Nobela ni AloneKing

“ชอบดอกไม้เหรอครับ” ผู้จัดการหน้าใหม่ถามนักแสดงที่เขามีหน้าที่ดูแล ธีโอเงยหน้ามองเกเบียลก่อนจะยิ้มกว้างจนตาหยีแชะ!แล้วก็ถูกเกเบียลคนมือไวถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐาน“อ๋อ... เรื่องโซเชียลมีเดียของคุณธีโอ ประธานให้ผมเป็นคนจัดการนะครับ” ผู้จัดการหน้าหล่อทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ เขาพูดออกมาพลางก้มหน้าเลื่อนหาโซเชียลมีเดียของธีโอที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นเมื่อคืนนักแสดงหน้าใหม่เพียงหยักหน้ารับรู้... เขาไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่ หันหน้ามามองดอกไม้ในมืออีกรอบ เขาก้มลงลองดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่แทบจะสัมผัสไม่ได้ก็ยิ้มออกมาอีกครั้งดวงตาของธีโอตอนนี้เป็นประกายเหมือนแสงจันทร์ยามราตรี และภาพทั้งหมดถูกโพสต์ลงโซเชียลของธีโอด้วยมือของเกเบียลและคนแรกที่เข้ามาดูคงไม่ใช่คนอื่นไกล... ชายหนุ่มมาดเข้ม มีดวงตาสีฟ้าคราม ผมสีดำขลับเป็นเงาเขายิ้มเมื่อมองรอยยิ้มของอีกคนผ่านหน้าจอ...จากนั้นก็วางโทรศัพท์ไว้ยังเบาะข้างคนขับอีกครั้ง ก่อนจะจอดที่หน้าร้านขนมประจำ ทันทีที่เปิดประตูรถกลิ่นหอมหวานของขนมอบสดก็ลอยคลุ้งทั่วไปหมด เดดมียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเข้าไปในร้าน หยิบถาดและกระดาษรองเขาเดินเลือกขนมปังอบสดอยู่สอง

“เลิฟซีน?” เขาขมวดคิ้วจนเป็นปม ก้อนเนื้อภายในอกรู้สึกคันยุบยิบจนต้องชะเง้อคอมองหาธีโออีกรอบ เกเบียลหัวเราะเบา ๆ ในลำคอก่อนตอบออกมา“ใช่ครับ” เกเบียลเห็นเพียงครึ่งหน้าของเจ้านายแต่ก็พอเดาออกมาว่าข้างเขานั้นต้องการจะสื่ออะไรจากท่าทางเมื่อคนร่างหนาไม่เห็นธีโออย่างที่ตั้งใจก็หน่อนก้นลงนั่งตามปกติแล้วหันไปทางผู้จัดการหน้าเข้ม มองพักหนึ่งก็ถอนหายใจออกมาพลางพลิกแผ่นหน้ากระดาษดู“คุณอนุมัติเรื่องนี้เอง” เกเบียลได้ยินเสียงพลิกกระดาษอย่างเร็วแรงก็หันไปหาต้นตอของเสียง เขาเห็นใบหน้าของเดเมียนที่คิ้วขมวดจนเป็นปม เหงื่อผุดตามกรอบหน้าทั้งที่แอร์เย็นฉ่ำ คนถูกพูดถึงหันควับตวัดสายตาบ่งบอกว่าเขาไม่พอใจในตัวบทที่เพิ่งอ่าน แต่เกเบียลก็ไม่ได้ทำอะไรนอกเหนือจากแย่งบทกลับมาถือไว้เพราะเกรงว่าหมาบ้าจะขย้ำบทจนยับยู่“ธีโอมาแล้วครับ” เกเบียลพูดออกมาพร้อมเชิดหน้าไปทางด้านหน้า ธีโอในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนแขนยาวกับกางเกงสีขาวยิ่งทำให้อีกคนดูดีขึ้นเป็นเท่าตัว สายตาของเดเมียนมองตามดาราหน้าใหม่ไม่กะพริบราวกับหลงในมนต์เสน่ห์“ดูดีมาก” เขาพูดกับตัวเองตอนเห็นว่าธีโอกำลังเตรียมเข้าฉาก มีช่างแต่งหน้าและทีมงานรุมล้อมเต็มไปหม

