เกมรักอุบายลวง : ประธานเฮ่อเลิกหึงคุณนายได้แล้ว

เกมรักอุบายลวง : ประธานเฮ่อเลิกหึงคุณนายได้แล้ว

Par:  ทุกย่างก้าวเกิดบุปผาComplété
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
10
11 Notes. 11 commentaires
448Chapitres
44.6KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

กู้เฉิงเหยียนกำลังจะแต่งงานกับรักแรก เจียงหร่านที่อยู่กับเขามาเจ็ดปีกลับไม่ตีโพยตีพาย แล้วยังช่วยจัดงานแต่งให้พวกเขาอย่างยิ่งใหญ่ด้วย วันที่เขาจัดพิธีมงคลสมรส เจียงหร่านก็สวมชุดเจ้าสาวเช่นกัน บนถนนอันกว้างใหญ่ รถแต่งงานสองคันแล่นสวนกัน ตอนที่เจ้าสาวทั้งสองแลกช่อดอกไม้กัน กู้เฉิงเหยียนได้ยินเสียงเจียงหร่านบอกว่า “ขอให้มีความสุขนะ!” กู้เฉิงเหยียนไล่ตามอยู่ไกลหลายสิบกิโลเมตร ถึงได้ตามรถแต่งงานของเจียงหร่านทัน เขาดึงเจียงหร่านเอาไว้แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น “เจียงหร่าน เธอเป็นของฉัน” ผู้ชายคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถแต่งงานแล้วดึงเจียงหร่านเข้าไปกอด “ถ้าเธอเป็นของคุณ แล้วผมล่ะเป็นใคร?”

Voir plus

Chapitre 1

บทที่1 ฉันรอคุณมาเจ็ดปี

The procession led to the cemetery. The mood was somber and dark clouds hung in the sky, threatening to burst open as the crowd walked slowly behind the white casket that was on a cart, highly decorated with purple and green ribbons. The cart was being pulled by black mares that trotted with their heads held high as if they knew the magnitude of their duty.

The purple ribbons signified the highest rank that the deceased had held in the army; before retirement, he was the Major General, answering directly to the President. The green ribbons represented the clan color of the Waynes, the wealthiest family that ruled the business society in the country.

A lady in her late sixties was being held on both sides by two gentleman as they helped her up the slope where the family cemetery was situated. On her right was her only son while her nephew, the son to her younger brother, held her left hand. She sniffed and shivered slightly in the cold and immediately, a young lady with gentle but sorrowful eyes, rushed and placed a shawl around her shoulders.

The lady looked behind to find her distasteful daughter-in-law bowing her head. She had no strength to fight and decided to let it go as she held tightly on to her son. The lady seeing the disgust on her mother-in-law’s face, stepped back a pace and held the hand of a young boy. She felt her journey to bleakness would never end.

The Little boy felt his mother’s sadness and squeezed her hand in assurance. He might have been young but he had seem too much of his mother’s suffering but he was still too small to do anything about it.

The wind howled and the pregnant clouds threatened to release it’s load with a low grumble. The priest signaled to the his helper to rush the horses to the grave site. He needed to be done with the funeral before the clouds exploded.

At the site, the crowd stood solemnly while the matriarch sat on a chair, her body to weak with grief to withhold the pain. She had not only lost her husband but her pillar of support and she didn’t know how she was going to live without him. Thinking of the life she had with him, tears flowed freely on her face.

A young lady in a white chiffon blouse that hugged her bust and a tight-fitting long skirt with a slit in the middle that showed her milky white thighs when she walked, came forward and handed her a handkerchief.

“It's okay Mom. I am here with you” she said in a low, sorrowful voice.

The woman, tightly held her hand as if her life depended on it so her son had to bring another chair for the lady to sit on and be near his mother to offer her support.

Megan, who was standing behind them looked at the casket and sighed. Things were already being spelled for her loud and clear and she did not know how she was going to live in the house again without her father-in-law.

He was the one who had brought her into the family and the one who always stood by her and advocated for her even when his son chose to be a pinhead and ignored his wife.

"From dust we came, to dust we shall return" the priest concluded and made a sign of the cross in the air to signify the end of the funeral service.

