เกมรักอุบายลวง : ประธานเฮ่อเลิกหึงคุณนายได้แล้ว

เกมรักอุบายลวง : ประธานเฮ่อเลิกหึงคุณนายได้แล้ว

Oleh:  ทุกย่างก้าวเกิดบุปผาTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
10
11 Peringkat. 11 Ulasan-ulasan
448Bab
43.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

กู้เฉิงเหยียนกำลังจะแต่งงานกับรักแรก เจียงหร่านที่อยู่กับเขามาเจ็ดปีกลับไม่ตีโพยตีพาย แล้วยังช่วยจัดงานแต่งให้พวกเขาอย่างยิ่งใหญ่ด้วย วันที่เขาจัดพิธีมงคลสมรส เจียงหร่านก็สวมชุดเจ้าสาวเช่นกัน บนถนนอันกว้างใหญ่ รถแต่งงานสองคันแล่นสวนกัน ตอนที่เจ้าสาวทั้งสองแลกช่อดอกไม้กัน กู้เฉิงเหยียนได้ยินเสียงเจียงหร่านบอกว่า “ขอให้มีความสุขนะ!” กู้เฉิงเหยียนไล่ตามอยู่ไกลหลายสิบกิโลเมตร ถึงได้ตามรถแต่งงานของเจียงหร่านทัน เขาดึงเจียงหร่านเอาไว้แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น “เจียงหร่าน เธอเป็นของฉัน” ผู้ชายคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถแต่งงานแล้วดึงเจียงหร่านเข้าไปกอด “ถ้าเธอเป็นของคุณ แล้วผมล่ะเป็นใคร?”

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่1 ฉันรอคุณมาเจ็ดปี

조선의 남단.

그 끝을 알 수 없이 펼쳐진 옥빛 바다가 무겁게 일렁이는 남해의 끄트머리.

바람이 불면 살갗을 베어낼 듯 거친 물살을 사이에 둔 채, 마치 거대한 거울을 마주 보듯 우뚝 서 있는 두 개의 땅덩어리가 있었으니,

세간 사람들은 그 기구한 형상을 가리켜 ‘쌍둥이 섬’이라 칭했다.

그 섬들에는 각기 다른 허울을 뒤집어쓴 인간 군상들이 똬리를 틀고 있었다.

본섬에는 양반이라는 알량하고 허울 좋은 가죽을 뒤집어쓴 박 진사 일가가 득세했고,

뱃길로 꼬박 반나절을 헤쳐 가야 닿는 친정 섬에는 기세등등한 최씨 부인의 일가가 군림하고 있었다.

이 쌍둥이 섬을 품은 바다는 평소 여인의 비단결처럼 잔잔하고 어여뻤으나,

한 번 하늘이 노하여 풍랑이 이는 날이면 세상을 집어삼킬 듯 잔인한 이빨을 여지없이 드러내는 변덕스러운 물길이었다.

서로를 노려보듯 마주 선 두 섬의 한가운데.

오직 성난 파도와 길 잃은 바닷새만이 잠시 머물다 가는 척박한 무인도 하나가 기괴한 고요 속에 웅크리고 있었다.

계절은 어느덧 동짓달의 냉기를 밀어내고 대지 위로 끈적한 기운이 스멀스멀 피어오르는 늦은 봄날이었다.

하늘은 아침나절부터 무언가 불길한 징조를 품은 듯, 납덩이처럼 무겁게 내려앉았고,

당장이라도 뱃속에 품은 축축한 욕망을 쏟아낼 듯, 잔뜩 찌푸린 얼굴을 하고 있었다.

마치 먹물을 엎질러 놓은 듯, 짙고 어두운 회색빛 바다 위로,

외로운 거룻배 한 척이 위태롭게 물살을 가르며 친정 섬을 향해 느릿한 항해를 이어가고 있었다.

본디 뼈대 있는 반가의 안방마님이 친행(親行)을 나설 적에는,

집안의 기둥인 지아비가 마땅히 동행하거나 신분이 확실하고 번듯한 사공을 대동하여 모시는 것이 조선의 지엄한 예법이거늘.

