CHAPTER 6

Evangeline POV

PAGSAPIT ng tanghali, naupo ako sa isang maliit na waiting shed sa tapat ng isang gusali. Binilang ko ang perang natitira sa wallet ko. Iyon na lang ang hawak ko matapos bayaran ang pamasahe at bumili ng kaunting pagkain para kay Nickolai bago ako umalis.

May sapat pa para makauwi ako, pero hindi para sa lahat ng kailangan namin. Muli kong binuksan ang cellphone ko. May ilang hindi nasagot na tawag at mga mensaheng galing sa ospital tungkol sa natitirang bayarin. Nang makita ko ang halaga, kusa akong napahawak sa noo.

“Lord, please,” bulong ko. “Kahit isang trabaho lang. Kahit ano pong marangal na pagkakakitaan. Kailangan ko lang pong maitaguyod ang pangangailangan ng anak ko.”

Ilang segundo akong nanatiling nakayuko. Hanggang sa may pumasok na bagong mensahe sa isang job-search group na sinalihan ko.

URGENT HIRING — PERSONAL ASSISTANT. Competitive salary. Immediate start. Must be discreet, reliable, and available on short notice.

Napatitig ako sa screen. Walang gaanong detalye sa announcement. May email address lamang at numerong pwedeng tawagan para sa mga interesadong aplikante. Karaniwan, hindi ako agad magtitiwala sa ganitong uri ng posting. Pero dahil wala namang hinihinging bayad sa aplikasyon, nagpasya akong magpadala ng mensahe.

ME: Good afternoon. I'm interested in applying for the Personal Assistant position. May I know the qualifications and interview schedule?

Ilang minuto akong naghintay bago nagkaroon ng tugon.

RECRUITER: Please send your résumé and contact information. Shortlisted applicants will be contacted for an interview.

Agad kong binuksan ang files sa cellphone ko at hinanap ang kopya ng résumé na ilang buwan ko nang ginagamit sa paghahanap ng trabaho.

Hindi man kahanga-hanga ang laman nito, inilagay ko roon ang lahat ng karanasang maaari kong ipagmalaki—ang kakayahan kong mag-organisa ng mga dokumento, sumagot sa mga tawag, humawak ng iskedyul, at makipag-ugnayan sa iba't ibang tao.

Bago ko pindutin ang send, sandali akong nag-alinlangan.

Personal Assistant. Hindi ko alam kung anong klaseng tao ang magiging amo ko, kung gaano kabigat ang trabaho, o kung kakayanin ko ba ang mga responsibilidad na kaakibat nito.

Pero naisip ko si Nickolai. Kaya ipinadala ko ang résumé, at sa unang pagkakataon sa buong araw, nakaramdam ako ng kaunting pag-asa.

Halos maghapon akong naghintay ng tawag, pero wala akong natanggap na kumpirmasyon mula sa mga pinasahan ko. Kaya nang makabalik ako sa ospital, ang una kong ginawa ay puntahan si Nickolai.

“Mommy!” masayang tawag niya nang makita ako.

Ngumiti ako at nilapitan siya. “Hi, baby. Kumusta ka na?”

“Okay na po ako. Kailan po tayo uuwi?”

“Malapit na, baby. Kailangan lang nating sundin ang sinabi ng doktor, okay?” Hinalikan ko siya sa noo. “Did you behave?”

Tumawa siya nang mahina. “Yes, Mommy. Si Tita-Mom Cha nga po ang kulit. Lagi niya akong tinatanong kung masakit pa ang paa ko.”

“Eh, kailangan kong siguraduhin na hindi ka pasaway,” singit ni Charina. “Baka mamaya, bigla kang tumayo nang walang tumutulong sa iyo.”

“Hindi naman po ako tatayo,” depensa kaagad ni Nickolai.

Napailing ako habang marahang hinahaplos ang buhok niya. Kahit paano, nakatulong ang makita siyang nakangiti. Sandali kong nakalimutan ang mga bayarin at ang pagod na nararamdaman ko.

Napatingin naman ako kay Cha, na nakahalukipkip habang nakatitig sa akin.

“Saan ka na naman galing?” tanong niya.

Napakamot ako sa batok. “May inasikaso lang ako.”

“Evangeline.” Tumaas ang isang kilay niya. “Huwag mong sabihing may ginawa ka na namang hindi ko alam.”

“Wala naman! Naghanap lang ako ng trabaho.”

“Kung ganoon, bakit hindi mo man lang sinabi sa akin? Paano kung may nangyari sa iyo sa labas? Sino ang tatawagan ko?”

Napayuko ako. Alam kong nag-aalala lamang siya, pero hindi ko rin maiwasang mahiya dahil alam kong marami na akong ipinag-alala sa kaniya.

“Sorry na, Cha. Ayokong dagdagan pa ang iniisip mo. Alam kong marami ka na ring ginagawa para sa amin.”

Bumuntong-hininga siya at umiling. “Hindi naman sa ayaw kitang maghanap ng trabaho. Ang akin lang, huwag mong akuin lahat nang mag-isa. May anak kang kailangang alagaan, at hindi mo kailangang isugal ang sarili mo para lang makahanap agad ng pagkakakitaan.”

“Oo na. Pangako, magsasabi na ako sa susunod.”

“Talaga lang, ha?” Tinuro pa niya ako. “Dahil kapag nalaman kong kung anu-ano na naman ang ginawa mo nang hindi nagpapaalam, ako mismo ang magagalit sa iyo.”

Napangiti ako nang pilit. “Opo, ma'am.”

“Ang kulit mo talaga!”

Mahina akong natawa at niyakap siya. “Thank you, Cha.”

“Hay naku. Dito ka nga sa tabi ni Nickolai. Ako na muna ang bahala sa mga kailangan niya.”

Tumango ako at umupo sa tabi ng anak ko. Sa totoo lang, hindi ko alam kung ano ang gagawin ko kung wala si Cha sa tabi namin. Kahit madalas niya akong pagalitan, alam kong isa siya sa mga taong hindi ako basta-bastang pababayaan.

Ilang sandali pa kaming nagkuwentuhan ni Nickolai bago ako tumayo para bumili ng tubig sa labas ng kuwarto. Nagpaalam muna ako kay Cha at sinabing hindi ako magtatagal.

Kakasara ko pa lamang ng p***o nang biglang mag-vibrate ang cellphone ko. Atomatikong kumunot ang noo ko nang matitigan ang pangalan ng tumatawag. Nanginig ang kamay ko nang mapatingin ako sa kinaroroonan nina Cha at Nickolai Si Mr. A, ang tumatawag.