The people who had attended the service, formed a line and came to offer their condolences to the family starting with the widow. When that was done, her son helped her up and took her back to the car, as she supported herself by holding on to the young lady's elbow.

Megan, who had become invisible with her father-in-law's death, held her son's hand to go down the slope. She got to the car that had brought her here in the procession but was held back by her husband, stopping her from climbing in.

"I have reserved this car for Liana's parents so you had better look for other means to get back home" he said, giving her a stern look. What he really wished for was for her to vanish and never appear in his life again. Agreeing to his father's demands was the worst mistake that he ever made and he would do everything to rectify it now that the old man was dead and there was absolutely nothing to stop him.

Liana came to his side and intertwined her slender hands with his then looked at Megan and her son as if they were the most repulsive things in the world.

"Honey, Mum and Dad are tired and they need to go home and rest" she purred. Her soft, silky voice was always a turn-on for Rich and he turned to look at her.

It's okay babe, the car is ready" he said, planting a kiss on her cheek.

Megan was too tired to be shocked by her husband's brazen act. She took her son's hand and went down the road. All the cars had already left and she had no choice but to call a cab. She had reached a point of no tears after suffering humiliation from her husband countless times and now that Father was gone, she would probably face more. Pain had become her conjoined twin and there was no breaking away from it.

After Rich had seen Liana's parents off, he took his girlfriend in an embrace, wanting nothing but to devour her. He was an insatiable being when it came to Liana and he never could have enough of her.

"What would you like to do now that the old man is dead and buried?" he whispered in her right ear, slightly brushing his tongue in her ear lobe.

Liana, very sensitive in that part, squirmed and playfully pushed him away. "Honey stop, we need to go back to the house and support mother. She should not be alone at this time".

