หน้าหลัก / วัยรุ่น / ก่อนจบม.6ขอเป็นแฟนได้ไหม / ตอนที่ 12: นัดหมายหลังเลิกเรียน

แชร์

ตอนที่ 12: นัดหมายหลังเลิกเรียน

ผู้เขียน: น้องหอม
last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-08 10:30:08

เสียงระฆังเตือนหมดเวลาคาบเรียนสุดท้ายของวันดังขึ้นกังวานไปทั่วบริเวณโรงเรียนมัธยมปลาย บรรยากาศภายในห้องเรียนที่เงียบสงบมาตลอดช่วงบ่ายพลันกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง เสียงเก็บสมุดหนังสือใส่กระเป๋าเป้ เสียงพูดคุยจอแจเกี่ยวกับการบ้านและแผนการหลังเลิกเรียนดังระงมไปทั่วทุกมุมห้อง

ขิมถอนหายใจออกมาเบา ๆ ด้วยความโล่งอก มือเรียวจัดสมุดบันทึกและหนังสือเรียนวิชาเคมีลงในกระเป๋าเป้ใบโปรดอย่างเป็นระเบียบ สมองที่เพิ่งผ่านการเรียนการสอนอันเข้มข้นมาตลอดทั้งวันรู้สึกโล่งโปร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกตื่นเต้นปนประหม่าบางอย่างก็เริ่มตีตื้นขึ้นมาในอกเมื่อนึกถึงคำพูดของใครบางคนเมื่อตอนกลางวัน

"ตอนเย็นเลิกเรียน เจอกันที่เดิมนะ มีเรื่องจะคุยด้วย"

ประโยคสั้น ๆ แต่ทรงพลังของไนท์ยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอวนไปวนมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่คาบเรียนบ่ายจนกระทั่งเสียงออดเลิกเรียนดังขึ้นในตอนนี้ ขิมเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง พยายามสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว "บ้าจริง... จะมีเรื่องอะไรสำคัญนักหนากันนะ หรือว่าจะแกล้งอำอะไรเราอีกรึเปล่า" เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

"ยัยขิม! ยืนเหม่ออะไรอยู่หน้าโต๊ะนานสองนานแล้วเน้ย เก็บกระเป๋าเร็วเข้าสิ เดี๋ยวตกรถประจำทางกลับบ้านไม่รู้ด้วยนะเว้ย" เสียงแหลมใสของส้มดังแทรกขึ้นขัดจังหวะความคิด พร้อมกับที่มะนาวเดินถือกระเป๋าเป้เข้ามาสมทบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ขิมสะดุ้งสุดตัว รีบดึงซิปกระเป๋าเป้รูดปิดอย่างรวดเร็ว "ปะ...เปล่าสักหน่อย แค่กำลังเช็กดูว่าลืมสมุดการบ้านวิชาเคมีไว้ในตู้หรือเปล่าต่างหากเล่า"

ส้มหรี่ตามองเพื่อนสาวด้วยสายตาจับผิด "เหรอจ๊ะ... สมุดเคมีอยู่ในกระเป๋าตั้งนานแล้วมั้งนั่น หน้าตาตื่น ๆ แบบนี้ หรือว่ากำลังรอใครบางคนนัดเจอหลังเลิกเรียนอยู่กันแน่ หื๊อ?"

มะนาวหัวเราะคิกคักเสริมทัพทันที "นั่นสิ เห็นเมื่อตอนกลางวันกัปตันทีมบาสคนนั้นกระซิบกระซาบอะไรกันแถวใต้ร่มไม้ริมสนามบาสด้วยนี่นา มีเรื่องจะคุยด้วยงั้นสิ... อุ๊ย ตื่นเต้นแทนเลยว่ะแก"

ขิมหน้าแดงแจ๋ขึ้นมาในพริบตา รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวันเสียงสูง "บ้าใหญ่แล้วพวกแกสองคนนี่! ไม่มีอะไรสักหน่อย เขาแค่บอกว่าจะคุยเรื่องงานกลุ่มต่างหากเล่า!"

