ตอนที่ 12

ระหว่างที่ทานอาหารด้วยกันอยู่นั้นมักมีคนรู้จักเข้ามาทักทายเจนิตาตลอดเวลา ซึ่งล้วนเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี ตติยะอดไม่ได้จึงพูดขึ้นด้วยความหมั่นไส้

“คุณนี่ฮอตไม่เบานะ มีแต่ชายหนุ่มเข้ามาทัก”

“ก็คนมันสวยนี่คุณ ทำไงได้” ตติยะถึงกับสำลักอาหารที่กำลังทาน

“แหม...คุณนี่ไม่ค่อยจะหลงตัวเองเลยนะ”

“ก็หลักฐานมันฟ้องนี่คุณ หลงตัวเองไม่เท่าไหร่หรอกกลัวคนอื่นจะมาหลงน่ะสิ” เจนิตาตอบพลางยักคิ้วกวนๆให้ตติยะ ชาหนุ่มถึงกับส่ายหน้าในความก๋ากั่นของเจนิตา

“ฮอตขนาดนี้แล้วทำไมคุณถึงยังโสดล่ะ”

“ก็ฉันยังไม่เจอคนที่ใช่นี่คุณ ที่ผ่านมาก็เจอแต่พวกชีกอรักแท้แค่ผ้าหลุดประมาณนั้น ที่คุณเห็นตะกี้ก็คนรู้จักเฉยๆ คนสูงๆนั่นก็ลูกชายเจ้าของอพาร์ทเม้นท์ ส่วนที่ออกตี๋ๆนั่นก็ลูกค้าประจำที่คลับพักอยู่ตึกเดียวกันกับฉันก็เลยคุ้นเคยกันดี” เจนิตาแจกแจงพร้อมกับจัดการอาหารตรงหน้าจนเกลี้ยง หลังจากนั้นจึงหันไปสั่งของหวานมาเพิ่ม

“กินเยอะแบบนี้ไม่กลัวอ้วนเหรอคุณ” ตติยะถามเมื่อเห็นเธอหันไปสั่งของหวานเพิ่ม ต่างจากบรรดาอดีตคู่ควงของเขาแต่ละคนที่ทานข้าวเท่าแมวดม จะกินอะไรก็ต้องระวังไปเสียทุกอย่างจนบางครั้งเขารู้สึกอึดอัด

“โอ๊ยคุณ กินแล้วก็ออกกำลังกายมันจะอ้วนได้ไง อีกอย่างฉันไม่ได้กินแบบนี้ทุกมื้อหรอกนี่น่ะรวมทั้งมื้อกลางวันเข้าไปด้วยเลย”

“คุณคิดจะทำงานที่คลับไปอีกนานเท่าไหร่”

“ถามทำไม”

“ก็แค่อยากรู้ เพราะตอนนี้คุณลดาก็มีครอบครัวไปแล้ว คุณเอกวุฒิพี่ชายลดาก็เป็นนักร้องดังเหลือแต่คุณที่ยังอยู่คุณไม่คิดจะขยับขยายไปทำงานอย่างอื่นบ้างเหรอ” เจนิตากลืนขนมลงคอก่อนจะตอบข้อสงสัยของเขา

“คิดสิ แต่ตอนนี้ยังไม่เจองานที่ใช่ จริงๆฉันก็คิดมาสักพักแล้วล่ะ ใครเขาจะอยากทำงานกลางคืนไปตลอดชีวิตล่ะ ทุกคนต่างก็ต้องการหาความมั่นคงให้ชีวิตทั้งนั้นแหละ เพียงแต่บางครั้งมันอาจจะยังไม่ถึงเวลา”

“คุณเรียนจบด้านไหนมาล่ะ”

“บริหาร”

“มาทำงานกับผมไหม” เจนิตามองหน้าเขาด้วยความแปลกใจ

“อารมณ์ไหนเนี่ยคุณ”

“อ้าว ก็ผมเห็นคุณมีความสามารถแล้วที่บริษัทผมก็กำลังขาดคน ไหนๆเราก็รู้จักกันอยู่แล้วคงไม่ยากที่จะทำงานร่วมกัน”

“ไม่ดีกว่า ฉันไม่ชอบใช้ระบบเส้นสาย ถ้าฉันจะหางานจริงๆก็อยากให้มันเป็นไปตามกระบวนการมากกว่า อีกอย่างฉันไม่ชอบทำงานกับคนเจ้าชู้กะล่อนอย่างคุณ”

“โอ้โห ทำไมมากล่าวหากันแบบนี้ล่ะครับคุณเจน ผมไม่ได้เจ้าชู้นะแค่ชอบทำความรู้จักคนเยอะๆแค่นั้นเอง”

“ไม่ดีกว่า คุณหาคนอื่นเถอะเรื่องงานฉันพึ่งตัวเองได้” เจนิตาปฏิเสธพอดีกับที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

