Novels by kob_sudarut

ยามสายวันต่อมาคุณหญิงกอแก้วพร้อมผู้ติดตามได้มาเยี่ยมเธออีกครั้งพร้อมด้วยขนมผลไม้มากมายแม้เธอจะพยายามบอกท่านว่าไม่ต้องซื้ออะไรมาให้อีกแล้วเพราะที่มีอยู่ก็เกินพอแต่ท่านก็ไม่ฟังบอกแต่เพียงว่าอยากให้เธอทานเยอะๆ จะได้หายไวๆ ในที่สุดเธอก็ต้องยอมแพ้และแก้ปัญหาด้วยการแบ่งปันของเหล่านี้ให้กับเหล่าพยาบาลที่ช่วยดูแลเธอ“วันนี้เป็นยังไงบ้างลูกเจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า” คุณหญิงกอแก้วถามด้วยความห่วงใย“ไม่เจ็บแล้วล่ะค่ะคุณแม่”“ดีแล้วลูกแต่ช่วงนี้ต้องทนอึดอัดไปก่อนนะอย่าเพิ่งขยับขามากเดี๋ยวกระดูกจะต่อไม่ติดไม่เกินสามเดือนลดาก็กลับมาเดินได้ตามปรกติแล้วล่ะ”“ค่ะ ลดาขอบคุณคุณแม่มากนะคะที่ดูแลลดาอย่างดีมาโดยตลอดแต่ลดาอยากจะขออะไรคุณแม่สักอย่างได้ไหมคะ” ลดาวดีตัดสินใจที่จะเอ่ยขอสิ่งที่เธอคิดมาหลายวัน“ได้สิจ้ะลดาอยากได้อะไรเหรอลูก”“ลดาไม่อยากได้อะไรหรอกค่ะแต่ลดาอยากกลับไปพักที่บ้านอยู่ที่นี่เปลืองเงินเปล่าๆ อีกอย่างลดาไม่เป็นอะไรแล้วแค่รอให้กระดูกเชื่อมต่อกันเหมือนเดิม”“จะดีเหรอลูกอยู่ที่นี่มีหมอพยาบาลดูแลอย่างใกล้ชิดแม่ว่าน่าจะดีกว่านะ” คุณหญิงกอแก้วทักท้วงอย่างไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่นัก“แต่ลดาอยากกลั

เจนิตาที่กำลังก้มหน้าก้มตาเดินจ้ำอ้าวเพื่อจะรีบมาเยี่ยมเพื่อนถึงกับชะงักเมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วพบว่ามีใครบางคนยืนแอบมองเพื่อนของเธออยู่ที่หน้าประตู“ทำอะไรน่ะ” ธีรภัทรหันไปมองตามเสียงเรียก“คุณเจน”“คุณมาที่นี่ทำไม ยังทำร้ายเพื่อนฉันไม่พออีกเหรอถึงได้ตามมาซ้ำเติมกันถึงที่นี่” เจนิตากล่าวอย่างไม่ไว้หน้า ถึงตอนนี้เธอไม่หลงเหลือความคลั่งไคล้ในตัวผู้ชายคนนี้อีกต่อไป“ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับคุณเจน ผมแค่อยากมาเยี่ยมลดา”“เยี่ยมเหรอ จะมาเยี่ยมทำไมในเมื่อคุณมีส่วนทำให้เพื่อนฉันต้องเป็นแบบนี้ คนไม่มีหัวใจอย่างคุณรู้จักห่วงคนอื่นเป็นด้วยเหรอ อย่ามาหลอกกันซะให้ยากเลย ฉันไม่เชื่ออะไรคุณอีกต่อไปแล้ว ที่ผ่านมาฉันกับเพื่อนก็โง่มากพอแล้ว ไม่ใช่เพราะเชื่อใจหรอกเหรอเพื่อนฉันเลยเกือบต้องตายเพราะคุณ” ธีรภัทรเหมือนถูกน็อกกลางอากาศกับข้อกล่าวหารุนแรงที่บอกว่าลดาวดีเกือบต้องตายเพราะเขา เมื่อเห็นว่าธีรภัทรนิ่งไปเจนิตาจึงหยุดการต่อว่าลงแต่เพียงเท่านั้น“ฉันว่าคุณกลับไปเถอะ แล้วถ้าจะให้ดีอย่ามาที่นี่อีกเลยดีกว่า ตอนนี้ลดามีคนดูแลอยู่แล้วและอีกอย่างคุณคงจำได้ดีว่าตอนที่ลดาเห็นหน้าคุณลดามีอาการเป็นยังไง ถ้าคุณอยากใ

