Novels by Nichamon Fon

สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านเปิดม่านบังตาของหอสังเกตการณ์หลวง ไอเย็นที่แฝงมากับสายลมเริ่มทวีความเหน็บหนาวดุจสัญญาณเตือนจากแดนเหนือ เมืองหลวงแคว้นจ้าวดูภายนอกสงบเรียบง่าย ทว่าเบื้องหลังกำแพงศิลาสูงตระหง่าน แผนการล่อเสือออกจากถ้ำกำลังดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ ประดุจแมงมุมพิษที่กำลังถักทอเส้นใยโปร่งแสงรอคอยเหยื่ออันโง่เขลาให้ก้าวเข้ามาติดกับเสิ่นเวยยืนอยู่ริมระเบียงไม้หอม มือบางโอบกระชับเสื้อคลุมขนสัตว์สีขาวบริสุทธิ์ที่จ้าวลวี่สั่งทำเป็นพิเศษเพื่อนาง ดวงตารูปเม็ดอัลมอนด์ทอดมองไปยังทิศเหนือนิ่งสนิท พลังหงส์เพลิงในกายของนางตอบสนองต่อมวลอากาศที่เปลี่ยนแปลง มันหมุนวนอบอุ่นอยู่รอบจุดชีพจร ช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บภายนอกได้อย่างอัศจรรย์ ทว่าความหนาวเย็นในใจต่อปริศนาของ ‘จักรวรรดิซ่งทมิฬ’ กลับยังคงอยู่“'ลมเหนือเริ่มกรรโชก พลพรรคเงาเริ่มขยับ'” เสิ่นเวยพึมพำกับตนเองเสียงฝีเท้าที่นุ่มนวลและคุ้นเคยดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่อ้อมแขนอันแกร่งกร้าวจะโอบกอดนางจากทางด้านหลัง ความอบอุ่นจากแผ่นอกกว้างของจ้าวลวี่แผ่ซ่านซึมผ่านเสื้อคลุมขนสัตว์เข้ามาจนเสิ่นเวยรู้สึกผ่อนคลายลง ใบหน้าคมคายของฮ่องเต้หนุ่มเกยลงบนบ่ามน กลิ่นอา

แสงอรุณวันใหม่สาดส่องผ่านม่านหมอกควันไฟที่ยังคงหลงเหลืออยู่เหนือหลังคาตำหนักไร้จันทร์ ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีทองอบอุ่นทว่าบรรยากาศในวังหลวงกลับเต็มไปด้วยความวังเวงระคนโล่งใจ ทหารรักษาพระองค์นับพันนายเข้าประจำการตามจุดต่างๆ อย่างแน่นหนา เสียงร่ำไห้ของเหล่านางกำนัลและขุนนางบางส่วนที่เคยก้มหัวให้กบฏดังแว่วมาตามลม ยุคสมัยแห่งการผลัดใบภายใต้เงื้อมมือของคนโฉดได้สิ้นสุดลงแล้ว แต่ภาระหน้าที่ในการเยียวยาแผ่นดินเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเสิ่นเวยนั่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลักในตำหนักคุนหนิง (ตำหนักฮองเฮา) ร่างกายของนางสวมใส่ชุดลำลองสีขาวบริสุทธิ์ ขลิบชายผ้าด้วยแพรไหมสีแดงชาดอันเป็นสัญลักษณ์ของหงส์เพลิง บาดแผลจากเข็มพิษที่ไหล่ซ้ายได้รับการชำระล้างจนสิ้นซากด้วยพลังปาฏิหาริย์ของจี้หงส์คู่มังกร แต่ความเหนื่อยล้าทางจิตใจยังคงแสดงออกผ่านนัยน์ตาคู่สวยที่บัดนี้ดูสุขุมและลุ่มลึกยิ่งกว่าเดิม“'ฟ้าเปิดหลังพายุร้าย ทว่าแผ่นดินยังคงบอบช้ำ'” เสิ่นเวยเอ่ยเสียงแผ่วพลางรับถ้วยยาโอสถโบราณจากมือของอาถิงอาถิงมองดูนายหญิงของตนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใสระคนห่วงใย “ฮองเฮา... เสนาบดีฝ่ายซ้ายเหวินเทียนและพรรคพวกขุนนางกังฉินอี

