LOGINบ้านของตามฝันและติวเตอร์
ภายในบ้านที่เคยเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย กลับเงียบผิดปกติในช่วงเย็นวันหนึ่ง
ตามฝันนั่งอยู่บนโซฟาเพียงลำพัง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล มือทั้งสองข้างกุมเข้าหากันแน่น ขณะที่สายตาเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย
ในหัวของเด็กสาวเต็มไปด้วยคำถามมากมาย
เธอควรทำอย่างไรต่อไป เธอจะไปเรียนที่ไหน
แล้วถ้าเธอเข้ากับคนอื่นไม่ได้อีกครั้งล่ะ...
เสียงเปิดประตูบ้านดังขึ้น ทำให้ตามฝันสะดุ้งเล็กน้อย
"กลับมาแล้ว"
เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตู
ติวเตอร์เดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าปกติ ก่อนจะถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าบ้าน
"หิวข้าวจัง วันนี้มีอะไรกินบ้างวะฝัน"
แต่ทันทีที่เขาหันไปมองน้องสาว...
รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ค่อย ๆ จางลง
เพราะภาพตรงหน้าคือเด็กสาวที่กำลังนั่งก้มหน้า กุมศีรษะตัวเองด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเครียด
"ฝัน..."
ติวเตอร์รีบเดินเข้าไปหา
"เป็นอะไรเนี่ย"
เขานั่งลงตรงหน้าเธอ ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
"ใครทำอะไรเราอะ บอกพี่มา เดี๋ยวพี่ไปจัดการให้"
แต่ตามฝันกลับไม่ตอบ
เธอเพียงแค่นั่งก้มหน้าและส่ายหัวเบา ๆ
ติวเตอร์มองน้องสาวด้วยความเป็นห่วงมากขึ้น
"ฝัน"
"บอกพี่มา เป็นอะไร"
แต่เด็กสาวก็ยังคงเงียบ
"ตามฝัน..."
น้ำเสียงของเขาอ่อนลง
ติวเตอร์ไม่สามารถทนเห็นน้องสาวตัวเองเป็นแบบนี้ได้
เขาจึงขยับเข้าไปโอบกอดเธออย่างอ่อนโยน
"พี่เป็นพี่แกนะ"
เขาพูดเบา ๆ
"มีอะไร ก็บอกพี่ดิ"
คำพูดนั้นทำให้ตามฝันกลั้นน้ำตาเอาไว้แทบไม่อยู่
"หนูจะเอายังไงดี..."
เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
"หนูยังคิดไม่ออกเลยว่าจะไปเรียนที่ไหน"
เธอก้มหน้าลง
"หนูเข้ากับใครไม่ได้เลยอะ"
ติวเตอร์ลูบหลังน้องสาวเบา ๆ
"ได้ดิ"
แต่ตามฝันกลับส่ายหน้า
"ไม่ได้..."
เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"น้องพี่เก่งอยู่แล้ว"
ติวเตอร์พยายามให้กำลังใจ
แต่ตามฝันยังคงเต็มไปด้วยความกลัว
"แล้วถ้าหนูเข้ากับพวกเขาไม่ได้อีกล่ะ"
"ถ้าหนูโดนแกล้งอีกอะ"
น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นมากขึ้น
"หนูไม่อยากไปเรียน..."
ติวเตอร์ค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมกอด ก่อนมองหน้าน้องสาวอย่างจริงจัง
"ฟังพี่นะ"
เขาพูดช้า ๆ
"จะไม่มีใครหน้าไหนมารังแกน้องพี่ได้"
"จำไว้"
แม้คำพูดนั้นจะฟังดูหนักแน่น
แต่ลึก ๆ แล้ว ติวเตอร์เองก็รู้ดีว่าโลกภายนอกไม่สามารถควบคุมได้ทั้งหมด
เขาไม่สามารถอยู่ปกป้องน้องสาวได้ตลอดเวลา
แต่ในฐานะพี่ชาย... เขาอยากให้น้องรู้ว่า อย่างน้อยเธอยังมีเขาอยู่ข้าง ๆ
"เอางี้ไหม"
ติวเตอร์คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
"ไปเรียนที่เดียวกับพี่"
ตามฝันเงยหน้าขึ้น
"เดี๋ยวพี่คุยกับแม่ให้"
แต่สีหน้าของเธอก็ยังไม่คลายกังวล
"แล้วถ้าหนูโดนแกล้งอีกล่ะ"
"ถ้าหนูโดนคนอื่นมองว่าเป็นตัวประหลาดล่ะ"
ติวเตอร์มองน้องสาว ก่อนตอบทันที
"ไม่"
"มันจะไม่มีใครมาแกล้งฝันได้"
เขายิ้มบาง ๆ
"พี่จะปกป้องฝันเอง"
คำพูดนั้นทำให้ตามฝันน้ำตาคลอ ก่อนที่ทั้งสองจะกอดกันแน่นอีกครั้ง
ในช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความกลัว... อย่างน้อยเธอก็ยังมีคนหนึ่งคนที่พร้อมจะยืนอยู่ข้างเธอเสมอ
เวลา 20:00 น.
