บทที่7 เมนูแอปเปิ้ล

“ตกลงเพคะ!“

ฉันกล่าวพร้อมก้มหัวลงเพื่อเป็นการแสดงความจงรักภักดีต่อราชินีเซเลน่า มาลิน่า… เป็นชื่อที่ดูดีเนอะ คงเหมาะสมดีที่จะใช้บนโลกนี้ แน่นอนว่าถ้าบอกชื่อ มะลิ ให้คนอื่นได้ยินไป คงไม่มีใครเข้าใจ

”เอ่อ… ฝ่าบาทเพคะ… แล้วเราจะมั่นใจได้อย่างไรว่าเด็กพวกนี้จะสามารถบริหารจัดการเรื่องเสบียงอาหารเพื่อประชาชนได้คะ และเรื่องงบประมาณที่ฝ่าบาทก็ทรงมอบให้นางรับหน้าที่ไปด้วย ถ้าเกิดพวกนางเป็นหัวขโมยแอบขโมยเงินไปล่ะเพคะ?“

อ่า… จู่ๆก็มีคนใส่ชุดแปลกๆ ซึ่งถ้าให้เดาก็น่าจะเป็นชุดคนใช้นั่นแหละ อาจจะเป็นผู้ติดตามส่วนพระองค์ หรือไม่ก็อาจจะเป็นนางกำนัลส่วนพระองค์ที่คอยดูแลเรื่องการแต่งกายเตรียมฉลองพระองค์ให้เหมาะสมกับกาลเทศะ ฉันเคยอ่านเจอบนเว็บว่า ตำแหน่งนี้เป็นตำแหน่งที่นางกำนัลคนนี้ต้องช่วยราชินีสวมใส่ชุดที่ซับซ้อน และคอยดูแลความสะอาดของเครื่องแต่งกายหลังสวมใส่ ดูแลความงาม ทำผม ช่วยแต่งหน้า หรือเตรียมเครื่องประทินโฉมตามที่ราชินีต้องการ นางก็เดินเข้ามาแอบกระซิบข้างหูราชินีเซเลน่า อาจจะพูดเยอะกว่านั้นหรือเปล่านะ ฉันได้ยินไม่ค่อยชัดเท่าไหร่

“ขออภัยเพคะ ฝ่าบาท หม่อมฉันและมาลิน่าไม่เคยมีเจตนาร้ายต่อพระองค์ และประชาชนในอาณาจักรนี้เลยสักนิด มาลิน่าเป็นแค่นักเดินทางที่ดิฉันไปพบเจอนางโดยบังเอิญในป่า นางเป็นคนดี ไม่มีพิษภัย ส่วนหม่อมฉันก็ได้พิสูจน์ตัวเองให้พระองค์เห็นแล้วด้วยการออกไปกำจัดเหล่ามอนสเตอร์ที่กระจัดกระจายอยู่ตามในป่าตามรับสั่งของพระองค์ เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจแล้ว หม่อมฉันก็แค่จะเดินทางเข้ามากราบทูลพระองค์ว่างานสำเร็จแล้ว และจะขอกราบทูลลาออกจากเมือง เพียงเท่านี้เพคะ”

โอ้โห… นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เอลิน่าพูดเพื่อปกป้องฉัน ลูกสาวสุดที่รักของฉันเป็นเด็กดีมากจริงๆ T—T

“เอ่อ… เราต้องขออภัยด้วย ที่คนของเราพูดจาเสียมารยาท แต่เราไม่เคยมอบหมายหน้าที่สำคัญให้คนธรรมดาทำโดยตามธรรมเนียมเลย และ… ด้วยในความที่คนพวกนี้ต้องเคยตกอยู่ภายใต้การกดขี่จากขุนนางพวกนั้นมาเป็นระยะเวลานาน โดยที่เราไม่กล้าที่จะทำอะไรด้วยตัวเองเลย คนพวกนี้ก็เลยยังไม่ไว้ใจในตัวพวกเจ้าน่ะ“

