ตอนที่ 2 คนในความทรงจำ กับคนในวันปัจจุบัน

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกิ่งไม้ใหญ่ที่เรียงรายอยู่ทั่วบริเวณวิทยาลัย สายลมอ่อน ๆ พัดพาใบไม้ให้ไหวเอนเป็นจังหวะ บรรยากาศในวันเปิดภาคเรียนเต็มไปด้วยความคึกคัก นักศึกษาหลายคนต่างทยอยเดินเข้ามาภายในรั้ววิทยาลัย บ้างก็พูดคุยหัวเราะกับเพื่อนที่ไม่ได้พบกันตลอดช่วงปิดเทอม บ้างก็รีบเดินเข้าห้องเรียนเพราะกลัวจะสายตั้งแต่วันแรก

ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น กลับมีหญิงสาวคนหนึ่งที่เลือกนั่งเงียบ ๆ อยู่บนม้านั่งหินอ่อนใต้ต้นก้ามปูใหญ่

ซิน

หญิงสาวร่างเล็กในชุดนักศึกษาที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ กำลังทอดสายตามองผู้คนที่เดินผ่านไปมา แม้รอบตัวจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม แต่หัวใจของเธอกลับไม่ได้อยู่ที่นี่

สายตาของเธอเหม่อมองไปยังท้องฟ้าสีคราม ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ

ภายในหัวมีเพียงภาพของใครคนหนึ่งวนเวียนไม่ยอมหายไป

คนที่เธอคิดถึง...

คนที่ยังคงอยู่ในทุกความทรงจำ

คนที่เธออยากวิ่งเข้าไปกอด อยากบอกว่าคิดถึงเหลือเกิน

แต่ความจริงก็คือ...

เธอทำได้เพียงคิดถึงเท่านั้น

"..."

ซินยกยิ้มบาง ๆ ให้กับตัวเอง ก่อนจะก้มมองฝ่ามือที่วางอยู่บนตัก

"ป่านนี้... จะเป็นยังไงบ้างนะ"

เธอพึมพำอยู่ในใจ

ยังไม่ทันที่ความคิดจะล่องลอยไปไกลกว่านั้น เสียงหวานของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"ซิน"

หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนรีบหันกลับไปตามต้นเสียง

ทันทีที่เห็นใบหน้าคุ้นเคย รอยยิ้มที่หายไปเมื่อครู่ก็กลับมาอีกครั้ง

"อ้าว... พี่เฟิร์น!"

ซินรีบลุกขึ้นจากม้านั่งด้วยความดีใจ

หญิงสาวที่ถูกเรียกว่า "พี่เฟิร์น" ยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน ก่อนมองซินตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ไม่ยักรู้ว่าซินมาเรียนที่นี่"

"หนูเพิ่งย้ายมาค่ะ"

ซินตอบพร้อมหัวเราะเบา ๆ

"ย้ายเข้ามาระหว่างปี"

"จริงเหรอ"

เฟิร์นเลิกคิ้วนิด ๆ อย่างแปลกใจ

"แล้วทำไมถึงย้ายล่ะ"

คำถามนั้นทำให้ซินเงียบลงทันที

รอยยิ้มเมื่อครู่ค่อย ๆ จางหายไปจากใบหน้า

เธอหลุบสายตาลงมองพื้น ก่อนจะเม้มริมฝีปากเบา ๆ

เหมือนกำลังเลือกคำตอบที่เหมาะสมที่สุด

"..."

เพียงไม่กี่วินาที ซินก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มเดิมที่พยายามฝืนให้ดูเป็นธรรมชาติ

"มีปัญหากับโรงเรียนเก่านิดหน่อยน่ะค่ะ"

เฟิร์นมองสีหน้าของรุ่นน้องตรงหน้าอย่างพิจารณา

แม้ซินจะยิ้มอยู่ แต่แววตาของเธอกลับไม่ได้ยิ้มตาม

มันเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พยายามซ่อนเอาไว้

"มีอะไรร้ายแรงหรือเปล่า"

เฟิร์นถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

ซินนิ่งไปอีกครั้ง

เธอรู้ดีว่า ถ้าพูดความจริงออกไป ทุกอย่างคงย้อนกลับมาให้เจ็บปวดอีกครั้ง

สุดท้ายหญิงสาวจึงเลือกตอบเพียงสั้น ๆ

"ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกค่ะ"

เธอยิ้มบาง ๆ

"เรื่องเล็ก ๆ นิดหน่อยเอง"

แม้คำตอบจะฟังดูเรียบง่าย

แต่เฟิร์นก็สัมผัสได้ว่า ซินกำลังปกปิดอะไรบางอย่าง

อย่างไรก็ตาม เธอเลือกที่จะไม่ถามต่อ

เพราะรู้ดีว่า...