뼛속 깊은 곳까지 허례허식과 양반의 위선에 찌들어 있으면서도,

사타구니 사이의 옹색한 물건만큼이나 심약하고 비겁했던 박 진사는, 그 알량한 몸에 궂은 날씨의 바닷바람이 닿는 것조차 두려워했다.

그리하여 제 지어미이자 정실부인을 한낱 천한 머슴 손에 내맡겨 버리는 끔찍한 어리석음을 범하고 말았던 것이다.

“삼석이 네 이놈, 네 놈이 힘이 장사이니 마님을 무사히 뫼시고 다녀오거라.”

“나는 오늘 향교에 다녀올 터이니.”

뒷짐을 지고 내뱉은 그 가볍고도 비겁한 사내의 한마디가.

훗날 쌍둥이 섬 전체를 타락의 수렁으로 몰아넣을 지독한 쾌락의 서막을 열어젖히게 될 줄은, 그 순간 천지신명조차 알지 못했을 터였다.

출렁이는 거룻배 한가운데.

화려한 비단 요를 깔고 다소곳하게 정좌하고 있는 여인.

그녀가 바로 껍데기뿐인 양반 박 진사의 지어미, 인영이었다.

그녀의 나이 올해 스물여덟.

풋풋하고 설익은 계집의 티를 완전히 벗어던지고, 여인으로서 뿜어낼 수 있는 농염한 진액이 툭 치면 뚝뚝 떨어질 듯 무르익은 나이였다.

반듯하게 쪽 찐 머리에 꽂힌 옥비녀처럼 겉모습은 범접할 수 없는 기품이 넘치고 단정했으나,

백옥같이 하얗고 투명한 살결과 그에 대비되는 붉은 입술은, 

마주치는 이의 애간장을 속절없이 녹여버리는 처연하고도 짙은 색기(色氣)를 은밀하게 품고 있었다.

예법에 맞추어, 아무리 두꺼운 명주 저고리로 겹겹이 여며도 도무지 숨길 수 없이 솟구치는 젖가슴의 아찔한 굴곡.

그리고 그저 얌전히 앉아 있음에도 치마폭을 꽉 채우며 내리누르는 탐스러운 엉덩이의 무게감은,

그녀가 하늘이 내린 희대의 요부(妖婦)로 타고났음을 암시하는 무언의 표식이었다.

그러나 인영이 지닌 진정 치명적이고 위험한 비밀은, 겉으로 드러난 그 탐스러운 육체의 곡선에 머물지 않았다.

고매하고 정숙한 요조숙녀의 가죽을 뒤집어쓴 그 아래,

그녀의 가장 깊고 은밀한 뱃속 심연에는

제 자신조차 주체하지 못할 만큼 뜨거운 음기(陰氣)가 마치 휴화산의 용암처럼 지독하게 들끓고 있었다.

허약하고 소심하기 짝이 없는 지아비와의 잠자리는, 그녀에게 늘 가뭄에 쩍쩍 갈라져 타들어 가는 논바닥과도 같은 고통이었다.

사내의 양물이 주는 진정한 삽입의 쾌락은커녕, 

그저 얕은 시늉만 내다 허무하게 고개를 푹 숙여버리는 빈약한 품 안에서,

인영의 굶주린 옥문은 단 한 번도 시원하게 해갈된 적이 없었다.

밤마다 허벅지를 비비고 입술을 깨물며 억눌러야 했던 처절한 암컷의 본능은,

해가 뜨고 나면 기묘하고도 배덕적인 일탈의 형태로 뒤틀려 표출되곤 했다.

인영은 양반가 안방마님으로서 지켜야 할 체면 따위는 어두운 장롱 속에 내던진 지 오래였다.

친행을 떠나는 오늘도, 그녀의 얇은 명주 치마 아래로는 여인네가 마땅히 갖춰 입어야 할 다리속곳도 존재하지 않았다.

치부를 가장 먼저 가려야 할, 그 한 뼘의 무명천조차 없는 맨살이었다.

당연히 그 위에 겹쳐 입어야 할 속바지 역시 존재하지 않았다.

치마폭 아래는 오직 날것, 그대로의 맨살뿐이었다.