“ถ้าเช่นนั้น... เพื่อเป็นการพิสูจน์ความจริงใจ และลบข้อสงสัยที่ว่าพวกข้าอาจมีเจตนาแอบแฝง หม่อมฉันขออนุญาตใช้เวลาสักพักในครัวหลวง เพื่อรังสรรค์เมนูจากวัตถุดิบที่หาได้ง่ายในป่ามาถวายพระองค์เพคะ“

ฉันขยับยิ้มอย่างมั่นใจพลางเหลือบมองนางกำนัลที่เพิ่งกล่าวหา ก่อนจะหันไปสบตาเซเลน่าอีกครั้ง

"สิ่งที่หม่อมฉันต้องการคือการให้ฝ่าบาททรงเห็นว่า หากเรามองข้ามสิ่งเล็กน้อยที่ถูกทิ้งขว้าง เราจะพบทางรอดที่แท้จริงให้แก่ประชาชน... หากเมนูนี้พิสูจน์ได้ว่าข้ามีความสามารถมากพอที่จะดูแลเรื่องการจัดการเสบียงของเมืองนี้ได้ ฝ่าบาทค่อยทรงตัดสินใจอีกครั้งเพคะ"

โอ๊ย… ฉันเพิ่งพูดอะไรออกไปกันเนี่ย ฉันไม่ได้จะอยู่ที่นี่อย่างถาวรสักหน่อย เพราะอีกไม่นานตัวเองก็ต้องตื่นจากฝันนี้แล้ว คิดถึงแม่จัง T—T เอ่อ… แต่ราชินีเซเลน่าตอนนี้พระพักตร์ของพระองค์กำลังแดงระเรื่อขึ้นอีกแล้ว

“ฝ่าบาททรงพระประชวรหรือเพคะ ดูพระพักตร์ไม่ค่อยสู้ดีนัก...“

”ป…เปล่า เราไม่ได้เป็นอะไรหรอก“

ก็ทรงเป็นพระราชินีที่ดูแปลกๆดีนะ…

บรรยากาศความวุ่นวายของการทำอาหารก็กำลังเริ่มต้นขึ้น อื้อหือ… กลิ่นอับของอาหารที่เน่าเสียส่งกลิ่นโชยออกมาจางๆ เอลิน่าก็แสดงท่าทีกระวนกระวายออกมา เธอเปิดตู้เก็บของทีละใบ แต่สิ่งที่พบมีเพียงความว่างเปล่า

"มาลิน่า... นี่มันแย่มาก" เอลิน่ากระซิบพลางหันมามองหน้าฉัน

"ในนี้ไม่มีอะไรเหลือเลยนอกจากแอปเปิ้ลป่าที่เราเก็บมาตอนนั้น พวกคนครัวบอกว่าเสบียงถูกกักไว้หมด แถมวัตถุดิบที่เหลืออยู่ก็เริ่มจะเน่าเสีย เราจะเอาอะไรไปถวายราชินีล่ะ? ตอนนี้เรามีแค่แอปเปิ้ลที่เก็บมาจากป่า"

ฉันกวาดสายตามองไปทั่วห้องครัวหลวงที่ดูไร้ระเบียบ ก่อนจะหยิบแอปเปิ้ลขึ้นมาลูกหนึ่งแล้ววางลงบนเขียง

"นี่แหละคือสิ่งที่ฉันเรียนมาไงล่ะ!“ ฉันตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจพลางม้วนแขนเสื้อขึ้น