หลังจากคุยกับตามฝันเรียบร้อย ติวเตอร์ก็กลับเข้ามาในห้องของตัวเอง
ภายในห้องเงียบสงบ มีเพียงแสงจากหน้าจอโทรศัพท์ที่ส่องสว่างอยู่ท่ามกลางความมืด
เขานั่งอยู่บนเตียง พลางมองชื่อผู้ติดต่อบนหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออก
ตื๊ด... ตื๊ด...
ไม่นานนัก เสียงปลายสายก็ดังขึ้น
"ฮัลโหล"
เสียงของผู้เป็นแม่ดังขึ้น
"ว่าไงลูก"
ติวเตอร์สูดหายใจเบา ๆ ก่อนพูดเข้าเรื่อง
"แม่ครับ..."
"เรื่องหาที่เรียนต่อให้น้องอะ"
เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย
"ให้น้องไปเรียนที่เดียวกับผมได้ไหมครับ"
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แม่จะถามกลับด้วยความสงสัย
"ทำไมล่ะลูก"
"มีปัญหาอะไรหรือเปล่า"
ติวเตอร์รีบตอบ
"ไม่มีอะไรหรอกครับ"
เขามองออกไปนอกหน้าต่าง
"ช่วงนี้น้องมันเครียด ๆ"
"ผมไม่อยากให้น้องต้องห่างจากผม"
"ให้น้องไปเรียนที่เดียวกับผมได้ไหมครับ"
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
คนเป็นแม่เงียบไปเล็กน้อย ก่อนตอบกลับด้วยความเข้าใจ
"ถ้าน้องไม่ติดอะไร แม่ก็โอเคนะ"
ติวเตอร์ยิ้มออกมาเล็กน้อย
"โอเคครับ"
"ผมคุยกับน้องแล้วแหละ"
"ดีแล้วลูก"
บทสนทนาระหว่างแม่กับลูกดำเนินต่อไปอีกเล็กน้อย ก่อนที่ติวเตอร์จะพูดขึ้น
"งั้นผมไปก่อนนะครับ"
"ต้องทำการบ้านอีก"
"เดี๋ยวลูก"
เสียงของแม่ทำให้มือที่กำลังจะกดวางสายหยุดลง
"ครับ?"
ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่น้ำเสียงอ่อนโยนจะดังขึ้น
"ยังไงซะ..."
"ลูกอย่าลืมนะ"
"ว่าน้องไม่สามารถอยู่กับลูกได้ตลอดเวลา แล้วก็ไม่ได้อยู่กับลูกไปตลอดชีวิต"
คำพูดนั้นทำให้ติวเตอร์นิ่งไป เขาเข้าใจสิ่งที่แม่ต้องการสื่อ
เพราะต่อให้เขาอยากปกป้องน้องมากแค่ไหน...
สุดท้ายแล้ว ตามฝันก็ต้องเติบโต ต้องเรียนรู้ที่จะยืนด้วยตัวเอง
"เข้าใจที่แม่จะบอกใช่ไหม"
ติวเตอร์ก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ผมเข้าใจครับ"
แม้จะตอบออกไปแบบนั้น
แต่สีหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวล
แม่ถอนหายใจเบา ๆ
"แม่เป็นห่วงนะ"
"ดูแลตัวเองด้วย"
"ครับ"
"ฝันดีนะลูก"
"ฝันดีครับแม่"
หลังจากนั้นสายโทรศัพท์ก็ถูกตัดไป
ติวเตอร์วางโทรศัพท์ลงบนเตียง ก่อนนั่งนิ่งอยู่คนเดียว
คำพูดของแม่ยังคงวนอยู่ในหัว
เขารู้ดี... เขาไม่สามารถปกป้องทุกคนได้ตลอดไป
แต่ถ้าเป็นตอนนี้ เขาก็ยังอยากทำหน้าที่พี่ชายให้ดีที่สุด
.