วันนี้คล้ายวันหยุด... เขาว่างมากพอจะตามไปดูนักแสดงในสังกัดของตัวเองทำงานวันแรก"หึ" เค้นหัวเราะในลำคอราวผู้ชนะ คิดได้แบบนั้นก็รีบชำระร่างกายของตนเองจนสะอาดเอี่ยม จากนั้นก็พาตัวเองออกมาเช็ดตัวจนแห้งที่หน้ากระจกบานเดิม หันซ้ายหันขวาเพื่อมองสัดส่วนได้รูปของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ เขาฉีกยิ้มหน้ากระจกอวดฟันจาวเรียงสวย จ้องมองในดวงตาสีครามราวกับปีศาจมัจจุราชพันร่างกายท่อนล่างไว้อย่าหมิ่นเหม่แล้วก้าวเกินออกมาจากห้องน้ำ ทันทีที่เนื้อหนังกระทบแสงแดด ผิวพรรณผู้ดีก็แทบจะประกายสีทองอร่าม เส้นผมสีดำสนิทยิ่งทำให้เขาดูเหมือนเทพลงมาจุติบนโลกมนุษย์ สองขาก้าวตรงไปยังตู้เสื้อผ้า แหวกเสื้อผ้านับร้อยที่เรียงแน่นกันในตู้ออกมาไม่กี่ตัว จากนั้นก็สวมทับเข้ากับร่างกายเป็นอันเสร็จกระจกบานใหญ่หน้าตู้เป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาจะมองร่างกายตัวเองก่อนออกจากห้อง วันนี้เขาสวมชุดลำลองเป็นเสื้อโปโลสีน้ำเงินกับกางเกงเนื้อผ้าสีดำ ทรงผมที่ไม่ได้เซ็ตทำให้วันนี้ดูสบายกว่าทุกวัน เส้นผมยังหมาดอยู่แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความดูดีลดลงเขาหยิบโทรศัพท์จากโต๊ะตัวเตียงเข้ามาเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกง จากนั้นก็หยิบกระเป๋าสตางค์ยี่ห้อดังมาถือไว้ เมื่อป

*Damien*วันนี้เป็นวันเริ่มงานวันแรกของธีโอ... วันนี้ผมตื่นเต้นเป็นพิเศษเนื่องจากแกล้งมันเล็กน้อยด้วยการให้ตื่นก่อนเวลาหลายชั่วโมง"เป็นไงบ้าง" ผมโทรติดต่อกับเกเบียลทันทีที่เปิดโคมไฟ'เขากลับไปนอนต่อครับ' เสียงของเกเบียลตึงเครียด แต่ผมกลับหัวเราะออกมาเล็กน้อยหลังคิดถึงภาพใบหน้าของฑีโอที่ตอนนี้คงกำลังนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงใหม่ที่นุ่มกว่าที่ผ่านมา"ปล่อยไปก่อน" ผมพูดปนหัวเราะในลำคอ ก่อนจะสางสายไปในที่สุด มองออกไปนอกหน้าต่างจากห้องทำงานก็เจอเข้ากับสวนภายในบ้าน ด้านซ้ายมีโต๊ะสำหรับจิบชายามบ่ายตั้งอยู่เผลอยิ้มออกมาเพราะเมื่อหลายสิบปีก่อน ธีโอเคยนั่งเล่นและกินขนมที่โต๊ะตัวนั้น"โตซะแล้ว..." ผมเฝ้ามองการเติบโตของธีโอมาตลอดหลายปีในวงการนักแสดง แม้ในช่วงนั้นเขายังเป็นเพียงตัวประกอบฉากไร้ตัวตนเปลี่ยนถ้าเป็นนั่งไขว่ห้างแล้วยกกาแฟขึ้นมาจิบ รสชาติกาแฟขมปร่าทั่วปากพร้อมกลิ่นหอมลอยคลุ้งขึ้นจมูก เผลอยิ้มออกมาตอนนึกถึงใบหน้าของธีโออีกครั้ง หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงวันนั้นภาพของผมที่คร่อมร่างของธีโอเอาไว้ ใบหน้าของ