คุณหญิงกอแก้วเดินเข้ามาในห้องพักฟื้นของลดาวดีในขณะที่เจ้าของห้องยังหลับสนิทอยู่บนเตียง นางมองสำรวจไปที่เรือนร่างบอบบางของหญิงสาวที่นางอยากได้มาเป็นลูกสะใภ้พบว่าที่ศีรษะมีผ้าพันแผลปิดอยู่ ตามแขนขายังคงมีรอยช้ำให้เห็นและที่แขนและขาเข้าเฝือกเอาไว้“โถ...แม่คุณ คงจะเจ็บน่าดู แม่ขอโทษนะที่เลี้ยงลูกชายไม่ดีจนทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับหนู แม่สัญญาว่าจะทำทุกอย่างให้หนูกลับมาเป็นปรกติโดยเร็วที่สุด” ลดาวดีรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าคุณหญิงกอแก้วกำลังยืนมองเธออยู่ด้วยแววตาอ่อนโยน“คุณแม่...เอ่อ...คุณหญิง” ลดาวดีเรียกหญิงสูงวัยอย่างแปลกใจและทำตัวไม่ถูก“เรียกแม่เหมือนเดิมเถอะจ้ะ ถือว่าแม่ขอนะ แม่อยากมีลูกสาว” คุณหญิงกอแก้วใช้ฝ่ามือลูบที่ศีรษะของลดาวดีอย่างอ่อนโยน เธออยากมีลูกสาวมากแต่สภาพร่างกายไม่อำนวยเธอจึงมีลูกเพียงคนเดียวคือธีรภัทรเท่านั้น“เจ็บมากไหมลูก” คุณหญิงกอแก้วถามอย่างอ่อนโยน ลดาวดีน้ำตาคลอเมื่อได้รับสัมผัสอันอ่อนโยนจากคุณหญิงกอแก้วในขณะที่สภาพจิตใจบอบช้ำเหลือเกิน เธอจึงไม่สามารถกลั้นน้ำตาแห่งความอาดูรไว้ได้อีกต่อไป ในโลกนี้จะมีใครรักเธอจริงๆ อีกไหมนอกจากยายชื่นแ

“ไม่เป็นไรหรอกลดา ถือซะว่าช่วงนี้พักร้อนเพราะถ้าทำงานเมื่อไหร่ไม่มีเวลาพักยาวขนาดนี้แล้วนะ เดี๋ยวช่วงที่ลดากลับไปพักฟื้นที่บ้านเจนจะไปอยู่เป็นเพื่อนลดาดีไหม” เจนิตาออกความเห็น“ดีสิ ดีมากๆ ด้วยลดาจะได้ไม่เหงา” ลดาวดีตอบอย่างเห็นด้วย“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้นะ” เจนิตาสรุปถึงแผนการชีวิตหลังจากที่ลดาวดีออกจากโรงพยาบาล“อ้อ พี่เอกคะ ลดาอยากย้ายโรงพยาบาล ที่นี่คงแพงมากลดาไม่มีปัญญาจ่ายหรอกค่ะ แค่นี้ก็ไม่รู้ว่าจะต้องถอนเงินออกมาหมดบัญชีเพื่อจ่ายค่ารักษาหรือเปล่า รบกวนพี่เอกช่วยจัดการให้ลดาทีนะคะ ย้ายไปอยู่โรงพยาบาลรัฐบาลใกล้ๆ บ้านลดาก็ได้ประหยัดค่าใช้จ่ายได้เยอะเลย”“เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะจัดการให้นะ” เอกวุฒิรับปากโดยที่ยังไม่รู้ว่าเจ้าของไข้ที่อาสารับภาระค่าใช้จ่ายทั้งหมดจะว่าอย่างไรถึงแม้ว่าจะเกลียดผู้เป็นลูกชายเข้าไส้ แต่คุณหญิงกอแก้วผู้เป็นแม่ของธีรภัทรนั้นก็เป็นผู้ใหญ่ที่น่านับถือคนหนึ่งจากการที่เขาได้สัมผัสเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แม้ตอนแรกจะพาลพาโลต่อว่าไปถึงท่านจากการกระทำของบุตรชาย แต่เมื่อได้พูดคุยด้วยเพียงเล็กน้อยก็พอจะรู้ว่าท่านเป็นผู้ใหญ่ที่น่านับถือ แต่ในเมื่อเป็นความต้องการของลดาวดีเ

