CHAPTER 3

Evangeline POV

HINDI ko mabilang kung ilang beses akong pinagsampal-sampal ni mommy matapos niyang mabalitaan ang pagdadalang-tao ko. Graduating pa lang ako sa college sa sandaling ito. Three months ang lumipas noong lokohin ako ni Dylan at Bettani. At three months din noong nakipag-one-night-stand ako sa lalaking  hindi ko naman kilala.

“Mom, I-I’m sorry. H’wag n’yo na po akong saktan. H’wag n’yo pong idamay ang anak ko.” Nakaluhod kong pagmamakaawa kay mommy pero muli ko naman naramdaman ang palad niya.

“Sorry? Sa tingin mo… kaya ba ng sorry ang kahihiyang dala mo! You’re a disgrace in this family Evangeline. Kapag nalaman ito ng daddy mo, hindi lang mana ang mawala sayo kundi pati ‘yang batang nasa sinapupunan mo.” 

Umiling ako, nalasahan ko man ang dugo sa labi ko pero hindi pa rin ako kinawaan ni mommy.

“Mom. Please… walang kinalaman ang anak ko sa pagkakamali ko.”

“Napakalandi mo kasi! Napakalandi mong babae ka. Sabihin mo… si Dylan ba ang nakapabuntis sayo! Ang bastardo ba na ‘yun, ha?”

“Hindi po. Hindi siya.”

Kita ko ang gulat, at galit ni mommy nang marinig niya ang sagot ko. Bigla niya akong kinaladkad palabas na para bang nandiri siya. Sa labas, patulak niya akong pinalabas dahilan para maramdaman ko ang matigas na bagay. Tumama ang noo ko sa bakal na nagdugtong sa gate, at kalaunan naramdaman kong dumaloy ang mainit na likido sa mukha ko.

“Lumayas ka! Ayoko makita ‘yang pagmumukha mo rito sa pamamahay. At ito ang tatandaan mo… simula sa araw na ito, itatakwil kita bilang anak ko!” malakas ang boses na banta ni mama. “Guard! Ilabas n’yo ang babaeng ‘yan!” galit niyang utos sa guard na umalalay sa akin sabay pinagsarhan ako ng p***o.

Nanginig ang labi ko, parang may malaking kamao ang biglang sumuntok sa dibdib ko dahil sa sakit. Bumagsak nang tuloy-tuloy ang mabibigat kong luha na hindi ko alam kailan titigil.

Sa sandaling ‘yun hindi ko magawang iangat ang mukha ko dahil sa hiya. May mga tao na rin kasing nakakita sa sitwasyon na alam kong maging mababa na rin ang tingin sa akin.

KAAGAD naputol ang pagbabalik-tanaw ko nang umingay ang heater na pinapakuluan ko. Seven years has been past, pero parang kahapon lang nangyari ang lahat. Huminga ako nang malalim, at mabilis na pinunasan ang luha kong pumatak.

Sinilip ko ang batang lalaki na abala mula sa pag-aayos ng buhok dahilan para mabilis na napawi ang lungkot ko.

“Nickolai, bilisan mo na riyan. Baka mahuli ka na naman sa school.” 

“Coming, Mommy!”

Napangiti ako nang bahagya habang inilalagay ko ang sandwich at ilang piraso ng prutas sa lunch box ni Nickolai.

Pitong taon na… pitong taon mula nang mangyari ang isang gabing ‘yun. At sa pitong taon na ‘yun ay nagbago ang buong buhay ko, natutunan kong mabuhay nang kami lang ni Nickolai, at hindi ako nagsisi dahil binigyan ako ng pogi na anak.

Hindi naging madali pero para sa kaniya, kakayanin ko ang lahat.

Bumuntonghininga ako kahit kasi kalimutan ko, hindi pa rin mabura. Inilapag ko ang lunch box sa mesa at saka kinuha ang bag niya sabay pinakita sa kaniya ang lunch box na hawak ko.

“Here. Huwag mong kalimutang kumain sa lunch break mo, okay?”

“Yes, po mommy.”

