บทที่6 มาลิน่า…?

ฉันกับเอลิน่าวิ่งออกไปมองดูเหตุการณ์ด้านล่างนั่นด้วย พระเจ้า… ฉันพึมพัมออกมาคนเดียว นี่มันคือเหตุการณ์เหนือการควบคุมไปซะแล้ว ภาพที่ฉันเห็นคือกลุ่มชาวเมืองส่วนหนึ่งที่ตะโกนด่าทอด้วยถ้อยคำรุนแรงอยู่ด้านหน้าพระราชวัง อีกทั้งยังมีชาวเมืองกลุ่มที่รวมตัวกันประท้วงอย่างรุนแรงที่จัตุรัสกลางเมืองด้วย เหตุการประท้วงครั้งนี้เกิดขึ้นอันเนื่องจากเสบียงอาหารที่แจกจ่าย ที่ซึ่งอยู่ในความรับผิดชอบของกรมขุนนาง เน่าเสียและไม่ได้คุณภาพอย่างหนัก ทำให้ชาวเมืองเกิดความเจ็บป่วย แทนที่จะไกล่เกลี่ยกันดีๆ แต่ขุนนางหัวหน้ากรมที่รับผิดชอบเรื่องนี้กลับโยนความผิดให้สภาพอากาศ หรือ ความโชคร้าย โดยไม่ยอมรับผิดชอบใดๆ เป็นเหตุทำให้ชาวเมืองยิ่งโกรธกันมากขึ้นเข้าไปใหญ่จนตอนนี้สถานการณ์เริ่มลุกลามและควบคุมไม่ได้ แต่สิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นกำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่พวกนั้นพยายามจะปิดบังความจริงไม่ให้ถึงหูราชินีเซเลน่า โดยอ้างว่า "เป็นเพียงเรื่องวุ่นวายของคนชั้นต่ำ ไม่ควรให้พระเนตรพระกรรณต้องมัวหมอง" และแนะนำให้ใช้กำลังทหารเข้าสลายการชุมนุม ซึ่งจะนำไปสู่การนองเลือดในที่สุด

ฉันกับเอลิน่าที่ได้ลงมาสังเกตการณ์ในเมืองแล้ว และได้เห็นสภาพความเป็นอยู่จริงและความทุกข์ของประชาชน จึงพากันวิ่งกลับมายังวังหลวง เบื้องพระพักตร์ของราชินีเซเลน่าที่ตอนนี้สีพระพักตร์ของพระองค์กำลังวิตกกังวลและสับสนเป็นอย่างมาก ฉันกล่าวขอประทานอนุญาตทูลแจ้งเหตุการณ์ร้ายครั้งนี้ด้วยตัวเองให้กับพระองค์ฟังด้วยความหนักแน่น

"ตอนนี้เหล่าทหารกำลังจะใช้กำลังในการปราบปรามชาวเมืองเพคะ หากฝ่าบาทไม่ทรงทำอะไรสักอย่าง หม่อมฉันเกรงว่าความรักของประชาชนที่เคยมีต่อพระองค์จะเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังในที่สุด และนั่นคือจุดจบของอำนาจที่แท้จริงของพระองค์ แต่บัดนี้พระองค์ทรงมีอำนาจสูงสุด ทรงสามารถยกเลิกคำสั่งการสลายชุมนุมโดยทหารของพระองค์ได้อย่างง่ายดาย หม่อมฉันไม่อยากเห็นภาพที่เลวร้ายเกิดขึ้นในเมืองนี้ ขอให้พระองค์ด่วนรีบตัดสินพระทัยเถิดเพคะ” ฉันกล่าวพร้อมก้มหัวลง เป็นความจริงทั้งหมด ฉันไม่อยากเห็นภาพคนตายหมู่เลย แค่ภาพก่อนหน้านี้ก็โหดร้ายมากเกินพอแล้ว แต่ราชินีเซเล่น่าก็ยังคงเงียบไม่พูดอะไร แต่ถ้าเป็นคนปกติฉันก็มองออกว่าตอนนี้เหมือนกับคนๆนึงที่กำลังสับสนเป็นอย่างมาก เหมือนกับว่าในหัวสมองของเขากำลังประมวลผลอะไรสักอย่างอยู่น่ะ

“เราสามารถหาทางออกร่วมกันได้อย่างสันตินะเพคะ ทหารพวกนั้นไม่คิดที่จะสนใจพระกระแสรับสั่งของพระองค์เลย สนใจแต่คำสั่งการจากหัวหน้าตนเอง ดูจากลักษณะแล้วดิฉันคิดว่านี่คงไม่ใช่ครั้งแรกแน่นอน และคนพวกนั้นตั้งใจที่จะปิดบังพระองค์ แต่ในตอนนี้ถ้าพระองค์ไม่ทรงรีบทำอะไรสักอย่าง เหตุการณ์เลวร้ายก็จะเกิดขึ้นนะเพคะ“