.
วิทยาลัย
บนดาดฟ้า
วันต่อมา
บนดาดฟ้าของวิทยาลัยยังคงเป็นสถานที่ที่กลุ่มเพื่อนมักใช้รวมตัวกัน
ลมเย็นพัดผ่านเบา ๆ ขณะที่ติวเตอร์ยืนอยู่ริมระเบียง กำลังหยิบขนมกินเล่นไปพลาง มองวิวด้านนอกอย่างเงียบ ๆ
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น
เนตรเดินขึ้นมาบนดาดฟ้า
เมื่อเห็นติวเตอร์ยืนอยู่ เขาจึงเดินเข้าไปหา
"อ้าว"
"คนอื่นอะ"
ติวเตอร์หันกลับมา
"ยังไม่ขึ้นมาอะ"
เนตรพยักหน้า
"ช้าอะ"
ติวเตอร์ยื่นขนมในมือให้
"กินปะ"
เนตรมองขนม ก่อนตอบสั้น ๆ
"กิน"
ติวเตอร์ส่งให้เขา
จากนั้นทั้งสองก็ยืนอยู่ข้างกันโดยไม่มีใครพูดอะไร
ติวเตอร์ยังคงมองออกไปไกล
สายตาของเขาว่างเปล่า เหมือนกำลังคิดถึงเรื่องบางอย่าง
ความเงียบระหว่างทั้งสองดำเนินไปครู่หนึ่ง
ก่อนที่เนตรจะเป็นฝ่ายถามขึ้น
"เหม่อไรอะ"
ติวเตอร์ยังคงมองไปข้างหน้า
"เปล่า"
น้ำเสียงของเขายาวกว่าปกติ
แต่เนตรกลับไม่เชื่อ
"กูไม่เชื่อ"
ติวเตอร์หันมามอง
"เอ้า"
เนตรมองหน้าเขา
ก่อนพูดออกมาตรง ๆ
"ยังคิดถึงแฟนเก่าอยู่อะดิ"
คำพูดนั้นทำให้ติวเตอร์นิ่งไป
เขาหันมามองเนตร ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ
"ก็ส่วนหนึ่ง"
เขาหยุดคิดเล็กน้อย
"แต่กูไม่ได้อยากกลับไปแล้ว"
"กูแค่คิดเรื่องอื่น"
"แล้วเรื่องเขามันก็เข้ามาในหัว"
เนตรพยักหน้าเข้าใจ
"อ๋อ"
ติวเตอร์มองออกไปด้านหน้าอีกครั้ง
"จริง ๆ กูมูฟออนจากเขาได้นานแล้วแหละ"
"แต่พอมาเจอคน ๆ หนึ่ง..."
เขายิ้มบาง ๆ
"มันเลยทำให้กูนึกถึงเขาอีกรอบว่ะ"
เนตรหันมามองทันที
"ใครวะ"
ติวเตอร์ยิ้ม
"ไม่บอก"
"เอ้า บอกหน่อย"
"ไม่"
เนตรทำหน้าเซ็ง
"โห่ ไรวะ"
"มาทำให้อยากรู้แล้วก็จากไป"
"แย่ว่ะ"
ติวเตอร์หัวเราะในลำคอ ก่อนหยิบขนมขึ้นมากินต่อ
ติวเตอร์ยังคงหัวเราะเบา ๆ กับท่าทางของเนตร ก่อนจะหยิบขนมขึ้นมากินต่ออย่างไม่สนใจ
แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะยังไม่ยอมแพ้
เนตรมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง
"แล้วมึงไม่มีคนที่ชอบบ้างเหรอ"
คำถามนั้นทำให้ติวเตอร์ชะงักไปเล็กน้อย
เขาหันกลับมามองเพื่อนตัวเอง ก่อนยกยิ้มบาง ๆ
"ถามว่ามีไหม..."