“Good. Laging mong alalahanin… bawal magkasakit. Alam mo naman, wala pa akong kapera-pera ngayon, for approval pa ang loan ni mommy kaya hangga’t maaari, maging malusog ka lang.”

Natawa si Nickolai dahil siguro sa sinabi ko.

“Lagi kong tatandaan. Kaya paglaki ko… mag-iipon ako ng maraming pera para hindi ka na mahirapan.”

“Sus! Sige na nga. Kunin mo na ang gamit mo. Mag-aayos lang ako saglit.”

Habang abala ako sa paghahanda na rin dahil aalis na naman ako para pumasok sa kompanya ng pinagtrabahuan ko, hindi ko napansin na naiwan kong nakabukas ang cellphone ko sa ibabaw ng mesa.

Nang marinig kong tumakbo papalapit si Nickolai, akala ko kukunin na niya ang bag niya. Hindi ko alam na ibang bagay pala ang makukuha niya. Wala naman akong nakitang kakaiba sa kaniya dahil pagbalik ko at pagtitig sa phone ko. Bumungad kaagad ang mukha ng lalaking pinasa sa akin ni Cha.

Bago ako pumasok sa trabaho, nauna kong ihatid sa school niya si Nickolai. 

“Goodbye mommy. I love you!” paalam sa akin ni Nickolai matapos nitong humalik sa pisngi ko.

“Goodbye, baby. I love you more.” Kumaway ako at ganun naman siya.

Hinintay ko muna siyang makapasok bago ako dumiretso sa pinagtrabahuan ko.

I smile and heave a sigh. Pagiging Senior Operations Team Leader, ng Amadeus Group, ang trabaho ko. Trabaho ko din ang tumutulong sa mga kliyente, at internal departments. 

“Today is another day. Fighting!” pagpalakas-loob kong sabi.

Inayos ko ang suot kong, Dark charcoal tailored blazer, ivory silk blouse, high-waisted straight trousers, na pinaresan ko ng, black pointed-toe pumps, slim watch, small pearl earrings, at bitbit ko ang structured leather handbag. Naka-side-parted ang long dark-brown hair ko na bahagyang curled ang dulo.

Pagpasok ko sa department, napansin kong biglang naging tahimik ang ilang miyembro ng team. Hindi ko sila pinansin. Dumiretso ako sa workstation ko at inilapag ang laptop at folder na dala ko.

“Good morning, ma’am!”

“Morning—Team, prepare in two minutes.”

Isa-isa silang nagsilapitan sa meeting area, at alam na nila kung anong kasunod.

“Let's start.” Simula ko, binuksan ko ang dashboard sa screen at tumayo sa harap para magsimula. “Yesterday's productivity was at eighty-seven percent. That's below our target.”

Tumahimik ang lahat kaya huminga ako nang malalim, at seryosong tumingin paisa-isa sa kanila.

“Why is that happening?”

Nagkatinginan lamang ang mga team members pero nagsalita si Carlo.

“Pasensya na, Team leader Torrefranca, nagkaroon po kasi ng system issues sa second half ng shift.”

“I know Carlo.” Sabi ko at tumingin ako sa report. “And I already checked the system logs. The downtime was twenty-three minutes. That doesn't explain a thirteen-percent drop.”

Dahil sa sinabi ko, wala ni isang gustong sumagot. I closed the report, at mariin na nagsalita. 

“I'm not asking this to blame anyone. I'm asking because we need to know what happened.”

Bago pa man magsalita si Carlo, tumunog ang phone ko na itinabi ko lang. Unknown register number ang nakalagay kaya hindi ko pinansin pero muli itong tumunog. This time, bigla akong nakaramdam ng kaba.

“Ma'am… sagutin n’yo po muna baka importante.” Sambit ni Anna, ang babaeng katabi ni Carlo.

Muli kong tinigan ang phone ko, at saka nagsalita. “Okay then. That’s all I want to say. But, Carlo, coordinate with Training. I want a refresher session for the team and… Anna, you have to review yesterday's rejected cases. You will Identify the top three recurring errors.”

