Novel-novel oleh Thitiracha RC

วิทยาลัยเช้าวันใหม่ของวิทยาลัยเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งผู้คนมากมายเดินผ่านประตูเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม เสียงพูดคุยของนักศึกษาดังขึ้นทั่วบริเวณ บรรยากาศของสถานศึกษาเต็มไปด้วยความคึกคักเหมือนทุก ๆ วันแต่สำหรับใครบางคน... วันนี้กลับเป็นวันที่แตกต่างออกไปเพราะมันคือวันแรกของการเริ่มต้นชีวิตใหม่ตามฝันเดินเคียงข้างพี่ชายของตัวเองเข้ามาภายในวิทยาลัย สายตาของเธอกวาดมองไปรอบ ๆ ด้วยความสนใจสถานที่แห่งนี้กว้างกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้ทั้งอาคารเรียน สนาม และกลุ่มนักศึกษามากมาย ทำให้เธอรู้สึกทั้งตื่นเต้นและกังวลในเวลาเดียวกัน"น่าเรียนดีเหมือนกันนี่นา"ตามฝันพูดออกมาเบา ๆ ขณะมองไปรอบตัวติวเตอร์ที่เดินอยู่ข้าง ๆ หันมามอง ก่อนจะหัวเราะออกมา"ตอนพี่มาครั้งแรกก็พูดงี้แหละ"เขายิ้ม"เดี๋ยวอยู่ไปสักพักก็ชิน"ตามฝันหันมาถามต่อ"แล้วพี่เรียนตึกไหนอะ"ติวเตอร์ชี้ไปทางด้านหน้า"ถ้าห้องประจำก็ตึกสอง"เขาหยุดคิดเล็กน้อย"ส่วนเราก็น่าจะตึกสองเหมือนกันแหละ"ตามฝันพยักหน้า"โอเค"ทั้งสองเดินต่อไปเรื่อย ๆก่อนที่ติวเตอร์จะเหลือบมองเวลา แล้วรีบพูดขึ้น"รีบเดินเหอะ""เดี๋ยวเข้าแถวสาย"ตามฝันหันมามองพี่ชายด้วยสีหน้

บ้านของตามฝันและติวเตอร์ภายในบ้านที่เคยเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย กลับเงียบผิดปกติในช่วงเย็นวันหนึ่งตามฝันนั่งอยู่บนโซฟาเพียงลำพัง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล มือทั้งสองข้างกุมเข้าหากันแน่น ขณะที่สายตาเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมายในหัวของเด็กสาวเต็มไปด้วยคำถามมากมายเธอควรทำอย่างไรต่อไป เธอจะไปเรียนที่ไหนแล้วถ้าเธอเข้ากับคนอื่นไม่ได้อีกครั้งล่ะ...เสียงเปิดประตูบ้านดังขึ้น ทำให้ตามฝันสะดุ้งเล็กน้อย"กลับมาแล้ว"เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตูติวเตอร์เดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าปกติ ก่อนจะถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าบ้าน"หิวข้าวจัง วันนี้มีอะไรกินบ้างวะฝัน"แต่ทันทีที่เขาหันไปมองน้องสาว...รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ค่อย ๆ จางลงเพราะภาพตรงหน้าคือเด็กสาวที่กำลังนั่งก้มหน้า กุมศีรษะตัวเองด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเครียด"ฝัน..."ติวเตอร์รีบเดินเข้าไปหา"เป็นอะไรเนี่ย"เขานั่งลงตรงหน้าเธอ ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง"ใครทำอะไรเราอะ บอกพี่มา เดี๋ยวพี่ไปจัดการให้"แต่ตามฝันกลับไม่ตอบเธอเพียงแค่นั่งก้มหน้าและส่ายหัวเบา ๆติวเตอร์มองน้องสาวด้วยความเป็นห่วงมากขึ้น"ฝัน""บอกพี่มา เป็นอะไร"แต่เด็กสาว

