Romances de Hearty

MaximoNakaupo ako dito sa likod ng malawak at magarang opisina ko, nakahilig sa komportableng silya habang nakatitig sa malaking litrato na nakalagay sa ibabaw ng aking mesa. It was a picture of Yna—my beautiful, sweet, innocent Yna. Nakangiti siya sa litratong ito, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa tuwa. Ang litratong ito ay kuha ko noon nang hindi niya alam, noong minsang nakita ko siya sa parke habang naghihintay sa lalaking iyon—si Lucas.Isang mapait na ngiti ang gumuhit sa aking mga labi habang hinahaplos ko ang kanyang imahe gamit ang dulo ng aking daliri."Everything is going exactly as planned, my love," bulong ko nang mahina, halos parang caress sa hangin. "Ngayon ay nasasaktan ka. Ngayon ay nagdurusa ka. Alam kong masakit, at alam kong akala mo ay katapusan na ng mundo mo. But trust me... this pain is necessary. Ito ang daan para makarating ka sa akin. Ito ang daan para maging akin ka."Tumayo ako at lumapit sa malaking bintana na nakatanaw sa buong siyudad. Ang tan

YNA POVThe cold wind outside the building hit my face hard, pero hindi ko na maramdaman ang lamig. Wala na akong nararamdaman kundi ang matinding kirot na tila unti-unti na akong pinapatay mula sa loob. I stood there in the middle of the sidewalk, people rushing past me like I was just another piece of furniture, invisible and worthless.My legs felt like jelly, parang anumang oras ay bibigay na lang ang mga ito at babagsak ako sa semento. But I forced myself to stand. Pinilit kong humakbang kahit ang bawat galaw ay parang paglalakad sa matatalim na salamin. I looked back at the towering glass building—Empire Global Corporation. Ito ang lugar kung saan nagsimula ang lahat ng pangarap namin. Ito ang lugar kung saan ako ngayon ay tinapon na parang basura.Lucas’ words kept echoing in my mind, paulit-ulit, walang tigil, tila nagpapatawa sa kahinaan ko.“You are nothing but a thief to me now.”“Get out and never show your face again.”“Your love is poison.”Napahawak ako sa bibig ko para

YNA POVThe coldness inside the conference room was nothing compared to the freezing sensation creeping into my bones. Nakatayo lang ako dito, nasa gitna ng lahat ng mata na nakatingin sa akin na parang isa akong pinakamasamang tao sa buong mundo. The room smelled of expensive leather, coffee, and tension—thick, suffocating tension na parang unti-unti na akong nilulunod.Around me, ang mga taong tinuring kong pamilya dahil sa kanya, ngayon ay nakatingin nang may galit at pagkadismaya. Ang ilan ay bumubulong, ang iba ay nakatingin nang masama. Pero sa lahat ng presensyang naririto, isa lang ang matindi kong nararamdaman. Siya.Lucas.Nakatayo siya sa tapat ng malaking glass window, nakatalikod sa akin habang nakatingin sa maaliwalas na tanawin ng siyudad. Ang kanyang mga kamay ay nakasuot sa kanyang bulsa, at ang tindig niya ay kasing lamig ng panahon sa labas. Ito ang lalaking minahal ko ng buong puso sa loob ng tatlong taon. Ito ang lalaking nangako sa akin ng walang hanggan. Ito an