Novels by หม่าไห่เจิน

หลินชิงนิ่งไป ความจริงที่พรั่งพรูออกมาทำให้เธอเข้าใจความเคร่งเครียดของเขา“แล้วตอนนี้ซูฉีต้องการอะไรคะ?”“เธออยากให้ผมกลับไปช่วยเจรจาที่กองทัพมณฑล และอยากให้ผมร่วมสมทบทุนเพื่อเลี้ยงดูครอบครัวของจางเหว่ย แต่ผมไม่มีเงินก้อนขนาดนั้น เงินหมื่นหยวนนั่นมันคือเงินของคุณ เป็นเงินของโรงงาน ผมไม่อาจเอื้อมไปแตะต้องมันได้”หลินชิงมองดูสามีที่กำลังแบกโลกแห่งความรู้สึกผิดไว้บนบ่า ความหึงหวงที่มีในตอนแรกมลายหายไป เหลือเพียงความเคารพในความกตัญญูของเขา“หงซวนคะ เงินหมื่นหยวนนั่นไม่ใช่ของฉันคนเดียว แต่มันคือเงินของเรา” หลินชิงเดินเข้าไปใกล้และวางมือบนมือหนาของเขา“ถ้าจางเหว่ยสละชีวิตเพื่อให้คุณกลับมาหาฉันและลูก ๆ ได้ เงินแค่ไม่กี่พันหยวนเพื่อช่วยครอบครัวเขามันเทียบไม่ได้เลยกับชีวิตที่คุณมีอยู่ตอนนี้”หงซวนมองหน้าหลินชิงด้วยความซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก“คุณยอมให้ผมเอาเงินไปช่วยครอบครัวคนอื่นงั้นหรือ ทั้งที่คุณต้องทำงานหนักขนาดนี้?”“ฉันไม่ได้ให้ฟรี ๆ ค่ะ แต่ฉันมีเงื่อนไข” หลินชิงยิ้มบาง ๆ แววตาเริ่มกลับมาฉายแววนักธุรกิจ“ฉันจะรับภรรยาของจางเหว่ยเข้ามาทำงานในโรงงานของเรา ให้ที่พักและสวัสดิการ ส่วนซูฉี... ถ้า

เงินหนึ่งหมื่นหยวนก้อนแรกจากน้ำพักน้ำแรงและการเจรจาที่ชาญฉลาด ถูกหลินชิงนำมาเปลี่ยนเป็นอิฐ หิน ปูน และทรายอย่างรวดเร็ว พื้นที่รกร้างข้างบ้านดินถูกปรับหน้าดินเพื่อก่อสร้างโรงงานมาตรฐานขนาดเล็กตามที่ได้ตกลงไว้กับฉินหยาง ชาวบ้านในหมู่บ้านตระกูลหงที่เคยว่างงานต่างพากันมาสมัครเป็นคนงานก่อสร้างและพนักงานคัดแยกวัตถุดิบ บรรยากาศรอบบ้านอบอวลไปด้วยเสียงตะโกนขันแข็งและกลิ่นอายของความเจริญที่กำลังก่อตัวหลินชิงในชุดลำลองทะมัดทะแมงเดินตรวจงานพร้อมสมุดบัญชีในมือ โดยมีอาซิ่งคอยเดินตามบันทึกรายละเอียดอย่างใกล้ชิด ทักษะการจัดการระดับมิชลินถูกนำมาใช้ในการวางเลย์เอาต์โรงงานเพื่อให้การทำงานมีประสิทธิภาพสูงสุด“อาซิ่ง ตรงนี้คือพื้นที่ส่วนล้างวัตถุดิบ ต้องทำทางระบายน้ำให้ดี อย่าให้มีน้ำขังเด็ดขาด ความสะอาดคือหัวใจของเรา” หลินชิงกำชับในขณะที่หลินชิงกำลังวุ่นอยู่กับการสร้างอาณาจักร หงซวนกลับดูมีเรื่องไม่สบายใจ เขามักจะยืนเหม่อมองออกไปทางถนนเข้าหมู่บ้าน และบ่อยครั้งที่เขากลับจากค่ายทหารด้วยท่าทีที่เคร่งเครียดกว่าปกติ หลินชิงสังเกตเห็นแต่เธอก็เลือกที่จะรอให้เขาพร้อมเป็นฝ่ายพูดเองจนกระทั่งบ่ายวันหนึ่ง รถจี๊ปท

