ตอนที่ 11

เช้าวันต่อมาบนห้องทำงานของท่านประธานแห่ง เอเค พร็อพเพอร์ตี้ ตติยะกำลังนั่งฟังลูกน้องคนสนิทรายงานเกี่ยวกับเรื่องที่เขาสั่งให้ไปสืบ

“นักสืบที่ผมใช้บริการรายงานมาว่าเสี่ยซ้งต้องการที่ดินบริเวณบ้านเติมรักมานานแล้วครับ เพราะอยู่ในทำเลดีแต่แม่ใหญ่ผู้ดูแลบ้านเติมรักไม่ยอมขาย จนกระทั่งเมื่อสองเดือนก่อนลูกสาวคนเดียวของแม่ใหญ่เป็นคนขโมยโฉนดที่ดินไปขายฝากกับเสี่ยซ้งเพื่อช่วยแฟนหนุ่มซึ่งติดหนี้บ่อนเป็นจำนวนสองล้านบาทครับ เสี่ยซ้งจ่ายให้ทั้งสองไปสิบล้านบาทพร้อมกับหลอกให้ลูกสาวแม่ใหญ่เซ็นสัญญาว่าจะหาเงินมาไถ่คืนภายในสามเดือน ไม่อย่างนั้นเสี่ยซ้งจะยึดที่ดินซึ่งเป็นที่ตั้งบ้านเติมรักทันทีครับ”

“ตอนนี้เหลือเวลาอีกนานแค่ไหน”

“ไม่ถึงเดือนแล้วครับ”

“เวลาแค่นั้นพวกเขาหาเงินมาไถ่คืนไม่ได้แน่ๆ” ตติยะบอกกับลูกน้องอย่างเดาสถานการณ์ได้

“ใช่ครับ แม่ใหญ่ถึงจะมีอสังหาริมทรัพย์อยู่บ้างคือตึกแถวให้เช่าย่านกลางเมืองกับสวนผลไม้ที่ต่างจังหวัดแต่รายได้ทั้งหมดก็ถูกนำมาใช้จ่ายในบ้านเติมรักแบบเดือนชนเดือนจนไม่มีเหลือเก็บครับ ตอนนี้แม่ใหญ่จึงประกาศขายตึกแถวย่านกลางเมืองเพื่อนำเงินมาไถ่บ้านเติมรักคืนครับ”

“ถ้าขายตึกแล้วต่อไปจะเอารายได้ที่ไหนมาดูแลเด็กๆที่นั่น”

“อันนี้ก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ แต่ผมคิดว่าท่านคงเลือกที่จะรักษาที่อยู่ให้กับเด็กๆไว้ก่อนน่ะครับส่วนอย่างอื่นค่อยคิดทีหลัง เพราะถ้าไม่มีที่อยู่เด็กๆพวกนั้นลำบากแน่ๆครับ”

“แล้วมีคนติดต่อซื้อตึกหรือยัง”

“ตอนนี้มีหลายรายที่สนใจครับเพราะตรงนั้นทำเลดีมากอยู่ในย่านธุรกิจ”

“ขอบคุณมากคุณพิพัฒน์คุณไปทำงานเถอะ” พิพัฒน์โค้งศีรษะให้เจ้านายหนุ่มแล้วจึงเดินออกจากห้องไป ตติยะหยิบสมาร์ทโฟนคู่ใจกดต่อสายหาผู้เป็นลุงซึ่งเป็นนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่

“สวัสดีครับคุณลุง ผมตติยะนะครับผมมีเรื่องจะขอความช่วยเหลือจากคุณลุงครับ” ในช่วงบ่ายของวันนั้นปรากฎข่าวบ่อนของเสี่ยซ้งถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าจับกุมยึดของกลางเป็นอุปกรณ์เล่นการพนันและเหล่านักเสี่ยงโชคได้หลายชีวิต

“สมน้ำหน้า” บัวบูชาซึ่งนั่งดูทีวีอยู่กับแฟนหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะใจ

“พี่ว่ามันแปลกๆนะบัว บ่อนเสี่ยซ้งอยู่มาตั้งนานทำไมเพิ่งมาโดนจับตอนนี้แถมพี่รู้มาว่าเสี่ยซ้งเองก็เส้นใหญ่ไม่เบาแล้วทำไมคราวนี้ถึงโดนได้”