거친 물살에 배가 미세하게 출렁일 때마다,

보드라운 명주 치맛자락이 하얀 허벅지 안쪽 연한 살결과 굳게 닫힌 옥문의 어귀를 뱀처럼 스치고 지나갔다.

세상 그 누구도 알지 못하는 아찔하고도 은밀한 아랫도리의 노출.

습한 바닷바람이 치마 밑으로 스며들어 은밀한 그곳의 숱 많은 거웃을 간지럽히고 지나갈 때마다,

인영은 등골을 타고 찌릿하게 오르는 배덕감에 흠뻑 젖어 홀로 아랫배를 움찔거리며 쾌감을 삭여야만 했다.

“흐읍, 으차!”

인영의 그 몽롱하고도 음탕한 상념을 벼락처럼 찢어발긴 것은,

뱃머리에서 묵묵히 등을 보인 채 노를 젓고 있는 거대한 사내,

머슴 삼석의 탁한 기합 소리였다.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasanLebih banyak

MMM
MMM
448 บท จบเรียบร้อย สนุกจริงๆ
2026-08-30 15:09:06
0
0
Killua
Killua
เรื่งนี้จบจริงมั้ยคะ อยากรู้คนอ่านแล้วงบน้อนถ้าค้างจะได้ไม่อ่าน วอนผู้อ่านแล้วบอกบุญหน่อยค่ะ
2026-04-27 09:59:31
0
0
ttea.alice
ttea.alice
สนุกมากๆ ติดต้องต่อจนจบ
2026-04-26 13:01:30
1
0
Aoi Rata
Aoi Rata
สนุกมากกก พระรองพลาดมากกก
2025-11-19 21:37:16
0
0
รัชญา 23
รัชญา 23
ดีมากกกก ทำอีบุกทีค่ะ 🥹
2025-11-12 00:03:37
0
0
448 Bab
บทที่1 ฉันรอคุณมาเจ็ดปี
หลังจากเจียงหร่านเขียนจดหมายลาออกเสร็จแล้ว เธอก็แหงนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง จอโฆษณาขนาดใหญ่เผยแพร่ข่าวการแต่งงานของกู้เฉิงเหยียนกับฉินเจิงวนลูปซ้ำไปซ้ำมาเป็นเวลาเจ็ดวันแล้วทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่ากู้เฉิงเหยียนหลงรักฉินเจิงจนหัวปักหัวปำ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเจียงหร่านต่างหากคือคนที่อยู่เคียงข้างกู้เฉิงเหยียนมาเจ็ดปีตั้งแต่อายุสิบแปดจนยี่สิบห้าปี ช่วงเวลาทองของชีวิตเธอล้วนมอบให้กับผู้ชายคนนี้แต่เขากลับหันไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น ถึงเวลาที่เธอควรถอยออกมาแล้วในวันที่เขาแต่งงาน โลกของกู้เฉิงเหยียนจะไม่มีผู้หญิงที่ชื่อเจียงหร่านอยู่อีกต่อไปเจียงหร่านดึงสายตากลับมา เธอพับจดหมายลาออกแล้วใส่ในซองปิดผนึกสีขาว ประตูของออฟฟิศก็ถูกใครบางคนผลักเข้ามากู้เฉิงเหยียนเดินเข้ามาด้านใน เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมสองเม็ดบนออก สวมกางเกงขายาวสีเดียวกันปกคลุมสองขาสูงยาวทั้งสองข้าง ย่างก้าวของเขาว่องไวดั่งสายลม บุคลิกสง่างามและดูน่าเกรงขามอย่างยิ่งเจียงหร่านยังจำได้แม่นว่าครั้งแรกที่พบกับเขา อีกฝ่ายก็สวมเสื้อเชิ้ตสีดำเหมือนกัน เขานั่งดื่มเหล้าอยู่ตรงบริเวณมุมอับของบาร์ ท่าทางหมดอาลัยตายอยากเ
Baca selengkapnya