เมื่อล่วงเข้ายามสายเอกวุฒิและเจนิตาก็เดินทางมาโรงพยาบาล เอกวุฒิชะงักไปเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของคนที่เขาเกลียดแสนเกลียดนั่งอยู่หน้าห้องไอซียู โดยไม่รอช้าเขาเดินตรงเข้าไปหาธีรภัทรทันที“แกมาทำไมอีก หรือจะมาดูว่าลดาตายหรือยังจะได้สมใจแก” เอกวุฒิกระชากเสียงถาม“อย่ามาแช่งลดานะ” ธีรภัทรตอบกลับเสียงขุ่น“ฉันไม่ได้แช่ง แต่คิดดูนะถ้าลดาฟื้นขึ้นมาแล้วเห็นหน้าแก แกคิดว่าลดาจะรู้สึกดีไหมล่ะที่เห็นคนที่ทำร้ายตัวเองอย่างแสนสาหัสมาเสนอหน้าอยู่อย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร” เอกวุฒิยังไม่ยอมลดละ“แกคิดว่าฉันไม่เสียใจไม่เจ็บปวดอย่างนั้นเหรอที่ต้องมาทนเห็นเมียตัวเองนอนไม่ได้สติโดยที่ช่วยเหลืออะไรไม่ได้แบบนี้ ถ้าฉันเจ็บแทนได้ฉันจะไม่รีรอเลย แกเองก็รักลดานี่ น่าจะเข้าใจความรู้สึกนั้นดี แต่ฉันขอบอกไว้อย่างหนึ่งนะ ไม่ว่ายังไงฉันก็จะไม่ยอมเสียลดาไปเป็นอันขาด ฉันจะพิสูจน์ให้ลดาเห็นว่าฉันรักเขาจริงๆ ถึงแม้ตอนแรกความสัมพันธ์ของฉันกับเขาจะเริ่มต้นด้วยเหตุผลใดก็ตาม แต่ตอนนี้ฉันรักลดา แกได้ยินไหมว่าฉันรักลดา รักมากกว่าชีวิตของตัวเอง” ธีรภัทรเปิดเผยถึงความรู้สึกของตัวเอง“เรื่องนั้นให้ลดาเป็นคนตัดสินเถอะ แต่ฉันอยากจะเตือน

หลังจากทุกคนกลับไปแล้วจึงเหลือแค่เอกวุฒิและเจนิตาที่ยังนั่งอยู่ที่เก้าอี้หน้าห้องไอซียูที่ลดาวดีนอนรักษาตัวอยู่ในนั้น“พี่เอกมาได้อย่างไรคะ” เจนิตาถามอย่างสงสัย“พี่ฝันถึงคุณยายชื่น ในฝันท่านดูเศร้าเหลือเกินแล้วบอกกับพี่ว่าฝากดูแลลดาด้วย พอดีกับที่บริษัทให้พวกเราได้พักผ่อนสองอาทิตย์หลังจากที่เรียนและฝึกซ้อมอย่างหนักพี่ก็เลยรีบกลับมาเมืองไทยเพื่อที่จะมาดูว่าลดาสบายดีหรือเปล่า แต่พอไปที่บ้านก็ไม่เจอใคร ป้าสายสมรบ้านข้างๆ แกบอกว่าลดาย้ายไปอยู่ที่อื่น โดยมีผู้ชายแต่งตัวดีท่าทางมีเงินเป็นคนไปรับพี่ก็เลยคิดว่าต้องเป็นไอ้หมอนี่แน่ๆ แต่ไม่รู้ว่าลดาย้ายไปอยู่ที่ไหนพี่จึงจะไปถามเจนที่ผับก็พอดีกับที่พี่ไปเห็นเหตุการณ์เข้าเต็มตาจึงรีบตามมาที่นี่”“เจนก็เพิ่งทราบตอนที่พี่เอกบอกนี่แหละค่ะว่าลดาไม่ได้อยู่ที่บ้านหลังเดิมแล้ว ตั้งแต่เสร็จสิ้นจากงานศพคุณยายเจนก็ยังไม่ได้เจอลดาเลยค่ะ แต่ต้องขอบคุณอะไรก็ตามนะคะที่ดลบันดาลให้พี่เอกกลับมาที่นี่ ถ้าไม่อย่างนั้นเจนยังไม่รู้เลยค่ะว่าลดาจะเป็นยังไง”“คุณยายท่านคงห่วงลดามากถึงดลใจให้พี่กลับมา”“เจนก็ว่าอย่างนั้น”“แล้วพี่เอกจะทำอย่างไรต่อไปคะ ถ้าครบกำหนดสองอาทิ