Novels by Buluu Beri

ราชินีเซเลน่าค่อยๆถอดแหวนตราสัญลักษณ์ประจำตัวของพระองค์ออกมาจากนิ้วพระหัตถ์ แหวนสีเงินสลักตราดอกไม้แสนสวยประจำราชวงศ์นั่น สมแล้วที่เป็นของดูต่างหน้าขององค์รัชทายาทของพระองค์ พระองค์จ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่ง และเริ่มมีใบหน้าที่กำลังครุ่นคิดอยู่สักครู่หนึ่ง ราวกับกำลังตัดสินใจว่านี่คือการเลือกที่ถูกต้องหรือความเสี่ยงครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต "หากสิ่งที่เจ้ากล่าวเป็นความจริง... ความล้มเหลวที่เกิดขึ้นในวังนี้อาจไม่ใช่เพราะโชคชะตา แต่อาจเป็นเพราะข้าไม่เคยเห็นสิ่งที่ควรจะเห็นมาโดยตลอด" พระองค์ทรงยื่นแหวนตราสัญลักษณ์นั้นมาให้กับฉันด้วยพระหัตถ์ที่สั่นคลอนเล็กน้อย "เรามอบอำนาจนี้ให้แก่เจ้า มาลิน่า... และเอลิน่า จงไปดูให้เห็นกับตา ว่าเกิดอะไรขึ้น... และถ้าเจ้าพบว่ามีอะไรที่เป็นต้นเหตุของปัญหานี้ จงจัดการมันในนามของเรา" ฉันรับแหวนตรานั้นมาด้วยความอ่อนน้อม พลางในใจก็กำลังสัมผัสได้ถึงน้ำหนักของความรับผิดชอบที่ตามมาด้วย ฉันรู้สึกได้ว่านี่ไม่ใช่แค่การทำอาหารในฝันอีกต่อไป ตอนนี้ทุกอย่างตรงหน้าฉันมันเริ่มชัดเจนขึ้นมาเรื่อยๆ ราวกับว่ามันไม่ใช่ความฝันอีกต่อไปแล้ว และถ้าเป็นเช่นนั้นจริง… ฉันจะทำอย่างไ

“ตกลงเพคะ!“ ฉันกล่าวพร้อมก้มหัวลงเพื่อเป็นการแสดงความจงรักภักดีต่อราชินีเซเลน่า มาลิน่า… เป็นชื่อที่ดูดีเนอะ คงเหมาะสมดีที่จะใช้บนโลกนี้ แน่นอนว่าถ้าบอกชื่อ มะลิ ให้คนอื่นได้ยินไป คงไม่มีใครเข้าใจ ”เอ่อ… ฝ่าบาทเพคะ… แล้วเราจะมั่นใจได้อย่างไรว่าเด็กพวกนี้จะสามารถบริหารจัดการเรื่องเสบียงอาหารเพื่อประชาชนได้คะ และเรื่องงบประมาณที่ฝ่าบาทก็ทรงมอบให้นางรับหน้าที่ไปด้วย ถ้าเกิดพวกนางเป็นหัวขโมยแอบขโมยเงินไปล่ะเพคะ?“ อ่า… จู่ๆก็มีคนใส่ชุดแปลกๆ ซึ่งถ้าให้เดาก็น่าจะเป็นชุดคนใช้นั่นแหละ อาจจะเป็นผู้ติดตามส่วนพระองค์ หรือไม่ก็อาจจะเป็นนางกำนัลส่วนพระองค์ที่คอยดูแลเรื่องการแต่งกายเตรียมฉลองพระองค์ให้เหมาะสมกับกาลเทศะ ฉันเคยอ่านเจอบนเว็บว่า ตำแหน่งนี้เป็นตำแหน่งที่นางกำนัลคนนี้ต้องช่วยราชินีสวมใส่ชุดที่ซับซ้อน และคอยดูแลความสะอาดของเครื่องแต่งกายหลังสวมใส่ ดูแลความงาม ทำผม ช่วยแต่งหน้า หรือเตรียมเครื่องประทินโฉมตามที่ราชินีต้องการ นางก็เดินเข้ามาแอบกระซิบข้างหูราชินีเซเลน่า อาจจะพูดเยอะกว่านั้นหรือเปล่านะ ฉันได้ยินไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ “ขออภัยเพคะ ฝ่าบาท หม่อมฉันและมาลิน่าไม่เคยมีเจตนาร้ายต่อพร