บทที่ 2 งานถนัดเลยล่ะ
“จดหมายลาออก!”เธอตอบตามตรง เธอไม่เคยโกหกเขาเลยเขาเคยบอกว่าเกลียดเวลาที่โดนโกหกมากที่สุด ต่อให้จะเป็นการโกหกเพราะหวังดีก็ตามสีหน้าของกู้เฉิงเหยียนเคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน “ต่อไปไม่ต้องสนใจว่าเป็นจดหมายลาออกของใคร ให้ฝ่ายบุคคลจัดการก็พอ เธอไม่ควรไปทำเรื่องไร้สาระพวกนั้น ถ้าเธอว่างมากก็เอาเวลาไปอยู่เป็นเพื่อนยายของเธอดีกว่านะ”ตามมาด้วยเสียงปิดประตูดังสนั่น รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงหร่านค่อยๆ จางหายไป “กู้เฉิงเหยียน นี่คือจดหมายลาออกของฉัน”เวลาหกโมงเย็นเจียงหร่านติดตามกู้เฉิงเหยียนไปที่บ้านตระกูลฉิน รถเพิ่งจอดไม่ทันไร ฉินเจิงก็อุ้มสุนัขสีขาววิ่งเข้ามาหาพวกเขา เธอมองกู้เฉิงเหยียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและเขินอาย เพียงแต่สุนัขที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอดูเหมือนจะไม่ชอบขี้หน้ากู้เฉิงเหยียนสักเท่าไหร่ มันเห่าใส่เขาไม่ยอมหยุด“ถ้วยฟูอย่าดื้อสิ นี่คือพ่อของแกนะ” คำพูดของฉินเจิงทำเอามุมปากของเจียงหร่านกระตุก แอบเหล่ตามองกู้เฉิงเหยียนเงียบๆเขาไม่ชอบพวกสัตว์เลี้ยงหมาแมวทั้งหลาย เพราะว่าเขาแพ้ขนของพวกหมาแมวแต่วินาทีถัดมา เขากลับยื่นมือออกไปเคาะหัวสุนัขตัวนั้นเบาๆ “ถ้วยฟูสินะ หลังจากนี้ไปถ้ายังเห
Baca selengkapnya
บทที่ 3 ใครบอกว่าเธอโดนถีบหัวส่ง
“ประธานกู้โทรเรียกหมอมาดีกว่าค่ะ!” เจียงหร่านปฏิเสธเขานี่เป็นครั้งแรก ที่เขาได้ยินคำปฏิเสธจากเธอกู้เฉิงเหยียนขมวดคิ้วจนหน้านิ่ว เขาคว้าข้อมือของเธอโดยไม่พูดไม่จาอะไร บังคับดึงตัวเธอให้เดินตามเข้าไปในวิลล่าของเขา เมื่อเข้าไปด้านในแล้วก็ใช้เท้าถีบปิดประตูเสียงดัง“เจียงหร่าน อย่าคิดว่าฉันดูไม่ออกนะว่าเธอกำลังงอนฉันอยู่” กู้เฉิงเหยียนมองเธอด้วยดวงตาเย็นชาที่แท้เขาก็รู้ตัวสินะแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังทำให้เธอเจ็บช้ำในทรวงอกของเจียงหร่านฝาดเฝื่อนเหมือนมะนาวที่ถูกบีบจนเละ ความขมปร่าแผ่ซ่านไปอย่างช้าๆ จนไปถึงปลายจมูก “กู้เฉิงเหยียน นายนอนกับฉันมาเจ็ดปี ตอนนี้คุณถีบหัวส่งฉันโดยไม่บอกกันสักคำ ฉันไม่มีสิทธิ์น้อยใจเลยเหรอ?”ถ้าเขาจะไปคบกับฉินเจิง ก็ควรจะบอกกล่าวกับเธอสักคำสิ ต่อให้เธอเป็นแค่ชู้รักของเขา ตอนที่เขาอยากแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นและไม่ต้องการเธอแล้ว ก็ควรจะบอกเลิกเธอสักคำสิแต่กู้เฉิงเหยียนไม่ทำอะไรเลย เขาแสดงความรักกับฉินเจิงต่อหน้าเธอ ราวกับว่าเจียงหร่านเป็นแค่ผู้ช่วยธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น “ใครบอกว่าฉันถีบหัวส่งเธอล่ะ?” กู้เฉิงเหยียนรู้สึกไม่สบายตัวอย่างมาก เขากระชากคอเสื้ออย่างแรง
