Novel-novel oleh หม่าไห่เจิน

จากนั้นเธอก็เริ่มต้นตั้งเตาถ่านที่กลางลานว่าง กลิ่นหอมของซอสเห็ดป่าที่เคี่ยวสด ๆ เริ่มโชยฟุ้งไปทั่วตลาดกลางมณฑลมันคือกลิ่นที่คนในยุค 80 ไม่เคยได้สัมผัส กลิ่นหอมนวล ลุ่มลึก และมีเสน่ห์ดึงดูดใจจนผู้คนที่กำลังเดินจับจ่ายใช้สอยเริ่มหยุดชะงัก หลินชิงใช้ทักษะการทำอาหารขั้นสูง เธอไม่ได้แค่ผัดธรรมดา แต่เธอทำโชว์ทั้งการสะบัดกระทะไฟลุกและการแกะสลักผักอย่างรวดเร็ว“มาลองชิมดูได้ค่ะทุกคน! ไม่ต้องซื้อวันนี้ เพราะของทั้งหมดนี้เราจัดเตรียมไว้ให้ผู้มีเกียรติที่จองล่วงหน้าเท่านั้น!” หลินชิงตะโกนบอกฝูงชนที่เริ่มรุมล้อมกลยุทธ์ ‘ความอดอยากทำให้คนต้องการ’ (Scarcity Marketing) ของหลินชิงได้ผลชะงัด เมื่อผู้คนได้ชิมรสชาติที่เหนือระดับ ความต้องการครอบครองก็พุ่งสูงขึ้นทันที“ฉันอยากได้! ฉันให้โหลละหกหยวนเลย ขายให้ฉันที!” หญิงมีฐานะคนหนึ่งตะโกนขึ้น“ฉันด้วย! ฉันจะเอาไปทำเลี้ยงงานวันเกิดสามีสิบโหล!”ในขณะที่ฝูงชนกำลังคลุ้มคลั่งกับรสชาติอาหาร นายห้างเฉินที่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ ถึงกับหน้าซีด เขามองเห็นเม็ดเงินมหาศาลที่กำลังหลุดลอยไป และที่สำคัญคือบรรดาเจ้าของร้านอาหารรายใหญ่ที่ปกติจะซื้อของผ่านสมาคม กลับเริ่มเดินเข้า

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศรอบบ้านตระกูลหงเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง อาซิ่ง พนักงานคนแรกของร้าน ‘ครัวรสสวรรค์’ เริ่มต้นงานอย่างขยันแข็งขัน เขาจัดตารางบัญชีในสมุดเล่มใหม่อย่างเป็นระเบียบตามที่หลินชิงไหว้วาน ในขณะที่หงซวนกำลังช่วยหลินชิงคัดเลือกโหลซอสเห็ดป่าชุดใหม่ที่เตรียมจะส่งเข้าไปขายในเมืองใหญ่ ซึ่งเป็นตลาดที่กว้างกว่าตัวอำเภอเดิม“วันนี้ผมจะขอยืมรถบรรทุกทหารจากค่ายที่คุ้นเคยกันเพื่อขนส่งของนะหลินชิง” หงซวนเอ่ยพลางยกลังไม้ขึ้นรถ“การขนส่งจำนวนมากแบบนี้ จักรยานคันเดิมคงรับไม่ไหว”หลินชิงพยักหน้าพลางตรวจเช็กความเรียบร้อยของบรรจุภัณฑ์“ดีเลยค่ะ วันนี้เราไม่ได้ไปแค่ส่งของที่ภัตตาคารรุ่งเรืองนะคะ แต่ฉันต้องการขยายไปที่ตลาดกลางมณฑล ที่นั่นคือศูนย์รวมวัตถุดิบที่ใหญ่ที่สุด ถ้าเราเปิดตัวที่นั่นได้ ชื่อเสียงของครัวรสสวรรค์จะไปไกลกว่าที่คิดค่ะ”เมื่อเดินทางไปถึงตลาดกลางมณฑล ความวุ่นวายและเสียงตะโกนด่าทอของการค้าขายดังระงม หลินชิงเดินนำหงซวนและอาซิ่งเข้าไปยังโซนเครื่องปรุงรสชั้นดี แต่เธอกลับพบกับกำแพงขนาดใหญ่ที่เรียกว่า ‘กลุ่มพ่อค้าคนกลางสมาคมการค้าบูรพา’กลุ่มคนเหล่านี้คือผู้ควบคุมราคาและผูกขา

