CHAPTER 4

Evangeline POV

HINDI KO na alam kung saan pa ako kukuha ng pera. Ilang beses ko nang binuksan at isinara ang wallet ko, umaasang baka sakaling may perang sumulpot sa loob niyon. Pero sa bawat pagkakataong tinitingnan ko ang laman nito, iisa lang ang nakikita ko—ang katotohanang unti-unti nang nauubos ang lahat ng pinaghirapan ko.

Hindi naging sapat ang ipon ko, hindi rin sapat ang sahod ko. At sa dami ng gastusing kailangang bayaran para sa pagpapagamot ni Nickolai, pakiramdam ko ay wala nang katapusan ang mga problemang dumarating sa buhay ko.

Nakatitig ako sa resibo ng mga gamot na binili ko para sa kaniya. Katabi niyon ang listahan ng mga bayarin na kailangan ko pang asikasuhin.

Hospital bills, mga gamot, therapy, pamasahe, at pagkain. Napapikit ako at marahang minasahe ang sentido ko.

“Paano na tayo nito, baby?” bulong ko.

Nasa kabilang bahagi ng silid si Nickolai, mahimbing na natutulog. Paminsan-minsan ay gumagalaw siya sa higaan, ngunit agad ding bumabalik sa pagkakahimbing.

Tatlong araw na ang nakalipas mula nang operahan siya, pero hanggang ngayon ay hindi pa rin ako mapalagay. Sa tuwing naiisip kong kailangan pa niyang sumailalim sa therapy para makalakad nang maayos, para akong dinadaganan ng napakabigat na bato.

Gusto kong ibigay sa kaniya ang lahat ng kailangan niya, gusto kong hindi niya maranasan ang kahirapan. Pero paano ko iyon magagawa kung ako mismo ay wala nang maibigay?

Huminga ako nang malalim. Kinuha ko ang cellphone ko at muling nagbukas ng job-search application. Ilang araw na akong naghahanap ng dagdag na pagkakakitaan, pero karamihan sa mga trabahong nakikita ko ay nangangailangan ng oras na hindi ko kayang ibigay.  

“Please,” bulong ko habang nag-i-scroll. “Kahit ano na lang. Kailangan ko lang ng paraan.”

Patuloy akong naghanap hanggang sa mapunta ako sa isang online platform na hindi ko pa kailanman nakikita.

Sa unang tingin, ordinaryong website lamang iyon na nag-aalok ng bayad kapalit ng exclusive content. Ngunit nang basahin ko ang mga detalye, unti-unting nagbago ang ekspresyon ko.

Malalaki ang halagang nakalagay sa mga advertisement.

Earn up to hundreds of thousands.

Get paid for exclusive photos and private content.

Your content. Your price.

Napatitig ako sa screen. “Hundreds of thousands?” Muli kong binasa ang nakasulat, umaasang mali lamang ang pagkaintindi ko.

Hindi ko alam kung dapat ba akong matawa o matakot. Sa dami ng trabahong pinasahan ko, ni isang kumpanyang nag-alok sa akin ng ganoong kalaking halaga ay wala akong natanggap.

Pero naroon iyon sa harap ko. Isang pagkakataong magbigay sa akin ng perang kailangan ko. At kapalit? Mga larawang hindi ko kailanman naisip na ibebenta ko.

Agad kong pinatay ang screen ng cellphone ko.

“No. Hindi ko kaya.” Napailing ako at napasandal sa upuan.

Hindi ganoon kadali ang iniisip ko. Hindi ako sanay na magpakita ng ganoong bahagi ng sarili ko sa ibang tao, lalo na sa mga estrangherong hindi ko kailanman makilala.

Jeez. Paano kung may makakilala sa akin? Paano kung kumalat ang mga larawan ko? Paano kung makarating iyon sa mga taong malapit sa akin?

Napahawak ako sa noo. Pero sa likod ng lahat ng pag-aalinlangan ko, may isang tanong na paulit-ulit na bumabagabag sa isip ko.

Kung hindi ko ito gagawin, saan ako kukuha ng pera para kay Nickolai?

Nang tumingin ako sa direksiyon ng anak ko, nakita kong bahagya siyang gumalaw sa kaniyang pagtulog. Agad akong tumayo at lumapit sa kaniya para ayusin ang kumot na dumulas mula sa kaniyang katawan.

Hinaplos ko ang kaniyang buhok. “I'm sorry, baby,” bulong ko. “Hindi dapat ganito kahirap ang buhay mo.”

Nang makabalik ako sa upuan, muli kong binuksan ang cellphone ko. At sa unang pagkakataon, hindi ko na agad isinara ang website.

