Novels by Walrus House

เหนือฟ้าพบว่าหลังจากค่ำคืนค้างแรมท่ามกลางมรสุม และคำสารภาพริมหาดผ่านพ้นไป ว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับอาการประหลาด... อาการที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนตลอดชั่วชีวิต... ใบหน้าคมคายของคลื่นสมุทรก็ลอยเข้ามาเป็นสิ่งแรกยาม นั่งฟังการประชุมบริหารอันเคร่งเครียด... สมองก็เผลอนึกถึงคำพูดกวนประสาทของคลื่นสมุทรยาม ตักอาหารเข้าปากทานมื้อเที่ยง... แววตาอบอุ่นของคนคนนั้นก็ยังคงตามมาหลอกหลอน จนบางครั้งเหนือฟ้าเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองลึก ๆ ว่า ผู้ชายคนนั้นแอบย้ายสำมะโนครัวเข้ามานั่งจับจองพื้นที่ ในหัวสมองของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่"คุณเหนือฟ้าคะ... คุณเหนือฟ้า!""คะ... ครับ!"เหนือฟ้าสะดุ้งหลุดจากภวังค์ขยับตัวเลิกลัก "ดิฉันเอ่ยเรียกชื่อคุณมารอบติดต่อกันแล้วนะคะ" เลขานุการสาวมองมาด้วยสายตาจับผิด"ช่วงนี้ดูคุณเหนือฟ้ามีเรื่องให้คิดอยู่ตลอดเวลาเลยนะคะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ""ไม่มีอะไรครับ..." เหนือฟ้าแสร้งกระแอมไอแก้เขิน ก่อนจะก้มหน้าก้มตาอ่านแฟ้มเอกสารตรงหน้าต่อ ทั้งที่ในความเป็นจริง... ตัวอักษรเหล่านั้นไม่ได้แล่นเข้าหัวเลยแม้แต่คำเดียวช่วงบ่ายแก่ ๆ ทางรีสอร์ตมีกิจกรรมพิเศษร่วมกับกลุ่มแขก นั่นคือการปลูกปะ

เหนือฟ้ากำลังเผชิญหน้ากับปัญหากวนใจที่มีว่า 'คลื่นสมุทร'หลังจากเดินทางกลับมาจากเกาะร้างส่วนตัวเมื่อสองวันก่อน ทุกสิ่งทุกอย่างในรีสอร์ตก็ดำเนินไปตามปกติ ตัวเขายังคงสวมบทบาทท่านประธาน นั่งตรวจตราเอกสาร เข้าประชุมบริหาร และเป็นที่พิงของพนักงานทุกคนเช่นเดิม ทว่าลึก ๆ แล้วกลับมีบางสิ่งบางอย่างภายในใจ ที่เปลี่ยนไปมันเป็นความเปลี่ยนแปลงที่แม้แต่ตัวเขาเองยังนึกกลัว... ทุกครั้งที่เห็นคลื่นสมุทรส่งรอยยิ้มละมุนตาให้พนักงานคนอื่น.. สายตาของเขาจะคอยจับจ้องมองตาม ทุกครั้งที่เห็นคลื่นสมุทรยืนพูดคุยอย่างสนิทสนมกับแขกสาว สวยๆ... เขาจะคอยสังเกตการณ์อย่างนึกจับผิด และทุกครั้งที่มีใครก็ตามเข้าไปใกล้ชิดกับผู้ชายคนนั้นเกิน กว่าระยะห่างที่ควรจะเป็น... ใจของเขาจะเกิดอาการ...หงุดหงิดงุ่นง่านขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล"คุณเหนือฟ้าคะ..." เสียงของเลขานุการสาวเอ่ยทักพลางเดินนอบน้อมเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารงบประมาณ"คะ... ครับ?" เหนือฟ้าสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบก