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentairesPlus

MMM
MMM
448 บท จบเรียบร้อย สนุกจริงๆ
2026-08-30 15:09:06
1
0
Killua
Killua
เรื่งนี้จบจริงมั้ยคะ อยากรู้คนอ่านแล้วงบน้อนถ้าค้างจะได้ไม่อ่าน วอนผู้อ่านแล้วบอกบุญหน่อยค่ะ
2026-04-27 09:59:31
1
0
ttea.alice
ttea.alice
สนุกมากๆ ติดต้องต่อจนจบ
2026-04-26 13:01:30
1
0
Aoi Rata
Aoi Rata
สนุกมากกก พระรองพลาดมากกก
2025-11-19 21:37:16
0
0
รัชญา 23
รัชญา 23
ดีมากกกก ทำอีบุกทีค่ะ 🥹
2025-11-12 00:03:37
0
0
448
บทที่1 ฉันรอคุณมาเจ็ดปี
หลังจากเจียงหร่านเขียนจดหมายลาออกเสร็จแล้ว เธอก็แหงนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง จอโฆษณาขนาดใหญ่เผยแพร่ข่าวการแต่งงานของกู้เฉิงเหยียนกับฉินเจิงวนลูปซ้ำไปซ้ำมาเป็นเวลาเจ็ดวันแล้วทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่ากู้เฉิงเหยียนหลงรักฉินเจิงจนหัวปักหัวปำ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเจียงหร่านต่างหากคือคนที่อยู่เคียงข้างกู้เฉิงเหยียนมาเจ็ดปีตั้งแต่อายุสิบแปดจนยี่สิบห้าปี ช่วงเวลาทองของชีวิตเธอล้วนมอบให้กับผู้ชายคนนี้แต่เขากลับหันไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น ถึงเวลาที่เธอควรถอยออกมาแล้วในวันที่เขาแต่งงาน โลกของกู้เฉิงเหยียนจะไม่มีผู้หญิงที่ชื่อเจียงหร่านอยู่อีกต่อไปเจียงหร่านดึงสายตากลับมา เธอพับจดหมายลาออกแล้วใส่ในซองปิดผนึกสีขาว ประตูของออฟฟิศก็ถูกใครบางคนผลักเข้ามากู้เฉิงเหยียนเดินเข้ามาด้านใน เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมสองเม็ดบนออก สวมกางเกงขายาวสีเดียวกันปกคลุมสองขาสูงยาวทั้งสองข้าง ย่างก้าวของเขาว่องไวดั่งสายลม บุคลิกสง่างามและดูน่าเกรงขามอย่างยิ่งเจียงหร่านยังจำได้แม่นว่าครั้งแรกที่พบกับเขา อีกฝ่ายก็สวมเสื้อเชิ้ตสีดำเหมือนกัน เขานั่งดื่มเหล้าอยู่ตรงบริเวณมุมอับของบาร์ ท่าทางหมดอาลัยตายอยากเ
Read More
บทที่ 2 งานถนัดเลยล่ะ
“จดหมายลาออก!”เธอตอบตามตรง เธอไม่เคยโกหกเขาเลยเขาเคยบอกว่าเกลียดเวลาที่โดนโกหกมากที่สุด ต่อให้จะเป็นการโกหกเพราะหวังดีก็ตามสีหน้าของกู้เฉิงเหยียนเคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน “ต่อไปไม่ต้องสนใจว่าเป็นจดหมายลาออกของใคร ให้ฝ่ายบุคคลจัดการก็พอ เธอไม่ควรไปทำเรื่องไร้สาระพวกนั้น ถ้าเธอว่างมากก็เอาเวลาไปอยู่เป็นเพื่อนยายของเธอดีกว่านะ”ตามมาด้วยเสียงปิดประตูดังสนั่น รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงหร่านค่อยๆ จางหายไป “กู้เฉิงเหยียน นี่คือจดหมายลาออกของฉัน”เวลาหกโมงเย็นเจียงหร่านติดตามกู้เฉิงเหยียนไปที่บ้านตระกูลฉิน รถเพิ่งจอดไม่ทันไร ฉินเจิงก็อุ้มสุนัขสีขาววิ่งเข้ามาหาพวกเขา