เอลิน่ากล่าวเสริมด้วยท่าทีของเธอที่ลุกลี้ลุกลนไม่แพ้ฉัน

“ใช่ เราไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเหตุการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก และเรามีอำนาจสูงสุด เราควรจะยุติเรื่องนี้ได้สิ…“ ราชินีเซเลน่ากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เหมือนกับว่ากำลังพูดกับตัวเองอยู่

”ทรงมั่นพระทัยในตัวพระองค์เองเถิดเพคะ หม่อมฉันเชื่อว่าพระองค์จะทรงทำได้แน่นอน!“ ฉันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ราชินีเซเลน่าที่ได้ยินคำพูดของฉันก็เหมือนฉุกคิดอะไรได้บ้างอย่าง แววตาที่เคยสั่นไหวของพระองค์ในตอนนี้กลับดูเปลี่ยนไป แถมจ้องมองเข้ามาที่นัยน์ตาฉัน

”เราตัดสินใจแล้ว… ในฐานะผู้ปกครองสูงสุดแห่งอาณาจักรนี้ เราขอใช้พระราชอำนาจ มีพระราชเสาวนีย์ให้พวกท่านยกเลิกคำสั่งการปราบปรามราษฎรโดยการใช้กำลังทหารโดยฉับพลัน!"

พระองค์ทรงยืดพระวรกายขึ้นตรงและทรงตรัสด้วยเสียงที่หนักแน่น

“"สำหรับการแจกจ่ายอาหารแก่ราษฎร ต่อจากนี้เรามีพระราชเสาวนีย์ให้พวกท่านปรับเปลี่ยนรายการอาหารให้มีคุณภาพ ทั้งยังต้องครบถ้วนด้วยสารอาหารที่เป็นประโยชน์ และสดใหม่ในทุกวัน ให้สมกับงบประมาณที่เราได้พระราชทานไป... จงจำไว้ว่าเราจะไม่ยอมให้ราษฎรของเราต้องได้รับสิ่งที่ไม่เหมาะสมอีกต่อไป หวังว่าท่านจะไม่ทำให้เราผิดหวัง" สิ้นเสียงอันหนักแน่นของราชินีเซเลน่า พวกขุนนางคัดค้านสุดตัว แต่ราชินีเซเลน่ากลับยืนหยัดประกาศว่าจะเสด็จออกไปพบประชาชนด้วยพระองค์เอง

"เราจะออกไปเอง ในฐานะราชินีของพวกเขาทุกคน"

ราชินีเซเลน่าเสด็จลงสู่จัตุรัสกลางเมือง ท่ามกลางเสียงประชาชนที่เมื่อกี้นี้กำลังโห่ร้องบัดนี้ได้เงียบกริบลงเมื่อเห็นพระราชินีของพวกเขา เซเลน่าก้มพระเศียรลงและกล่าวคำขอโทษด้วยพระองค์เอง ท่ามกลางความตกตะลึงของขุนนางที่คุมอำนาจอยู่ การกระทำนี้ทำลายเกราะกำบังของเหล่าขุนนางทันที เพราะเมื่อราชินียอมรับผิด ประชาชนก็พร้อมจะให้อภัย และความผิดพลาดของขุนนางที่ปล่อยให้เสบียงเน่าเสียก็ถูกเปิดโปงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทำให้ฉันเข้าใจสถานการณ์นี้มากยิ่งขึ้น เพราะราชินีเซเลน่าเป็นราชินีที่ค่อนข้างขี้อายและเก็บตัว การที่อาหารในเมืองไม่อร่อยและไม่ได้คุณภาพนั้น อาจเป็นเพราะพระองค์ทรง "ประหม่า" จนไม่กล้าเข้าไปกำกับดูแลงานในเมืองอย่างใกล้ชิด จนทำให้ขุนนางบางกลุ่มที่ต้องรับผิดชอบดูแลเรื่องนี้แอบตัดงบประมาณโดยที่พระองค์ไม่รู้

