Novels by Jantana Chalermpol

สิบวันถัดมา... ลั่วเฟยเซียนก็ได้หนังสือหย่ามาไว้ในมือ นางไม่รู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าใช้วิธีใดจึงได้มันมา แต่ว่าอีกฝ่ายนำมาให้ในวันที่หวังเหยียนเหว่ยเดินทางไปตรวจกิจการยังต่างเมือง ลั่วเจียวเหม่ยเองก็หายเงียบไปเช่นกัน“เสี่ยวฝาน ไปติดต่อเรื่องการเดินทางกับนายท่านจางมาหรือยัง” เอ่ยถามทั้งที่ยังก้มหน้าก้มตาหัดคัดอักษรอยู่“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูจะให้บ่าวเก็บของเลยหรือไม่เจ้าคะ”“เก็บเลยก็ได้ เหลืออีกแค่สิบวันเท่านั้นเดี๋ยวจะไม่ทัน ของของข้ามีเยอะหรือไม่”“ไม่เยอะเจ้าค่ะ เพราะคุณหนูให้บ่าวนำสินเจ้าสาวไปขายหมดแล้ว จะเหลือก็เพียงอาภรณ์ผ้าไหมสองหีบกับตำราอีกเล็กน้อยเท่านั้นเจ้าค่ะ”“หากของมีไม่มาก เช่นนั้นเจ้าไปเช่ารถม้าคันเล็กๆ มาก็ได้ จะได้ไม่สิ้นเปลืองเงินด้วย” เงยหน้าขึ้นมาสั่งความคน ก่อนจะก้มลงไปสนใจอักษรเหล่านั้นต่อ“เจ้าค่ะ คุณหนูจะรับมื้อเที่ยงเลยหรือไม่เจ้าคะ” เสี่ยวฝานถาม ดูเอาเถิด ตอนนี้ก็ปลายยามอู๋ (11.00น.-

ภายในเรือนอิ๋งชุน ลั่วเฟยเซียนมองหน้าฮูหยินผู้เฒ่าหวังนิ่งงัน คิ้วขมวดเป็นปมจนแทบจะผูกกัน นางพยายามคิดหาคำพูดที่จะให้คนผู้นี้ปล่อยตนไป โดยที่ไม่ทำให้อีกฝ่ายเสียใจมากนัก‘ข้าจะทำเช่นไรดี จากที่ฟังมาที่ชีวิตเจ้าของร่างเป็นเช่นนี้เพราะสตรีผู้นี้ด้วยเช่นกัน ถึงแม้นางจะเอ็นดูกันมากก็เถอะ’“เซียนเอ๋อร์เป็นอันใดปวดหัวเช่นนั้นรึ”ฟางเลี่ยงหรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอาทรมือที่เริ่มเหี่ยวย่นตามวัยกุมมือของหญิงสาวไว้มั่น“เซียนเอ๋อร์มิได้เป็นอันใดเจ้าค่ะขอบคุณท่านแม่ที่เป็นห่วง” ลั่วเฟยเซียนช้อนสายตามอง แล้วเอ่ยในสิ่งที่ปรารถนาออกมา“ท่านแม่ เซียนเอ๋อร์ไม่มีความทรงจำเหลืออยู่แล้วและตอนนี้เซียนเอ๋อร์ก็ไม่อยากอยู่ขวางทางรักของท่านพี่กับน้องรองท่านแม่อนุญาตให้เซียนเอ๋อร์ไปจากที่นี่เถิดเจ้าค่ะเพราะอย่างไรเสียท่านพี่เหว่ยก็ไม่ได้รักข้า”นางแสร้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมกับบีบน้ำตาให้ดูน่าสงสารท