“พี่เมษไม่เคยได้ยินเหรอ เหนือฟ้ายังมีฟ้านี่ก็คงไปขัดแข้งขัดขาใครเข้าล่ะมั้งถึงโดนเล่นแบบนี้”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นคนที่เล่นงานเสี่ยซ้งก็ไม่ธรรมดาจริงๆ โดนจับแบบนี้เสียหายมาก อีกนานกว่านักพนันจะกล้ากลับมาเล่นอีกเสี่ยซ้งคงหัวเสียน่าดู”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีน่ะสิพี่เมษ ให้มันเจ๊งไปเลยจะได้สาสมกับที่มันทำกับเราไง”

“พี่อยากจะรู้จริงๆว่าใครที่กล้าเล่นงานเสี่ยซ้งขนาดนี้”

ตติยะยิ้มมุมปากอย่างสาสมใจที่การบุกทะลายบ่อนของเสี่ยซ้งครั้งนี้ได้ผลเกินคาด เพราะไม่มีการแจ้งเตือนล่วงหน้ามาก่อนจึงทำให้ได้หลักฐานมากมายจนเสี่ยซ้งดิ้นไม่หลุด หนำซ้ำคนที่คอยเป็นแบ็คให้ก็ปฏิเสธที่จะให้ความช่วยเหลือเพราะไม่อยากติดร่างแหไปด้วย อีกอย่างด้วยบารมีลุงของเขาจึงทำให้ไม่มีใครกล้าที่จะแกว่งเท้าหาเสี้ยน

“คุณแพรว รบกวนเชิญคุณพิพัฒน์เข้ามาพบผมหน่อย” ตติยะกดอินเตอร์คอมสั่งเลขาสาวหน้าห้อง

“บอสมีอะไรให้ผมทำเหรอครับ” พิพัฒน์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

“เดี๋ยวคุณช่วยติดต่อเสี่ยซ้งให้ผมหน่อยนะ บอกว่าผมต้องการพบ”

“ได้ครับบอส”

“ถ้าหากเสี่ยซ้งไม่ตอบรับล่ะครับ เพราะช่วงนี้ได้ข่าวว่าเก็บตัวน่าดู”

“บอกเขาว่าถ้าอยากให้บ่อนดำเนินกิจการได้อย่างราบรื่นต่อไปเขาต้องรับนัดผม”

“ได้ครับบอส”

“ขอบคุณมากคุณไปทำงานเถอะ”

ตติยะนัดพบเสี่ยซ้งที่คลับหรูของโรงแรมห้าดาว เมื่อเขามาถึงก็พบว่าเสี่ยซ้งนั่งรออยู่แล้วในห้องรับรองวีไอพีที่เขาสั่งจองไว้

“สวัสดีครับเสี่ยซ้ง ผมตติยะ อังคเดชา คิดว่าเสี่ยน่าจะเคยได้ยินชื่อผมมาบ้าง”

“สวัสดีคุณตติยะ ผมแน่ใจว่าเราไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวนะ แล้วที่คุณนัดผมมามีธุระอะไรไม่ทราบ” เสี่ยซ้งกล่าวอย่างไว้เชิงเพราะตั้งแต่ได้รับการติดต่อ เขาได้ให้ลูกน้องสืบประวัติของชายหนุ่มตรงหน้ามาแล้วเพื่อความไม่ประมาทตามสุภาษิตที่ว่ารู้เขารู้เรารบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง แล้วเขาก็ทราบว่าชายหนุ่มเป็นหลานของนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ครอบครัวทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับพันล้าน และเขาคิดว่าชายหนุ่มผู้นี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการที่บ่อนของเขาถูกตรวจค้นอย่างแน่นอน

“ผมมีเรื่องจะขอความช่วยเหลือจากเสี่ยนิดหน่อยครับ”

“เรื่องอะไร” เสี่ยซ้งถามด้วยความสงสัยเพราะคิดว่าคนระดับ ตติยะ อังคเดชาไม่น่าจะลดตัวลงมาขอความช่วยเหลือจากเจ้าของบ่อนเช่นเขา

“เรื่องบ้านเติมรัก”