"แหม... งานกลุ่มอะไรจะลับลมคมในขนาดต้องนัดเจอสองต่อสองด้วยล่ะยะ ยอมรับมาซะดี ๆ เถอะว่าเขานัดไปเดต!" ส้มแซวต่อไม่หยุดจนแก้มของขิมร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู

"พอเลย ๆ เลิกแซวฉันได้แล้ว ไปกลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวค่ำมืดกว่านี้แม่จะบ่นเอา" ขิมรีบตัดบท ดึงแขนเพื่อนรักทั้งสองคนให้เดินออกจากห้องเรียนทันทีเพื่อหนีพ้นจากการถูกซักไซ้ไล่เลียงไปมากกว่านี้

ทั้งสามสาวเดินพูดคุยหยอกล้อกันลงมาจากตึกเรียนชั้นสาม มุ่งหน้าสู่บริเวณทางออกหน้าโรงเรียน บรรยากาศยามเย็นเริ่มถูกแทนที่ด้วยแสงสีส้มอ่อนของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า ลมพัดโชยเย็นสบายช่วยคลายความร้อนอบอ้าวของวันไปได้บ้าง

เมื่อเดินมาถึงบริเวณโถงทางเดินชั้นล่างใกล้กับตู้ล็อกเกอร์นักเรียน ขิมก็ต้องสะดุดฝีเท้าลงกะทันหันเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งของไนท์ในชุดพละเสื้อกีฬาตัวเดิมกำลังยืนพิงเสา รออยู่ตรงจุดนัดหมายด้วยท่าทางสบาย ๆ มือข้างหนึ่งถือกระเป๋าเป้พาดบ่า ส่วนอีกข้างกำลังหมุนปากกาเล่นไปมาแก้เบื่อ

และทันทีที่ไนท์หันมาเห็นขิม รอยยิ้มกว้างที่เป็นเอกลักษณ์จนเห็นลักยิ้มจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายทันที ดวงตาคมกริบเป็นประกายวาววับ

ส้มกับมะนาวที่เดินตามหลังมาเห็นเข้าพอดีก็สะกิดแขนกันเบา ๆ ส่งเสียงแซวคิกคัก "อุ๊ย! มีคนมารอรับถึงที่จริง ๆ ด้วยแฮะ งั้นพวกเราขอตัวแยกย้ายกลับบ้านก่อนนะจ๊ะ ปล่อยให้คนมีธุระเขาเคลียร์กันตามสบายดีกว่าเนย์... บายจ้าเพื่อนรัก!"

พูดยังไม่ทันขาดคำ ส้มและมะนาวก็โบกมือหยอย ๆ แล้วรีบวิ่งแน่บแยกตัวออกไปทางประตูโรงเรียนอย่างรู้ความ ทิ้งให้ขิมยืนเคว้งคว้างอยู่ตรงนั้นคนเดียวท่ามกลางความเขินอายที่พุ่งสูงปรี๊ด

ขิมสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาไนท์ที่ตอนนี้เดินตรงดิ่งเข้ามาหาเธอด้วยท่าทีกวน ๆ เช่นเคย

"รอนานไหมเนี่ย... ใครใช้ให้มารอตรงนี้เล่า บอกแล้วไงว่ากลับเองได้" ขิมเอ่ยปากทักขึ้นก่อนเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

ไนท์หัวเราะร่วนในลำคออย่างอารมณ์ดี ก้าวเข้ามาประชิดตัวใกล้ขึ้นอีกนิดจนกลิ่นหอมสะอาดลอยปะทะจมูก "ก็คนมันอยากเจอหน้าแฟน... เอ้ย อยากเจอหน้าเพื่อนคนเก่ง จะให้ปล่อยให้เดินกลับบ้านคนเดียวได้ยังไงเล่า อันตรายออก"

ขิมหน้าแดงก่ำขึ้นมาในพริบตาถลึงตาใส่ไนท์ "ใครเป็นแฟนคุณไม่ทราบ! พูดจาพล่อย ๆ เดี๋ยวแม่ก็เอาหนังสือฟิสิกส์เคาะหัวซะเลยนี่!"

"โอ๊ะ ๆ โหดจังว้า... ยอมแล้ว ๆ ไม่แซวแล้วก็ได้" ไนท์แกล้งยกมือขึ้นยอมแพ้แบบโอเวอร์แอคติ้ง ก่อนจะเปลี่ยนสีท่าทีเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองสบตาขิมนิ่ง "ที่นัดไว้ตอนเย็น ไม่ได้จะมาแกล้งเล่นหรอกนะ... คือ... มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยจริง ๆ"

ขิมกะพริบตาปริบ ๆ ความรู้สึกแปลกใจเข้ามาแทนที่อาการเขินอาย "เรื่องสำคัญอะไรเหรอ? ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้นล่ะ หรือว่ามีปัญหาเรื่องสอบฟิสิกส์?"