“ในสมุดนั่น คุณจดอะไรไว้หรือคะ?”ชายหนุ่มชะงักพลางเงยหน้ามองหลินชิงด้วยความระแวง“บันทึกการคำนวณต้นทุนและการขนส่งครับ ผมเคยเป็นพนักงานบัญชีในโรงงานรัฐบาล แต่เพราะถูกใส่ร้ายเรื่องการทุจริตจนต้องติดคุก ตอนนี้ไม่มีใครยอมรับผมทำงานเลย”หงซวนเดินเข้ามาคุมเชิงข้างหลัง แววตาทหารของเขามองออกทันทีว่าชายคนนี้ไม่ได้โกหก“ชื่ออะไรล่ะเรา?”“อาซิ่ง ครับท่าน”หลินชิงรับสมุดมาเปิดดู เธอต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นการคำนวณที่ซับซ้อนและแม่นยำยิ่งกว่าเครื่องคิดเลขในยุคนั้นเสียอีก นี่คือเพชรในตมที่เธอต้องการ การจะทำธุรกิจขนาดใหญ่ เธอต้องมีคนช่วยดูแลเรื่องตัวเลขและการจัดการที่หลังบ้าน“อาซิ่ง ฉันกำลังเปิดกิจการทำซอสอาหารแปรรูป และฉันต้องการคนมาช่วยดูแลบัญชีและคลังสินค้า ฉันไม่สนใจอดีตของคุณ ฉันสนใจแค่ว่าคุณจะซื่อสัตย์กับฉันและทำงานให้เต็มที่ได้ไหม?”อาซิ่งตะลึงจนพูดไม่ออก“คะ... คุณจะจ้างคนอย่างผมจริง ๆ หรือครับ?”“ฉันจะให้โอกาสคุณพิสูจน์ตัวเอง สัปดาห์แรกคือช่วงทดลองงาน ฉันมีที่พักและอาหารให้ ถ้าคุณทำได้ดี ฉันจะมีเงินเดือนประจำให้ในฐานะพนักงานคนแรกของครัวรสสวรรค์”หงซวนมองดูคนหัวการค้าด้วยความทึ่งอีกครั้ง เธอ

แสงทองของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านยอดไม้ที่ยังคงมีหยดน้ำค้างพราวเกาะอยู่จากฝนที่เพิ่งหยุดตกเมื่อคืน บรรยากาศในบ้านตระกูลหงวันนี้ดูแจ่มใสเป็นพิเศษ หงซวนตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมานานปี แผลเป็นในใจจากสนามรบดูเหมือนจะถูกปลอบประโลมด้วยน้ำขิงอุ่น ๆ และความอาทรของภรรยาเมื่อคืนที่ผ่านมา เขามองดูมือหนาของตัวเองที่ยังคงรู้สึกถึงสัมผัสอันอ่อนนุ่มจากมือของหลินชิงที่กุมกันไว้จนถึงรุ่งสาง ชายหนุ่มลอบยิ้มพลางมองร่างบางที่กำลังวุ่นอยู่กับการจัดเตรียมตะกร้าสินค้าในห้องโถง “วันนี้เราจะเข้าเมืองกันแต่เช้าเลยหรือหลินชิง?” หงซวนเอ่ยถามพลางเดินเข้าไปช่วยยกโหลซอสเห็ดป่าที่หนักอึ้ง หลินชิงหันมายิ้มสดใส แววตาของเธอมั่นคงและเปี่ยมไปด้วยวิสัยทัศน์กว้างไกล “ใช่ค่ะ การขายของหลังรถจักรยานแบบนี้มันเป็นแค่จุดเริ่มต้น ถ้าเราอยากจะเลี้ยงลูกให้ดี มีบ้านที่แข็งแรง และมีอนาคตที่มั่นคง เราต้องทำทุกอย่างให้ถูกกฎหมายและเป็นระบบค่ะ วันนี้ฉันจะไปที่ทำการเขตเพื่อขอจดทะเบียนการค้า” หงซวนเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ การจดทะเบียนการค้าสำหรับชาวบ้านธรรมดาในยุค 80 เป็นเรื่องที่ดูไกลตัวมาก “คุณคิดการณ์ไ

