CHAPTER 2 

Adam POV

PAKAGISING ko kinabukasan, wala na si Charina sa tabi ko pero kaagad akong natigilan sa pagkakatandang birhen ang nakasiping ko kagabi. Imposible talaga na si Charina ‘yun. At mas lalo akong natigilan pagbangon ko nang makita ang mantsa ng dugo na naiwan sa higaan. 

“F*ck! Sino ang babaeng ‘yun? Bakit siya umalis nang hindi nagpaalam muna.”

Lumunok ako, ang dugong ‘to ay patunay na birhen ‘yung babae kagabi. Paglingon ko sa sahig, wala ng damit na naiwan ang babae maliban na lang sa pants at boxer shorts ko.

Napatingin ako sa nakasarang p***o, mula sa labas, narinig ko ang pagsisigaw ni Charina habang kumakatok ito.

“Adam! Buksan mo ‘tong p***o!”

Hindi ako nakaimik. Ginulo ko na lang ang buhok ko, bumaba ako ng higaan, at tumungo sa banyo para mag-shower nang mabilis. Hindi pwedeng malaman ni Charina na maliban sa kaniya, may ibang babae akong ginalaw.

“F*cking insane!” nasuklay ko ang buhok gamit ang daliri ko dahil bumalik sa alaala ko ang nangyari kagabi.

I sigh. Tanging pagpikit na lang ang nagawa ko pero wala akong nadamang pagsisisi. Habang babad sa cold shower ang buong katawan ko, hindi ko maiwasang maalala ang nangyari kagabi. 

Sinuklay ko ang basa kong buhok gamit ang mga daliri ko at hindi ko maiwasang mapangiti.

“Damn! It’s turning me on.” 

Bago pa ako makagawa ng hindi maganda. Pinili ko na lang patayin ang shower, pagkatapos nagtapis ng tuwalya bago pinagbuksan ng p***o si Charina na noon ay katok nang katok pa rin.

“What the fuck—naliligo ka?” Napatingin si Charina sa akin mula ulo hanggang paa bago muling bumalik ang tingin niya sa mukha ko. Halata sa kilos niya na may hinahanap siya sa loob ng silid.

“Ang aga mo,” malamig kong sabi habang kinukuha ang damit ko.

“Bakit hindi mo ako kaagad pinagbuksan ng p***o?”

“I was in the shower, Charina.”

Tumahimik siya pero hindi nagtagal, napansin kong gumala ang mga mata niya sa paligid. Para bang sinisiguro niyang walang ibang tao sa silid.

“Adam…”

“What?”

“May kasama ka ba kagabi?”

Natigilan ako. Hindi ko siya sinagot kaagad. Sa halip, dahan-dahan kong isinuot ang polo ko habang nakatingin sa kaniya mula sa whole body mirror.

“Waka. Bakit mo naman natanong?”

“Because you weren't answering my calls. Adam, kilala kita.”

Napangiti ako nang bahagya, at saka hinarap siya. “Talaga? Ganoo mo ako kilala Charina?”

“Yes, Adam. More than you think.” Lumapit siya sa akin, at masama na tumingin. “At alam kong may tinatago ka.”

Hindi ako sumagot. Iyon ang naging dahilan para lalo siyang maghinala.

“Adam, sino ang kasama mo kagabi?”

“Wala Charina, ilang beses ko ba sabihin.”

“Sinungaling!”

Napatingin ako sa kaniya pero mabilis siyang napayuko nang makita ang malamig kong titig.

“Then explain this!” Kinuha niya ang kumot na nasa gilid ng kama, hinila niya ito. Nang makita ko ang bahid ng dugo sa puting tela, sandali akong natigilan.

D*mn! She saw it, too.

“You said you were alone.” Gumaralgal na ang boses niyang sabi kaya hinuli ko ang braso niya para pakalmahin.

“I was Charina.”

“No. Then whose blood is this?”

Hindi ako nakasagot. Wala akong makitang rason para magsinungaling pa. Dahil sa pananahimik ko, huminga siya nang malalim, at saka mariing ibinalibag ang kumot sa harap ko.

“Adam!”

“Please Charina… lower your voice.”

“No. Don't tell me to lower my voice!” Halos manginig siya sa galit kaya nahilot ko na lang ang batok ko. “Alam ko… may babae kang kasama kagabi!”

Umigting ang panga ko, hindi dahil sa hinala niya. Kundi dahil alam kong tama siya, at may babae akong kasama kagabi. At hanggang ngayon, hindi ko alam kung sino siya.

