Novels by คาร์นัล

แสงไฟสลัวจากหัวเตียงกับแสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องเข้าตาฉัน น้ำตาอุ่นๆ ไหลทะลักลงมาเปียกชื้นบนหมอน ฉันนอนตะแคง สะอึกสะอื้นจนตัวโยน มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก อาการปวดหนึบแล่นริ้วขึ้นมาที่หน้าอกซ้ายซึ่งเพิ่งผ่านการผ่าตัดใหญ่ แต่มันไม่เจ็บเท่ากับสิ่งที่ฉันเพิ่งอ่านจบในบรรทัดสุดท้ายของนิยายดาร์กโรมานซ์เรื่องนี้หรอกพี่หมอเท็น กลายเป็นฆาตกรโรคจิตไปได้ยังไงฉันอ่านทวนซ้ำๆ เขาชำแหละ ถลกหนังภรรยาตัวเอง หลอกผู้หญิงที่มีพฤติกรรมสำส่อนมาฆ่าทิ้งทีละคน จนสุดท้ายหมวดก้องที่เป็นเพื่อนรักต้องนำกำลังเข้าจับกุม ภาพหมวดก้องร้องไห้โฮตอนส่งเพื่อนเข้าคุกมันติดตาฉัน"ฮือ ทำไมต้องเป็นแบบนี้" ฉันปล่อยโฮออกมาเสียงดัง "ทำไมใจร้ายกับพี่หมอแบบนี้"ฉันเพิ่งสูญเสียโลกความฝันอันแสนหวานไป ฉันเพิ่งฟื้นขึ้นมา ตื่นจากโลกที่มีลูกแฝด มีเจ้าคุกกี้ มีพี่หมอเท็นเป็นสามีที่รักฉัน พอตื่นมาอ่านนิยายหวังจะเยียวยาจิตใจ ผัวรักในจินตนาการก็ดันมากลายเป็นฆาตกรโรคจิตไปเสียอีกแต่ทำไม... ฉันถึงยังรักเขาล่ะฉันกลืนก้อนสะอื้นลงคอ รู้ตัวดีว่าความรู้สึกตัวเองมันบิดเบี้ยวไปหมด ต่อให้พี่หมอจะจิตวิปริตกว่านี้ ต่อให้เขาจะจับฉันไปชำแหละ ฉันก็คงยอ

เขาปลดหน้ากากอนามัยออก ฉันเห็นเลยว่าใบหน้าหล่อเหลาของเขาเปื้อนไปด้วยน้ำตา ศัลยแพทย์ที่เคยเลือดเย็นและเหี้ยมเกรียมในห้องใต้ดิน ตอนนี้กำลังร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร เขาโน้มหน้าลงมาจูบหน้าผากฉันที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่ออย่างเนิ่นนาน "พี่รักมินนะ รักลูกของเราด้วย ขอบคุณที่ทนเจ็บเพื่อพี่ ขอบคุณที่มอบครอบครัวที่สมบูรณ์แบบนี้ให้พี่ พี่จะดูแลมินกับลูกด้วยชีวิตของพี่เลย" ฉันยิ้มทั้งน้ำตา ยกมือที่สั่นเทาขึ้นไปลูบสันกรามของเขาเบาๆ พยาบาลอุ้มทารกแฝดชายหญิงที่ห่อผ้าขนหนูสีขาวสะอาดมาวางแนบลงบนอกฉัน สัมผัสอุ่นๆ จากสายเลือดตัวเองบวกกับอ้อมกอดของเขาที่ตระกองกอดฉันอยู่ มันทำเอาหัวใจฉันพองโตจนแทบจะระเบิด "มินก็รักพี่หมอค่ะ รักที่สุดในชีวิตเลย" ฉันหลับตาพริ้ม ซึมซับความอบอุ่นและความสุขที่สมบูรณ์แบบที่สุดในชีวิต ไม่มีน้ำตาของความทรมานอีกแล้ว มีแต่ความงดงามของการได้เกิดมาเพื่อรักผู้ชายคนนี้... แต่ทว่า... ในตอนที่ฉันกำลังจมดิ่งลงไปในความสุขอันแสนหวาน เสียงร้องไห้จ้าของลูกแฝดกับเสียงกระซิบคำว่ารักของพี่หมอก็เริ่มสะดุด มันก้องกังวานและบิดเบี้ยวแปลกๆ เหมือนแผ่นเสียงตกร่อง "อุแว้ อุ แว้ รักมิน พี่รัก"