ก๊อก ๆและแล้วก็ถูกปลุกขึ้นจากฝันดีด้วยเสียงเคาะประตูอีกเช่นเคย ภาพตรงหน้าเหมือนเหตุการณ์เดจาวูเกิดขึ้นเมื่อเปิดประตูก็เจอเข้ากับเกเบียล... เขาพูดซ้ำประโยคใกล้เคียงเดิม "อีกหนึ่งชั่วโมงต้องเดินทางแล้วครับ" ครั้งนี้พยักหน้ารับเพราะเห็นว่าเวลาค่อนข้างสมเหตุสมผล...หมุนหลังเดินกลับเข้าไปในห้องเพื่อชำระล้างร่างกาย เมื่อออกมาก็พบเข้ากับชุดที่ใครสักคนเตรียมไว้ให้ มันเป็นชุดลำลองแต่ค่อนข้างสุภาพ... เมื่อพลิกป้ายดูแบรนด์แล้วยิ่งทำให้ผมรู้สึกต่ำต้อยถอนหายใจเฮือกใหญ่ สวมเสื้อผ้าทับกางเกงชั้นในตัวเก่งของตัวเอง แล้วเดินออกมานั่งยังโถงโซฟาที่เกเบียลนั่งรออยู่ ผมยิ้มให้เขาเล็กน้อย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาเป็นคิ้วขมวด"คุณตื่นสาย" เผลอทำคนของเดเมียนไม่พอใจซะแล้ว..."แต่มันทันเวลา" ผมมองนาฬิกาบนข้อมือ มันเหลืออีกราว ๆ 3 นาทีสำหรับการเดินออกจากห้อง คนตรงหน้าถอนหายใจออกมาเสียงดังแล้วลุกขึ้น เขาหยิบควงกุญแจรถในมือเดินนำไปตลอดโถงทางเดินเสียงกรุ๊งกริ๊งของกุญแจรถกระทบกันมันทำให้สมองของผมเริ่มหนักอึ้งธีโอ ธีโอเสียงแบบนั้น... ผมกลัวเสียงพวกน

ไม่นานนักร่างโปร่งก็แง้มประตูออกมา... เอาหัวโผล่ออกมากวาดสายตาไปรอบห้องและพบว่าเขาเป็นสิ่งมีชีวิตเดียวที่อยู่ในตอนนี้สองขายาวก้าวไปยังตู้เย็น... เปิดหาทั้งบนและล่างก็ไม่พบอะไรสักอย่าง มันมีเพียงน้ำเปล่าแช่ตู้เย็นไว้แบบนั้นเขาหยิบน้ำเปล่าออกมาหนึ่งขวดก่อนกระดกดื่ม ใช้เวลาไม่กี่วินาทีน้ำทั้งหมดก็หมดในเวลาอันรวดเร็ว ธีโอตั้งวางมันไว้บนโต๊ะกินข้าวขนาดเล็กสำหรับ 2 คน ก่อนจะเดินออกมานั่งยังโซฟากลางห้องเขามองไปรอบ ๆ ห้องนี้ดูดี...แถมยังกว้างขวาง"ถ้าพี่อยู่กับผมก็คงดี" เขาเปิดมือถือแล้วพยายามไล่หาแจ้งเตือนจากวิกตอเรีย ครอบครัวเพียงคนเดียว หลังจากวิกตอเรียโมโหเดือดดาลออกไปเมื่อสายวันนี้ ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย..."บล็อคเบอร์..." เขาโทรไปยังเบอร์ของวิกตอเรียตั้งแต่เที่ยงจนตอนนี้มันใกล้ค่ำเสียแล้วถอนหายใจออกมาหนึ่งครั้งแล้วโยนมือถือไปให้ห่างตัว เอนหลังลงนอนราบบนโซฟาก่อนเสียงจากประตูจะดังขึ้น คนเข้ามาคือเกเบียล เขามาพร้อมถุงอาหารมากมายในมือ ธีโอผงกหัวมองเล็กน้อยก่อนจะเด้งตัวเดินไปทางผู้จัดการของเขา"อาหารสำหรับอาทิตย์นี้ครับ" อาหารมากมายในถุ