Baca selengkapnya
บทที่ 4 ทำไม่ได้จะสัญญาทำไม
“หร่านหร่าน นี่เป็นเงินสินเดิมที่ยายเก็บเอาไว้ให้ ในที่สุดเธอกับเสี่ยวเหยียนก็แต่งงานกันสักที เธอเอาเงินก้อนนี้ไปใช้จ่ายกับเรื่องจำเป็นเถอะ!”คุณยายดึงมือของเจียงหร่ายไปแล้ววางมือของเธอลงบนมือของกู้เฉิงเหยียน จากนั้นก็ยัดบัตรใบหนึ่งใส่มือของพวกเขาทั้งคู่เจียงหร่านน้ำตาคลอเบ้าก่อนจะร้องไห้ออกมา เธอไม่กล้ามองสบตาคุณยายสักนิดข่าวการแต่งงานของกู้เฉิงเหยียนดังกระฉ่อนไปทั่ว คุณยายจะต้องเห็นข่าวแล้วแน่นอน แต่เพราะอาการป่วยสมองฝ่อก็เลยเข้าใจผิดคิดว่าคนที่เป็นเจ้าสาวคือเธอ“เสี่ยวเหยียน นายต้องรับปากยายว่าจะดีกับหร่านหร่านนะ” ยายดึงมือกู้เฉิงเหยียนไปจับแล้วเอ่ยขอ“คุณยายไม่ต้องห่วงนะครับ ชาตินี้ผมจะดีกับหร่านหร่านตลอดไป พวกเรามีสัญญาผูกพันชั่วชีวิตแล้ว ชาตินี้จะไม่แยกจากกัน” คำพูดของกู้เฉิงเหยียนทำให้เจียงหร่านปวดใจเหมือนโดนเข็มทิ่มแทงสี่ปีก่อน เจียงหร่านกับกู้เฉิงเหยียนเดินทางไปทำงานต่างจังหวัด เขาพาเธอไปที่เขาหมื่นพระพุทธองค์ ทั้งสองอธิษฐานต่อหน้าหินสามภพให้ได้ครองคู่กันทุกชาติภพ กู้เฉิงเหยียนบอกว่าเขาไม่ได้ต้องการเธอแค่ในชาตินี้ แต่ยังอยากมีเธอในชาติหน้าและทุกชาติภพไปแต่ในชาติภพนี้ พวกเข
Baca selengkapnya
บทที่ 5 เขาดูถูกเธอได้ยังไง
“เฮ่อเฉินโจว คุณชายสูงศักดิ์หมายเลขหนึ่งของปักกิ่งกำลังจะแต่งงานแล้ว!”“ใช่ๆ ประกาศข่างแต่งงานกลางดึกแบบกะทันหัน เล่นเอาฉันใจหายใจคว่ำ นอนไม่หลับทั้งคืนเลย อยากรู้จังเลยว่าผู้หญิงที่เขาจะแต่งงานด้วยคือใคร?”......ระหว่างที่เจียงหร่านกำลังดื่มชา ก็ได้ยินเพื่อนร่วมงานจับกลุ่มเม้ามอยกันภายในห้องพักดื่มชาของพนักงานเธอรู้จักเฮ่อเฉินโจว แล้วก็เคยเจอกับเขาหลายครั้งด้วย เรียกได้ว่าเกือบทุกครั้งที่เจอกันเขาจะเป็นคนที่ช่วยเธอไว้เสมอมีครั้งหนึ่งที่รถของเจียงหร่านล้อระเบิดกลางทาง เฮ่อเฉินโจวบังเอิญผ่านมาพอดีจึงช่วยเธอเปลี่ยนยางรถมีอยู่ครั้งหนึ่งเธอกำลังทานข้าวกับลูกค้า อีกฝ่ายดื่มจนเมาแอ๋จึงพยายามลวนลามเธอ เขาก็พาเธอออกมาจากตรงนั้นเลย ปกป้องเกียรติของเธอแล้วยังช่วยให้สัญญาธุรกิจในครั้งนั้นไม่ได้รับความเสียหายด้วยหลังจากนั้นก็ถูกเขาช่วยไว้อีกหลายครั้ง เธอจำได้ไม่หมดแล้วพอคิดแบบนี้แล้วเธอก็ติดค้างเฮ่อเฉินโจวอยู่ไม่น้อยเลย ในเมื่อเขาจะแต่งงานเธอก็ควรส่งของขวัญให้สักหน่อย ถึงเขาอาจจะจำเธอไม่ได้ก็เถอะ“เขาแต่งงานเมื่อไหร่เหรอ?” ตอนที่เจียงหร่านเดินไปชงกาแฟก็เอ่ยถามออกไป“สัปดาห์หน้า วันเดียวกับปร
Baca selengkapnya
บทที่ 6 ต้องซื้อให้เจ้าบ่าวด้วยสิ
“ผู้ช่วยเจียง เธอคงรู้ตัวแล้วสินะว่าตัวเองไม่ได้มีค่าอะไรเลย?”ขณะกำลังลองชุดแต่งงาน ในที่สุดฉินเจิงก็ถอดหน้ากากใส่ซื่อบริสุทธิ์ และเผยนิสัยที่แท้จริงออกมาหัวใจที่ด้านชาของเจียงหร่านไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว “คุณฉินคะ คุณทิ้งเขาไปตอนที่เขาตกต่ำและไร้ที่พึ่งมากที่สุด แต่พอเขากลับมารุ่งเรืองมีอำนาจอีกครั้งคุณก็กลับมา คุณคิดว่าตัวเองสูงส่งนักเหรอคะ?”“แล้วมันยังไงล่ะ เขารักฉัน ดังนั้นเขาก็เลยแต่งงานกับฉัน ส่วนเธอที่นอนกับเขา เดินเคียงข้างเขาในช่วงเวลาที่มืดมิดสิ้นหวังที่สุด เขากลับไม่ต้องการ” ฉินเจิงพูดอย่างอวดดีและสะใจแต่เรื่องที่เธอพูดเป็นความจริงเจียงหร่านไม่อยากเสียเวลาทะเลาะกับเธอ ไม่อยากแข่งขันว่าใครเหนี่ยวรั้งผู้ชายเอาไว้ข้างกายได้มากกว่า จึงถามเธอตรงๆ ว่า “คุณฉินพูดเรื่องพวกนี้กับฉันทำไมเหรอคะ?”“ผู้ช่วยเจียง หลังจากจบงานแต่งแล้วฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก” ฉินเจิงเองก็ตอบตามตรงเจียงหร่านยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่สดใสอย่างมาก เธอตั้งใจจะไปอยู่แล้ว แต่ไม่ใช่เพราะถูกใครหน้าไหนมาไล่ ดังนั้นเธอไม่คิดจะทำตามสั่งคำของว่าที่คุณนายท่านประธานคนนี้ แต่เลือกจะท้าทายอีกฝ่ายว่า “เรื่องนี้...เธอก็ไปบ
Baca selengkapnya
บทที่ 7 ผมช่วยได้แค่คนเดียว
เจียงหร่านโชคดีมาก ถึงจะหัวกระแทกพื้นอย่างแรงแต่สมองกลับไม่ได้รับกระทบกระเทือนแต่ท้ายทอยของเธอบวมปูดเหมือนลูกมะนาว แค่ลองเอามือจับดูก็รู้สึกได้แล้วเธอเอามือจับท้ายทอยของตัวเองขณะเดินออกเลยไม่ทันดูทาง ผลคือเธอชนเข้ากับใครบางคน “ขอโทษค่ะ...”เธอกำลังจะเอ่ยขอโทษ แต่พอเงยหน้าขึ้นกลับพบหน้าของคนคุ้นเคย “...คุณเฮ่อ”เฮ่อเฉินโจวสวมเสื้อเชิ้ตผ้าเนื้อบางสีเทาเข้ม กางเกงสแล็คแบบตัดเย็บเข้ารูปพอดีตัว ทรวดทรงตั้งแต่ไหล่ผ่าเผยลงมายังแผงอกและเอวสอบของเขาดูสง่าผ่าเผยและเรียบร้อย “บาดเจ็บเหรอครับ?”