เธอมองกู้เฉิงเหยียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและเขินอาย เพียงแต่สุนัขที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอดูเหมือนจะไม่ชอบขี้หน้ากู้เฉิงเหยียนสักเท่าไหร่ มันเห่าใส่เขาไม่ยอมหยุด“ถ้วยฟูอย่าดื้อสิ นี่คือพ่อของแกนะ” คำพูดของฉินเจิงทำเอามุมปากของเจียงหร่านกระตุก แอบเหล่ตามองกู้เฉิงเหยียนเงียบๆเขาไม่ชอบพวกสัตว์เลี้ยงหมาแมวทั้งหลาย เพราะว่าเขาแพ้ขนของพวกหมาแมวแต่วินาทีถัดมา เขากลับยื่นมือออกไปเคาะหัวสุนัขตัวนั้นเบาๆ “ถ้วยฟูสินะ หลังจากนี้ไปถ้ายังเห
Read More
บทที่ 3 ใครบอกว่าเธอโดนถีบหัวส่ง
“ประธานกู้โทรเรียกหมอมาดีกว่าค่ะ!” เจียงหร่านปฏิเสธเขานี่เป็นครั้งแรก ที่เขาได้ยินคำปฏิเสธจากเธอกู้เฉิงเหยียนขมวดคิ้วจนหน้านิ่ว เขาคว้าข้อมือของเธอโดยไม่พูดไม่จาอะไร บังคับดึงตัวเธอให้เดินตามเข้าไปในวิลล่าของเขา เมื่อเข้าไปด้านในแล้วก็ใช้เท้าถีบปิดประตูเสียงดัง“เจียงหร่าน อย่าคิดว่าฉันดูไม่ออกนะว่าเธอกำลังงอนฉันอยู่” กู้เฉิงเหยียนมองเธอด้วยดวงตาเย็นชาที่แท้เขาก็รู้ตัวสินะแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังทำให้เธอเจ็บช้ำในทรวงอกของเจียงหร่านฝาดเฝื่อนเหมือนมะนาวที่ถูกบีบจนเละ ความขมปร่าแผ่ซ่านไปอย่างช้าๆ จนไปถึงปลายจมูก “กู้เฉิงเหยียน นายนอนกับฉันมาเจ็ดปี ตอนนี้คุณถีบหัวส่งฉันโดยไม่บอกกันสักคำ ฉันไม่มีสิทธิ์น้อยใจเลยเหรอ?”ถ้าเขาจะไปคบกับฉินเจิง ก็ควรจะบอกกล่าวกับเธอสักคำสิ ต่อให้เธอเป็นแค่ชู้รักของเขา ตอนที่เขาอยากแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นและไม่ต้องการเธอแล้ว ก็ควรจะบอกเลิกเธอสักคำสิแต่กู้เฉิงเหยียนไม่ทำอะไรเลย เขาแสดงความรักกับฉินเจิงต่อหน้าเธอ ราวกับว่าเจียงหร่านเป็นแค่ผู้ช่วยธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น “ใครบอกว่าฉันถีบหัวส่งเธอล่ะ?” กู้เฉิงเหยียนรู้สึกไม่สบายตัวอย่างมาก เขากระชากคอเสื้ออย่างแรง
Read More
บทที่ 4 ทำไม่ได้จะสัญญาทำไม
“หร่านหร่าน นี่เป็นเงินสินเดิมที่ยายเก็บเอาไว้ให้ ในที่สุดเธอกับเสี่ยวเหยียนก็แต่งงานกันสักที เธอเอาเงินก้อนนี้ไปใช้จ่ายกับเรื่องจำเป็นเถอะ!”คุณยายดึงมือของเจียงหร่ายไปแล้ววางมือของเธอลงบนมือของกู้เฉิงเหยียน จากนั้นก็ยัดบัตรใบหนึ่งใส่มือของพวกเขาทั้งคู่เจียงหร่านน้ำตาคลอเบ้าก่อนจะร้องไห้ออกมา เธอไม่กล้ามองสบตาคุณยายสักนิดข่าวการแต่งงานของกู้เฉิงเหยียนดังกระฉ่อนไปทั่ว คุณยายจะต้องเห็นข่าวแล้วแน่นอน แต่เพราะอาการป่วยสมองฝ่อก็เลยเข้าใจผิดคิดว่าคนที่เป็นเจ้าสาวคือเธอ“เสี่ยวเหยียน นายต้องรับปากยายว่าจะดีกับหร่านหร่านนะ” ยายดึงมือกู้เฉิงเหยียนไปจับแล้วเอ่ยขอ“คุณยายไม่ต้องห่วงนะครับ ชาตินี้ผมจะดีกับหร่านหร่านตลอดไป พวกเรามีสัญญาผูกพันชั่วชีวิตแล้ว ชาตินี้จะไม่แยกจากกัน” คำพูดของกู้เฉิงเหยียนทำให้เจียงหร่านปวดใจเหมือนโดนเข็มทิ่มแทงสี่ปีก่อน เจียงหร่านกับกู้เฉิงเหยียนเดินทางไปทำงานต่างจังหวัด เขาพาเธอไปที่เขาหมื่นพระพุทธองค์ ทั้งสองอธิษฐานต่อหน้าหินสามภพให้ได้ครองคู่กันทุกชาติภพ กู้เฉิงเหยียนบอกว่าเขาไม่ได้ต้องการเธอแค่ในชาตินี้ แต่ยังอยากมีเธอในชาติหน้าและทุกชาติภพไปแต่ในชาติภพนี้ พวกเข
