ตอนที่ 14: เงาแห่งความกังวล

แสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างห้องสมุดโรงเรียน ทอดเงายาวไปตามโต๊ะไม้ยาวที่เต็มไปด้วยกองหนังสือเตรียมสอบ กองข้อสอบเก่า และสมุดโน้ตสรุปเนื้อหาเล่มหนา บรรยากาศภายในห้องสมุดเงียบสงบ มีเพียงเสียงพลิกกระดาษแผ่วเบาและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบา ๆ เป็นฉากหลัง

ขิมนั่งเท้าคางอยู่หน้ากองหนังสือวิชาชีววิทยา ดวงตากลมโตเหม่อมองตัวอักษรภาษาอังกฤษและแผนผังระบบย่อยอาหารที่ละลานตาไปหมด สมองของเธอในตอนนี้รู้สึกตื้อตันอย่างบอกไม่ถูก แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับไนท์จะขยับเข้ามาใกล้ชิดและหวานชื่นขึ้นเรื่อย ๆ จนเพื่อน ๆ แซวกันไม่หยุด แต่เมื่อหันกลับมามองความจริงตรงหน้า—นั่นคือการสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ความกดดันและอาการเครียดก็เริ่มกลับมากัดกินหัวใจทีละน้อย

"ถอนหายใจรอบที่สิบแปดของวันแล้วนะเชฟขิม... เป็นอะไร ห่วงกินหรือว่าห่วงคะแนนสอบกันแน่เนี่ย?"

เสียงทุ้มคุ้นหูกิดติดจะกวนประสาทดังขึ้นแผ่วเบาจากเก้าอี้ตัวข้าง ๆ ไนท์หย่อนตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้ มือข้างหนึ่งถือปากกาหมึกซึมหมุนเล่นไปมา ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าของแฟนสาวด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มทะเล้น

ขิมหันไปค้อนใส่เบา ๆ ก่อนจะฟุบหน้าลงกับท่อนแขนบนโต๊ะด้วยความเหนื่อยอ่อน "ไม่ได้ห่วงกินสักหน่อย... แต่ชีวะพาร์ทนี้นี่มันจำยากชะมัดเลยไนท์ ฉันจำสลับกันมั่วไปหมดแล้วเนี่ย ถ้าสอบเข้าคณะที่หวังไว้ไม่ได้ขึ้นมาทำยังไงดีล่ะ..."

ไนท์วางปากกาลงในมือ ชะוกหน้าเข้าไปใกล้เล็กน้อย มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรักแก้มใสของขิมแผ่วเบา "คิดมากไปอีกแล้วนะ... ใครบอกว่าจะสอบไม่ได้เล่า เธอน่ะตั้งใจอ่านหนังสือและขยันกว่าใครเพื่อนตั้งเยอะ ผลสอบมันต้องออกมาดีอยู่แล้วน่า เชื่อใจตัวเองสิ หรือถ้าไม่มั่นใจตรงไหน ก็ยังมีติวเตอร์ส่วนตัวสุดหล่อคนนี้คอยช่วยอยู่นี่ไง"

ขิมเงยหน้าขึ้นสบตา ไวต่อความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากแววตาคู่นั้น แม้จะแอบหมั่นไส้กับความหลงตัวเองเบา ๆ ของอีกฝ่าย แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคำพูดและสัมผัสอ่อนโยนนั้นช่วยบรรเทาความตึงเครียดในใจเธอลงไปได้มากโข

"ปากหวานตลอด..." ขิมพึมพำเสียงเบา แก้มเนียนแดงเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "แล้วฟิสิกส์ของนายล่ะ ไปถึงไหนแล้ว อย่ามัวแต่มาห่วงฉันจนตัวเองตกมีตوนล่ะ"

"สบายมากระดับนี้แล้ว... เพื่ออนาคตที่จะได้เรียนมหาวิทยาลัยใกล้ ๆ กัน ฉันไม่ยอมตกม้าตายง่าย ๆ หรอกน่า" ไนท์ยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มจาง ๆ ประกายตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและจริงจัง

บทสนทนาหยุดลงชั่วขณะเมื่อบรรณารักษ์ห้องสมุดเดินตรวจความเรียบร้อยผ่านโต๊ะของพวกเขา ทั้งคู่จึงจำใจต้องก้มหน้ากลับมาสนใจกองหนังสือตรงหน้าต่อ แม้ว่าความตั้งใจจะกลับมาโฟกัสกับการเรียน แต่ในใจของขิมกลับยังมีความกังวลลึก ๆ ซ่อนอยู่... ความกังวลที่ไม่ได้มาจากแค่เรื่องสอบ แต่มันคือภาพอนาคตหลังจบ ม.6 ที่พวกเขากำลังจะต้องก้าวออกไปเผชิญโลกกว้างที่ใหญ่และซับซ้อนกว่าเดิม

เวลาผ่านไปจนกระทั่งถึงช่วงเย็น เสียงระฆังเลิกเรียนดังขึ้นกังวาน นักเรียนทยอยกันเดินออกจากโรงเรียน ขิม ส้ม และมะนาวเดินเคียงคู่กันออกมาจากตึกเรียนด้วยท่าทางอิดโรยจากการนั่งติวหนังสือมาตลอดทั้งวัน

"โอ๊ย ปวดหัวตึ้บเลยวะแก สมองฉันตอนนี้มีแต่สูตรเคมีกับศัพท์ภาษาอังกฤษตีกันมั่วไปหมดแล้ว" ส้มบ่นอุบอิบ ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบา ๆ

มะนาวพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง "จริง ยิ่งใกล้วันสอบจริง ยิ่งกดดันชะมัด ใครผ่านช่วง ม.6 ไปได้นี่ถือว่ารอดตายจากนรกขุมสุดท้ายเลยนะเว้ย"

ขิมฟังเพื่อนบ่นพลางยิ้มแห้ง ๆ ในใจก็พลอยคิดตามไปด้วย ในขณะที่กำลังเดินผ่านสนามหญ้าหน้าโรงเรียน ร่างสูงโปร่งของไนท์ก็เดินถือกระเป๋าพาดบ่าตรงเข้ามาสมทบตามนัดหมาย

"เอ้า หน้าตาดูเคร่งเครียดกันจัง สาว ๆ ม.6 วันนี้สมองระเบิดกันไปกี่คนแล้วเนี่ย" ไนท์เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มกวน ๆ ตามสไตล์

ส้มหรี่ตามองแซวทันที "แหม พ่อหนุ่มคนคลั่งรัก มาตรงเวลาเป๊ะตลอดนะยะ พอดีพวกฉันกำลังเครียดเรื่องสอบกันอยู่ นายช่วยพาเพื่อนสาวคนสำคัญของเราไปผ่อนคลายสมองหน่อยเถอะ อย่าเพิ่งชวนไปเครียดเพิ่มล่ะ"

"รับทราบครับ รับรองว่าจะพาไปกินของอร่อย ๆ เติมพลังสมองแน่นอน" ไนท์ตอบรับพร้อมทำวันทยาหาสetกวน ๆ เรียกเสียงหัวเราะจากส้มและมะนาวได้ทันที

"งั้นพวกฉันขอตัวแยกย้ายกลับบ้านก่อนนะ สองคนเชิญสวีทเติมพลังกันตามสบายเลยจ้า บายยย!" ส้มโบกมือลาแล้วลากมะนาวเดินแยกออกไปทางประตูโรงเรียนทันทีอย่างรู้ความ

ขิมหันมาค้อนใส่ไนท์เบา ๆ "ชอบทำตัวเป็นเป้าสายตาอยู่เรื่อยเลยนะ"

"อ้าวก็นี่แฟนฉัน จะให้ไปเดินหลบ ๆ ซ่อน ๆ ได้ยังไง..." ไนท์หัวเราะร่วนในลำคออย่างอารมณ์ดี เอื้อมมือมาถือกระเป๋าเป้ใบโปรดช่วยขิมถือตามเคย "ป่ะ ไปกินน้ำแข็งใสร้านโปรดหน้าโรงเรียนกัน เผื่อความหวานจะช่วยลดความเครียดในสมองเธอลงได้บ้าง"

ขิมพยักหน้ารับ เดินเคียงคู่ไปกับไนท์ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังจะลับขอบฟ้า