บทที่5 พระราชินีเซเลน่า

เป็นเมืองที่สะอาดสะอ้านดีนะ ดูเป็นเมืองที่มีความเจริญในระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้เจริญเท่ากับในยุคปัจจุบัน ตอนที่ฉันเล่นเกม ฉันไม่ค่อยได้เดินสำรวจแมพนี้เท่าไหร่ เพิ่งรู้ว่าข้างในเมืองมีความเป็นไปยังไง ในขณะที่ฉันกำลังกวาดสายตาไปมาเพื่อชื่นชมบรรยากาศรอบเมืองๆนี้ แต่แล้วสายตาของฉันก็ไปหยุดอยู่หญิงชรานางหนึ่งที่กำลังทำขนมปังตกพื้นที่สกปรก ภาพทหารกำลังแจกจ่ายอาหารให้กับชาวบ้านที่กำลังหิวโหยแบบขอไปที แถวต่อคิวรับอาหารที่แจกที่ยาวคดเคี้ยวและวุ่นวาย ฉันรีบวิ่งเข้าไปช่วยพยุงคุณยายให้ค่อยๆลุกขึ้นยืน ฉันเดินตรงเข้าไปที่โต๊ะแจกจ่ายอาหารของทหารพวกนี้ทันที

“ขอโทษนะคะ! ทำไมผู้สูงอายุล้มอยู่ตรงหน้าพวกคุณแบบนี้ พวกคุณกลับไม่คิดที่จะเข้ามาช่วยเหลือเธอเลยคะ และการแจกจ่าบขนมปังที่แข็งแบบนี้ ถ้ากัดเข้าไปฟันได้หักพอดี และการจัดแถวที่ไม่ได้มาตรฐานแบบนี้มันทำให้คนแก่และเด็กบางคนเข้าไม่ถึงอาหารด้วยนะคะ” ฉันพูดพร้อมสบตาทหารนายหนึ่งตรงหน้า ซึ่งเดาว่าเขาอาจจะคือหัวหน้าทหารพวกนี้ เขามองหน้าฉันนิ่งๆ

”สาวน้อย… ข้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าเป็นใคร และก็ไม่ได้สนใจด้วย แต่สิ่งที่เจ้ากำลังทำอยู่ในตอนนี้ทำให้การปฏิบัติหน้าที่ของทหารขัดข้องและสร้างความเดือดร้อนแก่ชาวบ้านที่กำลังต่อคิวรับอาหาร ข้าจะไม่เสียเวลาเพื่อต่อว่าเจ้า ขอเตือนว่าให้หยุดการกระทำนี้ซะ!“ หัวหน้าทหารนายนี้พูดใส่ฉันเสียงดังจนทุกคนหันมามอง กลายเป็นจุดสนใจซะแล้ว ด้วยชุดนอนสีฟ้าลายโดเรม่อน

”หยุดเถอะมะลิ เราไม่ใช่คนที่นี่นะ เราจะไปมีเรื่องกับคนพวกนี้ไม่ได้“ เอลิน่ารีบวิ่งตรงเข้ามาจับแขนฉันไว้ท่ามกลางสายตาของผู้คนแถวนั้น

“ฉันไม่ได้อยากจะสร้างความวุ่นวายหรืออยากจะมีปัญหากับทหารพวกนี้ ฉันแค่อยากให้เขาใส่ใจพลเมืองให้มากขึ้นกว่านี้หน่อย เธอดูสิชาวบ้านต่อแถวกันสะเปะสะปะ บางคนก็แซงคิวคนอื่น และบางคนก็โดนคนอื่นแซงคิว เด็กตัวเล็กๆโดนเบียดเสียดจนแทบหายใจไม่ออก ผู้สูงอายุที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ และอาหารที่พวกเขานำมาแจกก็แทบจะไม่ใช่อาหาร ควรเรียกว่าเศษอาหารเสียด้วยซ้ำ ส่วนเครื่องดื่มที่แจกก็มีแค่น้ำเปล่าขวดเดียว”

“แต่เราไม่ใช่คนที่นี่ เจ้าเองก็ไม่ใช่คนบนโลกนี้ด้วยซ้ำ และโครงการการแจกจ่ายอาหารนี้ก็ต้องอยู่บนคำสั่งจากทางเบื้องบนแน่นอน ถ้าเราเข้าไปยุ่งจะเกิดปัญหาตามมา”

“ถ้าพูดคุยกันไม่รู้เรื่อง เช่นนั้นข้าก็ขอเชิญเจ้าทั้งสองคนไปพูดคุยกันเบื้องพระพักตร์ของสมเด็จพระราชินีก็แล้วกัน“

”หาาา!? อะไรกันลุง! ข้ากับเพื่อนไม่ได้สร้างความเดือดร้อนอะไรมากมาย ท่านถึงกับจะลงโทษพวกเราถึงขนาดนั้นเชียวเหรอ?!“ เอลิน่าตะโกนเสียงดังพร้อมเอามือเท้าเอวด้วยสีหน้าโมโหสุดๆ

”หาใช่เป็นการลงโทษไม่ ข้ามิได้มีอภิสิทธิ์ถึงขั้นจะตัดสินลงโทษพวกเจ้าได้ แต่สิ่งที่เพื่อนของเจ้าพูดมานั้นก็มีน้ำหนักพอจะเป็นเหตุผลได้ อาหารที่นำมาแจกจ่ายให้กับชาวบ้านในครั้งนี้อาจจะไม่ใช่อาหารที่มีคุณภาพมากพออย่างที่เพื่อนของเจ้าพูดจริงๆ และข้าแค่ทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย คือการนำอาหารมาแจกจ่าย ส่วนเรื่องเมนูอาหารนั้นมิใช่หน้าที่ของพวกข้า“

”มีเรื่องอะไรกัน?“ อ่า… ในขณะที่พวกเรากำลังยืนถกเถียงกันอยู่ภายใต้สายตาของผู้คน จู่ๆก็มีกลุ่มคนแต่งชุดประหลาดๆ ถ้าให้เดาก็น่าจะเป็นชุดของพวกขุนนางในวังอะไรเทือกๆนี้ ตาลุงผู้คุมทหารคนนี้รีบชีแจงปัญหาให้กับขุนนางพวกนี้ฟังทันที และขุนนางบุคคลหนึ่งที่ดูจะเหมือนจะเป็นหัวหน้าขุนนางอีกทีก็เดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน

”แม่หนูน้อย ถ้าเจ้าคิดว่าอาหารที่นำมาแจกดูไม่เหมาะสม ข้าก็จะอนุญาตให้ตัวเจ้าได้เข้าไปกราบทูลถวายฎีกาต่อสมเด็จพระราชินีเซเลน่าด้วยตัวของเจ้าเองเดี๋ยวนี้เลยก็แล้วกัน“

”หาาา!!?“ นี่คือเสียงของยัยเอลิน่านะที่ร้องหาาา!!! ไม่ใช่ฉัน (▔﹏▔) ยัยเอลิน่าที่กำลังทำท่าทางลุกลี้ลุกลนก็หันมาโหวกเหวกกับฉันต่อ

“นี่มันไปกันใหญ่แล้วนะ มันไม่ใช่แค่เรื่องที่เธอไปมีปากเสียงกับพวกทหาร แต่เรื่องที่เธอเป็นคนแปลกหน้าเข้ามาในเมืองก็จะแตกด้วย และตอนนี้ฉันได้ยินมาว่าพวกทหารกำลังไล่จับผู้หญิงที่น่าสงสัย ที่น่าจะเป็นแม่มดดำด้วย ขุนนางคนนี้มันต้องมีแผนเอาไว้แล้วแน่นอน”

ฉันค่อยๆแกะมือของเอลิน่าที่จิกแขนฉันไว้ออกช้าๆ

“ไม่เป็นอะไรหรอกน่า ดีกว่าฉันต้องอยู่ที่นี่อย่างหลบๆซ่อนๆไปตลอดไม่ใช่เหรอ? และอีกอย่างฉันก็อยากจะช่วยชาวบ้านพวกนี้ให้ได้รับสวัสดิการที่ดียิ่งขึ้นด้วย”

เอลิน่ามองเข้ามาในนัยน์ตาฉันอย่างนิ่มนวล และสีหน้าของเธอก็ค่อยๆคลายความกังวลลง

ตอนนี้ฉันกับเอลิน่าถูกนำตัวเข้ามาภายในพระราชวัง นี่มันเหนือความคาดหมายเกินไปแล้วนะ (@ _ @ ;) ฉันไม่คิดเลยว่าในแมพๆนี้จะมีสิ่งพวกนี้ด้วย เพราะตอนเล่นเกมไม่เคยเดินเข้ามาสำรวจภายในเลย และที่สำคัญเมื่อไหร่ฉันจะตื่นจากฝันบ้าๆนี่สักที… พวกเรายืนกันเรียงอยู่ด้านหน้า สมเด็จพระราชินีเซเลน่าของอาณาจักรนี้ บัดนี้ได้อยู่เบื้องหน้าของเรา พระองค์ทรงพระสิริโฉมงดงามสมกับเป็นพระราชินีจริงๆ แต่ทว่า… เมื่อฉันได้จ้องมองอย่างชัดๆ พระราชินีเซเลน่าที่ประทับอยู่บนบัลลังก์นั้น พระเศียรถูกประดับด้วยมงกุฏอันเล่อค่า แม้พระองค์จะทรงงดงามมากเพียงใด แต่พระพักตร์กลับฉายแววเศร้าโศกอย่างน่าประหลาดใจ และท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบของเหล่าขุนนาง พระองค์ดูเหมือนดอกไม้ที่ถูกเด็ดมาวางไว้ในที่ที่หนาวเหน็บ... สวยงามแต่ไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย เกิดอะไรขึ้นกับพระองค์กัน…