หากอีกฝ่ายยังไม่พร้อมเล่า ต่อให้ถามมากแค่ไหนก็คงไม่ได้คำตอบที่แท้จริง

เฟิร์นจึงเปลี่ยนเรื่องทันที

"งั้นวันนี้ก็ถือว่าเป็นวันแรกของซินเลยสิ"

"ค่ะ"

"เดี๋ยวพี่พาเดินดูรอบ ๆ วิทยาลัยไหม"

ซินรีบโบกมือปฏิเสธ

"ไม่เป็นไรค่ะ"

เธอยิ้มเกรงใจ

"รบกวนพี่เปล่า ๆ"

เฟิร์นหัวเราะเบา ๆ

"รบกวนอะไร"

"คนกันเองทั้งนั้น"

คำว่า คนกันเอง

ทำให้ซินเผลอยิ้มออกมา

เธอไม่รู้ว่าทำไม

แต่ทุกครั้งที่อยู่กับเฟิร์น ความรู้สึกอึดอัดหลายอย่างในใจมักจะเบาลงเสมอ

ซินเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ

ก่อนจะทำหน้าตกใจเล็กน้อย

"อีกเดี๋ยวหนูก็ต้องเข้าเรียนแล้ว"

"ไว้วันหลังดีกว่านะคะ"

เฟิร์นมองเวลาตาม

"จริงด้วย"

เธอหัวเราะ

"จะแปดโมงครึ่งแล้ว"

ก่อนจะถามต่อ

"ซินเรียนเช้าใช่ไหม"

"ค่ะ"

"ส่วนพี่เรียนบ่าย"

"อ๋อ"

ซินพยักหน้ารับ

เฟิร์นยิ้มอีกครั้ง

"งั้นอย่างน้อย..."

"เดี๋ยวพี่เดินไปส่งที่อาคารเรียน"

ซินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะยิ้มตอบ

"ก็ได้ค่ะ"

ทั้งสองเริ่มออกเดินเคียงกันไปตามทางเดินที่มีต้นไม้เรียงรายตลอดสองข้างทาง

ระหว่างทาง เสียงพูดคุยดังขึ้นเป็นระยะ

แม้จะไม่ได้เจอกันมาพักใหญ่

แต่บรรยากาศกลับไม่ได้ดูห่างเหินเลยแม้แต่น้อย

พวกเธอผลัดกันเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา

บางช่วงก็หัวเราะกับเรื่องตลกเล็ก ๆ

บางช่วงก็แกล้งหยอกกันเหมือนเมื่อก่อน

รอยยิ้มของซินที่หายไปตั้งแต่เช้า ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

เฟิร์นเห็นแบบนั้นก็อดยิ้มตามไม่ได้

สำหรับเธอ...

แค่ได้เห็นซินยิ้ม

ก็เหมือนเช้าวันนี้สดใสขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

คนที่เดินสวนไปมาต่างหันมองทั้งคู่เป็นระยะ

เพราะภาพของหญิงสาวสองคนที่เดินเคียงกันนั้นดูสนิทสนมอย่างเป็นธรรมชาติ

หากใครไม่รู้จัก

คงคิดว่าเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก

หรืออาจจะ...

เป็นมากกว่านั้น

แต่ความจริงแล้ว

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ซับซ้อนกว่าที่คนภายนอกมองเห็น

และยังมีเรื่องราวอีกหลายอย่าง...

ที่ไม่มีใครล่วงรู้

ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็มาหยุดอยู่หน้าอาคารเรียนของซิน

หญิงสาวร่างเล็กหันมายิ้มให้รุ่นพี่อีกครั้ง

"ขอบคุณนะคะ"

เฟิร์นหัวเราะเบา ๆ

"ขอบคุณอะไร"

"พี่แค่เดินมาส่งเอง"

ซินส่ายหน้า

ก่อนจะสูดหายใจเข้าเบา ๆ

"ซินไม่ได้หมายถึงแค่นั้น"

เฟิร์นมองเธออย่างสงสัย

ซินสบตาอีกฝ่าย

แววตาเต็มไปด้วยความจริงใจ

"ซินหมายถึง..."

"ขอบคุณสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมา"

"วันนั้น..."

เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะยิ้มอ่อน ๆ

"ถ้าไม่มีพี่ ซินคงไม่รู้ว่าจะผ่านมันมาได้ยังไง"

เฟิร์นเงียบไปชั่วขณะ

ก่อนจะยกมือขึ้นลูบศีรษะซินเบา ๆ อย่างเอ็นดู

"พี่ยินดีช่วยเสมอ"

เธอส่งยิ้มอบอุ่น

"ถ้าคนคนนั้นเป็นซิน"

ซินยิ้มตอบทั้งที่ดวงตาเริ่มแดงนิด ๆ

"ตั้งใจเรียนนะ"

"ค่ะ"

ทั้งสองโบกมือลาให้กัน

ซินหันหลังเดินขึ้นบันไดอาคารเรียนไปอย่างช้า ๆ

เฟิร์นยังคงยืนมองจนร่างเล็กนั้นหายลับเข้าไปภายในตัวอาคาร

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอค่อย ๆ เลือนหาย

แทนที่ด้วยเสียงถอนหายใจแผ่วเบา

"..."

มีบางความรู้สึกที่เธอไม่เคยพูดออกไป

และคงไม่มีวันพูด

เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอ...

คือการได้เห็นซินมีความสุข

แม้ว่าความสุขนั้น...

อาจไม่มีเธออยู่ในนั้นก็ตาม

ตื๊ด... ตื๊ด... ตื๊ด...

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด

เฟิร์นหยิบมือถือขึ้นมาดู ก่อนกดรับสายทันที

"ฮัลโหล"

เฟิร์นกรอกเสียงลงไปในสาย พลางละสายตาจากอาคารเรียนที่ซินเพิ่งเดินเข้าไป

"พี่เฟิร์น อยู่ไหนอะ"

เสียงสดใสของหญิงสาวปลายสายดังขึ้นทันที

"กำลังเดินไป"

เฟิร์นตอบพร้อมก้าวเท้าออกจากหน้าอาคารเรียน

"แล้วหนูอยู่ไหน"

"อยู่หน้าเสาธงค่ะ"

"โอเค เดี๋ยวพี่รีบไป"

"ค่ะ"

หลังวางสาย เฟิร์นก็รีบเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า ก่อนเร่งฝีเท้าไปตามทางเดินอย่างรีบร้อน

เสียงออดใกล้เวลาเข้าเรียนดังขึ้นเป็นระยะ นักศึกษาหลายคนเริ่มเดินเร็วขึ้น บางคนถึงกับวิ่งเพราะกลัวเข้าเรียนไม่ทัน

เฟิร์นเองก็ไม่ต่างกัน

"รีบหน่อยสิวะเฟิร์น..."

เธอพึมพำกับตัวเอง พลางก้มดูนาฬิกาข้อมือ

ด้วยความที่มัวแต่สนใจเวลา เธอจึงไม่ได้มองทางข้างหน้า

ปึก!

ร่างของเธอชนเข้ากับใครบางคนอย่างแรง

หนังสือ สมุด และแฟ้มเอกสารในมือของอีกฝ่ายหล่นกระจายเต็มพื้นทันที

"เห้ย!"

ชายหนุ่มเจ้าของกองหนังสือร้องออกมาอย่างตกใจ

เฟิร์นรีบก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว สีหน้าตกใจไม่แพ้กัน

"ขอโทษ ๆ เป็นอะไรหรือเปล่า"

ชายหนุ่มก้มมองของที่กระจัดกระจาย ก่อนถอนหายใจยาว

"สภาพนี้..."

เขาเงยหน้าขึ้นมามองเฟิร์น

"...คิดว่าไม่เป็นมั้งครับ"

น้ำเสียงประชดประชันของเขาทำให้เฟิร์นชะงักไปเล็กน้อย

"เอ่อ... เดี๋ยวพี่ช่วยเก็บนะ"

เธอรีบย่อตัวลงหวังจะช่วยเก็บหนังสือที่ตกอยู่บนพื้น

แต่ยังไม่ทันได้แตะสักเล่ม

"หยุดเลยครับ"

เสียงนั้นดังขึ้นทันที

เฟิร์นเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างงุนงง

"หือ?"

ชายหนุ่มรีบเก็บหนังสือเข้ากอดไว้ ก่อนพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

"ไม่ต้องช่วย"

"เอ้า..."

เฟิร์นหัวเราะแห้ง ๆ

"คนอุตส่าห์หวังดี"

ชายหนุ่มมองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกยิ้มมุมปากอย่างกวน ๆ

"แต่ผมไม่ได้ขอ"

คำตอบนั้นทำเอาเฟิร์นอ้าปากค้าง

"..."

คนอะไร ปากหมาชะมัด

เธอได้แต่บ่นในใจ

ชายหนุ่มเก็บของครบแล้วจึงลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากกางเกง

ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงสุภาพเสียจนฟังแล้วชวนหมั่นไส้

"คราวหน้าก็เดินดูทางด้วยนะครับ..."

เขาหยุดไปนิดหนึ่ง

ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม

"...ป้า"

พูดจบก็เดินจากไปทันที

เฟิร์นยืนนิ่งอยู่สองวินาที

ก่อนจะตะโกนตามหลังสุดเสียง

"ป้าแม่มึงอะ!"