พักเที่ยง ณ ใต้ต้นไทรช่วงเวลาพักเที่ยงของวิทยาลัยเต็มไปด้วยความวุ่นวาย นักศึกษาหลายคนต่างพากันเดินไปยังโรงอาหาร บ้างจับกลุ่มพูดคุย บ้างนั่งพักผ่อนตามมุมต่าง ๆ ของวิทยาลัยแต่ใต้ต้นไทรใหญ่แห่งหนึ่งกลับมีชายหนุ่มสามคนนั่งอยู่ด้วยกันรามเอนตัวพิงกับต้นไม้ ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ"หิวว่ะ ไปหาอะไรกินกันปะ"เขตพยักหน้าเห็นด้วยทันที"เออ เป็นความคิดที่ดี"เขาหันไปมองเพื่อนอีกคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ"ไปปะไอ้เตอร์"แต่ดูเหมือนคนถูกเรียกจะไม่ได้สนใจเสียงของเพื่อนเลยแม้แต่น้อยติวเตอร์ยังคงนั่งนิ่ง สายตาเหม่อลอยออกไปไกล ราวกับกำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเองตั้งแต่เช้า...เขายังไม่สามารถหยุดคิดถึงคำพูดของเฟิร์นได้คำพูดธรรมดา ๆ ที่กลับทำให้เขานึกถึงใครบางคนในอดีต"ไอ้เตอร์"รามเรียกอีกครั้งแต่ก็ยังไม่มีการตอบสนองเขตกับรามหันมามองหน้ากันอย่างงุนงง"ไอ้เตอร์"เขตเรียกเสียงดังขึ้นแต่ติวเตอร์ก็ยังคงนิ่งเหมือนเดิมสุดท้ายรามจึงถอนหายใจ ก่อนเอื้อมมือไปตบหัวเพื่อนเข้าเต็มแรงป้าบ!"โอ๊ย!"ติวเตอร์สะดุ้งทันที"ไอ้เชี่ย! มึงตบกูทำไมเนี่ย"รามเลิกคิ้ว"ก็พวกกูเรียกแล้วมึงไม่หันอะ"ติวเตอร์ยกมือขึ้นลูบหัวตัวเ

ณ ดาดฟ้าวิทยาลัยเช้าวันที่สองของการเปิดภาคเรียน ดาดฟ้าของวิทยาลัยยังคงเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของนักศึกษาที่ทยอยขึ้นมาพบปะกันตามปกติ บรรยากาศคึกคักจนแทบกลบเสียงลมที่พัดผ่านราวเหล็กไปเสียหมดท่ามกลางความครึกครื้นนั้น เฟิร์นค่อย ๆ เดินขึ้นบันไดมาบนดาดฟ้าด้วยสีหน้าอิดโรย ดวงตาของเธอดูเหมือนคนที่พักผ่อนไม่เพียงพอ ราวกับเมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเลย"พี่เฟิร์น!"เสียงใสของหญิงสาวดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่วิ่งตรงเข้ามาหานับดาวโผเข้ากอดเฟิร์นแน่นทันทีที่เจอหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความดีใจหลังจากไม่ได้พบกันตลอดช่วงปิดเทอมสองเดือน"คิดถึงจัง"เฟิร์นหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือขึ้นลูบศีรษะอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู"พี่ก็คิดถึงเหมือนกัน"ขณะที่ทั้งสองกำลังกอดกันอยู่ เนตรก็เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม"สวยขึ้นนะเนี่ย"เฟิร์นยิ้มเขิน ๆ ก่อนโบกมือปฏิเสธ"ว่าไปนั่น"ยังไม่ทันสิ้นเสียง เขตก็เดินเข้ามาสมทบพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ ตามสไตล์"แต่ทำไมเตี้ยลงวะพี่"เฟิร์นหันไปค้อนทันที"อ้าว ไอ้นี่ ปากหมาอีกแล้วนะ"เขตยกมือไหว้แบบกวน ๆ"ขอบคุณที่ชมครับ"เสียงหัวเราะและบทสนทนาของกลุ่มเพื่อนยังคงดำเนินต่อไปอย่างสนุกสนาน ก่อนที่น

