปด้วยน้ำมันลงบนสะ

จากนั้นคาร์ลก็หยิบขวดน้ำมันออกมา เปิดฝามันอย่างช้าๆ ก่อนจะหยดน้ำมันเย็นๆนั้นลงบนแผ่นอกของโยริ ผิวขาวเนียนรู้สึกร้อนผ่าว เมื่อหยดน้ำมันค่อยๆ ไหลซึมลงไปตามร่องรอยของเชือก เสียงลมหายใจของคนตัวเล็กเริ่มหนักหน่วงขึ้น จนคาร์ลได้แต่ยกยิ้มร้ายเมื่อเห็นการตอบสนองนั้น "เจ้าตื่นเต้นกับมันใช่ไหม หึ แต่ข้าจะบอก

โยริกลับเข้ามาในสถานที่โออิรันเป็นครั้งสุดท้าย โดยที่มีคาร์ลเดินเคียงข้างมาด้วย คนตัวเล็กสวมใส่ชุดกิโมโนที่สง่างามที่สุดเข้ามา ราวกับเป็นการสั่งลาต่อทุกสิ่งที่นี่ สถานที่ที่เคยให้เกียรติยศสูงสุดแก่เขา คาร์ลได้ขอไถ่ตัวโยริออกมาด้วยเงินจำนวนมหาศาล แต่ก่อนที่พวกเขาจะจากไป โอคามิซังก็ได้ขอพูดคุยกับโยริ