“ค่ะ แม่ใหญ่” เจนิตาทักทายคนปลายสายทำให้ตติยะรู้ว่าใครคือคนโทรมา

“มีคนซื้อตึกแล้วเหรอคะ” เจนิตาเอ่ยถามปลายสายด้วยน้ำเสียงละห้อย ตติยะนั่งฟังเงียบๆเขาจับใจความได้ว่ามีคนตกลงซื้อตึกของแม่ใหญ่เรียบร้อยแล้วซึ่งจะนัดทำสัญญาในอีกสองวันข้างหน้า หลังจากวางสายเขาสังเกตเห็นเจนิตาเงียบๆไปจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“เป็นอะไรหรือเปล่าคุณ”

“ไม่มีอะไรหรอก” เจนิตาปฏิเสธ เพราะคงไม่ดีที่จะเอาปัญหาของเธอไปเล่าให้ใครฟัง

“เรื่องบ้านเติมรักใช่ไหม”

“คุณรู้ได้ยังไง” เจนิตาถามด้วยความแปลกใจ

“เอาเป็นว่าผมรู้ก็แล้วกัน ผมมีข้อเสนอ”

“ข้อเสนออะไร”

“ถ้าผมเอาโฉนดบ้านเติมรักมาคืนแม่ใหญ่ของคุณได้คุณต้องมาทำงานกับผม โอเคไหม”

“จริงๆเหรอ คุณจะช่วยแม่ใหญ่ได้จริงๆเหรอ” เจนิตาเผลอเขย่าแขนเขาด้วยความลืมตัว เมื่อเห็นตติยะปรายตามองมือเธอที่จับแขนเขาไว้แน่นเธอจึงสะบัดมือออกเหมือนถูกของร้อน

“คุณคิดว่าคนอย่างผมจะพูดจาเชื่อถือไม่ได้อย่างนั้นเหรอ”

“ตกลง ถ้าคุณเอาโฉนดมาคืนแม่ใหญ่ได้ฉันจะไปทำงานกับคุณทันที” เจนิตารีบตอบตกลงโดยไม่มีข้อแม้สิ่งใดที่เธอสามารถทำได้ และมันทำให้แม่ใหญ่กับน้องๆไม่ต้องเดือดร้อนเธอก็พร้อมจะทำโดยไม่รีรอ

“ถ้าอย่างนั้นคุณเตรียมตัวย้ายที่ทำงานได้เลย ไม่เกินสองวันแม่ใหญ่ของคุณจะได้รับโฉนดคืนแน่ๆ”ตติยะยืนยันให้ร่างบางตรงหน้าอุ่นใจ

“ขอให้เป็นอย่างนั้นจริงๆเถอะ”

“อิ่มแล้วใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นเรากลับกันเถอะ” ตติยะเรียกพนักงานมาเก็บเงินและยื่นธนบัตรสีเทาให้เป็นค่าอาหาร

“นี่คุณไม่ต้อง บอกแล้วไงว่ามื้อนี้ฉันเลี้ยง” เจนิตารีบแย่งจ่ายเงินแต่ก็ไม่ทันเขาอยู่ดี

“ได้ยังไงคุณ รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่นคนอย่าง ตติยะ อังคเดชา ให้ผู้หญิงเลี้ยงข้าว”ตติยะจ่ายเงินเสร็จก็เดินออกจากร้านไปทันทีทำให้เธอต้องรีบเดินตาม

“นี่คุณ รอด้วยสิจะรีบเดินไปไหนเนี่ย” เจนิตารีบจ้ำอ้าวตามร่างสูงที่เดินทิ้งห่างเธอไปไกลจนกระทั่งเธอเดินมาทันที่รถของเขา

“คุณอย่าลืมที่บอกฉันไว้นะ เรื่องที่คุณจะช่วยแม่ใหญ่น่ะ” เจนิตาย้ำอีกครั้ง

“ผมดูเป็นคนขี้ลืมขนาดนั้นเลยเหรอคุณ ผมบอกว่าได้ก็ต้องได้สิว่าแต่คุณเถอะเตรียมตัวไปทำงานกับผมได้เลยถึงเวลานั้นอย่าเบี้ยวก็แล้วกัน”

“ฉันก็เป็นคนพูดคำไหนคำนั้นเหมือนกัน”

“ผมกลับล่ะนะ ขอบคุณที่พาไปทานอาหารอร่อยๆ” ตติยะเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถคันใหญ่ก่อนจะหันมาสั่งเธอด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“คุณขึ้นห้องไปได้แล้ว”

“ฉันอุตส่าห์จะยืนส่งคุณนะเนี่ย ทำไมต้องไล่ด้วยล่ะ”