"ไม่ใช่เรื่องเรียนหรอก..." ไนท์ถอนหายใจเบา ๆ พลางเกาหัวแก้เก้อเล็กน้อย ท่าทางกวน ๆ เมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงเด็กหนุ่ม ม.6 ที่ดูมีความประหม่าและจริงจังอย่างเห็นได้ชัด "คือ... เดินไปคุยไปแถวสวนหย่อมหลังตึกกิจกรรมดีกว่า แถวนี้คนเริ่มเยอะ เดี๋ยวคนอื่นได้ยินแล้วเสียฟอร์มกัปตันทีมบาสหมด"

ขิมพยักหน้ารับอย่างงง ๆ แม้จะรู้สึกใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะด้วยความสงสัย แต่เธอก็ยอมเดินตามไนท์ไปเงียบ ๆ มุ่งหน้าสู่สวนหย่อมร่มรื่นด้านหลังตึกกิจกรรมซึ่งค่อนข้างเงียบสงบและเป็นส่วนตัว

เมื่อเดินมาถึงม้านั่งไม้หินอ่อนใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่ ไนท์ก็หยุดยืนแล้วหันมาเผชิญหน้ากับขิม แสงแดดอ่อน ๆ ยามเย็นสาดส่องกระทบใบหน้าคมคาย ทอดเงายาวไปตามพื้นหญ้า บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบจนได้ยินเสียงใบไม้ไหวและเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นโครมคราม

"เอ่อ... ขิม" ไนท์เริ่มต้นเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงที่เบากว่าปกติเล็กน้อย

ขิมเงยหน้าขึ้นสบตา มองเห็นแววตาที่จริงจังและจริงใจฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้นจนเธอรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้ม "มีอะไรก็ว่ามาสิ ทำไมต้องทำหน้าจริงจังขนาดนั้นด้วย เล่ามาเลยนะ"

ไนท์สูดหายใจเข้าลึก ๆ เหมือนรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของขิมหยุดหมุนไปชั่วขณะ

"คือ... ตั้งแต่เปิดเทอม ม.6 มานี้ มีหลายอย่างเกิดขึ้นเยอะมาก ทั้งเรื่องบราวนี่กล่องแรก ทั้งตอนที่เธอคอยช่วยติวหนังสือให้ จนถึงทุกวันนี้..." ไนท์หยุดเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ขิมอีกก้าวหนึ่ง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต "ฉันรู้ว่าตัวเองอาจจะเป็นคนกวนประสาท ชอบแกล้งเธอให้โมโหเล่นบ่อย ๆ แต่... ทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ ได้เห็นรอยยิ้ม ได้คุยกัน มั่นใจมากขึ้นทุกวันว่า... ฉันไม่อยากเป็นแค่เพื่อนร่วมชั้น หรือแค่เพื่อนสนิทธรรมดาของเธออีกต่อไปแล้วนะขิม"

หัวใจของขิมเต้นระรัวแรงราวกับจะทะลุดู้ออกมาข้างนอก สมองขาวโพลนคิดคำพูดอะไรไม่ออก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสะกดด้วยคำพูดและสายตาคู่นั้น

ไนท์เอื้อมมือหนามาจับมือบางของขิมขึ้นมาถือไว้แนบอก ช้า ๆ แต่มั่น1คง แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ข้างใน "ขอบคุณที่คอยอยู่ข้าง ๆ คอยช่วยเหลือและทำให้ทุกวันธรรมดามันพิเศษขึ้น... ก่อนที่พวกเราจะเรียนจบ ม.6 และก้าวไปสู่รั้วมหาวิทยาลัยด้วยกัน... ฉันอยากถามเธอให้แน่ใจว่า..."

ไนท์สบตาขิมอย่างลึกซึ้ง รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นพร้อมกับลักยิ้มจาง ๆ บนแก้ม

"ก่อนจบ ม.6... ขอเป็นแฟนได้ไหม?"