"โอ๊ย" ฉันยกมือขึ้นกุมหน้าท้องที่ตอนนี้ปูดนูนและแข็งเกร็งไปหมด พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด เจ็บ มันปวดบีบขึ้นมาอีกแล้ว เป็นระลอกที่สามของชั่วโมงนี้แล้วสินะ "เจ็บถี่ขึ้นแล้วใช่ไหมมิน" เสียงทุ้มร้องถาม พี่หมอในชุดลำลองรีบเดินเข้ามาประคองตัวฉัน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งขรึมตอนนี้ดูตื่นตระหนกจนเก็บอาการไม่อยู่ "ปากมดลูกน่าจะเปิดเยอะแล้ว ไปโรงพยาบาลกันเถอะ พี่เตรียมกระเป๋าไว้หมดแล้ว" "เดี๋ยวก่อนค่ะพี่หมอ มินขอล่ำลาลูกชายคนโตก่อน จะไม่ได้เจอกันตั้งสามสี่วัน มินคงคิดถึงแย่เลย" ฉันค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งบนโซฟาอีกรอบ อ้าแขนรับร่างสีน้ำตาลทองของเจ้าคุกกี้ที่วิ่งหางลู่เข้ามาหา มันคงรู้แหละว่าฉันกำลังจะไม่อยู่บ้าน คุกกี้เอาคางมาเกยหน้าตัก วางแหมะลงบนพุงกลมๆ ของฉันแล้วส่งเสียงครางหงิงๆ "แม่ไปคลอดน้องก่อนนะคุกกี้" ฉันก้มลงหอมหัวมันฟอดใหญ่ กอดรัดคอหนาๆ ฟูๆ ของมันด้วยความรัก "อยู่บ้านเป็นเด็กดีล่ะ อย่าดื้อกับป้าสายรู้ไหม เดี๋ยวแม่กับพ่อจะพาน้องแฝดกลับมาเล่นด้วยนะลูก" คุกกี้แลบลิ้นเลียแก้มฉันเหมือนจะอวยพร ก่อนจะยอมถอยออกไปนั่งมองตาปริบๆ ตอนที่พี่หมอเข้ามาประคองฉันให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง "ไ

เวลาเจ็ดเดือนมันผ่านไปไวเหมือนโกหก ฉันก้มมองหน้าท้องที่ขยายใหญ่จนนูนป่องออกมาด้านหน้าอย่างเต็มที่ จากที่เคยแค่อวบอิ่มมีน้ำมีนวล ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนท้องอุ้ยอ้ายไปซะแล้วสิ น้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้นแทบจะทุกสัปดาห์ทำให้การใช้ชีวิตประจำวันลำบากกว่าเดิมเยอะเลย โดยเฉพาะอาการปวดเมื่อยตามเนื้อตามตัวที่คอยตามติดเป็นเงาตามตัวตลอดเวลาฉันขยับตัวไปมาด้วยความอึดอัดบนเตียง ชุดเดรสคลุมท้องเนื้อนิ่มที่ใส่มันรั้งนิดหน่อยจนต้องจัดระเบียบใหม่ ฉันทอดสายตามองพี่หมอเท็นที่เพิ่งเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ"พี่หมอขา เมื่อยขา นวดหน่อยสิค้าา" ฉันส่งเสียงออดอ้อน ขยับปลายเท้าที่เริ่มมีอาการบวมน้ำเล็กน้อยชี้ไปทางเขาพี่หมอโยนผ้าขนหนูพาดไว้บนพนักเก้าอี้ เขาเดินตรงเข้ามาหาแล้วทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงฝั่งปลายเท้าฉันอย่างรู้งาน ฝ่ามือหนาที่ฉันรู้ดีว่าเคยใช้จับมีดผ่าตัดและสารพัดอุปกรณ์ทรมานในห้องใต้ดิน ตอนนี้กลับกำลังบีบนวดลงบนน่องขาฉันอย่างเบามือและทะนุถนอมที่สุด น้ำหนักมือของเขาที่กดคลึงลงมามันพอดีซะจนฉันต้องหลับตาพริ้ม ระบายลมหายใจออกมาด้วยความผ่อนคลาย"เท้าเธอบวมขึ้นเยอะเลยนะมินตรา เดินมากไปหรือเปล่าวันนี้" เสียงทุ้มต่ำท