"กฎเหล็กข้อแรกของการจัดการโรงแรมที่ฉันเคยเรียน คือการจัดการทรัพยากรที่จำกัดให้เกิดผลลัพธ์ที่คุ้มค่าที่สุด ในเมื่อมีแค่แอปเปิ้ล เราก็จะทำให้มันเป็นมากกว่าแค่แอปเปิ้ล" ฉันเรียนการจัดการโรงแรมน่ะ ก็เลยต้องมีวิชาบังคับที่ต้องเข้าครัว และฉันก็ "อิน" กับวิชานี้เป็นพิเศษ ฉันเคยใช้เวลาว่างในห้องแล็บครัวของมหาวิทยาลัยฝึกฝนจนค่อนข้างจะชำนาญดี ตอนขึ้นปี 4 เคยคิดเอาไว้นะ ว่าอาจจะอยากฝึกงานในตำแหน่งที่ต้องเข้าครัวจริงๆมากกว่าแค่ฝ่ายบริหาร

"เอลิน่า ช่วยฉันเตรียมจานพวกนั้นให้สะอาดที่สุด การจัดการครัวที่ดีต้องเริ่มจากความสะอาดก่อน"

ถึงเวลาที่ฉันต้องออกคำสั่งกับเอลิน่าแล้ว ตอนนี้เธอต้องคอยทำหน้าที่เป็นลูกมือซะแล้วล่ะ และนั่นก็ทำให้เอลิน่าเริ่มมีสติและหันมาช่วยงานอย่างคล่องแคล่ว

ภายในเวลาไม่นานมากนัก จากแอปเปิ้ลป่าธรรมดาๆเพียงอย่างเดียวก็ถูกแปรสภาพเป็นออเดิร์ฟ 3 สัมผัสที่จัดวางอย่างประณีตบนจานหรู เมนูพวกเราทำขึ้นมาคือ เมนูแอปเปิ้ล 3 สัมผัส ดังนี้ เมนูแอปเปิ้ลสไลซ์ดองน้ำผึ้ง เมนูแอปเปิ้ลซอร์เบต์ธรรมชาติ เมนูแอปเปิ้ลอบแห้งกรอบ

"เอาล่ะ... ที่เหลือก็แค่ไปพรีเซนต์ให้ราชินีเซเลน่าเห็นว่าเธอมีศักยภาพพอในการบริหารจัดการที่แท้จริง เธอนี่เก่งจริงๆเลยนะ"

เอลิน่าหันมาส่งยิ้มให้ฉันพร้อมตบบ่าเบาๆ เธอเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของฉันจริงๆในโลกความฝันนี้ ยอมรับเลยว่าถ้าไม่มีเอลิน่า ฉันคงเป็นบ้าตายไปแล้ว o(╥﹏╥)o

บรรยากาศในห้องโถงกลางพระราชวังเงียบสงัดอีกตามเคย จนทำให้ได้ยินเสียงฝีเท้าของฉันกับเอลิน่าที่เดินบนพรมกำมะหยี่สีแดงดังก้องไปทั่ว ในมือฉันประคองถาดอาหารที่ได้มีการจัดวางอย่างประณีต ฉันคุกเข่าลงอย่างสุภาพเบื้องหน้าของพระราชินีเซเลน่า ก่อนจะวางจาน "แอปเปิ้ลสามสัมผัส" ลงบนโต๊ะเสวยตรงหน้าพระองค์

"ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันได้นำเมนูที่ตั้งใจรังสรรค์มาให้พระองค์ได้ลองชิม เพื่อเป็นการแสดงถึงศักยภาพและวิสัยทัศน์ที่หม่อมฉันยึดถือในการทำงานเพคะ"

ราชินีเซเลน่ามองจานอาหารด้วยสายตางุนงง และค่อยๆใช้ช้อนเงินตักชิมทีละส่วน และเมื่อพระองค์ชิมจนครบก็ได้เกิดอาการประหลาดใจขึ้นมาอย่างเบาๆ

"แอปเปิ้ลเพียงอย่างเดียว... เจ้าทำได้อย่างไร?" พระองค์ตรัสถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

"ต้องขอประทานอภัยที่ต้องกราบทูลความจริงในตอนนี้เพคะ หม่อมฉันได้พบว่าตอนนี้วัตถุดิบในครัวหลวงนั้นแทบไม่เหลืออยู่เลย สิ่งที่ฝ่าบาททรงเพิ่งเสวยไป คือวัตถุดิบเพียงอย่างเดียวที่พวกเราหาได้จากในป่าเพคะ"