พายุฤดูร้อนพัดกระหน่ำเข้าสู่หมู่บ้านตระกูลหงอย่างกะทันหันในช่วงหัวค่ำ เสียงฟ้าร้องครืนครันทำให้บรรยากาศรอบบ้านดินดูวังเวงกว่าปกติ หลินชิงเพิ่งจะส่งเสี่ยวเฟิงและเสี่ยวเหยาเข้านอนสำเร็จ เด็กทั้งสองหลับสนิทด้วยความอ่อนเพลียหลังจากช่วยแม่บรรจุซอสเห็ดลงโหลมาทั้งวันหลินชิงเดินกลับเข้ามาในห้องโถงกลาง พบว่าหงซวนยังคงนั่งนิ่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดสั่นไหววูบวาบตามแรงลมที่ลอดผ่านรอยแตกของประตู หงซวนไม่ได้หันมามองเธอ เขานั่งจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมบัดนี้กลับดูซีดเซียวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิดเปรี้ยง!เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นใกล้บ้าน หงซวนสะดุ้งสุดตัว ร่างของเขาเกร็งแน่น ลมหายใจเริ่มหอบกระชั้น แววตาของเขาดูเลื่อนลอยเหมือนไม่ได้อยู่ในห้องนี้ แต่กำลังหลุดไปอยู่ในสมรภูมิรบที่เขาเพิ่งจากมาหลินชิงจำอาการนี้ได้ทันทีในฐานะคนที่เคยศึกษาเรื่องจิตวิทยามาบ้าง นี่คือภาวะ PTSD (Post-Traumatic Stress Disorder) หรือสภาวะจิตใจหลังเผชิญเหตุการณ์รุนแรง เธอรู้ดีว่าในยุค 80 การเยียวยาบาดแผลทางใจยังเป็นเรื่องที่ห่างไกลความเข้าใจของชาวบ

“โอ๊ย! กลิ่นอะไรเนี่ย เหม็นเหมือนหนูตายผสมขี้เถ้า!” ผู้ใหญ่บ้านตะโกนพลางจามสนั่นจางอี้หน้าซีดเผือด “ไม่... เป็นไปไม่ได้! ข้าเอามาจากโหลสูตรลับของมันกับมือ!”หลินชิงเดินก้าวออกมาข้างหน้าพลางหัวเราะเบา ๆ“อ้าวคุณป้าจาง... นั่นมันไม่ใช่สูตรลับหรอกค่ะ นั่นคือน้ำหมักกากน้ำตาลเสียผสมขี้เถ้าที่ฉันเตรียมไว้ทำปุ๋ยรดผักหลังบ้านน่ะค่ะ ฉันเขียนแปะไว้ว่าสูตรลับมิชลินก็เพื่อจะดูว่าจะมีหัวขโมยคนไหนแอบย่องเข้าบ้านฉันตอนไม่อยู่หรือเปล่า”ชาวบ้านฮือฮาทันที ทุกสายตาจับจ้องไปที่นางจางที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย“แก! แกหลอกฉัน!” จางอี้ชี้หน้าด่า“ฉันไม่ได้หลอกค่ะ ฉันวางไว้ในบ้านของฉัน แต่ป้าแอบย่องเข้าไปขโมยมาเองไม่ใช่เหรอคะ? คุณป้าเป็นถึงเมียผู้ใหญ่บ้าน แต่กลับทำตัวเป็นโจรขโมยของคนในหมู่บ้านแบบนี้ ฉันควรจะไปแจ้งที่ทำการอำเภอดีไหมคะหงซวน?” หลินชิงกล่าวพลางเลิกคิ้วถามสามีหงซวนก้าวออกมาข้างหน้า มือจับที่สายเข็มขัดทหาร“ถ้าหลักฐานชัดเจนขนาดนี้ ผมคงต้องเขียนรายงานส่งที่ทำการเขตในฐานะที่เจ้าหน้าที่รัฐต้องดูแลความสงบเรียบร้อยครับ”นางจางถึงกับเข่าอ่อน ล้มลงไปกองกับพื้น ผู้ใหญ่บ้านที่อับอายขายหน้าแทนภรรย