เสิ่นเวยยืนประจันหน้ากับพระพันปีหลวง หรือ ‘หลิงเยี่ยน’ ผู้ที่มีศักดิ์เป็นป้าแท้ๆ ของนาง แสงจันทร์สลัวฉาบไล้ใบหน้าของสตรีทั้งสองที่ละม้ายคล้ายคลึงกันจนน่าใจหาย ทว่าแววตาของหลิงเยี่ยนกลับเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและอำนาจมืดที่สั่งสมมานานจากการฝึกวิชาต้องห้าม“'สายเลือดเดียวกัน แต่ชะตาต่างกัน'” หลิงเยี่ยนเอ่ยเสียงเย็นพลางลุกขึ้นจากแท่นบูชา “หลิงเวย เจ้าช่างเหมือนแม่ของเจ้าเหลือเกิน... อ่อนแอและยึดติดกับสิ่งที่เรียกว่าความถูกต้อง จนยอมให้ตระกูลหลิงเยว่ถูกกวาดล้างเพียงเพราะต้องการปกป้องความลับของกุญแจสมบัติ”“'ความถูกต้องคือเกียรติยศ ความโลภคือยาพิษ'” เสิ่นเวยตอบโต้พลางกระชับดาบปีกนกยูงนิลในมือ “ท่านทรยศพี่น้อง ทรยศบรรพบุรุษ เพียงเพื่ออำนาจที่จอมปลอมในวังหลวงแห่งนี้ ท่านยังมีความเป็นคนเหลืออยู่บ้างหรือไม่?”หลิงเยี่ยนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “คนหรือ? ข้าทิ้งความเป็นคนไปตั้งแต่วันที่ข้าเห็นพวกมันสังหารพี่น้องข้าต่อหน้าต่อตา! ข้าจึงเข้ามาในวังแห่งนี้ ใช้ใบหน้าที่งดงามพรางความแค้น ไต่เต้าขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุด เพื่อรอวันที่ ‘กุญแจ’ ที่สมบูรณ์แบบที่สุดจะมาปรากฏกาย... ซึ่งก็คือเจ้า!”ทันใดนั้น หลิงเยี่ย

ภายในรถม้าที่ปิดม่านมิดชิด บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เสิ่นเวยนั่งตัวตรง ดวงตาที่เคยเป็นประกายสีทองจางๆ บัดนี้ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเรียบเฉยตามสัญชาตญาณนักฆ่าเก่า นางลูบคลำดาบปีกนกยูงนิลที่ห่อด้วยผ้าแพรอย่างเบามือ ความร้อนจาก ‘หัวใจหงส์เพลิง’ ยังคงไหลเวียนอยู่ในกาย แต่มันถูกควบคุมไว้อย่างมิดชิดด้วยพลังสมาธิขั้นสูง“'บ้านคือรังที่อบอุ่น หรือคือกับดักที่รอคอย'” เสิ่นเวยเอ่ยขึ้นเบาๆ สายตาจ้องมองผ่านรอยแยกของม่านเห็นยอดปราสาทที่นางเคยพำนัก “ท่านพี่... ข้ารู้สึกถึงไอสังหารที่แฝงอยู่ในลมหนาวนี้ มันไม่ใช่ไอสังหารจากคมดาบ แต่เป็นไอสังหารจาก ‘คำพูด’ และ ‘รอยยิ้ม’”จ้าวลวี่ที่นั่งอยู่ข้างนางขยับเข้ามากุมมือไว้แน่น เขาอยู่ในชุดขุนนางชั้นผู้ใหญ่เพื่อพรางฐานะฮ่องเต้ที่หายตัวไปชั่วคราว “'มังกรคืนรัง ย่อมต้องกวาดล้างสิ่งสกปรก' เวยเอ๋อร์ ไม่ว่าวังหลวงจะเปลี่ยนไปเพียงใด ข้าจะไม่ยอมให้ ‘คนทรยศ’ นั่งเสวยสุขบนความทุกข์ของแผ่นดิน เหวินเทียนอาจเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง แต่คนที่บงการเขาอยู่นั่นต่างหากคือเป้าหมายที่แท้จริง”เมื่อขบวนรถม้าเคลื่อนผ่านประตูวังชั้นใน อาถิงที่ปลอมตัวเป็นพลขับกระซ