Read More
บทที่ 5 เขาดูถูกเธอได้ยังไง
“เฮ่อเฉินโจว คุณชายสูงศักดิ์หมายเลขหนึ่งของปักกิ่งกำลังจะแต่งงานแล้ว!”“ใช่ๆ ประกาศข่างแต่งงานกลางดึกแบบกะทันหัน เล่นเอาฉันใจหายใจคว่ำ นอนไม่หลับทั้งคืนเลย อยากรู้จังเลยว่าผู้หญิงที่เขาจะแต่งงานด้วยคือใคร?”......ระหว่างที่เจียงหร่านกำลังดื่มชา ก็ได้ยินเพื่อนร่วมงานจับกลุ่มเม้ามอยกันภายในห้องพักดื่มชาของพนักงานเธอรู้จักเฮ่อเฉินโจว แล้วก็เคยเจอกับเขาหลายครั้งด้วย เรียกได้ว่าเกือบทุกครั้งที่เจอกันเขาจะเป็นคนที่ช่วยเธอไว้เสมอมีครั้งหนึ่งที่รถของเจียงหร่านล้อระเบิดกลางทาง เฮ่อเฉินโจวบังเอิญผ่านมาพอดีจึงช่วยเธอเปลี่ยนยางรถมีอยู่ครั้งหนึ่งเธอกำลังทานข้าวกับลูกค้า อีกฝ่ายดื่มจนเมาแอ๋จึงพยายามลวนลามเธอ เขาก็พาเธอออกมาจากตรงนั้นเลย ปกป้องเกียรติของเธอแล้วยังช่วยให้สัญญาธุรกิจในครั้งนั้นไม่ได้รับความเสียหายด้วยหลังจากนั้นก็ถูกเขาช่วยไว้อีกหลายครั้ง เธอจำได้ไม่หมดแล้วพอคิดแบบนี้แล้วเธอก็ติดค้างเฮ่อเฉินโจวอยู่ไม่น้อยเลย ในเมื่อเขาจะแต่งงานเธอก็ควรส่งของขวัญให้สักหน่อย ถึงเขาอาจจะจำเธอไม่ได้ก็เถอะ“เขาแต่งงานเมื่อไหร่เหรอ?” ตอนที่เจียงหร่านเดินไปชงกาแฟก็เอ่ยถามออกไป“สัปดาห์หน้า วันเดียวกับปร
Read More
บทที่ 6 ต้องซื้อให้เจ้าบ่าวด้วยสิ
“ผู้ช่วยเจียง เธอคงรู้ตัวแล้วสินะว่าตัวเองไม่ได้มีค่าอะไรเลย?”ขณะกำลังลองชุดแต่งงาน ในที่สุดฉินเจิงก็ถอดหน้ากากใส่ซื่อบริสุทธิ์ และเผยนิสัยที่แท้จริงออกมาหัวใจที่ด้านชาของเจียงหร่านไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว “คุณฉินคะ คุณทิ้งเขาไปตอนที่เขาตกต่ำและไร้ที่พึ่งมากที่สุด แต่พอเขากลับมารุ่งเรืองมีอำนาจอีกครั้งคุณก็กลับมา คุณคิดว่าตัวเองสูงส่งนักเหรอคะ?”“แล้วมันยังไงล่ะ เขารักฉัน ดังนั้นเขาก็เลยแต่งงานกับฉัน ส่วนเธอที่นอนกับเขา เดินเคียงข้างเขาในช่วงเวลาที่มืดมิดสิ้นหวังที่สุด เขากลับไม่ต้องการ” ฉินเจิงพูดอย่างอวดดีและสะใจแต่เรื่องที่เธอพูดเป็นความจริงเจียงหร่านไม่อยากเสียเวลาทะเลาะกับเธอ ไม่อยากแข่งขันว่าใครเหนี่ยวรั้งผู้ชายเอาไว้ข้างกายได้มากกว่า จึงถามเธอตรงๆ ว่า “คุณฉินพูดเรื่องพวกนี้กับฉันทำไมเหรอคะ?”“ผู้ช่วยเจียง หลังจากจบงานแต่งแล้วฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก” ฉินเจิงเองก็ตอบตามตรงเจียงหร่านยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่สดใสอย่างมาก เธอตั้งใจจะไปอยู่แล้ว แต่ไม่ใช่เพราะถูกใครหน้าไหนมาไล่ ดังนั้นเธอไม่คิดจะทำตามสั่งคำของว่าที่คุณนายท่านประธานคนนี้ แต่เลือกจะท้าทายอีกฝ่ายว่า “เรื่องนี้...เธอก็ไปบ