เขาตัวสูงมาก ศีรษะของเจียงหร่านสูงเท่ากับปลายคางของเขาเท่านั้น เขาจึงมองเห็นศีรษะที่บวมปูดของเธอ“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” เจียงหร่านก้าวถอยหลัง ผละตัวออกจากการประคองของเขาเฮ่อเฉินโจวเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาที่ล้ำลึกยากจะคาดเดาคู่นั่นมองสำรวจเธอ “ต้องการความช่วยเหลือไหมครับ?”“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” เจียงหร่านปฏิเสธอีกครั้ง จากนั้นก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ “ยินดีกับการแต่งงานด้วยนะคะคุณเฮ่อ”เขาละสายตาจากก้อนบวมปูดบนศีรษะของเธอ สายตาวาวโรจน์จับจ้องใบหน้าของเธอ นัยน์ตามีความลึกซึ้งที่ยากจะสังเกตเห
Baca selengkapnya
บทที่ 8 พรุ่งนี้เธอมาไม่ได้แล้ว
เขาบอกให้เจียงหร่านพักผ่อน แต่เธอไม่ได้พักหรอก เธอยังมีเรื่องอีกหลายอย่างต้องจัดการให้เรียบร้อยเธอไปที่บริษัทแล้ววิ่งวุ่นกับงานทั้งวัน จนกระทั่งส่งต่อหน้าที่ทุกอย่างเรียบร้อย จัดการแยกประเภทเอกสารที่ต้องเซ็นอนุมัติ รวบรวมสัญญาทั้งหมดและบันทึกกำหนดการสำคัญของกู้เฉิงเหยียนอย่างเป็นระเบียบวันนี้ เธอได้ยินเพื่อนร่วมงานในบริษัทซุบซิบกันภายในห้องพักพนักงาน บอกว่ากู้เฉิงเหยียนทุ่มเทกับงานแต่งครั้งนี้มาก ลงทุนซื้อจอโฆษณาทั้งหมดภายในปักกิ่งเพื่อถ่ายทอดพิธีวิวาห์วันลาพักวันที่สอง เจียงหร่านเก็บสัมภาระส่วนตัวทั้งหมดในบ้านของกู้เฉิงเหยียน บริจาคให้องค์กรการกุศลเพื่อนำไปมอบต่อให้ผู้ที่ต้องการวันนี้ เธอได้ยินคนจากองค์กรการกุศลพูดคุยกันว่าตระกูลเฮ่อจัดโต๊ะจีนเลี้ยงคนทั้งเมืองปักกิ่ง แล้วยังไม่รับของขวัญหรือซองร่วมแสดงความยินดี เพื่อฉลองให้กับการแต่งงานของเฮ่อเฉินโจววันลาพักวันที่สาม เจียงหร่านเดินทางไปที่เขาหมื่นพระพุทธองค์ เธอใช้เวลาหกชั่วโมงเต็ม ค่อยๆ ขูดตัวอักษรที่ถูกเธอกับกู้เฉิงเหยียนสลักไว้บนหินสามภพออกทีละตัว กว่าจะลบขนสะอาดหมดจด นิ้วมือของเธอก็ถลอกจนเลือดไหลซึมแล้ววันนี้ เธอเห็นกู้เฉิงเ
Baca selengkapnya
บทที่ 9 เสียน้ำตาให้คุณเป็นครั้งสุดท้าย