ชายหนุ่มไม่ได้หันกลับมาแม้แต่น้อย

มีเพียงมือที่ยกขึ้นโบกแบบส่ง ๆ ราวกับรับรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังด่าอยู่

ยิ่งทำให้เฟิร์นหงุดหงิดกว่าเดิม

"โอ๊ย... วันอะไรของกูเนี่ย"

เธอบ่นพลางจัดเสื้อผ้า ก่อนเดินมุ่งหน้าไปยังหน้าเสาธงต่อ

.

.

หน้าเสาธง

หญิงสาวตัวเล็กคนหนึ่งยืนถือถุงพลาสติกอยู่ใต้ร่มไม้ พลางมองซ้ายมองขวาราวกับกำลังรอใครบางคน

ทันทีที่เห็นเฟิร์นเดินมา เธอก็รีบยกมือโบก

"พี่เฟิร์น!"

เฟิร์นยิ้มตอบอย่างเหนื่อย ๆ ก่อนเดินเข้าไปหา

เกรซมองใบหน้าที่ยุ่งเหยิงของรุ่นพี่แล้วอดหัวเราะไม่ได้

"ทำไมมาช้าจังอะ"

เฟิร์นถอนหายใจแรง

"เจอไอ้เด็กเปรตคนหนึ่งกลางทาง"

"เดินชนมันทีเดียว เสียเวลายาวเลย"

เกรซหัวเราะเบา ๆ

"เปิดเทอมวันแรกก็ดวงซวยเลยนะ"

"อย่าซ้ำเติมกันสิ"

เฟิร์นทำหน้ามุ่ย

เกรซจึงรีบยื่นถุงในมือให้

"อะ"

"หนูซื้อมาให้แล้ว"

เฟิร์นรับมาด้วยสีหน้าสงสัย

"ขอบใจนะ"

เกรซยิ้ม

"วันหลังอย่าลืมอีกล่ะ"

เฟิร์นหัวเราะเขิน ๆ

"รู้แล้ว"

เธอมองถุงในมือ ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

"ขอโทษนะ"

"ทำให้เกรซต้องมายืนรอ"

เกรซรีบส่ายหน้า

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"อีกอย่าง..."

เธอหัวเราะน้อย ๆ

"อาจารย์รายนี้เข้าสายกว่าเด็กทุกที"

เฟิร์นหัวเราะออกมาทันที

"จริงของหนู"

บรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อครู่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

เฟิร์นยกมือขึ้นลูบศีรษะเกรซเบา ๆ

"งั้นพี่ไปก่อนนะ"

"ตั้งใจเรียน"

"ค่ะ"

เกรซยิ้มกว้าง ก่อนโบกมือลา

เฟิร์นเองก็โบกมือตอบ แล้วหันหลังเดินแยกออกมา

เดินได้ไม่กี่ก้าว เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กอีกครั้ง

หน้าจอเต็มไปด้วยข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มห้องเรียน

14 ข้อความ

"หืม..."

เฟิร์นเปิดอ่านข้อความอย่างรวดเร็ว

ยิ่งเลื่อนอ่าน สีหน้าของเธอก็ยิ่งเปลี่ยน

จากสงสัย...

กลายเป็นตกใจ

"เชี่ย!"

เธออุทานเสียงดังจนคนแถวนั้นหันมามอง

"ลืมไปซะสนิท!"

วันนี้เป็นวันที่มีวิชาของอาจารย์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดที่สุด

คนที่นักศึกษาแทบทุกคนต่างพร้อมใจกันตั้งฉายาลับ ๆ ว่า

'อีแก่'

เฟิร์นรีบเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าทันที

"ซวยแล้ว..."

สิ้นคำ เธอก็ออกวิ่งสุดแรงเกิด

ภาพหญิงสาวที่วิ่งฝ่ากลุ่มนักศึกษาพร้อมกระเป๋าสะพายที่เด้งไปมาตามแรงวิ่ง ทำเอาหลายคนหันมองด้วยความงุนงง

แต่ตอนนี้เฟิร์นไม่มีเวลาสนใจสายตาใครทั้งนั้น

ในหัวมีเพียงความคิดเดียว

ห้ามเข้าห้องสายเด็ดขาด!

"วันซวยอะไรของกูวะเนี่ย..."

เสียงบ่นของเธอค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อมกับร่างที่วิ่งลับเข้าไปในอาคารเรียน

เช้าวันเปิดภาคเรียนที่ควรจะราบรื่น

กลับเต็มไปด้วยทั้งความคิดถึง ความบังเอิญ และการปะทะกับคนแปลกหน้าที่ไม่น่าประทับใจเอาเสียเลย

และดูเหมือนว่า...

นี่จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นเท่านั้น