Novels by Ziaka Thalthamf

ค่ำคืนอันเงียบสงัดเข้าปกคลุมตึกสูงของอาคารอินเตอร์เทรดเอ ไฟในแต่ละชั้นทยอยดับลงจนเกือบหมด เหลือเพียงแสงสลัวจากหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ชั้น 7 ซึ่งซ่อนตัวอยู่หลังม่านบังตาอย่างมิดชิดกฤติณนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่เพียงลำพัง บรรยากาศรอบตัวมีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของตู้เซิร์ฟเวอร์ที่หมุนวนอย่างสม่ำเสมอ แสงสีฟ้าอมเทาจากจอมอนิเตอร์คู่สาดกระทบใบหน้าคมคาย สันกรามได้รูปขบแน่นจนขึ้นแนวแกร่ง นัยน์ตาคมกริบคู่เดิมฉายแววครุ่นคิดลุ่มลึกอย่างที่ไม่เคยแสดงให้ใครเห็นในเวลางานบนหน้าจอหลัก หน้าต่างดาวน์โหลดข้อมูลกำลังนับถอยหลังสู่วินาทีสุดท้ายชายหนุ่มอาศัยสิทธิ์ผู้ดูแลระบบระดับสูง ลักลอบแทรกซึมผ่านไฟร์วอลล์ เพื่อแอบดาวน์โหลดไฟล์คลิปต้นฉบับที่ถูกฝังไว้ในระบบฉายภาพของห้องแกรนด์บอลรูม มันไม่ใช่ไฟล์ที่ถูกบีบอัดซ้ำๆ ผ่านแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดีย แต่เป็นไฟล์ดิบที่มีความละเอียดสูงระดับ 4Kทันทีที่การถ่ายโอนข้อมูลเสร็จสิ้น กฤติณเปิดใช้งานโปรแกรมถอดรหัสและวิเคราะห์โครงสร้างไฟล์ดิจิทัลเชิงลึก นิ้วเรียวยาวเคาะแป้นพิมพ์ออกคำสั่งบรรทัดต่อบรรทัดอย่างคล่องแค

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ เลือนลับขอบฟ้า ทิ้งให้ห้องชุดตกอยู่ใต้ความสลัวรางและเงียบงันจนน่าใจหายเพลงพิณยังคงนั่งพิงบานประตูห้องอยู่ที่เดิม ร่างกายไร้เรี่ยวแรงจะขยับเขยื้อน คราบน้ำตาแห้งกรังเปรอะเปื้อนดวงหน้าซีดเซียว พิษสงจากคำถามเหยียดหยามของคณะกรรมการสอบสวนยังคงกรีดลึกอยู่ในเซลล์ประสาทซ้ำไปซ้ำมา ทว่าท่ามกลางความแหลกสลายนั้น ก้นบึ้งของหัวใจเธอยังคงโหยหาความอบอุ่นเพียงน้อยนิด โหยหาใครสักคนที่รู้จักตัวตนของเธอจริงๆ คนที่เธอเคยวาดฝันจะใช้ชีวิตร่วมกันจนแก่เฒ่าติ๊งเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันอินสตาแกรมดังขึ้นเบาๆ บัญชีสำรองที่เธอไม่ค่อยได้ใช้งานยังคงล็อกอินค้างไว้บนหน้าจอด้วยความผูกพันที่ยังตัดไม่ขาด ปลายนิ้วอันสั่นเทาจึงเลื่อนเปิดดูสตอรี่ล่าสุดของคนที่เธอคุ้นเคยที่สุดหน้าจอสว่างวาบขึ้นมา แต่ภาพที่ปรากฏกลับกระชากวิญญาณของเธอให้หลุดลอยออกจากร่างบนหน้าจอฉายภาพบรรยากาศในรูฟท็อปบาร์หรูใจกลางเมือง แสงไฟนีออนสลัวสะท้อนแก้วค็อกเทลราคาแพง และตรงนั้น ภาคิน กำลังนั่งเอกเขนกด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ แขนข้างหนึ่งของเขาพาดโอบไหล่หญิงสาวหน้าตาสะสวยในช