คำพูดที่เรียบง่ายแต่จริงใจที่สุดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของสวนหย่อมยามเย็น ขิมรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลออกมาด้วยความตื้นตันและซาบซึ้งใจ ใบหน้าเนียนใสแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู หัวใจพองโตจนบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นชั่วขณะ ก่อนที่ขิมจะพยักหน้ารับช้า ๆ ทั้งน้ำตาคลอเบ้า รอยยิ้มหวานหยดระบายเต็มใบหน้า

"อื้ม... ตกลงค่ะ" ขิมตอบเสียงเบาหวิวแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ

ไนท์เบิกตากว้างด้วยความดีใจ รอยยิ้มกว้างเผยให้เห็นลักยิ้มชัดเจน เขาดึงตัวขิมเข้าสวมกอดแน่นแนบอกทันที ท่ามกลางอ้อมกอดที่อบอุ่นและปลอดภัยที่สุดในโลก ขิมซบหน้าลงกับอกแกร่ง หลับตาลงพรั่งพรูความสุขออกมาอย่างเต็มที่

ไนท์ก้มหน้าลงกระซิบข้างหูเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรักและความสุขล้นปรอท "ขอบคุณนะขิม... ขอบคุณที่ยอมรับผู้ชายกวนคนนี้เป็นแฟน สัญญาว่าจะดูแลอย่างดีที่สุดเลย"

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ก่อนจบม.6ขอเป็นแฟนได้ไหม   ตอนที่ 17: สัญญาณเตือนจากปลายปากกา

    แสงแดดอ่อนยามบ่ายสาดส่องผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในห้องเรียนวิชาคณิตศาสตร์เพิ่มเติม กลิ่นอายของกระดาษสมุดจดและหมึกพิมพ์ผสมผสานกับเสียงพัดลมเพดานที่หมุนเอื่อย ๆ สร้างบรรยากาศที่น่าชวนง่วงนอนเป็นที่สุด แต่สำหรับนักเรียนชั้น ม.6 ที่กำลังนั่งหลังขดหลังแข็งจดตามกระดานไวท์บอร์ด บรรยากาศตอนนี้ไม่มีคำว่าชวนฝันเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความกดดันที่พุ่งสูงจนแทบจะควานหาออกซิเจนไม่เจอขิมก้มหน้าก้มตาจดสูตรแคลคูลัสลงในสมุดโน้ตอย่างเอาเป็นเอาตาย มือข้างหนึ่งจับปากกาแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตจ้องมองตัวเลขและสมองที่พยายามประมวลผลขั้นตอนการแก้โจทย์ปัญหาข้อที่สามสิบของวัน แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งตื้อตันราวกับมีกำแพงหินหนาทึบมาขวางกั้นไว้กลางสมอง"โอ๊ย... ทำไมโจทย์ข้อนี้มันยากโคตร ๆ อย่างนี้เนี่ย" ขิมพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไหล่ลู่ลงด้วยความเหนื่อยอ่อนส้มที่นั่งโต๊ะติดกันหันมามองด้วยความเห็นอกเห็นใจ พร้อมกับยื่นกระดาษทดของตัวเองมาให้ดู "แกติดข้อไหนอยู่เหรอ ขิม? ข้อนี้ใช่ป่ะ ที่ให้หาอนุพันธ์ของฟังก์ชันตรีโกณมิติเนี่ย ฉันก็ติดเหมือนกัน นั่งงอยมาสิบนาทีแล้วเนี่ย สมองจะระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ อยู่แล้ว

  • ก่อนจบม.6ขอเป็นแฟนได้ไหม   ตอนที่ 16: แรงกดดันและรอยยิ้มใต้ร่มไม้

    แสงแดดยามบ่ายของวันอังคารสาดส่องผ่านกลุ่มเมฆบางเบา ทอดเงาทาบทับสนามหญ้าสีเขียวขจีภายในโรงเรียน บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะปกติทั่วไปสำหรับวันธรรมดา ๆ ของเด็กนักเรียนชั้น ม.6 ทั่วไป แต่สำหรับขิมและเพื่อน ๆ ในห้องแล้ว ช่วงเวลานี้กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะสัมผัสได้จากอากาศรอบตัวภายในห้องเรียน ม.6/2 เสียงพูดคุยจอแจก่อนคาบเรียนวิชาฟิสิกส์ดังระงม แต่ละคนต่างจับกลุ่มกันถกเครียดถึงข้อสอบเก่าและคะแนนเก็บที่ประกาศออกมาเมื่อช่วงเช้า บนโต๊ะของขิมเต็มไปด้วยกระดาษทดเลขและสมุดโน้ตสรุปสูตรสีสันสดใสที่ไนท์เพิ่งเอามาให้เมื่อวันก่อน"แก... ดูคะแนนวิชาเคมีของฉันสิ ตกลงมาตั้งสามคะแนน ถ้าขืนยังเป็นแบบนี้รอบยื่นแฟ้มสะสมผลงานกับรอบสอบเข้ามหาวิทยาลัยแย่แน่เลยวะส้ม" ขิมโอดครวญเบา ๆ พลางฟุบหน้าลงกับท่อนแขนบนโต๊ะด้วยความเหนื่อยอ่อน ความเครียดจากการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยเริ่มกัดกินความมั่นใจของเธอทีละน้อยส้มที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ รีบเอื้อมมือมาตบไหล่เพื่อนรักเบา ๆ เพื่อปลอบใจ "เอาน่าแก อย่าเพิ่งตีโพยตีพายไป ช่วงนี้พวกเราเครียดกันทุก 10 นาทีอยู่แล้วไหมล่ะ ขนาดฉันนอนฝันยังฝันว่าฝนตกเป็นสูตรเคมีเลยเนี่ย.