“คุณหลินชิงครับ ความสามารถระดับคุณ ถ้าไปอยู่ที่เมืองหลวงหรือไปต่างประเทศ คุณจะก้าวหน้ากว่านี้ร้อยเท่าพันเท่าเลยนะครับ บ้านในหมู่บ้านเล็ก ๆ นั่นมันแคบเกินไปสำหรับพรสวรรค์ของคุณ” ฉินหยางเอ่ยพลางรินไวน์ให้เธอหงซวนกำหมัดแน่นที่ใต้โต๊ะ ความรู้สึกด้อยค่าเริ่มกลับมาโจมตีเขาอีกครั้ง แต่ก่อนที่เขาจะอ้าปากพูด หลินชิงก็วางช้อนลงและยิ้มให้ฉินหยางอย่างใจเย็น“บ้านอาจจะแคบค่ะคุณฉิน แต่มันคือบ้านที่มีคนรอฉันกลับไปเสมอ มีความจริงใจที่หาไม่ได้ในตึกแถวกลางเมืองหลวง สำหรับฉัน... พรสวรรค์มีไว้สร้างความมั่งคั่งให้คนที่เรารัก ไม่ใช่เพื่อวิ่งตามความว่างเปล่าที่เมืองหลวงมอบให้ อีกอย่างสามีของฉัน เขาเป็นคนดูแลบ้านได้ดีเยี่ยมจนฉันไม่อยากย้ายไปไหนเลยละค่ะ”เธอเอื้อมมือไปกุมมือหงซวนไว้บนโต๊ะต่อหน้าฉินหยาง หงซวนใจชื้นขึ้นมาทันที เขารู้สึกเหมือนได้รับชัยชนะครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตฉินหยางหน้าเสียไปวูบหนึ่ง เขาเริ่มตระหนักแล้วว่ากำแพงที่ขวางกั้นระหว่างเขากับหลินชิงไม่ใช่แค่หงซวน แต่มันคือความมั่นคงในใจของผู้หญิงคนนี้ที่ยากจะสั่นคลอนเมื่อถึงขั้นตอนสุดท้ายของการเซ็นสัญญา หลินชิงเรียกเก็บค่าลิขสิทธิ์ความลับทางการ

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศภายในบ้านตระกูลหงอบอวลไปด้วยความกดดันจาง ๆ เมื่อถึงเวลาที่ต้องเดินทางเข้าตัวอำเภอเพื่อเจรจาสัญญาส่งออกกับฉินหยางหงซวนปรากฏกายในชุดฝ้ายสีน้ำเงินเข้มที่หลินชิงตัดเย็บให้ใหม่ เขายืนตรวจเช็กความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้ากระจกเงาใบเก่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ใบหน้าคมเข้มดูเคร่งขรึมและน่าเกรงขามกว่าทุกวัน ราวกับทหารที่กำลังจะออกไปรบในสมรภูมิที่ไม่มีอาวุธ มีเพียงศักดิ์ศรีเป็นเดิมพัน“คุณหล่อมากค่ะ ไม่ต้องกังวลนะคะ วันนี้คุณมีหน้าที่แค่ยืนเป็นยักษ์เฝ้าสมบัติข้าง ๆ ฉันก็พอ” หลินชิงเอ่ยชมขณะเดินเข้ามาจัดปกเสื้อให้สามีหงซวนมองสบตาหญิงสาวในกระจก เขาเห็นเงาสะท้อนของหลินชิงที่วันนี้ดูโดดเด่นเป็นพิเศษในชุดกระโปรงทรงสอบสีชมพูอ่อนที่ขับผิวพรรณให้ดูผุดผ่อง “ผมไม่ได้กังวลเรื่องหล่อหรือไม่หล่อ ผมแค่ไม่ชอบสายตาของไอ้หนุ่มคนนั้นที่มองคุณ มันเป็นสายตาของคนที่จะมาแย่งชิง ไม่ใช่มาเจรจา”หลินชิงหัวเราะเบา ๆ แววตาซุกซน “ไม่มีใครแย่งอะไรไปจากฉันได้หรอกค่ะ ถ้าฉันไม่ยินยอม ไปกันเถอะค่ะ อาซิ่งรออยู่ที่รถแล้ว”ภัตตาคารรุ่งเรืองวันนี้ถูกจัดเตรียมไว้อย่างหรูหราที่ชั้นบนสุด ฉินหยางนั่งร