เวลาผ่านไปนานหลายชั่วโมง...ทุกอย่างหยุดลงตอนนี้ หลี่เฉิงไม่สามารถรับอะไรไหวได้อีก ดวงตาที่เคยปรือตอนนี้ปิดสนิทพร้อมลมหายใจสม่ำเสมอ ดมิทรีถอนแก่นกายออกพร้อมน้ำสีขาวขุ่นทะลักออกมาจากปากทางกลวงโบ๋ที่กำลังเต้นตุบตับร่างหนาถอนหายใจเฮือกใหญ่หลี่เฉิงตอบสนองกับยาเสพติดตัวนี้ดีเกินคาด!ดมิทรียืนขึ้นเต็มความสูงแล้วสวมเสื้อผ้าให้เข้าที่ ร่างหนาเดินออกจากห้องของหลี่เฉิงกลับไปอาบน้ำให้ตัวเองบ้าง และเมื่อแสงไฟสว่างจ้าในห้องน้ำ เขาก็เห็นว่าบริเวณหน้าขาของเขาเต็มไปด้วยเลือดสีสด ยังไม่รวมแก่นกายของเขาที่เหมือนถูกเลือดชโลมก็ไม่ปาน ร่างหนาถอนหายใจอีกครั้งแล้วพาตัวเข้าไปแช่ในอ่างน้ำอุ่นกิจกรรมเมื่อครู่ทำให้เขาเพลียมากเหลือเกินจนเผลอหลับไปในอ่างน้ำ ตื่นมาอีกทีก็พบว่าโทรศัพท์แจ้งเตือนเสียงดัง[ในห้องน้ำมีการเคลื่อนไหว [1] ][ในห้องน้ำมีการเคลื่อนไหว [2] ][ในห้องน้ำมีการเคลื่อนไหว [3] ][ในห้องน้ำมีการเคลื่อนไหว [4] ][ในห้องน้ำมีการเคลื่อนไหว [5] ][ในห้องน้ำมีการเคลื่อนไหว [6] ]ดมิทรีคว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่ไม่

แรงดิ้นทุรนทุรายของหลี่เฉิงไม่ทำให้ดมิทรีสงสาร... เขายังคงหยอกล้อกับช่องทางเจ็บปวดของหลี่เฉิงเหมือนมันเป็นของเล่นชิ้นใหม่“ฮึก.. ไม่ไหว ไม่ไหว ออกไป!! “ หลี่เฉิงส่ายหน้าเป็นพัลวัลเหมือนคนเสียสติน้ำตาอาบใบหน้าเปียกชุ่ม สองมือที่โดนพันธนาการพยายามสลัดแต่ยังไงก็ไม่หลุด จนข้อมือทั้งสองเริ่มถลอกมีเลือดซึม“โคตรแน่นเลยว่ะ” ดมิทรียังคงขยับสะโพกเนิบนาบเหมือนกำลังจะยื้อเวลาทรมานให้นานยิ่งขึ้นไปอีก เมื่อถอนนิ้วเรียวออกจากปากทาง นิ้วเรียบก็กลับไปยังที่ที่มันจากมา ปากของหลี่เฉิง!ดมิทรีกลับไปหยอกล้อกับลิ้นเล็กอ่อนนุ่มของหลี่เฉิงพลางขยับสะโพกไปด้วย มืออีกข้างที่ว่างก็บีบเคล้นเนื้อนุ่มของคนใต้ร่างราวกับว่าเป็นของขวัญจากพระเจ้าเสียงกรีดร้องดังแทรกขึ้นเป็นช่วงพอกับเสียงร่ำไห้ของหลี่เฉิง ส่วนดมิทรีก็พอใจกับเสียงแสนทรมานของคนใต้ร่างมากทีเดียว เขาหลับตาพริ้มทั้งที่ท่อนล่างยังคงทำงาน เขาเริ่มถอดเสื้อออกแล้วจับอีกคนพลิกตะแคงโดยมีเขาช้อนอยู่ด้านหลังป้าบ ป้าบ ป้าบเสียงเนื้อแก้มก้นกระทบหน้าขาดังสนั่น มันคลอไปพร้อมเสียงอ้อนวอนของหลี่เฉิง“เจ็บ! เจ็บ! ฮื้อ!