ณ จวนสกุลลั่ว... ภายในเรือนฮุ่ยจื่อ สตรีต่างวัยสองนางกำลังสนทนากันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“ท่านแม่ เหตุใดท่านจึงไร้ความสามารถเช่นนี้ แค่พูดให้ท่านพ่อไล่นางเฟยเซียนออกจากตระกูลแค่นี้ก็ทำไม่ได้” ลั่วเจียวเหม่ยกล่าวด้วยความไม่พอใจ“แม่ก็พยายามแล้ว แต่บิดาของเจ้าน่ะสิมัวแต่ห่วงหน้าตาวงศ์ตระกูล บิดาเจ้ากล่าวว่า หากนางไม่ได้ทำให้ตระกูลลั่วอับอายหรือเสื่อมเสีย ก็ขับนางออกจากตระกูลไม่ได้ มิเช่นนั้นจะกลายเป็นที่ครหาของผู้คน” มี่เหม่ยเอินตบหลังมือบุตรสาวเบาๆ เพื่อให้ใจเย็นลง“แล้วเราจะทำเช่นไรเจ้าคะ ข้ารึอุตส่าห์วางแผนตั้งนาน คิดว่ามันจะตายไปแล้วเสียอีก ไม่คิดว่าแม้แต่ปรโลกก็ยังรังเกียจนาง จึงได้ถีบส่งวิญญาณของมันให้กลับมาเข้าร่างอีกครั้ง” นางเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด ใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความโกรธแค้น“หากมันไม่ได้ทำให้ตระกูลลั่วขายหน้า เราก็ทำให้มันเป็นตัวกาลกิณีของตระกูลไปเสียเลยสิ ถ้ามีข่าวลือแพร่สะพัดออกไปรับรองว่าท่านพี่ต้องไม่อยู่เฉยแน่” สายตาของมี่เหม่ยเอินม

ร่างบอบบางเดินเรื่อยเปื่อยไปรอบๆ เรือนอิ๋งชุนเพื่อสำรวจเรือนพักลั่วเฟยเซียนอยู่ที่มิติคู่ขนานแห่งนี้มาได้ครึ่งเดือนแล้ว แต่ว่าไม่เคยได้ออกไปไหนเลย นางเริ่มคุ้นชินกับการใช้ชีวิตในต่างภพบ้างแล้ว ซ้ำยังสามารถทำตัวกลมกลืนกับคนที่นี่ได้อย่างแนบเนียนนางเดินนวยนาดไปอย่างแช่มช้า มือบางระกับบุปผาที่ออกดอกบานสะพรั่งอยู่ในสวน ใบหน้าหวานเผยยิ้มออกมาเมื่อได้กลิ่นหอมของไป๋ฉานฮวา(ดอกพุดซ้อน) ลั่วเฟยเซียนโน้มใบหน้าลงไปสูดดมกลิ่นหอมจากบุปผาสีขาวดอกนั้น เด็ดมันขึ้นมาก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อไว้“คุณหนูจะเก็บไป๋ฉานฮวาไปทำไมหรือเจ้าคะ” เสี่ยวฝานถามด้วยความสงสัย นางเห็นนายหญิงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวยามได้เห็นเจ้าดอกไม้นี่“ข้าจะเก็บไปใช้แทนกำยานหอมน่ะสิ เจ้ามาช่วยข้าหน่อยเถิด” ตอบพลางหันไปยิ้มให้สาวใช้“มันใช้แทนกันได้ด้วยหรือเจ้าคะ บ่าวไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อนเลยเจ้าค่ะ” เสี่ยวฝานแสดงสีหน้างุนงงหนักกว่าเดิม“ได้สิ ก็ตัดตรงฐานดอกของมัน จากนั้น