บานประตูไม้โอ๊กหนาทึบของห้องประชุมใหญ่ชั้น 12 ปิดสนิทลงตามหลังอย่างเงียบเชียบ ทว่าเสียงกลอนประตูกระทบเบ้าเหล็กกลับดังก้องเสียดแทงประสาท ราวกับเสียงกรงขังปิดตายผู้บริสุทธิ์ไว้ในลานประหารภายในห้องกว้างใหญ่เย็นเยียบจนสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศส่วนกลาง แต่เป็นบรรยากาศกดดันอันไร้ความปรานีที่แผ่ซ่านออกมาจากโต๊ะประชุมยาวรูปเกือกม้าตรงกลางห้อง มีเพียงเก้าอี้พนักพิงตัวเดียวตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวเพลงพิณสูดลมหายใจลึก ก้าวเดินด้วยขาทั้งสองข้างที่พยายามฝืนไม่ให้สั่น แม้รอยคล้ำใต้ตาและใบหน้าซีดเซียวจะปกปิดความเหนื่อยล้าไม่มิด แต่แววตาของเธอยังคงพยายามประคองความนิ่งเอาไว้ เธอทอดสายตามองข้ามโต๊ะยาวไปยังฝั่งตรงข้าม คณะกรรมการสอบสวนทางวินัยสามคนที่นั่งเรียงแถวหน้ากระดานรอคอยเธออยู่ไม่มีตัวแทนจากสหภาพแรงงาน ไม่มีเพื่อนร่วมงานที่คอยเป็นพยานปากเอก และไร้เงาของชลิตาเธอต้องยืนหยัดเผชิญหน้ากับศาลเตี้ยแห่งนี้เพียงลำพังตรงกลางโต๊ะคือ คุณไพโรจน์ ผู้อำนวยการฝ่ายทรัพยากรบุคคล ชายวัยห้าสิบเศษผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเฉียบขาดและไม่ยอมอ่อนข้อให้ใคร ด

สายลมยามบ่ายพัดผ่านระเบียงห้องชุดอย่างเย็นเยียบ ทว่าไม่อาจดับเปลวไฟแห่งความกระวนกระวายที่แผดเผาอยู่ในอกของเพลงพิณได้เลยแม้แต่น้อยบนโต๊ะทำงานหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดค้างไว้ หน้าต่างอีเมลคำสั่งเรียกสอบวินัยและข้อความลึกลับจากผู้ส่งนิรนามยังคงเด่นหรา แต่สิ่งที่ทำให้เพลงพิณแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้กลับเป็นช่องสนทนาของ ชลิตา ที่ยังคงนิ่งสนิทไร้ความเคลื่อนไหวมือของเพลงพิณสั่นเทาขณะกดโทรออกหาเพื่อนสนิทเป็นรอบที่นับไม่ถ้วนตื๊ด ตื๊ด ตื๊ดสัญญาณดังยาวนานจนกระทั่งตัดเข้าสู่ระบบรับฝากข้อความเสียงเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา“ชิลลี่ รับสายฉันหน่อยเถอะ แกหายไปไหน” เพลงพิณกรอกเสียงแหบโหยลงไปในกล่องข้อความ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้รื้นขึ้นมาคลอเบ้า “ฉันไม่ได้โกรธแกเรื่องเมื่อคืนนะ ฉันแค่อยากคุยกับแก แกคือคนเดียวที่ฉันเหลืออยู่จริงๆ”เธอส่งข้อความผ่านแอปพลิเคชันไปอีกหลายสิบประโยค แต่ไม่มีแม้แต่เครื่องหมายว่าเปิดอ่าน เพลงพิณไม่รู้เลยว่า ในเวลานี้ ชลิตาไม่ได้อยู่ที่บ้านในกรุงเทพฯ อีกต่อไปแล้วทันทีที่เสียงร้องไห้ของชลิตาสิ้นสุดลงเมื่อช่วงสาย พ่อและแม่ของเธอก็ตัดสินใจขั้นเด็ดขาด พวกเขายึดสมาร์ตโฟนและตัดสัญญาณอินเท