Read More
บทที่ 7 ผมช่วยได้แค่คนเดียว
เจียงหร่านโชคดีมาก ถึงจะหัวกระแทกพื้นอย่างแรงแต่สมองกลับไม่ได้รับกระทบกระเทือนแต่ท้ายทอยของเธอบวมปูดเหมือนลูกมะนาว แค่ลองเอามือจับดูก็รู้สึกได้แล้วเธอเอามือจับท้ายทอยของตัวเองขณะเดินออกเลยไม่ทันดูทาง ผลคือเธอชนเข้ากับใครบางคน “ขอโทษค่ะ...”เธอกำลังจะเอ่ยขอโทษ แต่พอเงยหน้าขึ้นกลับพบหน้าของคนคุ้นเคย “...คุณเฮ่อ”เฮ่อเฉินโจวสวมเสื้อเชิ้ตผ้าเนื้อบางสีเทาเข้ม กางเกงสแล็คแบบตัดเย็บเข้ารูปพอดีตัว ทรวดทรงตั้งแต่ไหล่ผ่าเผยลงมายังแผงอกและเอวสอบของเขาดูสง่าผ่าเผยและเรียบร้อย “บาดเจ็บเหรอครับ?”เขาตัวสูงมาก ศีรษะของเจียงหร่านสูงเท่ากับปลายคางของเขาเท่านั้น เขาจึงมองเห็นศีรษะที่บวมปูดของเธอ“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” เจียงหร่านก้าวถอยหลัง ผละตัวออกจากการประคองของเขาเฮ่อเฉินโจวเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาที่ล้ำลึกยากจะคาดเดาคู่นั่นมองสำรวจเธอ “ต้องการความช่วยเหลือไหมครับ?”“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” เจียงหร่านปฏิเสธอีกครั้ง จากนั้นก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ “ยินดีกับการแต่งงานด้วยนะคะคุณเฮ่อ”เขาละสายตาจากก้อนบวมปูดบนศีรษะของเธอ สายตาวาวโรจน์จับจ้องใบหน้าของเธอ นัยน์ตามีความลึกซึ้งที่ยากจะสังเกตเห
Read More
บทที่ 8 พรุ่งนี้เธอมาไม่ได้แล้ว
เขาบอกให้เจียงหร่านพักผ่อน แต่เธอไม่ได้พักหรอก เธอยังมีเรื่องอีกหลายอย่างต้องจัดการให้เรียบร้อยเธอไปที่บริษัทแล้ววิ่งวุ่นกับงานทั้งวัน จนกระทั่งส่งต่อหน้าที่ทุกอย่างเรียบร้อย จัดการแยกประเภทเอกสารที่ต้องเซ็นอนุมัติ รวบรวมสัญญาทั้งหมดและบันทึกกำหนดการสำคัญของกู้เฉิงเหยียนอย่างเป็นระเบียบวันนี้ เธอได้ยินเพื่อนร่วมงานในบริษัทซุบซิบกันภายในห้องพักพนักงาน บอกว่ากู้เฉิงเหยียนทุ่มเทกับงานแต่งครั้งนี้มาก ลงทุนซื้อจอโฆษณาทั้งหมดภายในปักกิ่งเพื่อถ่ายทอดพิธีวิวาห์วันลาพักวันที่สอง เจียงหร่านเก็บสัมภาระส่วนตัวทั้งหมดในบ้านของกู้เฉิงเหยียน บริจาคให้องค์กรการกุศลเพื่อนำไปมอบต่อให้ผู้ที่ต้องการวันนี้ เธอได้ยินคนจากองค์กรการกุศลพูดคุยกันว่าตระกูลเฮ่อจัดโต๊ะจีนเลี้ยงคนทั้งเมืองปักกิ่ง แล้วยังไม่รับของขวัญหรือซองร่วมแสดงความยินดี เพื่อฉลองให้กับการแต่งงานของเฮ่อเฉินโจววันลาพักวันที่สาม เจียงหร่านเดินทางไปที่เขาหมื่นพระพุทธองค์ เธอใช้เวลาหกชั่วโมงเต็ม ค่อยๆ ขูดตัวอักษรที่ถูกเธอกับกู้เฉิงเหยียนสลักไว้บนหินสามภพออกทีละตัว กว่าจะลบขนสะอาดหมดจด นิ้วมือของเธอก็ถลอกจนเลือดไหลซึมแล้ววันนี้ เธอเห็นกู้เฉิงเ