“ฮ่าๆๆ คนระดับคุณตติยะนัดพบผมด้วยเรื่องบ้านเด็กกำพร้านี่นะเหรอครับน่าแปลกจริงๆ”

“ผมต้องการโฉนดคืน และยินดีจะจ่ายเท่าที่เสี่ยเสียไปหรืออาจจะบวกค่าเสียเวลานิดหน่อยผมก็ยินดี”

“บอกตรงๆนะคุณตติยะผมงงจริงๆว่าคุณมาเกี่ยวข้องอะไรกับที่นี่ บริษัทของคุณไม่มีโครงการที่จะสร้างอสังหาริมทรัพย์แถวนี้นี่แล้วคุณจะอยากได้ไปทำไม”

“ผมอยากช่วยเด็กๆ ให้พวกเขามีที่อยู่ต่อไปก็แค่นั้น”

“แหม ช่างเป็นนักธุรกิจที่ใจบุญเสียจริงๆบอกตรงๆนะผมไม่เชื่อว่ามันจะมีเหตุผลแค่นั้น คุณรู้ไหมว่าผมอยากได้ที่ตรงนี้มากแค่ไหน แล้วพยายามเท่าไหร่กว่าจะได้มันมาจู่ๆจะให้ผมยกให้คุณง่ายๆคงเป็นไปไม่ได้หรอกนะครับ”

“ผมเข้าใจครับว่าเสี่ยต้องการที่ตรงนั้นมาก แต่เจ้าของเขาก็ไม่ได้เต็มใจขายให้นี่ครับผมรู้นะครับว่าเสี่ยได้มันมายังไง แต่เอาเป็นว่าผมจะให้เวลาเสี่ยคิดนะครับว่าจะตอบตกลงหรือเปล่าผมจะรอคำตอบ แต่ผมอยากจะบอกเสี่ยไว้นิดนึงนะครับระหว่างบ้านเติมรักกับบ่อนของเสี่ยหลายๆที่อันไหนมันสำคัญกว่ากัน ถ้าโดนกวาดล้างขึ้นมามันไม่คุ้มนะครับอย่างวันนี้เป็นต้นแค่ที่เดียวเสี่ยสูญเสียรายได้ไปตั้งเท่าไหร่คิดดูดีๆนะครับเสี่ยผมขอตัวกลับก่อน” ตติยะวางนามบัตรไว้บนโต๊ะและลุกออกไปทันทีทิ้งให้เสี่ยซ้งมองตามอย่างฮึดฮัดที่ทำอะไรไม่ได้

ตติยะขับรถออกจากโรงแรมอย่างอารมณ์ดีเพราะเขามั่นใจว่าเสี่ยซ้งจะต้องยอมทำตามข้อเสนอของเขาอย่างแน่นอน เพราะรายได้จากบ่อนหลายแห่งรวมกันในแต่ละปีมากกว่าราคาที่ดินของบ้านเติมรักเสียอีก ถ้าหากว่าได้บ้านเติมรักมาแล้วต้องแลกด้วยการที่บ่อนของตัวเองถูกกวาดล้างมันคงไม่คุ้มที่จะเสี่ยง ตติยะขับรถผ่านทางที่พักของเจนิตาเขาจึงหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเธอฝ่ายเจนิตาที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินมาหยิบโทรศัพท์ที่ส่งเสียงร้องอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงแต่เมื่อเห็นเบอร์ที่โชว์ว่า ‘ไฮโซหื่น’ เธอจึงขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ

“โทรมาทำไมเนี่ย” เจนิตาบ่นแต่ก็กดรับ

“ฮัลโหล”

“สร่างเมาแล้วเหรอครับ คุณเจนิตาคนสวย” แค่ได้ยินเสียงตติยะก็รู้สึกอยากกวนประสาทคนขึ้นมาทันที

“นี่คุณรู้ได้ยังไงน่ะ”

“อ้าวก็ผมเป็นคนแบกคุณไปส่งถึงเตียงเมื่อคืนนี้จะไม่รู้ได้ไง”

“อะไรนะ” เจนิตาอุทานเสียงหลง

“แหมไม่ต้องทำเสียงตกใจขนาดนั้นก็ได้ครับคุณเจน ผมไม่ได้ทำอะไรคุณสักหน่อยลุงยามก็ขึ้นไปส่งด้วย”