เขาเว้นจังหวะ
"มันก็มีแหละ"
ทันทีที่ได้ยินคำตอบ เนตรก็รีบหันมาสนใจทันที
"ใครวะ"
ติวเตอร์หัวเราะออกมาเบา ๆ
"มึงนี่ก็ขี้เสือกเหมือนกันนะ"
เนตรทำหน้ามุ่ย
"อย่าว่ากูดิ"
"กูแค่ถามเฉย ๆ เอง"
ติวเตอร์ส่ายหน้า
"กูไม่บอกมึงหรอก"
"โห่..."
เนตรถอนหายใจ
"บอกกูหน่อยเหอะ"
"ไม่เว้ย"
"กูเพื่อนมึงนะ"
ติวเตอร์หันไปมอง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงติดเล่น
"เออ ก็แค่เพื่อนไง"
"จะรู้ไปทำไม ถูกปะ"
ประโยคนั้น...
สำหรับติวเตอร์อาจเป็นเพียงคำพูดหยอกล้อธรรมดา
แต่สำหรับเนตรกลับไม่ใช่แบบนั้น
รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อย ๆ จางลง
เพราะบางครั้งคำพูดที่อีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจให้เจ็บ...
กลับกลายเป็นคำพูดที่ฝังอยู่ในใจของคนฟังได้อย่างง่ายดาย
เนตรก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนพูดออกมาเบา ๆ
"อืม..."
"ขอโทษที"
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง
"กูลืมไปว่ากูก็แค่เพื่อนมึง"
ติวเตอร์ที่ยังไม่ทันสังเกตถึงความรู้สึกของอีกฝ่าย ยังคงตอบกลับด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ
"รู้ตัวก็ดีละ"
เขาพูดพร้อมหัวเราะเล็กน้อย
แต่เนตรไม่ได้หัวเราะตาม
เขาเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ ให้ ก่อนพูดขึ้น
"งั้นเดี๋ยวกูมานะ"
ติวเตอร์พยักหน้า
"เออ"
เนตรหันหลังเดินออกไปจากบริเวณนั้น
โดยที่ติวเตอร์ไม่ได้รู้เลยว่า...
คำพูดเล่น ๆ ของเขาเมื่อครู่ ได้ทำร้ายความรู้สึกของใครบางคนไปแล้ว
ไม่นานหลังจากนั้น
นับดาวและนุ่นก็เดินขึ้นมาบนดาดฟ้า
ระหว่างทาง ทั้งสองเห็นเนตรเดินสวนลงไปด้วยสีหน้าที่ดูไม่เหมือนปกติ
นับดาวจึงเอ่ยถามขึ้น
"เอ้า ไปไหนอะ"
เนตรหยุดเดินเล็กน้อย
"ข้างล่าง"
"เดี๋ยวมา"
พูดจบ เขาก็เดินลงบันไดไป
นับดาวกับนุ่นมองตามด้วยความสงสัย
แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ
เมื่อเดินขึ้นมาถึงดาดฟ้า นุ่นก็เห็นติวเตอร์ยืนอยู่คนเดียว
เธอจึงเดินเข้าไปหา
"ไอ้เตอร์"
ติวเตอร์หันมา
"อะไร"
นุ่นมองไปรอบ ๆ ก่อนถาม
"ไอ้เนตรเป็นไรอะ"
ติวเตอร์ขมวดคิ้ว
"ทำไมอะ"
"เมื่อกี้มันก็ยังคุยดี ๆ กับกูอยู่เลยนะ"
นับดาวเดินเข้ามาสมทบ
"มันหน้าจ๋อยไปอะ"
เธอมองหน้าติวเตอร์
"มึงไปพูดอะไรใส่มันเปล่า"
ติวเตอร์ทำหน้าตกใจ
"ไม่นะ"
"กูยังไม่ได้ด่าอะไรมันเลยด้วยซ้ำ"
นุ่นมองเขาอย่างไม่ค่อยเชื่อ
"กูว่าเพราะมึงแน่ ๆ อีเตอร์"
ติวเตอร์หันขวับ
"เอ้า"
"กูก็เพิ่งบอกอยู่ว่ายังไม่ได้ทำอะไร"
"แล้วมันจะเป็นความผิดกูได้ไงอะ"
คำพูดนั้นทำให้นุ่นกับนับดาวหันมามองหน้ากัน
ทั้งสองถอนหายใจพร้อมกัน
ก่อนจะหันกลับไปมองติวเตอร์ด้วยสายตาเอือมระอา
เพราะบางที...
ปัญหาของติวเตอร์อาจไม่ได้เกิดจากการที่เขาเป็นคนไม่ดี
แต่เป็นเพราะเขาเป็นคนที่ไม่เคยรู้ตัวเลยว่า...
