Novels by Crimson Cross

Evangeline POVPAGSAPIT ng tanghali, naupo ako sa isang maliit na waiting shed sa tapat ng isang gusali. Binilang ko ang perang natitira sa wallet ko. Iyon na lang ang hawak ko matapos bayaran ang pamasahe at bumili ng kaunting pagkain para kay Nickolai bago ako umalis.May sapat pa para makauwi ako, pero hindi para sa lahat ng kailangan namin. Muli kong binuksan ang cellphone ko. May ilang hindi nasagot na tawag at mga mensaheng galing sa ospital tungkol sa natitirang bayarin. Nang makita ko ang halaga, kusa akong napahawak sa noo.“Lord, please,” bulong ko. “Kahit isang trabaho lang. Kahit ano pong marangal na pagkakakitaan. Kailangan ko lang pong maitaguyod ang pangangailangan ng anak ko.”Ilang segundo akong nanatiling nakayuko. Hanggang sa may pumasok na bagong mensahe sa isang job-search group na sinalihan ko.URGENT HIRING — PERSONAL ASSISTANT. Competitive salary. Immediate start. Must be discreet, reliable, and available on short notice.Napatitig ako sa screen. Walang gaanong

Evangeline POVONE WEEK has passed. Hindi pala katapusan ng problema ko kahit na matagumpay operasyon ni Nickolai. Kahit nakapagbigay na ako ng down payment sa ospital, napakalayo pa rin ng halagang kailangan kong bayaran para tuluyang matapos ang lahat. May natitira pang hospital bills, mga gamot na hindi pwedeng ipagpaliban, at therapy na kailangan niyang pagdaanan para maibalik ang lakas ng kanyang paa.Dahil sa bali ng buto nito, nahihirapan na siyang maglakad. Sa murang edad niya, kailangan na niyang matutong umasa sa saklay at magtiis sa sakit sa tuwing sinusubukan niyang igalaw ang kanyang paa.At sa tuwing nakikita ko siyang pilit na ngumingiti para lang hindi ako mag-alala, mas lalo akong nasasaktan.“Mommy, huwag ka nang umiyak,” mahina niyang sabi habang nakahiga sa kama. “Gagaling naman ako, 'di ba?”Pinilit kong ngumiti at inayos ang kumot na nakabalot sa kaniyang katawan. “Oo naman, baby. Gagaling ka, at gagawin ni Mommy ang lahat para gumaling ka.”Naikagat ko ang ibaba

Evangeline POVHINDI KO na alam kung saan pa ako kukuha ng pera. Ilang beses ko nang binuksan at isinara ang wallet ko, umaasang baka sakaling may perang sumulpot sa loob niyon. Pero sa bawat pagkakataong tinitingnan ko ang laman nito, iisa lang ang nakikita ko—ang katotohanang unti-unti nang nauubos ang lahat ng pinaghirapan ko.Hindi naging sapat ang ipon ko, hindi rin sapat ang sahod ko. At sa dami ng gastusing kailangang bayaran para sa pagpapagamot ni Nickolai, pakiramdam ko ay wala nang katapusan ang mga problemang dumarating sa buhay ko.Nakatitig ako sa resibo ng mga gamot na binili ko para sa kaniya. Katabi niyon ang listahan ng mga bayarin na kailangan ko pang asikasuhin.Hospital bills, mga gamot, therapy, pamasahe, at pagkain. Napapikit ako at marahang minasahe ang sentido ko.“Paano na tayo nito, baby?” bulong ko.Nasa kabilang bahagi ng silid si Nickolai, mahimbing na natutulog. Paminsan-minsan ay gumagalaw siya sa higaan, ngunit agad ding bumabalik sa pagkakahimbing.Ta

Evangeline POVHINDI ko mabilang kung ilang beses akong pinagsampal-sampal ni mommy matapos niyang mabalitaan ang pagdadalang-tao ko. Graduating pa lang ako sa college sa sandaling ito. Three months ang lumipas noong lokohin ako ni Dylan at Bettani. At three months din noong nakipag-one-night-stand ako sa lalaking hindi ko naman kilala. “Mom, I-I’m sorry. H’wag n’yo na po akong saktan. H’wag n’yo pong idamay ang anak ko.” Nakaluhod kong pagmamakaawa kay mommy pero muli ko naman naramdaman ang palad niya. “Sorry? Sa tingin mo… kaya ba ng sorry ang kahihiyang dala mo! You’re a disgrace in this family Evangeline. Kapag nalaman ito ng daddy mo, hindi lang mana ang mawala sayo kundi pati ‘yang batang nasa sinapupunan mo.” Umiling ako, nalasahan ko man ang dugo sa labi ko pero hindi pa rin ako kinawaan ni mommy. “Mom. Please… walang kinalaman ang anak ko sa pagkakamali ko.”“Napakalandi mo kasi! Napakalandi mong babae ka. Sabihin mo… si Dylan ba ang nakapabuntis sayo! Ang bastardo ba

Adam POVPAKAGISING ko kinabukasan, wala na si Charina sa tabi ko pero kaagad akong natigilan sa pagkakatandang birhen ang nakasiping ko kagabi. Imposible talaga na si Charina ‘yun. At mas lalo akong natigilan pagbangon ko nang makita ang mantsa ng dugo na naiwan sa higaan. “F*ck! Sino ang babaeng ‘yun? Bakit siya umalis nang hindi nagpaalam muna.”Lumunok ako, ang dugong ‘to ay patunay na birhen ‘yung babae kagabi. Paglingon ko sa sahig, wala ng damit na naiwan ang babae maliban na lang sa pants at boxer shorts ko.Napatingin ako sa nakasarang pinto, mula sa labas, narinig ko ang pagsisigaw ni Charina habang kumakatok ito.“Adam! Buksan mo ‘tong pinto!”Hindi ako nakaimik. Ginulo ko na lang ang buhok ko, bumaba ako ng higaan, at tumungo sa banyo para mag-shower nang mabilis. Hindi pwedeng malaman ni Charina na maliban sa kaniya, may ibang babae akong ginalaw.“F*cking insane!” nasuklay ko ang buhok gamit ang daliri ko dahil bumalik sa alaala ko ang nangyari kagabi.I sigh. Tanging p

Evangeline POVSa isang kilalang restaurant, naisip kong i-surprise si Dylan. Kanina bago ako pumunta rito, sinabi kong magkikita kami dahil may ire-regalo ako sa kaniya. Handa na rin akong ibigay sa kaniya ang matagal na niyang hinihingi.Pero dalawang oras na ang lumipas, wala pa rin si Dylan.“Jeez. Dylan, nasaan ka na ba?” Pabalik-balik akong naglakad malapit sa pinto bago ako huminga nang malalim. “Relax, self. Baka na-traffic lang siya.” Pinilit kong ngumiti. “Faithful sa’yo si Dylan. Tandaan mo, ikaw lang ang babaeng pinangakuan niyang pakakasalan.”Kahit kinukumbinsi ko ang sarili ko, may kakaibang kaba nang nagsisimulang gumapang sa dibdib ko. Lumabas ako para hintayin siya. Ilang beses ko na rin siyang tinawagan, pero patuloy lamang na tumutunog ang cellphone niya at ayaw niyang sagutin.Hanggang sa bigla kong namataan ang pamilyar na pigura mula sa hindi kalayuan. Si Dylan. May bitbit siyang isang kumpol ng mga pulang rosas kaya napangiti pa ako. Tatawagin ko na sana siya u