“แล้วคุณมาส่งฉันได้ยังไง”

“ก็ผมพาลูกค้าไปเลี้ยงรับรองแล้วบังเอิญเจอนางเมรีขี้เมานอนสลบไสล ผมก็เลยอาสามาส่งก่อนที่จะตกเป็นเหยื่อ เสือ สิงห์ กระทิง แรด ในคลับ เห็นไหมผมเป็นคนดีจะตาย”

“ที่โทรมานี่แค่ต้องการจะทวงบุญคุณใช่ไหม”

“แหม คุณผมไม่ใช่คนแบบนั้นนะ ตอนนี้ผมอยู่หน้าอพาร์ทเม้นท์คุณน่ะลงมากินข้าวเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ”

“อะไรของคุณที่กินมีเยอะแยะทำไมไม่ไปกิน จะมาเดือดร้อนฉันทำไม”

“น่านะคุณ ผมหิวแล้วก็ไม่อยากกินข้าวคนเดียว ข้างที่พักคุณมีแต่ร้านอาหารน่ากินมากินเป็นเพื่อนผมหน่อยนะ ถือซะว่าตอบแทนที่ผมพาคุณมาส่งเมื่อคืนนี้ก็ได้” เมื่อเขาพูดแบบนั้นเจนิตาจึงจำใจต้องตอบตกลง คิดอีกทีก็ดีเหมือนกันเพราะเธอเองก็เพิ่งตื่นและยังไม่ได้ทานอะไรเลยเหมือนกัน พอมีคนชวนกินข้าวจึงรู้สึกหิวขึ้นมาทันที

“เก่งนะเก่งทำกับพี่ได้ ดูซิต้องมาเป็นหนี้บุญคุณไฮโซจอมหื่นอย่างไอ้คุณเต้นี่ซะได้” เจนิตาส่องกระจกดูความเรียบร้อยของตัวเอง กางเกงยีนส์ขาสั้นกุดโชว์เรียวขาขาวเนียนกับเสื้อกล้ามสีขาวที่เห็นเนินอกอวบอิ่มทำให้เธอดูเซ็กซี่เป็นอย่างมาก ร่างบางยิ้มให้ตัวเองเพราะนี่คือตัวตนที่แท้จริงของเธอไม่ใช่มาดทอมบอยที่คนอื่นๆเห็นในทุกๆวัน เจนิตาหยิบกระเป๋าสตางค์และลงลิฟต์ไปชั้นล่างทันที

เมื่อลงมาถึงชั้นล่างเจนิตาก็ไม่ต้องมองหาคนโทรตามให้เมื่อย เพราะร่างสูงโดดเด่นยืนพิงรถยุโรปรออยู่ที่ลานจอดรถแล้วเรียบร้อย เมื่อหันมาเห็นเจนิตาตติยะถึงกับตะลึงเพราะเจนิตาในวันนี้ต่างจากที่เขาเห็นในทุกๆวันเป็นอย่างมากเรือนร่างระหงสุดเซ็กซี่เหมือนนางแบบแม็กซิมช่างกระตุ้นต่อมเสือร้ายในตัวเขาได้เป็นอย่างดี เขาไม่คิดเลยว่ายัยเด็กแว๊นที่เขาชอบเรียกจะมีอีกบุคลิกที่เซ็กซี่ซู่ซ่าขนาดนี้ให้ตายเถอะ!!!

“จะไปได้หรือยังคุณ ไหนบอกว่าหิวไง”

“เอ่อ...ปะ...ไปสิครับ” ตติยะพยายามเรียกสติตัวเองคืนมา

“คุณนำไปสิผมไม่รู้ว่าร้านไหนอร่อย คุณก็ช่วยทำตัวเป็นเจ้าบ้านแนะนำผมหน่อยสิ”

“นี่คุณ รบกวนชาวบ้านเขาแล้วยังจะเรื่องมากอีก ทำไมคุณไม่ไปกินตามโรงแรมหรูๆอย่างที่พวกเศรษฐีเขาชอบกินกันล่ะ จะมากินอาหารข้างทางแบบนี้ทำไม”