ฉันกับเอลิน่าวิ่งออกไปมองดูเหตุการณ์ด้านล่างนั่นด้วย พระเจ้า… ฉันพึมพัมออกมาคนเดียว นี่มันคือเหตุการณ์เหนือการควบคุมไปซะแล้ว ภาพที่ฉันเห็นคือกลุ่มชาวเมืองส่วนหนึ่งที่ตะโกนด่าทอด้วยถ้อยคำรุนแรงอยู่ด้านหน้าพระราชวัง อีกทั้งยังมีชาวเมืองกลุ่มที่รวมตัวกันประท้วงอย่างรุนแรงที่จัตุรัสกลางเมืองด้วย เหตุการประท้วงครั้งนี้เกิดขึ้นอันเนื่องจากเสบียงอาหารที่แจกจ่าย ที่ซึ่งอยู่ในความรับผิดชอบของกรมขุนนาง เน่าเสียและไม่ได้คุณภาพอย่างหนัก ทำให้ชาวเมืองเกิดความเจ็บป่วย แทนที่จะไกล่เกลี่ยกันดีๆ แต่ขุนนางหัวหน้ากรมที่รับผิดชอบเรื่องนี้กลับโยนความผิดให้สภาพอากาศ หรือ ความโชคร้าย โดยไม่ยอมรับผิดชอบใดๆ เป็นเหตุทำให้ชาวเมืองยิ่งโกรธกันมากขึ้นเข้าไปใหญ่จนตอนนี้สถานการณ์เริ่มลุกลามและควบคุมไม่ได้ แต่สิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นกำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่พวกนั้นพยายามจะปิดบังความจริงไม่ให้ถึงหูราชินีเซเลน่า โดยอ้างว่า "เป็นเพียงเรื่องวุ่นวายของคนชั้นต่ำ ไม่ควรให้พระเนตรพระกรรณต้องมัวหมอง" และแนะนำให้ใช้กำลังทหารเข้าสลายการชุมนุม ซึ่งจะนำไปสู่การนองเลือดในที่สุด ฉันกับเอลิน่าที่ได้ลงมาสังเกตกา

เป็นเมืองที่สะอาดสะอ้านดีนะ ดูเป็นเมืองที่มีความเจริญในระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้เจริญเท่ากับในยุคปัจจุบัน ตอนที่ฉันเล่นเกม ฉันไม่ค่อยได้เดินสำรวจแมพนี้เท่าไหร่ เพิ่งรู้ว่าข้างในเมืองมีความเป็นไปยังไง ในขณะที่ฉันกำลังกวาดสายตาไปมาเพื่อชื่นชมบรรยากาศรอบเมืองๆนี้ แต่แล้วสายตาของฉันก็ไปหยุดอยู่หญิงชรานางหนึ่งที่กำลังทำขนมปังตกพื้นที่สกปรก ภาพทหารกำลังแจกจ่ายอาหารให้กับชาวบ้านที่กำลังหิวโหยแบบขอไปที แถวต่อคิวรับอาหารที่แจกที่ยาวคดเคี้ยวและวุ่นวาย ฉันรีบวิ่งเข้าไปช่วยพยุงคุณยายให้ค่อยๆลุกขึ้นยืน ฉันเดินตรงเข้าไปที่โต๊ะแจกจ่ายอาหารของทหารพวกนี้ทันที “ขอโทษนะคะ! ทำไมผู้สูงอายุล้มอยู่ตรงหน้าพวกคุณแบบนี้ พวกคุณกลับไม่คิดที่จะเข้ามาช่วยเหลือเธอเลยคะ และการแจกจ่าบขนมปังที่แข็งแบบนี้ ถ้ากัดเข้าไปฟันได้หักพอดี และการจัดแถวที่ไม่ได้มาตรฐานแบบนี้มันทำให้คนแก่และเด็กบางคนเข้าไม่ถึงอาหารด้วยนะคะ” ฉันพูดพร้อมสบตาทหารนายหนึ่งตรงหน้า ซึ่งเดาว่าเขาอาจจะคือหัวหน้าทหารพวกนี้ เขามองหน้าฉันนิ่งๆ ”สาวน้อย… ข้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าเป็นใคร และก็ไม่ได้สนใจด้วย แต่สิ่งที่เจ้ากำลังทำอยู่ในตอนนี้ทำให้การปฏิบัติหน้าที่ของ