Read More
บทที่ 9 เสียน้ำตาให้คุณเป็นครั้งสุดท้าย
[งานแต่งวันพรุ่งนี้ คุณยังอยากจัดอยู่ไหม?]กลางดึก เจียงหร่านได้รับข้อความเจียงหร่านเงยหน้ามองคุณยายที่กำลังนอนหลับ “ฉันแชร์โลเคชั่นไปให้คุณแล้ว พรุ่งนี้คุณมารับฉันกับยายได้เลย แต่ถ้าคุณเกิดเปลี่ยนใจ ไม่ต้องมาก็ได้ค่ะ”[เจอกันพรุ่งนี้ครับ ว่าที่เจ้าสาวของผม!]เจียงหร่านมองข้อความเหล่านั้นด้วยหัวใจฝาดเฝื่อนเธอก็กำลังจะเป็นเจ้าสาวเหมือนกัน ต่างกันแค่ผู้ชายที่แต่งงานกับเธอเป็นเพื่อนในเน็ตที่ไม่เคยเจอตัวจริงกันมาก่อนเธอไม่ได้เสียใจจนขาดสติหรือเป็นบ้าหรอก เธอแค่ไม่อยากให้คุณยายผิดหวัง ไม่อยากให้คุณยายต้องเป็นห่วง อีกอย่างถึงจะไม่เคยเจอหน้าเพื่อนในเน็ตคนนี้ แต่ก็รู้จักกันในอินเตอร์เน็ตมาสิบปีแล้วคนเราจะมีสิบปีได้สักกี่ครั้งกันเชียว ถ้ามีคนเต็มใจยกเวลาสิบปีให้เธอ แปลว่าเธอสามารถเชื่อใจคนคนได้ตอนที่กู้เฉิงเหยียนโทรมาหา เวลาก็ปาไปเที่ยงคืนแล้วเจียงหร่านกลัวจะทำให้คุณยายตื่นเลยเดินออกไปคุยข้างนอก “ประธานกู้ มีอะไรจะสั่งหรือเปล่าคะ?”กู้เฉิงเหยียนที่อยู่ปลายสายถึงกับนวดหว่างคิ้ว ดูเหมือนช่วงนี้เธอจะพูดจาห่างเหินและเป็นทางการแบบนี้บ่อยมาก“ทำไมเธอไม่อยู่ที่บ้าน?” ไม่รู้ว่าคืนนี้เกิดอะไรขึ้นก
Read More
บทที่ 10 รถแต่งงานสองคันที่แล่นสวนทาง
เมื่อคืนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวสวยแค่ไหน แสงแดดในวันนี้ก็สดใสมากแค่นั้น เจียงหร่านถูกแสงแดดปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล เมื่อลืมตาขึ้นก็มองเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของคุณยายภายใต้แสงแดด “นังหนูหร่านนี่ใจเย็นจริงๆ วันนี้จะแต่งงานอยู่แล้ว ยังหลับปุ๋ยขนาดนี้อีก”เจียงหร่านซุกหน้าลงบนฝ่ามือของคุณยาย เอ่ยเสียงเกียจคร้านว่า “คุณยายคะ หนูง่วงอ่ะ”“ตื่นได้แล้ว รถแต่งงานมารอรับแล้วนะ!”เจียงหร่านเงยหน้าขึ้นมา มองตามการชี้ของคุณยายไปทางนอกหน้าต่าง พบว่ามีรถหรูสีดำจอดเรียงกันเป็นแถวจนเต็มสถานพยาบาลเพื่อนในเน็ตคนนั้นมารับเธอไปแต่งงานจริงๆ เหรอ?เธอลุกขึ้นเดินออกจากห้อง ก็พบกับผู้ชายคนหนึ่งที่มีอ่อร่าเปล่งประกายเจิดจ้า สูทสีเข้มถูกตัดเย็บอย่างประณีตมีขนาดพอดีตัว กระดุมแขนเสื้อสั่งทำพิเศษสะท้อนกับแสงแดดราวกับฝังอัญมณีเอาไว้ตั้งแต่หัวจรดเท้า เต็มไปด้วยความสูงส่งและโดดเด่น“ยังไม่รีบไปอีก?” เสียงคุณยายดังมาจากด้านหลัง ผู้ชายที่ยืนหันหลังให้เจียงหร่านอยู่จึงค่อยๆ หันกลับมาสายตาของเจียงหร่านตกกระทบใบหน้าของชายหนุ่ม หัวใจของเธอกระตุกวูบ “เป็นคุณเองเหรอ?”เวลา 9:59 นาฬิกา บนถนนสายหลักปักกิ่ง เส้นทางขนาดใหญ่ท
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status