Ilang minuto akong nakatitig sa registration page. May bahagi sa akin na gustong tumigil habang may pagkakataon pa. Ngunit may isa ring bahagi na nagsasabing baka ito na ang sagot sa problemang ilang araw ko nang hindi malutas.

Hindi ko alam kung ilang beses akong nagbago ng isip bago ko tuluyang ginawa ang account.

Gumamit ako ng ibang pangalan. Hindi ko inilagay ang mga detalyeng madaling makapagpakilala sa akin. At matapos kong basahin ang mga terms ng platform, nagpasya akong mag-upload ng isang maikling sexy clip na maingat kong ginawa nang hindi ipinapakita ang mga palatandaang maglantad sa aking pagkatao.

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko pagkatapos. Ang alam ko lamang, nang pindutin ko ang upload button, para bang may bahagi sa akin na tuluyang tumawid sa isang hangganang matagal kong pinangangalagaan.

“What have I done?” Nanginginig ang mga daliri ko habang hinihintay na matapos ang pag-upload.

Pagkaraan ng ilang sandali, lumitaw ang kumpirmasyon sa screen.

YOUR CONTENT IS NOW LIVE.

Napahinga ako nang malalim. Ibinaba ko ang cellphone ko at ilang sandaling ipinikit ang mga mata. Pakiramdam ko ay kailangan kong huminga nang paulit-ulit para lamang pakalmahin ang sarili ko.

Wala pang isang oras ang lumipas nang mag-vibrate ang cellphone ko. May bagong notification doon, at isang mensahe mula sa isang user na nagngangalang Mr. A.

Interested in your content.

Napatitig ako sa pangalan. Mabilis ang tibok ng puso ko nang buksan ko ang mensahe niya.

Mister A: How much for an exclusive photo?

Napakurap ako. Hindi ko inaasahang may magkakainteres agad, lalo na't halos kakasimula ko pa lamang. Ilang segundo akong nag-isip bago nag-type ng sagot.

ME: It depends on the kind of photo you're looking for.

Ilang sandali akong naghintay. Nang dumating ang tugon niya, halos malaglag ang cellphone ko sa pagkakahawak.

Mister A: Fifty thousand pesos.

“Limampung libo para lamang sa isang larawan?” Napahawak ako sa bibig ko. “Fifty thousand, seryoso ba siya?” mahina kong sambit.

Hindi ko mapaniwalaan ang nakikita ko. Limampung libong piso—halagang pwede nang ipambayad sa malaking gastusin ni Nickolai.

Ngunit nang sumunod na mensahe ang lumitaw, biglang bumalik ang kaba sa dibdib ko.

Mister A: One exclusive photo. I want something sensual. A photo of you holding your breasts. Fifty thousand. Non-negotiable.

Napalunok ako at muli kong binasa ang mensahe. Napakadaling sabihin ng mga salitang iyon kapag nasa screen lamang. Pero ibang usapan na kapag naiisip kong ako mismo ang kailangang gumawa nito.

Napatingin ako sa salamin sa tapat ng mesa. Ilang taon ko nang hindi hinahayaang maging sentro ng atensiyon ng ibang tao ang katawan ko. Matagal ko nang itinuon ang buhay ko sa pagtatrabaho at sa pagpapalaki kay Nickolai. Wala akong panahon para sa mga bagay na dati kong pinahahalagahan tungkol sa sarili ko.

At ngayon, isang estranghero ang nag-aalok sa akin ng halagang hindi ko basta-bastang matanggihan.

Mister A: Are you interested?

Muli kong ibinaling ang tingin sa screen at nakapagdesisyon na ako.

ME: Can you send the payment first?

Hindi nagtagal kaagad niyang pinadala ang sagot.

Mister A: Half in advance. The rest after I receive the agreed photo.

Nang makita kong may ipinadala siyang kumpirmasyon ng paunang bayad sa pamamagitan ng platform, hindi ko napigilang mapahawak sa dibdib ko.

Totoo. May taong handang magbayad, at hindi maliit na halaga ang pinag-uusapan. Pero kasabay ng pag-asang sumibol sa akin ay ang bigat ng desisyong kailangan kong gawin.

Hindi ko kailangang gawin ito. Pwede naman sana akong tumanggi, pwede kong isara ang website at magpatuloy sa paghahanap ng ibang trabaho. Ngunit alam ko ring maaaring hindi agad dumating ang perang kailangan ko.

At sa unang pagkakataon, pinili kong gawin ang isang bagay na hindi ko kailanman inakalang magagawa ko.