“ใจเย็นๆก่อนนะ ฉันไม่ใช่แม่มดดำอะไรนั่นหรอก ได้โปรด วางดาบนั่นลงก่อนเถอะ T—T” “แล้วเจ้าเป็นใครกัน ทำไมถึงมีกลิ่นอายที่แปลกประหลาดแบบนี้” “ฉันเป็นมนุษย์… แต่ฉันไม่ใช่มนุษย์บนโลกนี้” เอลิน่าที่ได้ยินคำพูดนี้ก็ทำหน้าประหลาดใจสุดๆ และฉันก็ตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้กับเธอฟัง ก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรเป็นความลับอะไรนี่นะ ต่อให้มีคนรู้ก็คงจะไม่เป็นอะไร “เป็นสิ! ทำไมจะไม่เป็น” เอ่อ… จู่ๆเอลิน่าก็ตะโกนออกมาเสียงดังก่อนจะพูดไปต่อ “ถ้าเจ้าเป็นผู้เล่นเกมนี้ก็คงจะรู้ดีว่าในโลกของเกมๆนี้มันเต็มไปด้วยอะไรบ้าง และไม่ได้มีสันติสุขอะไรเลย ไหนจะกฏหมายบ้าบอที่แสนเข้มงวดจากเบื้องบน เจ้าเป็นนักเดินทางแปลกหน้า ไหนจะกลิ่นอายที่แปลกประหลาดนี่อีก คงจะโดนเรียกตัวเข้าไปในวังเร็วๆนี้อย่างแน่นอน และเจ้าเองก็เหมือนกันนะ คงจะโดนโทษหนักแน่นอนที่แอบหนีออกมาจากพระราชวัง” เอลิน่าพูดยาวเหยียดและหันไปต่อว่าเพกาซัสตัวนั้นด้วย ที่ในขณะนี้เจ้าม้ากำลังนอนทำหน้าซึมเศร้าอยู่ “ไม่ต้องเป็นกังวลถึงขนาดนั้นหรอก ฉันจะเอาตัวรอดให้ได้ และที่สำคัญ นี่มันก็แค่ความฝันของฉัน ถ้าฉันตื่น ฉันก็จะได้กลับไปใช้ชีวิตอย่างปกติบนโลกมนุษย์เหมือนเด

“เดี๋ยวสิ!” ฉันตะโกนออกไปตามหลังมันติดๆ แต่ก็ไม่เป็นผล เพกาซัสตัวนั้นวิ่งหายเข้าไปในป่า ทิ้งให้ฉันยืนทำหน้างงงวยอยู่คนเดียว ถึงแม้จะเป็นแค่ความฝันแต่ก็ตื่นเต้นมากๆเลย ฉันอยากรู้ว่ามันสามารถพูดได้เหมือนในการ์ตูนที่เคยดูตอนเด็กไหม อยากจะเข้าไปทักทาย แต่ก็นั่นแหละ มันหนีไปก่อนซะแล้ว เอ่อ… ตอนนี้ฉันก็ชักจะเริ่มหิวขึ้นมาแล้วสิ ถ้าเกิดมีใครมาได้ยินเสียงท้องร้องของฉันคงเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเสียงฟ้าร้องแน่ๆ T—T และแล้วก็เริ่มต้นภารกิจ จะกินอะไรกันดี!? อืม… แม้จะเป็นในโลกแห่งความฝัน แต่ฉันก็ไม่กล้ากินอะไรสุ่มสี่สุ่มห้านะ ขืนท้องเสียหรืออาจถึงขั้นสู่ขิตขึ้นมาเดี๋ยวจะแย่เอา ผลไม้ก็ไม่เลวนะ คิดไปฉันก็พลางกวาดสายตาไปมารอบๆป่า หรืออาจจะต้องเดินลึกเข้าไปอีกหน่อยถึงจะเจอของที่กินได้ ว่าแล้วฉันก็เริ่มเดินเท้าดุ่มๆเข้าไปในป่าลึกกว่านี้ หวังว่ามันคงจะไม่มีตัวอะไรน่ากลัวๆโผล่ออกมานะ แต่เอ่อ… ถ้าสถานที่นี้ใช่แมพที่ฉันเคยเล่นในเกมจริงๆ ตามบทแล้วในป่านี้ควรจะมีมอนสเตอร์อยู่ด้วย และฉันก็ต้องรับบทเป็นตัวละครหลักเพื่อมาปราบมันนี่ล่ะ เอายังไงดี… มันก็แค่ความฝันน่ะ ฉันก็แค่ฝันถึงเกมนี้เพราะเล่นมากเกินไปจนเก็บมาฝั