“Yes, Ma'am.”

“And everyone else—don't wait until the end of the week to tell me you're having problems.” Tumingin ako sa buong team bago nagpatuloy. “If there's an issue, tell me immediately. I can help you fix a problem I know about. “Understood?”

“Yes, Ma'am.”

“Good.”

Kinuha ko ang patuloy na tumutunong kong cell phone, naupo ako pabalik sa desk ko at saka sinagot ang tawag.

“Yes. Hello?”

“Is this Ms. Evangeline?” boses lalaki ang nasa kabilang linya kaya kumunot-noo ko, ibaba ko sana pero parang may pumipigil sa akin.

“Yes. Who's speaking?”

“This is St. Raphael Medical Center.”

Nanigas ako matapos kong marinig ang sinabi nito. “Hospital? Why?”

Sandaling natahimik ang nasa kabilang linya, at muling nagsalita. “Ma'am, is Nickolai Torrefranca, is your son?”

Mabilis akong napatayo, at mas lalong kinabahan. “Yes. Anong nangyari sa anak ko?” nanginginig ang boses na usisa ko.

“Your son was involved in an accident.”

Napahawak ako sa gilid ng mesa dahil biglang nanghina ang mga tuhod ko, at dali-dali humakbang palabas. Hindi ko na napakinggan ang pagtawag ng mga team member ko dahil pakiramdam ko, bigla akong nabingi.

Tumakbo ako palabas ng workstation ko habang napapadalangin nang taimtim.

“Please, God. Save my son.” Iyon lamang ang paulit-ulit kong dasal habang nagmamadali akong nagmamaneho.

Pumatak ang luha ko, parang anytime babagsak ang sistema ko dahil sa takot.

“Diyos ko. Parang awa mo na. H’wag mong kunin sa akin si Nickolai. Siya na lang ang mayroon ako. At kahit kailan—hindi ko hahayaang mawala sa akin.”

SA St. Raphael Medical Center tumigil ang sasakyan ko. Patakbo akong pumasok sa emergency room. Sa isang bakanteng bed, walang malay na nakahiga doon ang anak ko, duguan ang noo at may nakakabit na tubo habang ni-re-revive ng doctor.

Mabilis kong naitakip sa bibig ang kamay ko, napahagulhol ako habang nanonood dahil hinarang ako ng isang nurse.

“Bawal po kayo sa loob. Maghintay lang po kayo rito misis.”

“No! Ang anak ko. Nicko. Please anak lumaban ka.” Napaluhod ako sa harap ng nakasarang pintuan habang humagulgol ng iyak dahil sa labis na takot.

Para akong mababaliw ilang sandali lang at mabuti na lamang bumukas ang pintuan. Lumabas ang doktor dahilan para kaagad akong tumayo para lapitan siya.

“Doc. Is my son okay?”

“He's currently unconscious.”

Hindi ko napigilang mapapikit, at muling napaluha.

“No… paano nangyari ‘to. Nasa school lang siya kanina.”

“Ayon sa lalaking nakakita Naaksidente ang anak mo habang tumatawid sa highway. Isinugod po siya rito ng isang passerby. His injuries are serious. He needs surgery immediately.”

“How much doc?” Nanginginig ang mga daliri ko habang nakatingin kay Nickolai na nakahiga sa hospital bed ng emergency room. “How much do you need?” muli kong tanong.

Binanggit ng doktor ang halaga, at sa pagkakataon na ‘yun parang nanigas ang buong katawan ko. Malaking halaga… halagang hindi ko basta-basta kayang ilabas pero lahat gagawin ko, mailigtas lang si Nickolai.

“Please… Please save my son.”

“We'll do everything we can, Ma'am. But we need your consent and an initial payment as soon as possible.”

“I will doc.”

Kahit napipilitan ako. Ginawa ko ang tama. Noon din inilipat sa ICU si Nickolai. Naibigay ko kaagad ang initial payment pero hindi ko alam saan kukuha pa ng kasunod. Hindi sapat ang buwanang sahod ko sa gastos para sa pagpapa-opera ni Nickolai.