ดมิทรีใช้เวลาทั้งวันไปกับการนั่งเฝ้าคนป่วย แม้จะมีบางชั่วโมงที่หลี่เฉิงละเมอร้องไห้วนเวียนกับเหตุการณ์เมื่อคืน แต่ทุกครั้งจะได้รับเป็นไออุ่นจากอกแกร่งของดมิทรีเสมอ“ใจเย็น ๆ “ และนี่ก็เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่อาจนับ ดมิทรีคว้าร่างนอนซมที่กำลังร้องไห้อยู่ใต้เปลือกตาขึ้นมากอดเอาไว้แน่น เหมือนกลัวว่าอีกคนจะหลุดหายไปแล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีก หลี่เฉิงแทบไร้สติแต่ก็ยอมหยุดร้องไห้และกลับสู่ความสงบอีกครั้งดมิทรีค่อย ๆ วางร่างชื้นเหงื่อของหลี่เฉิงลงที่เดิมพลางห่มผ้านวมหนาให้ถึงคอ ดวงตาสีดำสนิทไล่มองใบหน้าซีดเผือดจนไปถึงปลายเท้าแม้มีผ้านวมกั้นอยู่รอยยิ้มจางปรากฎขึ้นแค่แว็บเดียวเท่านั้นก่อนจะหายไปเมื่อโทรศัพท์ในมือสั่นเครือดมิทรีลุกจากเตียงและออกไปทางระเบียง“สวัสดี...” ปลายสายเป็นเบอร์แปลก... ดมิทรีกล่าวสวัสดีเสียงเรียบและรอให้ปลายสายตอบอะไรสักอย่าง[ดมิทรี...] เสียงผู้ชายปลายสายไม่คุ้นเคยนัก“หึ...” ดมิทรีไม่รู้หรอกว่าคนปลายสายเป็นใคร แต่น้ำเสียงไม่ได้มาเพื่อผูกมิตรแน่นอน“จะเอาอะไร” ดมิทรีถามเพื่อลองเชิง เขาไม่รู้ว่าคนป

“อเล็กซ์ มีคนนิ้วหัก” ผมพูดทันทีเมื่อปลายสายรับ[หักกี่นิ้ว] อเล็กซ์ถามออกมาอีก“อืม...อาจจะสอง หรือสาม” ก็ต้องพูดตามตรง... ผมไม่กล้าสัมผัสบริเวณที่หลี่เฉิงเจ็บมากนัก ดวงตาของเขาสื่อออกมาทุกอย่างจนหัวใจของผมปวดร้าวไปหมด“ขอยาทา...เอ่อ.. ข้างหลัง รูข้างหลัง” ผมไม่อายหรอกที่จะต้องพูดออกไป แต่ความยากลำบากคือผมไม่เคยคิดที่จะทายาให้ใครเลยสักครั้ง อเล็กซ์ตอบรับเร็ว ๆ ก่อนวางสายไปผมตั้งใจจะลงไปเอาอาหารมาให้หลี่เฉิง เพราะตั้งแต่เมื่อวานมันก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย วันนี้ก็เป็นอาหารง่าย ๆ ที่แม่ครัวทำทิ้งไว้ตั้งแต่เช้า ผมดมกลิ่นดูมันยังใช้ได้จึงเอาไปอุ่นเล็กน้อยแล้วยกใส่ถาดขึ้นมาสำหรับให้คนในห้อง“เฉิงเฉิง? “ ผมเห็นหลี่เฉิงกำลังนั่งอยู่ในท่าเดิม ดวงตาของเขาดูเจ็บปวดและไร้คำตอบมากกว่าก่อนออกไปอีก หลี่เฉิงช้อนตามองผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออกแต่กลับรู้สึกแตกสลายเหมือนเศษเซรามิกผมมองข้ามสายตาคู่นั้นเพราะทำใจไม่ได้เมื่อมองใบหน้าวงนั้น วางถาดอาหารลงไม่ใกล้ไม่ไกลหวังให้อีกคนหาอะไรลงท้อง แล้วสิ่งที่ผมต

