Novels by AloneKing

เมื่อเวลานัดมาถึงชายร่างหนาก็ปรากฎตัวในชุดสูทสีกรมท่าทางดูดี เส้นผมถูกเซ็ตตัดทรงไว้ดข้ากับรูปหน้าหล่อ ๆ มือซ้ายโอบเอวร่างเพรียวบางเดินเข้ามาในร้านอาหารบริกรเข้ามาค้อมหัวลงเล็กน้อยก่อนผายมือไปทางโต๊ะริมหน้าต่าง"ขอบคุณครับ" ดมิทรีเอ่ยขอบคุณบริกรพร้อมรอยยิ้ม มือยังคงโอบเอวบางเอาไว้จนกระทั่งถึงโต๊ะที่หมาย เขาขยับเก้าอี้บริการหญิงสาวคนนั้นก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามรอยยิ้มธุรกิจกว้างขึ้นอีกครั้งเมื่อต้องจ้องใบหน้าสวย"ปกติชอบทานอะไรครับ" ดมิทรีถามหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาดำสนิทจ้องลึกในดวงตาสีทองน้ำตาลเหมือนจะกลืนกิน"ขอเป็นสลัดอกไก่ก็พอค่ะดมิทรี" 'โซเฟีย'ตอบด้วยรอยยิ้มพลางยื่นมือออกมาด้านหน้าชายร่างหนา ดมิทรียิ้มกว้างแต่แววตากลับไร้อารมณ์จับมือขาวตรงหน้ามาจุมพิต"ผิวหอมมากเลยนะครับ" ดมิทรีเอ่ยชมหลังถอนจุมพิตที่หลังมือขาวออกมาแล้ว กลิ่นน้ำหอมคละคลุ้งอยู่รอบมวลอากาศทำเอาต้องปั้นหน้าฝืนยิ้มต่อ"คุณดูดีมากเลยค่ะดมิทรี" โซเฟียใช้นิ้วเกี่ยวผมทัดหูเป็นสัญญาณว่าเธอนั้นชอบคนตรงหน้ามากขนาดไหน"ต่างหูดูเข้ากับคุณจังเลยนะครับ" ชายร่างหนาที่ผ่านโลกมาระดับหนึ่งเฉไฉ เขาเอ่ยชมต่างหูของเธอแทนที่จะตอบรับก

บนตึกสูงตะหง่านระฟ้า บริษัทที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศซึ่งเจ้าของก็ไม่ใช่ใครที่ไหนไกล 'ดมิทรี โวลคอท' มาเฟียผู้เลื่องลือเกี่ยวกับความดำมืดมากที่สุดคนหนึ่งบนโลกสองมือกร้านประสานกันเล็กน้อย หมุนเก้าอี้ผู้บริหารเป็นวงกลมหนึ่งรอบก่อนกลับมาจับจ้องที่มือซ้ายบนมือของ'วิกเตอร์'มีเอกสารซองสีน้ำตาลถูกหยิบขึ้นมา สายตาคมสีน้ำตาลไล่มองปราดเดียวก็พอรู้ว่าเรื่องอะไร ยิ้มฝีปากยกขึ้นเล็กน้อยก่อนเก็บมันเข้าซองส่งให้เจ้านาย"ดูเหมือนจะเป็นเรื่องสนุก" ดมิทรีเอ่ยพลางหยิบซองเอกสารขึ้นมาดู หน้าซองไม่เขียนคำสำคัญอะไรไว้... มีเพียงชื่อของชายคนหนึ่งที่เขาจำได้ขึ้นใจ"หลี่เฉิง..." เขาเค้นหัวเราะออกมาจากลำคอ ไล่สายตาอ่านเอกสารตรงหน้า สีหน้านิ่งเฉยขณะอ่านแต่สุดท้ายกลับหัวเราะร่วนเมื่อวางเอกสารในมือทิ้งบนโต๊ะ"กระต่ายป่าอวดตัวแล้วครับ" วิกเตอร์ยุแยง เขารู้ว่าระหว่างดมิทรีและหลี่เฉิงมีอดีตที่ไม่ลงรอย ดมิทรีมักบอกอยู่บ่อยครั้งว่าเป็นความสัมพันธ์แบบทางรถไฟแต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ถามซักไซร้ให้มากความดมิทรีร่างสูงใหญ่โตราวกับราชสีห์ในป่าสะวันนา วันนี้เขาสวมสูทสีเทาดูแล้วอ่อนโยนกว่าทุกวัน คงมีแต่ใบหน้าหล่อเหลากับดวงตาสีด