ผู้นำเหล่าขุนนางคนนั้นเล่าเรื่องราวเหตุการณ์ทุกอย่างให้กับราชินีเซเลน่าฟัง ต่อหน้าพวกเรา และเหล่าขุนนางนับสิบที่ยืนอยู่

“การกล่าวว่าอาหารพระราชทานไม่มีคุณภาพมากพอ ทั้งที่เป็นพระกระแสรับสั่งจากฝ่าบาท ถือเป็นการดูหมิ่นต่อฝ่าบาทพะยะค่ะ กะหม่อมคิดว่าควรจะลงโทษนาง อีกทั้งยังมีอีก 1 ข้อหาติดตัว นางเป็นคนนอกที่ถือวิสาสะเข้ามาในอาณาจักรของเราโดยไม่ได้ผ่านการอนุญาตจากด่านตรวจคนเข้าเมืองก่อนพะยะค่ะ”

อื้อหือ! ใส่ฉันเป็นชุดเลยหมอนี่ พูดเอาดีเข้าตัว เอาชั่วให้คนอื่นสุดๆ (￣_￣)

“เอ่อ… เราคิดว่าน่าจะเป็นการเข้าใจผิดกันเสียมากกว่านะ” ราชินีเซเลน่ากล่าวออกมาแบบเงอะงัก เหมือนพระองค์กำลังประหม่าอยู่ น่าแปลกดีนะ พระองค์เป็นถึงพระราชินีของอาณาจักรนี้ มีอำนาจสูงสุดเหนือทุกคน แต่กลับมีท่าทีที่ไม่มั่นใจในตัวเองเลยสักนิด ปกติผู้นำสูงสุดแบบนี้ต้องหยิ่งในอำนาจ บ้าอำนาจกันไม่ใช่หรอกเหรอ?

”ถ้าสิ่งที่นักเดินทางท่านนี้กล่าวเป็นความจริง เราก็พร้อมที่จะรับฟังและนำมาปรับปรุงแก้ไข เราไม่รู้มาก่อนเลยว่าอาหารพระราชทานมีหน้าตาเป็นอย่างไร“

”เป็นขนมปัง 1 ก้อนนี้ และน้ำเปล่า 1 ขวด เท่านั้นเพคะ“ ฉันกล่าวเสียงแข็งและเดินหน้าเข้าไปยื่นขนมปังต่อหน้าพระพักตร์ของพระราชินีเพื่อให้พระองค์ทรงทอดพระเนตรด้วยพระองค์เอง ราชินีเซเลน่ารับขนมปังไปอย่าง งงๆ

”และการเข้าไม่ถึงระบบของชาวบ้านบางส่วนด้วยเพคะ ทั้งชาวบ้านที่เป็นเด็ก และชาวบ้านที่เป็นวัยชรา ด้วยสุขภาพร่างกายบางคนไม่สู้ดีนัก แต่ต้องมาอดทนต่อแถวแบบหลังขดหลังแข็ง แถมแถวก็ยืดยาวมาก และไม่เป็นระเบียบ บางคนก็โดนเบียดเซจนล้มลง เป็นภาพที่หม่อมฉันทนเห็นไม่ได้เพคะ“ ฉันกล่าวพร้อมก้มหัวลงอย่างให้ความเคารพ ส่วนผู้นำเหล่าขุนนางคนนั้นก็กัดฟันกรอดทันทีที่ได้ยิน

“เราไม่เคยรู้มาก่อนเลยจริงๆว่าอาหารมีหน้าตาเป็นอย่างไร…”

ยังไม่ทันสิ้นเสียงของราชินีเซเลน่าก็มีเสียงดังวุ่นวายเกิดขึ้นหน้าพระราชวัง

“เสียงอะไรน่ะ?” ราชินีเซเลน่าเอ่ยถามผู้นำเหล่าขุนนางตรงหน้า เจ้านั่นก็รีบกล่าวตัดทันที

“ไม่มีอะไรหรอกพะยะค่ะ เดี๋ยวกระหม่อมจะรีบไปจัดการเอง ขอให้พระองค์ทรงวางพระทัยได้เลย“

เสียงชาวบ้านตะโกนต่อว่าด้วยคำพูดคำจาที่แสดงความเกลียดชังสุดๆออกมาหน้าพระราชวัง ทำให้เหล่าทหารและขุนนางรีบวิ่งกรูกันออกมาก้มลงดูจากทางหน้าต่าง

”เกิดอะไรขึ้นด้านนอกวังกันน่ะ“ ฉันหันไปถามเอลิน่าที่ยืนอยู่ข้างๆ

”เรื่องใหญ่แล้วล่ะ ชาวเมืองต้องออกมารวมตัวกันเพื่อประท้วงอะไรบางอย่างแน่ๆ!“