“ถอดกางเกงออก” ดมิทรีเข้ามาภายในห้องที่มีหลี่เฉิงกำลังนั่งอยู่บนฟูกด้วยแววตาเลื่อนลอย เมื่อได้ยินแบบนั้นสองมือไร้เรี่ยวแรงก็กระชับขอบกางเกงตัวเองแน่น ส่ายหน้าเบา ๆ สองครั้งพลางก้มหน้าไม่สบตา ดมิทรีย่างก้าวเข้ามาพร้อมพรูลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย“จะทายาให้ จะได้หายเจ็บ” ดมิทรีนั่งลงข้างกายหลี่เฉิงโดยเว้นระยะห่างไว้เพียงฝ่ามือ หลี่เฉิงยังคงก้มหน้าไม่ตอบสนองอะไรทั้งนั้น“ฮึก...ฮึก... ผมขอโทษ ผมขอโทษ” เสียงสั่นเครือปนสะอื้นพูดออกมา ดมิทรีไม่คาดคั้นเขาวางหลอดยาไว้บนฟูก“ทาเองแล้วกัน” พูดด้วยเสียงเรียบนิ่งแล้วเดินออกจากห้องไป เสียงปิดประตูเสียงดังทำให้หลี่เฉิงขวัญผวาหนักเข้าไปอีก ร่างโปร่งยังคงนั่งนิ่งอยู่นานสองนานแม้ร่างกายจะร้อนระอุขึ้นทุกนาทีก็ตามดวงตาเริ่มพร่าเบลอเหมือนโลกกำลังละลาย ส่วนสมองก็หนักอึ้งทำให้การทรงตัวโคลงเคลงกระทั่งต้องยอมนอนราบลงไปกับเตียงนิ้วที่หักเริ่มปวดตั้งแต่หมอเดินออกไป...และตอนนี้ความปวดร้าวก็ยิ่งเท่าทวีคูณ สิ่งที่ทำได้คือกัดปากกลั้นเสียง แล้วพยายามหายใจเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ*Dmitri*เสียงครางกระเส่าของหล

“นายน้อยเฉิงครับ” น้ำเสียงสดใสกับสายตาดูแคลนของวิกเตอร์ทำให้หลี่เฉิงรู้สึกตัวเล็กลงไปอีก“เมื่อคืนผมได้ยินเสียงด้วยนะ” วิกเตอร์ยังพูดอีก พร้อมกับล้อเลียนเสียงครางของหลี่เฉิงเมื่อคืน คนดวงตาสีอ่อนเริ่มพยายามขยับร่างกายเพื่อลุกขึ้นมาจ้องดวงตาสีน้ำตาลของอีกคนชายหนุ่มร่างเล็กเสียงแหลมผมหยิกตรงหน้า... หลี่เฉิงจดจำไว้อย่างดี“ไอ้สัส” เขาเค้นเสียงด่าออกไปแม้ความจริงลำคอจะเจ็บปวดจนแทบเป็นผงก็ตาม วิกเตอร์หัวเราะไม่สะท้านกับคำด่าแม้แต่น้อย“นายน้อยอย่าโกรธผมเลย” ชายร่างโปร่งผมหยิกยังคงล้อเลียนไม่หยุด... หลี่เฉิงพยายามยื่นมือออกมาจากกรงแต่กลับถูกวิกเตอร์จับไว้ไม่ให้ชักกลับเรี่ยวแรงอันน้อยนิดของหลี่เฉิงตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับลูกสุนัขจอมซน แค่โดนวิกเตอร์จับไว้ก็ไม่สามารถดิ้นหนีไปไหนรอด วิกเตอร์นึกสนุก...เขาเริ่มหักนิ้วของหลี่เฉิงทีละนิ้ว...ทีละนิ้ว“วิกเตอร์!! “ เสียงของเซอร์เกย์... วิกเตอร์สะดุ้งหันตามเสียง หลักฐานคาอยู่ที่มือ เซอร์เกย์รีบเดินเข้ามากระชากวิกเตอร์ขึ้นแล้วลากออกจากห้องไปไม