“ผมไม่ใช่เด็กๆแล้วน่า คุณรีบขึ้นห้องไปเถอะแต่งตัวแบบนี้แล้วมายืนในที่มืดๆคนเดียวไม่ดีแน่”

“ไปก็ได้” เจนิตาสะบัดก้นเดินกลับเข้าไปในอาคาร ตติยะมองตามด้วยรอยยิ้มนิดๆเมื่อเห็นว่าแม่ดาวยั่วเดินขึ้นห้องไปเรียบร้อยเขาจึงเคลื่อนรถออกสู่ถนนใหญ่เพื่อกลับบ้าน

ยามสายวันต่อมาขณะที่ตติยะกำลังนั่งตรวจงานอยู่ในห้องก็ได้รับรายงานจากพิพัฒน์ลูกน้องคนสนิทว่าเสี่ยซ้งขอนัดพบ ตติยะยิ้มมุมปากอย่างสมใจเพราะเขารู้ดีว่าทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่คาดการณ์

“ฉันตกลงจะไปตามนัด ให้เสี่ยซ้งระบุสถานที่และเวลามาได้เลย”

“ได้ครับบอส ผมจะจัดการให้” พิพัฒน์รับคำก่อนเดินออกไปจากห้องไป

ตติยะวางปากกาและเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พร้อมๆกับที่ใบหน้าของใครบางคนลอยเข้ามาในความคิด เจนิตาหญิงสาวที่เขารู้จักมาหลายปีตั้งแต่ธีรภัทรเพื่อนสนิทของเขาเริ่มจีบลดาวดีซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเธอ แต่ก็รู้จักเพียงแค่ผิวเผินเพราะเจ้าตัวแสดงอาการว่าไม่ชอบหน้าเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น และเขาเองก็มีหญิงสาวห้อมล้อมมากมายจึงไม่ได้สนใจเธอนัก

จนกระทั่งมีโอกาสได้ช่วยเหลือเธอเอาไว้จากพวกเหล่าอันธพาลจึงทำให้เขาได้รู้จักเธอมากขึ้น เจนิตามีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต่างจากผู้หญิงที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเขา เธอเป็นผู้หญิงที่เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เข้มแข็ง อดทนและสู้ชีวิต นอกจากนี้ยังเป็นคนมีน้ำใจและกตัญญูรู้คุณเป็นอย่างมาก เมื่อรู้ว่าบ้านเติมรักกำลังประสบปัญหาเธอก็ไม่นิ่งดูดายพยายามทุกวิถีทางที่จะช่วย แต่เขารู้ดีว่าปัญหาครั้งนี้มันยิ่งใหญ่เกินกว่าผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอจะรับมือได้ แล้วไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันที่เขายอมเสียเงินมากมายเพื่อยื่นมือช่วยเหลือเธอในครั้งนี้

นักธุรกิจอย่างเขาเมื่อต้องเสียเงินไปกับสิ่งใดนั่นคือการลงทุนและต้องได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่ากลับมาเสมอ แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้อะไรจากการจ่ายเงินก้อนนี้ให้เสี่ยซ้งเลยสักนิด แต่เขาก็ยอมจ่ายโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว สุดท้ายตติยะก็หาคำตอบให้ตัวเองว่าคงเป็นเพราะเจนิตาเป็นผู้หญิงคนแรกที่แสดงอาการเฉยชาไม่ตื่นเต้นยินดีเมื่อมีโอกาสได้ใกล้ชิดกับเขา ไม่เคยเรียกร้องหรือพยายามสร้างความสนิทสนมเพื่อผลประโยชน์ที่จะตามมา และนี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขารู้สึกท้าทายและต้องการเป็นฝ่ายล่าด้วยสัญชาติญาณของเสือร้ายผู้ไม่เคยมีเหยื่อรายใดกล้าปฏิเสธ

ร่างสูงในชุดสูทเต็มยศก้าวเข้ามาในร้านอาหารที่เสี่ยซ้งนัดเขามาเพื่อเจรจาเรื่องที่เขาเป็นฝ่ายยื่นข้อเสนอ พนักงานนำเขาเข้ามาในห้องวีไอพีซึ่งเสี่ยซ้งและลูกน้องนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“สวัสดีครับเสี่ย ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะครับ” ตติยะกล่าวทักทายพร้อมด้วยรอยยิ้มนิดๆ

“แต่ผมไม่ยินดีที่ได้พบคุณ” เสี่ยซ้งกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

“โอ๊ะโอ อันนั้นก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นเราคุยธุระกันเลยดีกว่าเสี่ยจะได้ไม่ต้องทนเห็นหน้าผมนานๆ”