  • ก่อนจบม.6ขอเป็นแฟนได้ไหม   ตอนที่ 15: ใต้แสงดาวและข้อสอบกองโต

    แสงไฟสีส้มอมเหลืองจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบกับกระดาษทดเลขและสมุดจดเล่มหนาจนเกิดเงาทอดยยาว บนโต๊ะไม้ตัวยาวในห้องนอนของขิมตอนนี้เต็มไปด้วยชีทสรุปวิชาเคมี ฟิสิกส์ และภาษาอังกฤษที่วางกองสุมกันราวกับป้อมปราการขนาดย่อม นาฬิกาแขวนผนังบอกเวลาสามทุ่มตรง แต่ดูเหมือนว่าความง่วงจะยังไม่สามารถทำลายความตั้งใจของเด็กสาว ม.6 ที่กำลังนั่งขมวดคิ้วมุ่นอยู่หน้ากองหนังสือได้เลยขิมใช้มือข้างหนึ่งจับปากกาเน้นข้อความขีดเส้นใต้สูตรคำนวณเคมีที่ท่องจำซ้ำไปซ้ำมา ในขณะที่มืออีกข้างก็ยกแก้วโกโก้อุ่น ๆ ขึ้นจิบเพื่อเรียกความสดชื่น ท่ามกลางความเงียบสงบยามค่ำคืน เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่ข้างกองหนังสือก็สั่นครืนเบา ๆPing!ขิมเหลือบสายตาไปมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาเปิดดู ปรากฏข้อความแชทจากชื่อที่คุ้นเคยNight: อ่านหนังสือถึงไหนแล้วคุณเชฟ? อย่าหักโหมจนหลับคาโต๊ะล่ะ เดี๋ยวตื่นมาหน้าจะติดหมึกพิมพ์นะฮะมุมปากของขิมยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความเหนื่อยล้าจากการจดจำเนื้อหามากมายมหาศาลมลายหายไปในพริบตา นิ้วเรียวรีบกดพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วKhim: รู้ทันตลอดนะ... กำลังจะเ

  • ก่อนจบม.6ขอเป็นแฟนได้ไหม   ตอนที่ 14: เงาแห่งความกังวล

    แสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างห้องสมุดโรงเรียน ทอดเงายาวไปตามโต๊ะไม้ยาวที่เต็มไปด้วยกองหนังสือเตรียมสอบ กองข้อสอบเก่า และสมุดโน้ตสรุปเนื้อหาเล่มหนา บรรยากาศภายในห้องสมุดเงียบสงบ มีเพียงเสียงพลิกกระดาษแผ่วเบาและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบา ๆ เป็นฉากหลังขิมนั่งเท้าคางอยู่หน้ากองหนังสือวิชาชีววิทยา ดวงตากลมโตเหม่อมองตัวอักษรภาษาอังกฤษและแผนผังระบบย่อยอาหารที่ละลานตาไปหมด สมองของเธอในตอนนี้รู้สึกตื้อตันอย่างบอกไม่ถูก แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับไนท์จะขยับเข้ามาใกล้ชิดและหวานชื่นขึ้นเรื่อย ๆ จนเพื่อน ๆ แซวกันไม่หยุด แต่เมื่อหันกลับมามองความจริงตรงหน้า—นั่นคือการสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ความกดดันและอาการเครียดก็เริ่มกลับมากัดกินหัวใจทีละน้อย"ถอนหายใจรอบที่สิบแปดของวันแล้วนะเชฟขิม... เป็นอะไร ห่วงกินหรือว่าห่วงคะแนนสอบกันแน่เนี่ย?"เสียงทุ้มคุ้นหูกิดติดจะกวนประสาทดังขึ้นแผ่วเบาจากเก้าอี้ตัวข้าง ๆ ไนท์หย่อนตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้ มือข้างหนึ่งถือปากกาหมึกซึมหมุนเล่นไปมา ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าของแฟนสาวด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยย

  • ก่อนจบม.6ขอเป็นแฟนได้ไหม   ตอนที่ 13: ก้าวใหม่ใต้ฟ้ากว้าง

    แสงแดดยามเช้าของวันใหม่สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเข้ามาภายในห้องนอนของขิม กลิ่นหอมจาง ๆ ของกาแฟสดและขนมปังปิ้งลอยอบอวลมาจากชั้นล่าง ขิมที่เพิ่งตื่นนอนเต็มตาขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอน พลางยกมือขึ้นแตะพวงแก้มของตัวเองที่ยังคงมีร่องรอยความร้อนผ่าวหลงเหลืออยู่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานนี้คำสารภาพรักใต้ร่มเงาไม้ในสวนหย่อมหลังตึกกิจกรรม และคำว่า "แฟน" ที่เพิ่งเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจจนทำให้เธอยิ้มออกมาได้แม้ในยามที่เพิ่งลืมตาตื่น"ก๊อก ๆ ๆ ยัยขิม! ตื่นหรือยังลูก เดี๋ยวสายนะ วันนี้เปิดเทอมสัปดาห์ที่สองแล้วนะเว้ย อย่ามัวแต่นอนบิดขี้เกียจอยู่เลย!" เสียงเคาะประตูห้องพร้อมกับเสียงเรียกสดใสของแม่ดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะความคิดหวานซึ้งขิมสะดุ้งเล็กน้อย รีบขานรับเสียงดังฟังชัด "ตื่นแล้วค่ะแม่! กำลังจะลงไปเดี๋ยวนี้แหละ!"หลังจากจัดการอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนักเรียนระเบียบเรียบร้อย ขิมก็เดินลงมาสมทบกับแม่ที่โต๊ะอาหาร พร้อมกับคว้าขนมปังปิ้งทาแยมสตรอว์เบอร์รีเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ ก่อนจะบอกลาแม่แล้วรีบก้าวเท้าออกจากบ้านเพื่อไปโรงเรียนตามเวลาปกติบรรยากาศยามเช้าภายในรั้วโรงเรียนมั

  • ก่อนจบม.6ขอเป็นแฟนได้ไหม   ตอนที่ 12: นัดหมายหลังเลิกเรียน

    เสียงระฆังเตือนหมดเวลาคาบเรียนสุดท้ายของวันดังขึ้นกังวานไปทั่วบริเวณโรงเรียนมัธยมปลาย บรรยากาศภายในห้องเรียนที่เงียบสงบมาตลอดช่วงบ่ายพลันกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง เสียงเก็บสมุดหนังสือใส่กระเป๋าเป้ เสียงพูดคุยจอแจเกี่ยวกับการบ้านและแผนการหลังเลิกเรียนดังระงมไปทั่วทุกมุมห้องขิมถอนหายใจออกมาเบา ๆ ด้วยความโล่งอก มือเรียวจัดสมุดบันทึกและหนังสือเรียนวิชาเคมีลงในกระเป๋าเป้ใบโปรดอย่างเป็นระเบียบ สมองที่เพิ่งผ่านการเรียนการสอนอันเข้มข้นมาตลอดทั้งวันรู้สึกโล่งโปร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกตื่นเต้นปนประหม่าบางอย่างก็เริ่มตีตื้นขึ้นมาในอกเมื่อนึกถึงคำพูดของใครบางคนเมื่อตอนกลางวัน"ตอนเย็นเลิกเรียน เจอกันที่เดิมนะ มีเรื่องจะคุยด้วย"ประโยคสั้น ๆ แต่ทรงพลังของไนท์ยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอวนไปวนมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่คาบเรียนบ่ายจนกระทั่งเสียงออดเลิกเรียนดังขึ้นในตอนนี้ ขิมเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง พยายามสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว "บ้าจริง... จะมีเรื่องอะไรสำคัญนักหนากันนะ หรือว่าจะแกล้งอำอะไรเราอีกรึเปล่า" เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ"ยัยขิม! ยืนเหม่ออะไรอยู่หน้าโต

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status