“แบบนั้นผมกินจนเบื่อแล้ว อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง แล้วแถวนี้ก็น่า...สน...ใจ” ตติยะปรายตามองคนข้างๆแต่เจนิตาไม่ทันฟังเพราะกำลังเล็งบรรดาอาหารหน้าตาน่ากินมากมายที่อยู่ตรงหน้า เพราะตอนนี้เธอหิวจนแทบจะกินช้างได้ทั้งตัวอยู่แล้ว

“คุณจะกินอะไรก็สั่งเอาเลยนะ ฉันไม่รู้หรอกว่าคุณชอบหรือไม่ชอบอะไร”

“ผมเอาเหมือนคุณ”

“คุณจะมาตามฉันทำไมเนี่ย ไฮโซอย่างคุณกินแบบฉันไม่ได้หรอก”

“อย่ามาดูถูกกันนะคุณ ผมไม่ใช่ลูกคุณหนูนะ” เจนิตาหันขวับมามองหน้าตติยะที่ยืนอยู่ข้างๆก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

“ถ้าอย่างนั้นคุณไปนั่งรอที่โต๊ะแล้วกัน เดี๋ยวฉันจะสั่งอาหารไปให้”

“โอเค เร็วๆนะคุณผมหิว” เจนิตาสั่งอาหารเสร็จก็มานั่งรอที่โต๊ะแล้วอาหารที่สั่งก็ทยอยมาเสิร์ฟประกอบไปด้วย ส้มตำ ลาบหมู ต้มแซ่บกระดูกอ่อน ต้มยำรวมมิตร ยำวุ้นเส้น ซึ่งทุกอย่างล้วนแต่เต็มไปด้วยพริกและถูกสั่งให้ทำรสจัดเป็นพิเศษ ตติยะมองอาหารและมองหน้าเจนิตาอย่างรู้ทัน ส่วนคนสั่งกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ตักอาหารตรงหน้าใส่จานของตัวเองกินด้วยท่าทางหิวจัด

“อ้าวคุณ ทำไมไม่กินล่ะของอร่อยๆทั้งนั้น กินเลยเต็มที่มื้อนี้ฉันเลี้ยงเองตอบแทนที่คุณพาฉันมาส่งไง” เจนิตาเชื้อเชิญให้ตติยะทานอาหารด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่เธอกลับต้องหุบยิ้มทันทีเมื่อเห็นตติยะทานอาหารด้วยท่าทีปกติแถมยังสั่งข้าวเปล่ามาเพิ่มอีกต่างหาก

“อาหารที่นี่อร่อยจริงๆด้วยคุณ เห็นที่ผมต้องมาบ่อยๆซะแล้ว” เจนิตาจ้องคนตรงหน้าตาแทบถลนเมื่อเห็นเขาตักยำวุ้นเส้นที่มีพริกเป็นเม็ดๆเข้าปากหน้าตาเฉย

“นี่คุณกินเข้าไปได้ยังไงพริกเม็ดเบ้อเริ่ม” ตติยะยักคิ้วให้เจนิตา

“เสียใจด้วยนะที่แผนของคุณไม่สำเร็จ จะบอกอะไรให้นะคุณเจนคุณลืมไปหรือเปล่าว่าผมทำงานเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ เวลาออกตรวจไซด์งานเจอผู้รับเหมา สถาปนิก คนงาน เพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดีให้งานราบรื่นผมก็เคยร่วมทานข้าวกับพวกเขาบ้าง เพราะฉะนั้นอาหารพวกนี้ผมทานได้สบายมาก ผมยอมรับว่าตอนแรกๆก็ทานไม่ได้นะแต่พอได้ลองบ่อยๆเข้ามันก็ชินจนกลายเป็นชอบไปเลย”

“ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าไฮโซเจ้าสำอางอย่างคุณจะกินของพวกนี้เป็นด้วย” เจนิตาตอบหน้ามุ่ย

“นี่ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าแกล้งผม”

“เอ่อ...คือ...คือ อะไรใครไปแกล้งคุณฉันก็แค่สั่งของที่ฉันชอบมาก็แค่นั้น อย่ามากล่าวหากันนะ” เจนิตาใช้เสียงดังกลบเกลื่อน

“โอเค ไม่แกล้งก็ไม่แกล้ง ทานต่อเถอะเดี๋ยวอาหารจะเย็นซะหมดไม่อร่อยกันพอดี” แล้วทั้งสองก็ทานอาหารต่อไปเงียบๆจนหมด