"เราตัดสินใจแล้ว เหตุการณ์นี้ทำให้เราตระหนักได้เป็นอย่างดี ความหิวโหยของประชาชนคือน้ำหนักที่กดทับบนบ่าของเรา แต่มันกลับเป็นสิ่งที่พวกท่านใช้เป็นเครื่องมือต่อรองผลประโยชน์ การตัดงบประมาณอาหารของประชาชนเพื่อความสำราญของตัวเองคือการกระทำที่เรามิอาจให้อภัยได้ เราจะให้บทเรียนที่ท่านจะจดจำไปจนตาย ตั้งแต่วันนี้ งบประมาณส่วนที่เหลือทั้งหมดจะถูกส่งมอบให้แก่ชาวเมืองโดยตรง และ… เราขอประกาศ ณ ที่นี้ว่า ตำแหน่งขุนนางทั้งหมดในอาณาจักรนี้จะถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการ! นับจากวินาทีนี้ไป จะไม่มีใครหน้าไหนมามีอำนาจเหนือชีวิตและปากท้องของประชาชนได้อีก เราจะขอเป็นผู้ดูแลพวกเขาด้วยตัวของเราเอง เอ่อ…"

ราชินีเซเลน่าเมื่อกี้ที่กำลังกล่าวออกมาด้วยท่าทีที่มั่นใจมากยิ่งขึ้น จู่ๆก็หันหน้ามาที่ฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังแปลกๆ

"เราขอแต่งตั้งให้เจ้าเป็นผู้รับผิดชอบดูแลเรื่องงบประมาณและเสบียงอาหารทั้งหมด จงนำสิ่งที่ถูกพรากไปจากประชาชนกลับคืนสู่มือพวกเขาให้ครบถ้วนที่สุด แสดงให้พวกเขาเห็นทีได้ไหม ว่าราชินีของพวกเขามิได้นิ่งเฉย และเราจะเริ่มต้นใหม่โดยไม่พึ่งพาคนที่ไม่ซื่อสัตย์พวกนี้อีกต่อไป... เจ้าทำเพื่อเราได้ใช่ไหม?"

ราชินีเซเล่น่ายิ้มบางๆให้ฉัน ทำให้หัวใจฉันแทบหยุดเต้น นอกจากสายตาที่หวานเยิ้มของพระองค์พร้อมกับใบหน้าที่สวยงามนั่น อีกสิ่งที่ทำให้ใจฉันแทบหยุดเต้นก็คือภาระหน้าที่ที่พระองค์ทรงคิดจะมอบให้นี่ล่ะ ฮือ ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลยนะ ไม่มั่นใจหรอกว่าจะทำได้ไหม และอีกอย่างก็ไม่รู้ด้วยว่าจะตื่นจากฝันบ้าๆนี่ตอนไหน อาจจะใกล้ตื่นแล้วก็ได้ แต่การที่พระราชินีฝากความหวังไว้ที่ฉันแบบนี้มันยิ่วทำให้ฉันค่อนข้างลำบากใจมากอยู่เหมือนกันนะ

"เอ่อ… ได้เลยเพคะ!“ ฉันกล่าวและก้มหัวลงแทบจะถึงพื้น และคำราชาศัพท์ที่ใช้เมื่อกี้มันถูดต้องรึเปล่านะ ทำไมพระองค์ถึงได้แอบอมยิ้ม (▔﹏▔)

“ส่วนพวกท่าน... จงเข้าไปไตร่ตรองความผิดของตัวเองในคุกใต้ดินจนกว่าเราจะพอใจเสียเถิด”

สิ้นสุดคำตัดสินของพระราชินีเซเลน่า เหล่าขุนนางทุกคนที่ทุจริต คดโกง ต่างถูกจับกุมเพื่อนำตัวไปสู่ห้องขังตามพระกระแสรับสั่งของราชินีเซเลน่า

“เจ้ามีชื่อว่าอะไรเหรอ? คุณนักเดินทาง…“ ราชินีหันหน้ามาถามฉัน แต่ท่าทางประหม่าของพระองค์ก็ไม่ได้หายไปไหน และสีพระพักตร์ของพระองค์ก็ค่อยๆเปลี่ยนสีไปเป็นสีชมพูอ่อนๆ หรืออาจจะกำลังเป็นไข้หรือเปล่านะ เพราะจากที่เห็นตั้งแต่แรกแล้ว พระวรกายของพระองค์ไม่ค่อยสู้ดีนัก

“หม่อมฉัน… มีชื่อว่า ‘มะลิ’ เพคะ”

ราชินีเซเลน่าอยู่ดีๆก็แอบยิ้มมุมปากออกมา และสีพระพักตร์ของพระองค์ก็ค่อยๆชมพูมากยิ่งขึ้นกว่าเมื่อกี้

“ถ้าเจ้าประสงค์ที่จะอยู่ที่นี่… เราขอมอบชื่อใหม่ให้เจ้าจะได้หรือไม่?”

“เอ่อ… ดะ…ได้เพคะ แล้วแต่ความประสงค์ของพระองค์เลยเพคะ!“

”งั้น… ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เจ้าจะมีชื่อว่า ‘ มาลิน่า ’ ตกลงไหม :)“