กลิ่นหอมของกำยานไม้กฤษณาผสมกับกลิ่นกำมะถันอ่อนๆ จากบ่อน้ำพุร้อนศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในถ้ำหินอ่อน เสิ่นเวยนั่งอยู่บนขอบสระน้ำวนที่ล้อมรอบด้วยมวลบุปผาเมืองหนาว นางอยู่ในชุดคลุมผ้าไหมบางเบาที่เผยให้เห็นแผ่นหลังที่ประดับด้วยรอยแผลเป็นเล็กๆ จากการตรากตรำเป็นนักฆ่าในอดีต แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องเพดานถ้ำสะท้อนบนผิวน้ำจนดูเหมือนเงินยวง“'บาดแผลภายนอกรักษาได้ แต่แผลในใจยากหยั่งถึง'” เสิ่นเวยพึมพำพลางมองดูเงาตัวเองในน้ำ พลังหงส์เพลิงที่เพิ่งตื่นขึ้นทำให้ร่างกายนางร้อนรุ่มราวกับถูกแผดเผาจากภายใน แต่ทว่าความกังวลเรื่อง ‘คนใกล้ตัว’ ที่อู๋หมิงทิ้งไว้ก่อนตาย กลับทำให้ใจนางหนาวเหน็บยิ่งกว่าน้ำแข็งเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังขึ้นเบาๆ จ้าวลวี่เดินเข้ามาในถ้ำด้วยชุดลำลองสีนวลไหล่กว้างของเขาดูมั่นคงในแสงสลัว เขามองดูสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนและห่วงใย“'สายน้ำไหลริน ล้างสิ้นความเหนื่อยล้า' เวยเอ๋อร์ เหตุใดจึงยังไม่ลงไปในน้ำ?” จ้าวลวี่ถามพลางนั่งลงเคียงข้างนาง เขาหยิบขันไม้ใส่น้ำอุ่นมารดลงบนบ่าของนางอย่างเบามือเสิ่นเวยสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะผ่อนคลายลง “'ใจว้าวุ่น กายมิอาจสงบ' ท่านพี

เสียงระฆังเงินดังกังวานไปทั่วหุบเขาหมอกนิรันดร์ มันไม่ใช่เสียงเรียกเพื่อสวดมนต์ แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยขั้นสูงสุดที่ไม่ได้ถูกใช้มานานกว่าสองทศวรรษ เสิ่นเวยในชุดรัดกุมสีขาวขลิบทองของตระกูลหลิงเยว่ ยืนตระหง่านอยู่บนยอดกำแพงหินธรรมชาติที่ถูกเสริมด้วยค่ายกลกลไกโบราณ ดาบปีกนกยูงนิลในมือของนางสั่นระริกราวกับสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่รุนแรง“'เมฆาเคลื่อนคล้อย ศัตรูคืบคลาน'” เสิ่นเวยเอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองลงไปในม่านหมอกเบื้องล่าง “พวกมันมาแล้ว... ลัทธิเงามืดที่กระหายเลือด”จ้าวลวี่ยืนอยู่เคียงข้างนาง ชุดเกราะมังกรของเขาถูกสวมทับด้วยเสื้อคลุมขนจามรีเพื่อพรางตัวในอากาศหนาวเย็น มือหนากระชับกระบี่มังกรทองคำไว้อย่างมั่นคง “'มังกรพิทักษ์หงส์ อุปสรรคมิอาจขวาง' เวยเอ๋อร์ ไม่ว่าพวกมันจะใช้เล่ห์เหลี่ยมใด ข้าจะอยู่เป็นโล่ให้เจ้าเอง”เบื้องล่างนั้น เงาร่างสีดำนับร้อยเคลื่อนที่สอดประสานกันประดุจฝูงมดงานที่ไร้เสียง พวกมันสวมหน้ากากไม้แกะสลักเป็นรูปใบหน้าบิดเบี้ยว และถืออาวุธที่ดูแปลกตา—ธนูสั้นที่ยิงลูกศรบรรจุแก๊สพิษ และดาบโค้งที่อาบไปด้วยน้ำมันดิบพร้อมจุดไฟ“'อัคคีเผาผลาญมืดมิด'!” ผู้นำลัทธิเงาม