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกิ่งไม้ใหญ่ที่เรียงรายอยู่ทั่วบริเวณวิทยาลัย สายลมอ่อน ๆ พัดพาใบไม้ให้ไหวเอนเป็นจังหวะ บรรยากาศในวันเปิดภาคเรียนเต็มไปด้วยความคึกคัก นักศึกษาหลายคนต่างทยอยเดินเข้ามาภายในรั้ววิทยาลัย บ้างก็พูดคุยหัวเราะกับเพื่อนที่ไม่ได้พบกันตลอดช่วงปิดเทอม บ้างก็รีบเดินเข้าห้องเรียนเพราะกลัวจะสายตั้งแต่วันแรกท่ามกลางความวุ่นวายนั้น กลับมีหญิงสาวคนหนึ่งที่เลือกนั่งเงียบ ๆ อยู่บนม้านั่งหินอ่อนใต้ต้นก้ามปูใหญ่ซินหญิงสาวร่างเล็กในชุดนักศึกษาที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ กำลังทอดสายตามองผู้คนที่เดินผ่านไปมา แม้รอบตัวจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม แต่หัวใจของเธอกลับไม่ได้อยู่ที่นี่สายตาของเธอเหม่อมองไปยังท้องฟ้าสีคราม ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆภายในหัวมีเพียงภาพของใครคนหนึ่งวนเวียนไม่ยอมหายไปคนที่เธอคิดถึง...คนที่ยังคงอยู่ในทุกความทรงจำคนที่เธออยากวิ่งเข้าไปกอด อยากบอกว่าคิดถึงเหลือเกินแต่ความจริงก็คือ...เธอทำได้เพียงคิดถึงเท่านั้น"..."ซินยกยิ้มบาง ๆ ให้กับตัวเอง ก่อนจะก้มมองฝ่ามือที่วางอยู่บนตัก"ป่านนี้... จะเป็นยังไงบ้างนะ"เธอพึมพำอยู่ในใจยังไม่ทันที่ความคิดจะล่องลอยไปไก

เช้าวันเปิดภาคเรียนวันแรกมาถึงพร้อมกับท้องฟ้าสดใส แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้องนอนเล็ก ๆ อย่างอ่อนโยน ราวกับธรรมชาติกำลังพยายามปลุกใครบางคนให้ลุกจากเตียงแต่ดูเหมือนความพยายามของแสงแดดจะไร้ผลกริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทว่าชายหนุ่มเจ้าของห้องกลับพลิกตัวหนี ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะ ราวกับหวังว่าถ้าไม่ได้ยินเสียง นาฬิกาคงยอมแพ้ไปเอง"..."แน่นอนว่ามันไม่เป็นเช่นนั้น"พี่ติวเตอร์!!!"เสียงแหลมใสของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังสนั่นไปทั่วทั้งบ้าน จนต่อให้นอนหลับลึกแค่ไหนก็คงสะดุ้ง"จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน! นี่มันกี่โมงแล้ว!"เจ้าของเสียงคือ ตามฝัน น้องสาวแท้ ๆ ของติวเตอร์ ซึ่งยืนเคาะประตูห้องไม่หยุด พร้อมทำหน้าราวกับคนกำลังจะหมดความอดทนภายในห้อง เสียงบ่นอู้อี้ดังลอดออกมาจากใต้ผ้าห่ม"โอ๊ย... อะไรวะ คนจะหลับจะนอน...""ตื่น! วันนี้เปิดเทอมวันแรกนะ จะสายตั้งแต่วันแรกเลยหรือไง!"ติวเตอร์ถอนหายใจยาว พลางโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่มอย่างคนจำยอม"...แม่งเอ๊ย นี่น้องหรือแม่วะ""ได้ยินนะโว้ย!"เสียงตะโกนสวนกลับแทบจะทันที"ค้าบ ๆ ๆ รู้แล้วค้าบ... ต