คำพูดบางคำของตัวเองนั้นส่งผลต่อความรู้สึกของคนอื่นมากแค่ไหน
ในอีกด้านหนึ่ง...
เนตรเดินลงมาจากดาดฟ้า
เขายืนอยู่ตรงทางเดินของอาคารเรียนเพียงลำพัง
สายตาของเขามองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย
ในหัวของเขายังคงวนอยู่กับประโยคเมื่อครู่
"ก็แค่เพื่อนไง จะรู้ไปทำไม ถูกปะ"
เขารู้ดีว่า...
ติวเตอร์อาจไม่ได้ตั้งใจพูดให้เขาเสียใจ
แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บ เพราะสำหรับเขา...
คำว่า "เพื่อน" ที่ติวเตอร์พูดออกมา
อาจไม่ได้มีความหมายเท่ากันกับที่เขาเข้าใจ
เนตรหลับตาลง ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ
บางความรู้สึก... ไม่จำเป็นต้องพูดออกไป
เพราะบางที... แค่พูดออกมา ทุกอย่างอาจไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
วิทยาลัยเช้าวันใหม่ของวิทยาลัยเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งผู้คนมากมายเดินผ่านประตูเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม เสียงพูดคุยของนักศึกษาดังขึ้นทั่วบริเวณ บรรยากาศของสถานศึกษาเต็มไปด้วยความคึกคักเหมือนทุก ๆ วันแต่สำหรับใครบางคน... วันนี้กลับเป็นวันที่แตกต่างออกไปเพราะมันคือวันแรกของการเริ่มต้นชีวิตใหม่ตามฝันเดินเคียงข้างพี่ชายของตัวเองเข้ามาภายในวิทยาลัย สายตาของเธอกวาดมองไปรอบ ๆ ด้วยความสนใจสถานที่แห่งนี้กว้างกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้ทั้งอาคารเรียน สนาม และกลุ่มนักศึกษามากมาย ทำให้เธอรู้สึกทั้งตื่นเต้นและกังวลในเวลาเดียวกัน"น่าเรียนดีเหมือนกันนี่นา"ตามฝันพูดออกมาเบา ๆ ขณะมองไปรอบตัวติวเตอร์ที่เดินอยู่ข้าง ๆ หันมามอง ก่อนจะหัวเราะออกมา"ตอนพี่มาครั้งแรกก็พูดงี้แหละ"เขายิ้ม"เดี๋ยวอยู่ไปสักพักก็ชิน"ตามฝันหันมาถามต่อ"แล้วพี่เรียนตึกไหนอะ"ติวเตอร์ชี้ไปทางด้านหน้า"ถ้าห้องประจำก็ตึกสอง"เขาหยุดคิดเล็กน้อย"ส่วนเราก็น่าจะตึกสองเหมือนกันแหละ"ตามฝันพยักหน้า"โอเค"ทั้งสองเดินต่อไปเรื่อย ๆก่อนที่ติวเตอร์จะเหลือบมองเวลา แล้วรีบพูดขึ้น"รีบเดินเหอะ""เดี๋ยวเข้าแถวสาย"ตามฝันหันมามองพี่ชายด้วยสีหน้
บ้านของตามฝันและติวเตอร์ภายในบ้านที่เคยเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย กลับเงียบผิดปกติในช่วงเย็นวันหนึ่งตามฝันนั่งอยู่บนโซฟาเพียงลำพัง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล มือทั้งสองข้างกุมเข้าหากันแน่น ขณะที่สายตาเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมายในหัวของเด็กสาวเต็มไปด้วยคำถามมากมายเธอควรทำอย่างไรต่อไป เธอจะไปเรียนที่ไหนแล้วถ้าเธอเข้ากับคนอื่นไม่ได้อีกครั้งล่ะ...เสียงเปิดประตูบ้านดังขึ้น ทำให้ตามฝันสะดุ้งเล็กน้อย"กลับมาแล้ว"เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตูติวเตอร์เดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าปกติ ก่อนจะถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าบ้าน"หิวข้าวจัง วันนี้มีอะไรกินบ้างวะฝัน"แต่ทันทีที่เขาหันไปมองน้องสาว...รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ค่อย ๆ จางลงเพราะภาพตรงหน้าคือเด็กสาวที่กำลังนั่งก้มหน้า กุมศีรษะตัวเองด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเครียด"ฝัน..."ติวเตอร์รีบเดินเข้าไปหา"เป็นอะไรเนี่ย"เขานั่งลงตรงหน้าเธอ ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง"ใครทำอะไรเราอะ บอกพี่มา เดี๋ยวพี่ไปจัดการให้"แต่ตามฝันกลับไม่ตอบเธอเพียงแค่นั่งก้มหน้าและส่ายหัวเบา ๆติวเตอร์มองน้องสาวด้วยความเป็นห่วงมากขึ้น"ฝัน""บอกพี่มา เป็นอะไร"แต่เด็กสาว
พักเที่ยง ณ ใต้ต้นไทรช่วงเวลาพักเที่ยงของวิทยาลัยเต็มไปด้วยความวุ่นวาย นักศึกษาหลายคนต่างพากันเดินไปยังโรงอาหาร บ้างจับกลุ่มพูดคุย บ้างนั่งพักผ่อนตามมุมต่าง ๆ ของวิทยาลัยแต่ใต้ต้นไทรใหญ่แห่งหนึ่งกลับมีชายหนุ่มสามคนนั่งอยู่ด้วยกันรามเอนตัวพิงกับต้นไม้ ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ"หิวว่ะ ไปหาอะไรกินกันปะ"เขตพยักหน้าเห็นด้วยทันที"เออ เป็นความคิดที่ดี"เขาหันไปมองเพื่อนอีกคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ"ไปปะไอ้เตอร์"แต่ดูเหมือนคนถูกเรียกจะไม่ได้สนใจเสียงของเพื่อนเลยแม้แต่น้อยติวเตอร์ยังคงนั่งนิ่ง สายตาเหม่อลอยออกไปไกล ราวกับกำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเองตั้งแต่เช้า...เขายังไม่สามารถหยุดคิดถึงคำพูดของเฟิร์นได้คำพูดธรรมดา ๆ ที่กลับทำให้เขานึกถึงใครบางคนในอดีต"ไอ้เตอร์"รามเรียกอีกครั้งแต่ก็ยังไม่มีการตอบสนองเขตกับรามหันมามองหน้ากันอย่างงุนงง"ไอ้เตอร์"เขตเรียกเสียงดังขึ้นแต่ติวเตอร์ก็ยังคงนิ่งเหมือนเดิมสุดท้ายรามจึงถอนหายใจ ก่อนเอื้อมมือไปตบหัวเพื่อนเข้าเต็มแรงป้าบ!"โอ๊ย!"ติวเตอร์สะดุ้งทันที"ไอ้เชี่ย! มึงตบกูทำไมเนี่ย"รามเลิกคิ้ว"ก็พวกกูเรียกแล้วมึงไม่หันอะ"ติวเตอร์ยกมือขึ้นลูบหัวตัวเ
ณ ดาดฟ้าวิทยาลัยเช้าวันที่สองของการเปิดภาคเรียน ดาดฟ้าของวิทยาลัยยังคงเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของนักศึกษาที่ทยอยขึ้นมาพบปะกันตามปกติ บรรยากาศคึกคักจนแทบกลบเสียงลมที่พัดผ่านราวเหล็กไปเสียหมดท่ามกลางความครึกครื้นนั้น เฟิร์นค่อย ๆ เดินขึ้นบันไดมาบนดาดฟ้าด้วยสีหน้าอิดโรย ดวงตาของเธอดูเหมือนคนที่พักผ่อนไม่เพียงพอ ราวกับเมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเลย"พี่เฟิร์น!"เสียงใสของหญิงสาวดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่วิ่งตรงเข้ามาหานับดาวโผเข้ากอดเฟิร์นแน่นทันทีที่เจอหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความดีใจหลังจากไม่ได้พบกันตลอดช่วงปิดเทอมสองเดือน"คิดถึงจัง"เฟิร์นหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือขึ้นลูบศีรษะอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู"พี่ก็คิดถึงเหมือนกัน"ขณะที่ทั้งสองกำลังกอดกันอยู่ เนตรก็เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม"สวยขึ้นนะเนี่ย"เฟิร์นยิ้มเขิน ๆ ก่อนโบกมือปฏิเสธ"ว่าไปนั่น"ยังไม่ทันสิ้นเสียง เขตก็เดินเข้ามาสมทบพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ ตามสไตล์"แต่ทำไมเตี้ยลงวะพี่"เฟิร์นหันไปค้อนทันที"อ้าว ไอ้นี่ ปากหมาอีกแล้วนะ"เขตยกมือไหว้แบบกวน ๆ"ขอบคุณที่ชมครับ"เสียงหัวเราะและบทสนทนาของกลุ่มเพื่อนยังคงดำเนินต่อไปอย่างสนุกสนาน ก่อนที่น