ลั่วเฟยเซียนได้แต่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังเสี่ยวฝาน ด้วยไม่คุ้นชินกับสถานการณ์เช่นนี้ อ้อมกอดที่อบอุ่นเฉกเช่นมารดาเยี่ยงนี้นางไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว อาจเป็นเพราะเมื่อภพชาติที่แล้วหลังจากที่สูญเสียมารดาไป นางต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในบ้านของผู้อื่น แม้จะมีบิดาอยู่ด้วยแต่คนผู้นั้นก็ไม่เคยไยดีต่อกันเลยสักนิด“ฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าคะ ปล่อยคุณหนูของบ่าวก่อนเถิด ท่านกำลังทำให้นางตกใจเจ้าค่ะ” เสี่ยวฝานเอ่ยความทันทีที่เห็นสีหน้าคล้ายกับจะร้องไห้ของผู้เป็นนาย“เซียนเอ๋อร์ เจ้าจำแม่ไม่ได้จริงหรือ” ฟางเลี่ยงหรงถามอย่างมีความหวังลั่วเฟยเซียนส่ายหน้าแทนคำตอบ เพียงเท่านั้นหญิงร่างอวบเบื้องหน้านางก็ปล่อยโฮออกมา“เป็นเพราะข้าดูแลเจ้าไม่ดีจึงทำให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ข้าละอายใจต่อมารดาผู้ล่วงลับของเจ้ายิ่งนัก สหายผู้นั้นคงไม่ให้อภัยข้าเป็นแน่”ลั่วเฟยเซียนมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะไม่รู้จะจัดการอย่างไรกับเรื่องนี้ดี ‘ชาติที่แล้วข้าเคยแต่ปลอบเด็กไม่ให้ร้องไห้ ไม่เคยต้องปลอบใจสตรีคราวแม่เสียด้วยสิ การปลอบคนแก่นี่เขาทำเช่นไรกันนะ’“เอ่อคือ... ข้าไม่เป็นอันใดแล้ว ขอฮูหยินผู้เฒ่าหวังโปรดอย่าร้องเลยเ

ภายในเรือนหลังงามของจวนสกุลหวัง หญิงสาวสองนางต่างนั่งจ้องตากันไม่กะพริบ ลั่วเฟยเซียนถอนหายใจแผ่วเบา เมื่อคนผู้นี้เอาแต่จ้องนางแล้วก็ร้องห่มร้องไห้ออกมา มือเรียวเอื้อมไปตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบ“เธอ... ไม่สิ เจ้านามว่าเสี่ยวฝานใช่หรือไม่” หญิงสาวพรูลมหายใจออกมาเมื่อเกือบจะพูดผิดอีกแล้ว คงต้องขอบคุณซีรีส์จีนที่ชอบดูสินะ จึงส่งผลให้นางสามารถสนทนากับคนที่นี่ได้อย่างไหลลื่น“คุณหนูจำบ่าวไม่ได้จริงๆ หรือเจ้าคะ” เสี่ยวฝานกล่าวทั้งน้ำตา นายหญิงของนางตั้งแต่ฟื้นจากความตายมาได้ก็ความจำเลอะเลือน จดจำผู้ใดมิได้เลยสักคน แม้แต่นางเองที่อยู่ด้วยกันมานาน“โธ่ๆ คุณหนูของบ่าว เหตุใดสวรรค์จึงใจร้ายกับท่านเช่นนี้” นางร่ำไห้ต่อว่าสวรรค์ไปอีกพักใหญ่ร่างแน่งน้อยได้แต่นั่งฟังสตรีผู้นี้คร่ำครวญอยู่เช่นนั้น ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ นางยังไม่ได้ก้าวเท้าออกจากเรือนเลย บัดนี้เวลาก็ผ่านมาสามวันแล้ว แต่ยังไม่มีผู้ใดคิดจะมาถามไถ่กันสักนิดว่านางเป็นเช่นไรบ้าง นับว่าคนในจวนใจร้ายต่อเจ้าของร่างไม่น้อย“เอาล่ะ หยุดร้องได้แล้ว เจ้าก็รู้ว่าข้าหยุดหายใจไปหลายชั่วยาม ความทรงจำก็เลยเลือนหายไปด้วย ทีนี้ก็เล่ามาให