“คุณรู้ใช่ไหมว่าผมต้องการที่ผืนนั้นมากแค่ไหน และในเมื่อโอกาสมันมาถึงมือแล้วเรื่องอะไรที่ผมจะปล่อยไปง่ายๆ” เสี่ยซ้งกล่าวลองเชิงแม้จะรู้ดีว่าสุดท้ายเขาต้องยอมทำตามข้อเสนอของชายหนุ่มตรงหน้าอยู่ดี เพราะคิดดูแล้วมูลค่าที่ดินของบ้านเติมรักเทียบไม่ได้เลยกับรายได้จากบ่อนการพนันที่มีอยู่หลายแห่งของเขา

“นั่นมันก็แล้วแต่เสี่ยจะตัดสินใจนะครับ ผมยังไงก็ได้ถ้าเสี่ยยืนยันที่จะเก็บโฉนดเอาไว้เองผมคงไม่สามารถจะบังคับเสี่ยได้หรอกครับ” ตติยะพูดด้วยท่าทีสบายๆอย่างถือไพ่เหนือกว่า

“ตอนแรกผมก็คิดว่าจะไม่ปล่อยไปง่ายๆหรอกนะ แต่คิดๆดูแล้วเพื่อเห็นแก่เด็กตาดำๆอีกหลายชีวิตที่จะต้องไร้ที่อยู่ผมจะถือว่าทำบุญก็แล้วกัน แต่ในโลกธุรกิจคุณก็รู้ดีใช่ไหมคุณตติยะว่าการที่เราจะได้อะไรมาสักอย่างมันต้องมีการลงทุน” เสี่ยซ้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

“เสี่ยต้องการอะไรเป็นค่าเสียโอกาสในครั้งนี้ล่ะครับ” ตติยะเอ่ยถามตรงประเด็นโดยไม่อ้อมค้อม

“ฮ่าๆๆ คุณนี่ถามได้ถูกใจ ผมก็แค่อยากได้ค่าเสียเวลาสัก 10\-20 ล้าน ระดับคุณ ตติยะ อังคเดชา แค่นี้ขนหน้าแข้งคงไม่ร่วงหรอกนะครับ ถือซะว่าซื้อที่อยู่ให้เด็กตาดำๆที่แสนน่าสงสาร” เสี่ยซ้งจบคำพูดด้วยเสียงหัวเราะอย่างถูกใจ

“โอเคครับ ผมตกลงตามนั้น”

เมื่อการเจรจาผ่านไปด้วยดีทั้งสองก็ต่างแยกย้ายทางใครทางมัน นับว่าเสี่ยซ้งเป็นคนฉลาดไม่น้อยถึงแม้จะอยากได้ที่ดินของบ้านเติมรักมากแค่ไหนแต่เมื่อคิดดูแล้วเห็นผลเสียมากกว่าผลดีเขาก็ไม่ดันทุรัง แถมยังได้เงินไปฟรีๆอีกสิบล้านบาทรวมกับค่าไถ่โฉนดเป็นยี่สิบล้านโดยที่ไม่ต้องลงทุนอะไรเลยสักนิด ตติยะเหลือบมองซองสีน้ำตาลบนเบาะข้างคนขับพร้อมกับยิ้มน้อยๆอย่างสมใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาต้องการ เงินยี่สิบล้านสำหรับเขาไม่ได้มากมายอะไรและเขาเองก็จ่ายไปโดยไม่คิดเสียดายเลยด้วยซ้ำ เพื่อแลกกับให้เด็กน้อยตาดำๆอีกหลายชีวิตได้มีที่อยู่ต่อไปเท่ากับเขาได้ทำบุญครั้งใหญ่ไปด้วย และอีกเหตุผลหนึ่งที่เขายอมจ่ายเงินก้อนใหญ่นี้มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่าทำไม

ชายหนุ่มเอื้อมหยิบมือถือมากดโทรหาเจนิตาเพื่อแจ้งข่าวดี โดยไม่ต้องรอนานปลายสายก็กดรับพร้อมทักทายมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“เป็นยังไงบ้างคุณ โทรมาแจ้งข่าวดีฉันใช่ไหม” ตติยะไม่รู้ตัวเลยว่าเขายิ้มกว้างกับน้ำเสียงตื่นเต้นนั้น

“มันแน่นอนอยู่แล้ว สำหรับตติยะไม่มีคำว่าเป็นไปไม่ได้”

“ไชโย ขอบคุณมากนะคะคุณตติยะ”

“แหม ทีแบบนี้พูดกับผมซะเพราะเชียวนะคุณ ว่างเมื่อไหร่ผมมีเรื่องที่จะตกลงกับคุณ”

“พรุ่งนี้แล้วกัน วันนี้ฉันต้องทำงาน”

“โอเค พรุ่งนี้เจอกัน” ตติยะกดวางสายทั้งที่รอยยิ้มยังแต้มอยู่บนใบหน้า

“เราคิดถูกแล้วใช่ไหมที่จะให้ยายเด็กแว๊นมาเป็นเลขา”