CHAPTER 5

Evangeline POV

ONE WEEK has passed. Hindi pala katapusan ng problema ko kahit na matagumpay operasyon ni Nickolai. Kahit nakapagbigay na ako ng down payment sa ospital, napakalayo pa rin ng halagang kailangan kong bayaran para tuluyang matapos ang lahat. May natitira pang hospital bills, mga gamot na hindi pwedeng ipagpaliban, at therapy na kailangan niyang pagdaanan para maibalik ang lakas ng kanyang paa.

Dahil sa bali ng buto nito, nahihirapan na siyang maglakad. Sa murang edad niya, kailangan na niyang matutong umasa sa saklay at magtiis sa sakit sa tuwing sinusubukan niyang igalaw ang kanyang paa.

At sa tuwing nakikita ko siyang pilit na ngumingiti para lang hindi ako mag-alala, mas lalo akong nasasaktan.

“Mommy, huwag ka nang umiyak,” mahina niyang sabi habang nakahiga sa kama. “Gagaling naman ako, 'di ba?”

Pinilit kong ngumiti at inayos ang kumot na nakabalot sa kaniyang katawan. “Oo naman, baby. Gagaling ka, at gagawin ni Mommy ang lahat para gumaling ka.”

Naikagat ko ang ibabang labi ko Pero paano? Paano ko magagawa  kung halos wala na akong maibigay?

“Sorry mommy, dahil sa akin… kaya ka napupuyat. Sorry po kung pinag-alala kita.”

Kaagad na ngumilid ang luha ko, at mabilis siyang niyakap. “No, baby. Please, h’wag mong iisipin ‘yan. Hindi kita sinisi sa nangyari, at kahit anong mangyari… nandito lang ako para samahan ka, at aalagaan.” Sinuklayan ko ang buhok niya at marahan iyong hinahaplos. “Mommy will do her best, at iiwan muna kita dahil kailangan kong maghanap ng pera. Si, Tita-Mom Cha, mo ang makakasama mo ngayon, babalik din ako pagkatapos ng trabaho.” bilin ko dahilan na ikinatango niya.    

Pagkatapos kong magpaalam kay Nickolai, hinalikan ko muna ang noo niya bago tuluyang lumabas ng silid. Ilang beses pa akong lumingon sa kaniya, pilit na itinatago ang bigat na nararamdaman ko.

Hindi ko kayang ipakitang natatakot ako. Dahil kung may isang bagay na kailangan ni Nickolai ngayon, iyon ay ang paniniwalang magiging maayos din ang lahat.

Paglabas ko, nadatnan ko si Charina na abala sa pag-aayos ng mga gamit na dinala namin para sa anak ko.

“Cha, aalis na ako. Pwede mo munang bantayan si Nickolai? Baka may kailangan siya habang wala ako.”

Agad siyang lumapit sa akin. “Of course naman, Evangeline. Huwag kang mag-alala, ako na ang bahala sa kanya. Pero sigurado ka bang papasok ka na agad sa trabaho? One week pa lang mula nang maoperahan siya.”

Napabuntong-hininga ako habang inaayos ang strap ng bag ko.

“Wala akong choice, Cha. Hindi naman kusang mababawasan ang bills namin kapag nanatili lang ako rito. Kailangan ko nang kumilos bago pa lumaki ang utang ko sa ospital.”

Kumunot ang noo niya. “Kung pera ang problema, pwede naman akong tumulong sa abot ng makakaya ko.”

Umiling ako at pilit na ngumiti. “Maraming salamat, pero ayokong lagi na lang umaasa sa iyo. Sobra-sobra na ang tulong mo sa amin.”

“Evangeline—”

“Please, Cha. Hayaan mo muna akong subukan.”

Hindi na siya nakipagtalo. Sa halip, mahigpit niya akong niyakap bago ako tuluyang umalis.

“Mag-ingat ka. At huwag mong kakalimutang kumain. Hindi makatutulong kay Nickolai kung pati ikaw ay magkasakit.”

Tumango ako. Pero sa totoo lang, hindi ko na alam kung kailan ang huling pagkakataong kumain ako nang hindi iniisip kung may matitira pa ba akong pera para sa susunod na araw.

Pagdating ko sa labas ng ospital, agad kong inilabas ang cellphone ko at binuksan ang job-search application na ilang araw ko nang ginagamit. Halos maubos na ang baterya ng cellphone ko, pero hindi ko iyon pinansin. Mas mahalaga ang makahanap ng pagkakakitaan kaysa mag-alala sa mga bagay na maaari ko namang ayusin mamaya.

Urgently hiring.

Office staff needed.

Part-time service crew.

Online assistant.

Isa-isa kong binuksan ang mga announcement. May mga trabahong nangangailangan ng experience na wala naman ako. May mga trabahong kailangang maghintay ng ilang linggo bago makapag-umpisa. Ang iba naman ay nangangailangan ng bayad para sa training o processing.

Napangiwi ako nang makita ang isang announcement nangangakong malaki raw ang kikitain sa loob lamang ng ilang araw kapalit ng registration f*e.

Hindi ako ganoon kadaling magtiwala. Sa sitwasyon ko ngayon, hindi ko kayang isugal kahit ang natitirang pera sa bulsa ko. Kaya nagpatuloy ako sa paghahanap hanggang sa may makita akong hiring para sa isang maliit na café malapit sa sentro ng lungsod.

Agad kong tinawagan ang numerong nakalagay sa announcement.

“Hello po! Good morning. Tumatawag po ako tungkol sa hiring ninyo for service crew. Tumatanggap pa po ba kayo ng applicants?”

“May experience ka na ba sa food service?” tanong ng babaeng sumagot.

“Wala pa po akong direct experience, pero willing po akong matuto. Marunong naman po akong makisama sa customers, at mabilis din po akong matuto.”

“May interview kami bukas ng alas-diyes ng umaga. Dalhin mo ang résumé mo.”

Napapikit ako sa ginhawang biglang bumalot sa akin.

“Talaga po? Sige po! Maraming salamat. Pupunta po ako.”

Pagkababa ko ng tawag, agad kong isinulat ang oras at address ng café.

Isa na. Kahit isa lang muna, mayroon na akong pwedeng subukan.

Nagpatuloy ako sa paglalakad habang nagbabakasakaling makahanap pa ng ibang oportunidad. Sa bawat establisimyentong may nakapaskil na NOW HIRING, hindi ako nagdalawang-isip na pumasok at magtanong.

Sa isang convenience store, pinasagutan ako ng application form pero sinabihang tatawagan na lamang kapag napili.

Sa isang maliit na boutique, sinabi ng manager na kailangan nila ng empleyadong may karanasan sa sales.

Sa isang restaurant naman, tinanong ako kung kaya kong magtrabaho sa gabi.

“May anak po akong nagpapagaling sa ospital,” maingat kong sagot. “Kaya ko naman pong mag-overtime kung kinakailangan, pero kailangan ko rin pong makasigurong may magbabantay sa kaniya.”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon ng interviewer.

“I'm sorry, but we need someone with a more flexible schedule.”

Napayuko ako. “Okay po. Thank you for your time.”

Muli akong lumabas. Hindi ko alam kung ilang beses akong ngumiti at nagpasalamat sa araw na iyon kahit ang totoo, gusto ko na lang umupo sa gilid ng kalsada at umiyak. Nakakapagod palang paulit-ulit na magpakilala, magpaliwanag, at magmakaawa para lamang mabigyan ng pagkakataong kumita.

Pero hindi ako pwedeng sumuko. Hindi pa. Hindi hangga't naghihintay sa akin si Nickolai.