"คุณเหนือฟ้าครับ""ครับ""วันพรุ่งนี้... พอจะมีเวลาว่างไหมครับ"เหนือฟ้าเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโน้ตบุ๊ก ทอดสายตามองผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่จู่ ๆ ก็มายืนกอดอกส่งรอยยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่หน้าห้องทำงาน"ไม่ว่างครับ" เหนือฟ้าตอบเสียงเรียบก่อนทำท่าจะก้มลงทำงานต่อ คลื่นสมุทรพยักหน้ารับคำหน้าตาเฉย ราวกับคาดเดาคำตอบปัดปฏิเสธนี้เอาไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว "โอเคครับ งั้นวันมะรืนล่ะ""..." เหนือฟ้านิ่งไปสามวินาที "ไม่ว่างครับ""งั้นสัปดาห์หน้า""...""ไม่ว่างครับ""งั้นเดือนหน้าเลยเป็นไง"เหนือฟ้าถอนหายใจยาว วางปากกาในมือลงบนโต๊ะทำงานช้า ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาคู่คมตรง ๆ "คุณจะเอาอะไรจากผมกันแน่" คลื่นสมุทรจุดยิ้มกว้างขวางทันทีอย่างผู้ชนะ เหมือนกำลังรอคอยให้เขาเอ่ยประโยคนี้ออกมาอยู่พอดี "ผมจะพาคุณไปเที่ยวพักผ่อนครับ""ไม่ไป""คุณยังไม่รู้ด้วยซ้ำนะว่าผมจะพาไปที่ไหน""ต่อให้รู้หรือไม่รู้... ผมก็ไม่ไปครับ งานผมเยอะมาก" "เสียใจด้วยนะครับคุณประธาน เพราะรอบนี้ผมจัดแจงจองทุกอย่างเอาไว้หมดเรียบร้อยแล้ว" "..." เหนือฟ้าขมวดคิ้ว "คุณไม่มีสิทธิ์มาทึกทักอะไรตามใจชอบแบบนี้นะครับ""มีสิทธิ์สิครับ" คลื่นสมุทรยักไหล่น้อย ๆ แว

เหนือฟ้าลืมตาขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นอายความหอมละมุนอ่อน ๆ ของกาแฟคั่วบดที่ลอยอบอวลไปทั่วทั้งห้อง แสงแดดอุ่นจัดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านสีขาวพลิ้วไหว มรสุมพายุฤดูร้อนเมื่อคืนที่ผ่านมาหายไปอย่างไร้ร่องรอย ท้องฟ้าเบื้องนอกแปรเปลี่ยนกลับมาเป็นสีฟ้าครามสดใสราวกับไม่เคยมีเรื่องราวร้ายแรงใด ๆ เกิดขึ้นมาก่อนมันช่างผิดแผกแตกต่างจากสิ่งที่คิดอยู่ในใจเวลานี้... ที่ยังคงสับสนวุ่นวาย ไม่ต่างจากมรสุมที่ผ่านมาเลยสักนิดเหนือฟ้าขยับกายลุกขึ้นนั่งเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าบนลาดไหล่บางมีผ้าห่มผืนหนาจัดแจงคลุม ให้อย่างเรียบร้อย และบนโต๊ะกระจกตัวกลางมีแก้วน้ำอุ่นตั้งวางสแตนบายเอาไว้ เคียงข้างกันนั้นมีแผ่นกระดาษโน้ตเล็ก ๆ แผ่นหนึ่งเขียนข้อความด้วยลายมือหวัดว่า"ประชุมเช้าเวลา 09.00 น. นะครับคุณประธาน อย่าลืมทานมื้อเช้าด้วยล่ะ — จากคลื่นสมุทร บริการด้วยใจ"เหนือฟ้าจ้องมองตัวอักษรบนแผ่นกระดาษนิ่งนาน ก่อนที่เรียวปากอิ่มจะยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว"แหม... แอบยืนยิ้มหวานอะไรอยู่คนเดียวงั้นเหรอครับ"เสียงทุ้มต่ำอันแสนคุ้นเคยดังขัดจังหวะขึ้นมาจากทางด้านหลัง ส่งผลให้เหนือฟ้าสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ชายหนุ่มรีบตลบพับแผ่นกระดาษ