แฮ่ก แฮ่กเสียงหอบหายใจของเราสองคนดังสลับกันในห้องนั่งเล่น ฉันแนบหน้าลงกับ หน้าอกเปื้อนเหงื่อของพี่หมอเท็น ปล่อยให้ผิวเนื้อเปลือยเปล่าของเราเบียดชิดกันทุกสัดส่วน กิจกรรมเข้าจังหวะเมื่อกี้เพิ่งจบลงไปแท้ๆ แต่ทำไมความรู้สึกอุ่นวูบวาบในร่องเนื้อของฉันมันถึงกำลังเปลี่ยนไปนะตุบ ตุบฉันหลับตาลง รับรู้ถึงจังหวะกระตุกเกร็งของท่อนเนื้อที่คาอยู่ข้างใน มันกำลังค่อยๆ ขยายขนาดคับพองขึ้นมาดุนดันผนังเนื้อของฉันอีกรอบ พี่หมอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ มือหนาที่ลูบแผ่นหลังฉันอยู่เมื่อกี้ชะงักไปเลย"พี่หมอขา" ฉันครางเรียกเขาเสียงสั่น ลองจงใจขยับสะโพกบดเบียดความแข็งขืนที่กำลังตื่นตัวสู้ร่องเนื้อของฉันเบาๆ"อยู่นิ่งๆ ก่อนมินตรา อย่าเพิ่งขยับ ผัวเพิ่งแตกไป ดุ้นมันยังไวต่อความรู้สึก ถ้าเธอขยับตอนนี้ เดี๋ยวมันก็แข็งสู้ขึ้นมาอีกหรอก"พี่หมอพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนเอาไว้ ฉันรู้ดีแต่เรื่องอะไรจะยอมอยู่นิ่งๆ ตามที่เขาสั่งล่ะ ฉันยกหัวขึ้นจากแผงอกเขา เอื้อมสองมือไปประคองแก้มสากเอาไว้ บังคับให้เขาสบตากับฉัน แววตาคมกริบหลังกรอบแว่นของเขามันมีฝ้าจางๆ เกาะอยู่ผู้ชายคนนี้ซ่อนความซาดิสม์เอาไว้ใต้หน้ากากคุณพ่อแสนดี ช่

ทันทีที่รถของพี่หมอแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้านฉันก็เปิดประตูและก้าวขาลงมา แต่ยังไม่ทันจะได้ยืนเต็มเท้า โลกทั้งใบก็หมุนเคว้งจนภาพตรงหน้าเบลอไปหมด ฉันรีบคว้าท่อนแขนแกร่งของสามีเอาไว้แน่นเพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มลงไป"มิน เป็นอะไร" พี่หมอร้องถามอย่างตกใจ เขารีบตวัดแขนโอบเอวฉันไว้แน่น สัญชาตญาณความเป็นพ่อและสามีของเขาทำงานทันที "หน้าซีดเชียว เวียนหัวเหรอ""หน้ามืดนิดหน่อยค่ะพี่หมอ..." ฉันตอบเสียงแผ่ว ทิ้งน้ำหนักตัวซบหน้าลงกับอกของผัว สงสัยตัวเล็กในท้องจะเริ่มแผลงฤทธิ์อีกแล้วสิเนี่ย "สงสัยลูกจะแผลงฤทธิ์อีกแล้ว"พี่หมอไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาสอดแขนช้อนอุ้มร่างของฉันขึ้นแนบอกทันที ฉันปล่อยให้เขาพาเดินตรงเข้ามาในห้องนั่งเล่น เขาวางฉันลงบนโซฟาตัวใหญ่สุดอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ คุกกี้วิ่งตามเข้ามา มันส่งเสียงครางหงิงๆ แล้วหมอบลงข้างโซฟาเหมือนรู้หน้าที่ว่าต้องเฝ้าฉัน"เดี๋ยวพี่ไปเอายาดมกับน้ำอุ่นมาให้นะ นั่งพักอยู่นี่แหละ" เขาบอกพลางทำท่าจะผละออกไป"ไม่เอาค่ะ ไม่เอายาดม..." ฉันรีบยื่นมือไปรั้งชายเสื้อยืดสีเข้มของเขาเอาไว้แน่น ออกแรงกระตุกดึงให้เขาทรุดตัวลงมานั่งข้างๆ "มินไม่อยากดมยาดม""แล้วจะทำยั