บรรยากาศเริ่มตึงเครียดจนอาซิ่งต้องรีบเข้ามาแทรก “เถ้าแก่เนี้ยครับ ผมว่าเราเข้าไปคุยข้างในดีไหมครับ ?” ภายในบ้านที่สะอาดเอี่ยม หลินชิงจัดน้ำชาต้อนรับฉินหยางอย่างเป็นทางการ โดยมีหงซวนนั่งกอดอกจ้องมองแขกราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “ข้อเสนอของคุณน่าสนใจค่ะคุณฉิน แต่ฉันมีเงื่อนไข คือฉันจะไม่ขายสิทธิ์ขาดในสูตรอาหาร และโรงงานต้องเป็นชื่อของฉันร้อยเปอร์เซ็นต์ ส่วนคุณจะได้สิทธิ์ในส่วนแบ่งการตลาดส่งออกเท่านั้น” หลินชิงเอ่ยพลางรินชา ฉินหยางมองดูหลินชิงด้วยความทึ่ง “คุณเป็นผู้หญิงที่เจรจาได้เฉียบคมที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลย ตกลงครับ ผมยอมรับเงื่อนไขนั้นเพราะผมไม่ได้แค่ต้องการซอสของคุณ แต่ผมต้องการปัญญาของคุณด้วย” หงซวนฟังแล้วรู้สึกเหมือนมีไฟสุมทรวง เขาหงุดหงิดที่ตัวเองไม่มีความรู้เรื่องตัวเลขหรือการส่งออกเหมือนไอ้คนตรงหน้า เขาเป็นแค่ทหารที่รู้จักแต่การรักษาความปลอดภัยและการใช้กำลัง เมื่อฉินหยางลากลับไป เขายังแอบทิ้งประโยคหนึ่งไว้ให้หลินชิง “พรุ่งนี้ผมจะมารับคุณไปทานมื้อเที่ยงในเมืองเพื่อคุยรายละเอียดสัญญา หวังว่าคุณจะไม่ปฏิเสธนะครับ” คืนนั้น ในห้องนอนสลัว หงซวนนั่งเงียบอยู่ริมเตียง

หลังจากชัยชนะครั้งใหญ่ที่ตลาดกลางมณฑล ชื่อเสียงของ ‘ซอสเห็ดป่าครัวรสสวรรค์’ ก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่เผ็ดร้อนที่สุดในหมู่บ้าน ชาวบ้านที่เคยเบ้หน้าใส่หลินชิง บัดนี้กลับพยายามเดินเลียบเคียงมาที่รั้วบ้านดินเพื่อแอบมองดูความเคลื่อนไหว บางคนถึงขั้นหิ้วผักหิ้วปลามาฝากเพื่อหวังจะขอคำปรึกษาเรื่องการทำมาหากิน แต่สำหรับหลินชิง เธอไม่มีเวลามานั่งเสวยสุขกับคำชมเหล่านั้น ทักษะการจัดการแบบมืออาชีพในใจสั่งให้เธอรีบตีกระบอกตอนที่เหล็กยังร้อน “อาซิ่ง วันนี้ช่วยประกาศรับสมัครแรงงานหญิงในหมู่บ้านห้าคนนะ” หลินชิงสั่งงานขณะตรวจดูบัญชีต้นทุน “ฉันต้องการคนที่สะอาด ขยัน และที่สำคัญที่สุดต้องไม่มีประวัติชอบนินทาเจ้านาย” อาซิ่งจดบันทึกยิบ “เถ้าแก่เนี้ยครับ แล้วเรื่องค่าจ้างเราจะให้เท่าไรดี ?” “ให้มากกว่าอัตราจ้างรายวันของรัฐบาลสิบเปอร์เซ็นต์ แต่มีเงื่อนไขว่าต้องผ่านการทดสอบมาตรการความสะอาดของฉันก่อน” หลินชิงเอ่ยเสียงเรียบพลางหันไปมอง หงซวน ที่กำลังช่วยต่อเติมเพิงพักข้างบ้านให้กลายเป็นโรงเรือนผลิตชั่วคราว หงซวนในชุดฝ้ายตัวเก่าที่หลินชิงเพิ่งปะชุนให้กำลังตอกตะปูอย่างขยันแข็งขัน เขาแอบมองคนตัวเล็ก