เสียงฮือฮาภายในห้องโถงดังขึ้นจากเหล่านางกำนัลทันทีที่ฉันพูดจบ

"พวกเราได้พบว่า เสบียงส่วนใหญ่ถูกจัดการอย่างไม่เป็นระบบ และในบางครั้งก็ทำให้เกิดการสูญเสียโดยใช่เหตุ สิ่งที่หม่อมฉันพิสูจน์ให้พระองค์เห็นในจานนี้ไม่ใช่แค่เรื่องรสชาติเพคะ แต่คือการตั้งใจแสดงให้เห็นว่า หากเราบริหารจัดการทรัพยากรที่จำกัดได้อย่างถูกวิธี เราก็สามารถรักษามาตรฐานมื้ออาหารของราชสำนักและประทังชีวิตประชาชนในเมืองนี้ได้ ไม่ว่าสถานการณ์จะวิกฤตเพียงใดก็ตามเพคะ"

“ความสามารถของเจ้าในวันนี้ทำให้เราตระหนักได้ชัดเจนยิ่งขึ้น… ว่าครัวหลวงที่ควรจะอุดมสมบูรณ์แต่กลับแห้งแล้งเพียงใด"

จู่ๆราชินีเซเลน่าก็มีใบหน้าที่เศร้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

"ทั้งที่มีเราเป็นผู้ปกครอง เราพยายามที่จะบริหารบ้านเมืองให้ได้ แต่เหตุใดเรื่องราวเลวร้ายจึงถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน เสบียงขาดแคลน ผู้คนเดือดร้อน แม้แต่ในรั้ววัง... ทุกอย่างดูเหมือนกำลังจะพังทลายลงในมือเรา"

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความโดดเดี่ยวและความกดดันที่สะสมมานานจนทำให้ฉันสัมผัสถึงมันได้อย่างชัดเจน

"ฝ่าบาทเพคะ ปัญหาที่พระองค์กำลังเผชิญ ไม่ใช่เรื่องของโชคชะตาที่เลวร้าย แต่มันคือช่องโหว่ในการบริหารจัดการเพคะ ความล้มเหลวที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องมักมีที่มาที่ไป แต่หากปล่อยไว้เช่นนี้ ก็อาจจะนำภัยมาสู่บ้านเมืองในภายหลัง หากพระองค์ทรงอนุญาต... หม่อมฉันและเอลิน่าจะขอรับหน้าที่เป็นผู้ตรวจสอบระบบเสบียงและเส้นทางขนส่งทั้งหมดด้วยตัวเองเพคะ"

"ใช่เพคะฝ่าบาท"

เอลิน่าลุกขึ้นมาพูดเสริม และขยับตัวเข้ามาใกล้ฉันเล็กน้อย สีหน้าของเธอในตอนนี้เปลี่ยนจากความวิตกกลายเป็นความมุ่งมั่น

"ขอเพียงพระองค์มอบตราสัญลักษณ์ให้พวกเรา... หม่อมฉันจะพามาลิน่าไปดูให้เห็นกับตาว่าอะไรที่กำลังกักตุนเสบียงของพระองค์ไป และอะไรที่ทำให้ประชาชนของพระองค์ต้องลำบาก หม่อมฉันขอรับรองความปลอดภัยของมาลิน่าด้วยชีวิตเพคะ"

ราชินีเซเลน่านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง มือเล็กๆของพระองค์ค่อยๆเลื่อนไปแตะที่แหวนประจำตำแหน่งบนนิ้ว ก่อนจะหันมาสบตาฉัน แววตาที่ครั้งหนึ่งเคยหวาดระแวงของพระองค์… บัดนี้เริ่มฉายประกายความหวังที่ไม่ได้เห็นมานาน