ภายในห้องนั่งเล่นของบ้านเดี่ยวสองชั้นย่านชานเมือง บรรยากาศอึดอัดจนแทบจะขาดใจชลิตากำสมาร์ตโฟนในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน ปลายนิ้วโป้งของเธอเลื่อนค้างอยู่เหนือเบอร์โทรศัพท์ของเพลงพิณ สายตาจับจ้องหน้าจอด้วยความกระวนกระวายใจตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง รอยคล้ำใต้ตาบ่งบอกชัดเจนว่าทั้งคืนที่ผ่านมา เธอแทบไม่ได้ข่มตานอนเลยแม้แต่วินาทีเดียวภาพสายตาแตกสลายของเพื่อนรักบนเวทีงานเลี้ยงเมื่อคืนยังคงตามหลอกหลอน ยิ่งนึกถึงวินาทีที่ตัวเองสะบัดหน้าหนีและเลือกที่จะนิ่งเงียบต่อหน้าคนทั้งฮอลล์ หัวใจของเธอก็เหมือนถูกบีบรัดด้วยคีมเหล็กร้อนเมื่อคืนเพลงไม่ได้รับสาย ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างชลิตาสูดหายใจลึก กำลังจะกดโทรออกอีกครั้ง ทว่าฝ่ามือหนักๆ ของใครคนหนึ่งกลับเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น“จะทำอะไร ยัยชิลลี่”เสียงปรามเข้มงวดดังก้องขึ้น ชลิตาเงยหน้ามองผู้เป็นแม่ที่ยืนตื่นตระหนกอยู่ข้างโต๊ะอาหาร ขณะที่พ่อของเธอนั่งจิบกาแฟด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอยู่ตรงข้าม“หนูจะโทรหาเพลงค่ะแม่ เมื่อคืนเพลงไม่ได้รับสาย หนูเป็นห่วงเพื่อน”“แกจะบ้าเหรอ” แม่ของเธอขึ้นเสียงพร้อมแย่งโทรศัพท์ออกจากมือลูกสาวทันที “แกไม่เห็นเหรอว่าในเน็ตเขาด่ามั

แสงแรกของวันแทรกผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องนอน ทว่าไออุ่นของดวงอาทิตย์ไม่ช่วยคลายความเหน็บหนาวที่เกาะกุมอยู่ในอกได้เลยแม้แต่น้อยเพลงพิณสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากอาการเคลิ้มหลับเพียงชั่วครู่ เปลือกตาของเธอบวมเป่ง หนักอึ้งจนลืมแทบไม่ขึ้น หัวใจเริ่มเต้นระรัวอย่างตื่นตระหนกตั้งแต่เสี้ยววินาทีแรกที่สติสัมปชัญญะกลับคืนมา ความจริงอันโหดร้ายเมื่อค่ำคืนไม่เคยเลือนหายไปไหน มันเพียงรอคอยให้เธอฟื้นคืนสติเพื่อรุมทึ้งอีกครั้งสิ่งแรกที่มือสั่นเทาควานหาคือสมาร์ตโฟนข้างหมอนทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสหน้าจอ แสงสว่างจ้าก็สาดเข้าใส่ใบหน้า พร้อมกับตัวเลขแจ้งเตือนสีแดงสดที่ยังคงเด้งรัวขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งติ๊ง ติ๊ง ติ๊งไม่ใช่แค่หลักร้อย แต่เป็นคอมเมนต์และข้อความส่วนตัวนับพันที่ถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย ราวกับฝูงผึ้งแตกรังเธอเลื่อนสายตามองหน้าฟีดโซเชียลมีเดียด้วยมือที่สั่นระริก เพจข่าวซุบซิบและบัญชีนิรนามยังคงกระหน่ำแชร์ภาพนิ่งและคลิปฉาวจากงานเลี้ยงเมื่อคืนไม่หยุดหย่อน พาดหัวข่าวเต็มไปด้วยถ้อยคำที่ไร้ความปรานี และใต้โพสต์เหล่านั้นคือการตัดสินอย่างเหี้ยมโหดจากผู้คนที่เธอไม่เคยรู้จักแม้แต่หน้าตาหน้าซื่อใจคดแท้ๆ เห็นท