[งานแต่งวันพรุ่งนี้ คุณยังอยากจัดอยู่ไหม?]กลางดึก เจียงหร่านได้รับข้อความเจียงหร่านเงยหน้ามองคุณยายที่กำลังนอนหลับ “ฉันแชร์โลเคชั่นไปให้คุณแล้ว พรุ่งนี้คุณมารับฉันกับยายได้เลย แต่ถ้าคุณเกิดเปลี่ยนใจ ไม่ต้องมาก็ได้ค่ะ”[เจอกันพรุ่งนี้ครับ ว่าที่เจ้าสาวของผม!]เจียงหร่านมองข้อความเหล่านั้นด้วยหัวใจฝาดเฝื่อนเธอก็กำลังจะเป็นเจ้าสาวเหมือนกัน ต่างกันแค่ผู้ชายที่แต่งงานกับเธอเป็นเพื่อนในเน็ตที่ไม่เคยเจอตัวจริงกันมาก่อนเธอไม่ได้เสียใจจนขาดสติหรือเป็นบ้าหรอก เธอแค่ไม่อยากให้คุณยายผิดหวัง ไม่อยากให้คุณยายต้องเป็นห่วง อีกอย่างถึงจะไม่เคยเจอหน้าเพื่อนในเน็ตคนนี้ แต่ก็รู้จักกันในอินเตอร์เน็ตมาสิบปีแล้วคนเราจะมีสิบปีได้สักกี่ครั้งกันเชียว ถ้ามีคนเต็มใจยกเวลาสิบปีให้เธอ แปลว่าเธอสามารถเชื่อใจคนคนได้ตอนที่กู้เฉิงเหยียนโทรมาหา เวลาก็ปาไปเที่ยงคืนแล้วเจียงหร่านกลัวจะทำให้คุณยายตื่นเลยเดินออกไปคุยข้างนอก “ประธานกู้ มีอะไรจะสั่งหรือเปล่าคะ?”กู้เฉิงเหยียนที่อยู่ปลายสายถึงกับนวดหว่างคิ้ว ดูเหมือนช่วงนี้เธอจะพูดจาห่างเหินและเป็นทางการแบบนี้บ่อยมาก“ทำไมเธอไม่อยู่ที่บ้าน?” ไม่รู้ว่าคืนนี้เกิดอะไรขึ้นก
Baca selengkapnya
บทที่ 10 รถแต่งงานสองคันที่แล่นสวนทาง
เมื่อคืนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวสวยแค่ไหน แสงแดดในวันนี้ก็สดใสมากแค่นั้น เจียงหร่านถูกแสงแดดปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล เมื่อลืมตาขึ้นก็มองเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของคุณยายภายใต้แสงแดด “นังหนูหร่านนี่ใจเย็นจริงๆ วันนี้จะแต่งงานอยู่แล้ว ยังหลับปุ๋ยขนาดนี้อีก”เจียงหร่านซุกหน้าลงบนฝ่ามือของคุณยาย เอ่ยเสียงเกียจคร้านว่า “คุณยายคะ หนูง่วงอ่ะ”“ตื่นได้แล้ว รถแต่งงานมารอรับแล้วนะ!”เจียงหร่านเงยหน้าขึ้นมา มองตามการชี้ของคุณยายไปทางนอกหน้าต่าง พบว่ามีรถหรูสีดำจอดเรียงกันเป็นแถวจนเต็มสถานพยาบาลเพื่อนในเน็ตคนนั้นมารับเธอไปแต่งงานจริงๆ เหรอ?เธอลุกขึ้นเดินออกจากห้อง ก็พบกับผู้ชายคนหนึ่งที่มีอ่อร่าเปล่งประกายเจิดจ้า สูทสีเข้มถูกตัดเย็บอย่างประณีตมีขนาดพอดีตัว กระดุมแขนเสื้อสั่งทำพิเศษสะท้อนกับแสงแดดราวกับฝังอัญมณีเอาไว้ตั้งแต่หัวจรดเท้า เต็มไปด้วยความสูงส่งและโดดเด่น“ยังไม่รีบไปอีก?” เสียงคุณยายดังมาจากด้านหลัง ผู้ชายที่ยืนหันหลังให้เจียงหร่านอยู่จึงค่อยๆ หันกลับมาสายตาของเจียงหร่านตกกระทบใบหน้าของชายหนุ่ม หัวใจของเธอกระตุกวูบ “เป็นคุณเองเหรอ?”เวลา 9:59 นาฬิกา บนถนนสายหลักปักกิ่ง เส้นทางขนาดใหญ่ท
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status