เสียฟ้าร้องดังสะท้อนแว่วมาตั้งแต่ช่วงบ่ายแก่ ๆ เหนือฟ้าละสายตาจากเอกสารพลางเงยหน้ามองผ่าน กระจกใสบานใหญ่ของห้องประชุม กลุ่มเมฆหมอกสีเทาอึมครึมก้อนมหึมากำลังเคลื่อนตัวเข้า ปกคลุมฟ้าเหนือหาดอย่างรวดเร็ว กระแสลมภายนอกพัดกระโชกแรงขึ้นผิดปกติ จนเกลียวคลื่นทะเลเริ่มม้วนตัวซัดเข้าหาฝั่งรุนแรง กว่าเดิมหลายเท่าตัว"พายุฤดูร้อนครับ" คลื่นสมุทรที่ยืนกอดอกมองออกไปด้านนอกเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแฝงความจริงจัง "คืนนี้น่าจะหนักพอสมควรเลย"เหนือฟ้าพยักหน้ารับคำอย่างเห็นด้วย ก่อนจะหันไปสั่งการผู้ใต้บังคับบัญชาด้วยน้ำเสียง เฉียบขาดทันที"แจ้งทุกแผนกให้ทราบด่วน เก็บกวาดและยกเลิกกิจกรรมกลางแจ้งทั้งหมด ตรวจเช็กระบบไฟสำรองของรีสอร์ตให้พร้อม และส่งเจ้าหน้าที่แจ้งแขกทุกคนให้งดกิจกรรมทางทะเลทุกชนิดเด็ดขาด"ทุกคนรับคำสั่งอย่างรวดเร็วและแยกย้ายไปทำหน้าที่ ในสถานการณ์วิกฤตที่ฟ้าฝนไม่เป็นใจแบบนี้ เหนือฟ้ากลับกลายมาเป็นคนที่นิ่งสงบและมีสติ สมกับตำแหน่งผู้บริหารสูงสุด และสมกับเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรที่ทุกคนพร้อมจะพึ่งพาช่วงค่ำ... พายุฤดูร้อนพัดเข้าถล่มชายฝั่งตามคาด กระแสลมกรรโชกแรงจัดจนต้นมะพร้าวริมหาดเอนไล้ลู่ไปตามแรงลม หย

"หมายความว่ายังไงที่บอกว่า... ไม่มีห้องว่าง?"เหนือฟ้าเอ่ยถามย้ำเสียงเข้มพยายามระงับอารมณ์ นึกว่าหูตัวเองอาจจะแว่วผิดไป ทว่าผู้จัดการฝ่ายสำรองห้องพักกลับพยักหน้ารับคำด้วยสีหน้าหนักใจและซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด"ครับคุณเหนือฟ้า... ห้องพักภายในรีสอร์ตของเราถูกจองเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์หมดเลยครับ" "แม้กระทั่งวิลล่าสำรองของฝ่ายบริหาร?" "เต็มหมดเลยครับผม"เหนือฟ้าหลับตาลงช้า ๆ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพราะสัปดาห์นี้เป็นช่วงสัปดาห์ทดลองเปิดตัวรีสอร์ตอย่างเป็นทางการ (Soft Opening) ทั้งคณะนักลงทุน สื่อมวลชนมวลใหญ่ อินฟลูเอนเซอร์ชื่อดัง และแขกผู้ใหญ่ระดับ VIP ต่างพากันตบเท้าเข้าพักพร้อมกันจนยอดจองทะลุเกินกว่าที่ คาดการณ์เอาไว้ ซึ่งปกติมันจะไม่ใช่ปัญหาชวนปวดขมับเลย... ถ้าหากว่าเครื่องปรับอากาศในห้องพักส่วนตัวของเขา ไม่เกิดระเบิดพังเสียหายเมื่อคืนนี้ และตอนนี้ระบบช่างกำลังรื้อซ่อมแซมด่วนชนิดที่ว่าคืนนี้ หมดสิทธิ์กลับเข้าไปนอนแน่นอน"แล้วสรุปตอนนี้... มันเหลือห้องพักว่างตรงไหนในรีสอร์ตบ้าง" ผู้จัดการหนุ่มลอบกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ ก่อนจะอ้อมแอ้มตอบเสียงแผ่ว"เหลือแค่... วิลล่าโอเชียนฟรอนต์หลังใหญ่หลั