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกิ่งไม้ใหญ่ที่เรียงรายอยู่ทั่วบริเวณวิทยาลัย สายลมอ่อน ๆ พัดพาใบไม้ให้ไหวเอนเป็นจังหวะ บรรยากาศในวันเปิดภาคเรียนเต็มไปด้วยความคึกคัก นักศึกษาหลายคนต่างทยอยเดินเข้ามาภายในรั้ววิทยาลัย บ้างก็พูดคุยหัวเราะกับเพื่อนที่ไม่ได้พบกันตลอดช่วงปิดเทอม บ้างก็รีบเดินเข้าห้องเรียนเพราะกลัวจะสายตั้งแต่วันแรกท่ามกลางความวุ่นวายนั้น กลับมีหญิงสาวคนหนึ่งที่เลือกนั่งเงียบ ๆ อยู่บนม้านั่งหินอ่อนใต้ต้นก้ามปูใหญ่ซินหญิงสาวร่างเล็กในชุดนักศึกษาที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ กำลังทอดสายตามองผู้คนที่เดินผ่านไปมา แม้รอบตัวจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม แต่หัวใจของเธอกลับไม่ได้อยู่ที่นี่สายตาของเธอเหม่อมองไปยังท้องฟ้าสีคราม ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆภายในหัวมีเพียงภาพของใครคนหนึ่งวนเวียนไม่ยอมหายไปคนที่เธอคิดถึง...คนที่ยังคงอยู่ในทุกความทรงจำคนที่เธออยากวิ่งเข้าไปกอด อยากบอกว่าคิดถึงเหลือเกินแต่ความจริงก็คือ...เธอทำได้เพียงคิดถึงเท่านั้น"..."ซินยกยิ้มบาง ๆ ให้กับตัวเอง ก่อนจะก้มมองฝ่ามือที่วางอยู่บนตัก"ป่านนี้... จะเป็นยังไงบ้างนะ"เธอพึมพำอยู่ในใจยังไม่ทันที่ความคิดจะล่องลอยไปไก
เช้าวันเปิดภาคเรียนวันแรกมาถึงพร้อมกับท้องฟ้าสดใส แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้องนอนเล็ก ๆ อย่างอ่อนโยน ราวกับธรรมชาติกำลังพยายามปลุกใครบางคนให้ลุกจากเตียงแต่ดูเหมือนความพยายามของแสงแดดจะไร้ผลกริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทว่าชายหนุ่มเจ้าของห้องกลับพลิกตัวหนี ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะ ราวกับหวังว่าถ้าไม่ได้ยินเสียง นาฬิกาคงยอมแพ้ไปเอง"..."แน่นอนว่ามันไม่เป็นเช่นนั้น"พี่ติวเตอร์!!!"เสียงแหลมใสของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังสนั่นไปทั่วทั้งบ้าน จนต่อให้นอนหลับลึกแค่ไหนก็คงสะดุ้ง"จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน! นี่มันกี่โมงแล้ว!"เจ้าของเสียงคือ ตามฝัน น้องสาวแท้ ๆ ของติวเตอร์ ซึ่งยืนเคาะประตูห้องไม่หยุด พร้อมทำหน้าราวกับคนกำลังจะหมดความอดทนภายในห้อง เสียงบ่นอู้อี้ดังลอดออกมาจากใต้ผ้าห่ม"โอ๊ย... อะไรวะ คนจะหลับจะนอน...""ตื่น! วันนี้เปิดเทอมวันแรกนะ จะสายตั้งแต่วันแรกเลยหรือไง!"ติวเตอร์ถอนหายใจยาว พลางโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่มอย่างคนจำยอม"...แม่งเอ๊ย นี่น้องหรือแม่วะ""ได้ยินนะโว้ย!"เสียงตะโกนสวนกลับแทบจะทันที"ค้าบ ๆ ๆ รู้แล้วค้าบ... ต