“I told you, Charina. I don't know who she is.”

“What?” Napatingin siya sa akin kaya hindi na ako nakapagpigil pa, sinabi ko na rin ang totoo.

“I thought she was you.”

“What did you just say? Sabihin mong mali ang pagkakarinig ko Adam.”

“I thought the woman I met last night was you. I was wrong, Charina.”

Nanigas siya. Unti-unti kong nakita ang pagbabago sa mukha niya, at iyon ang lalong nagpakonsensya sa akin.

“Sweetheart,” mahina kong sambit pero hindi siya gumalaw. “Come here, Charina.” Pakiusap ko at dahan-dahan lumapit. At nang makita ko nang malinaw ang leeg niya, agad kong napansin ang isang bagay na pilit niyang tinatakpan ng buhok.

Napakunot ang noo ko. “Move your hair.” 

“What?” nagtataka niyang sabi.

“I said, move your hair Charina.”

“No.”

Mabilis kong hinawakan ang buhok niya at inalis iyon sa leeg niya. Doon ko nakita nang malinaw ang marka. A hickey.

“Adam, it's not what you think.”

“Then tell me what it is!” tumaas ang boses kong tanong kaya nagulat siya.

“It's nothing.”

Kumuyom ang kamao ko, at umigting ang panga ko. “Nothing?” Napatawa ako nang mahina, pero walang kahit anong saya sa boses ko. “You're wearing another man's mark on your neck and you're telling me it's nothing?”

“Adam, I-I can explain.”

I looked into her eyes. And that was enough I needed to know.

“Who is he?”

“Adam… I—”

“Who is he! Godd*mmit!”

“Please.” Napaluha lang siya at walang maisagot.

Sa galit ko, sinipa ko ang mini table. “Don’t fool me Charina.” Umigting ang panga kong sambit at saka mahigpit na hinawakan ang baba niya. “We’re done!” madiin kong sabi at saka siya tinalikuran.

“Adam, no please… I love you!”

Hindi ko siya inimikan.

“Adam, sweetheart. Don’t do this please. Ikaw ang mahal ko.” Mahigpit na yumakap sa likod ko si Charina pero kinuha ko ang kamay niya at inilayo ito sa akin.

“Don’t show me your face again. Tapos na tayo!” Muli kong sabi, kinuha ko ang phone ko at tinawagan ang sekretarya ko. “Enzo, get this woman out!” madiin kong utos. 

Mahina kong tinulak si Charina pero bigla iyong napaupo sa sahig at mabilis na yumakap sa binti ko nang akma na akong humakbang paalis.

“Adam, no. H’wag mong gawin sa ‘kin ito. Please… hindi ko kayang mawala ka. I swear. Hindi na ako makipagkita sa iba! Sweetheart, ikaw lang ang mahal ko.” 

Isang malamig na tingin ang ginawa ko, at ni katiting ay wala akong nadaramang awa para sa kaniya. Maya-maya. Dumating si Enzo kasama ang dalawang bodyguard ko, at walang anu-ano’y inilayo sa akin si Charina.

I walked toward the door and moved away.

 Paglabas ko sa club, nasa parking area na ang sasakyan na naghihintay sa akin. Isang black mercedez benz. Pag-upo ko, malamig na tingin na tiningnan ko ang tablet sa backseat. Noon din, lumapit si Enzo sa may bintana.

“Mr. Amadeus. May meeting po kayo together with the chairman.”

“Okay. But before that. Hanapin mo ang babaeng pumasok kagabi sa silid ko. Check the cctv. I want her details.”

“Yes, Mr. Amadeus.” 

Umusad ang sasakyan saka naman tumakbo palabas si Charina, pero hindi ko siya nilingon. 

MARAMING buwan man ang dumaan, at taon na rin. Wala man lang akong nakuhang impormasyon tungkol sa babaeng pinapahanap ko.

Mula sa gabing ‘yun, tuluyan na rin nawala ang gana ko sa mga babae. Hindi na rin ako nagka-girlfriend, na para bang hindi magiging kompleto ang buhay ko hangga’t hindi ko matagpuan ang babaeng ‘yun. Pati s*ex life ko, naapektuhan din. At ang mas nakakainis?

Sa kabila ng pagtataksil ni Charina, isang tanong pa rin ang paulit-ulit na bumabagabag sa isip ko. Sino ang babaeng kasama ko sa gabing ‘yun? At bakit, sa lahat ng babaeng nakilala ko—siya lang ang hindi ko makalimutan?

It felt like an illness. And the only cure was finding her.