อย่ารักนางร้าย

อย่ารักนางร้าย

last updateLast Updated : 2025-07-08
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
30Chapters
1.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เธอตื่นขึ้นมาในร่างของนางร้ายในนิยายที่ตัวเองเขียน บทบาทของพิงค์มิรามีเพียงหนึ่งเดียวทำลายทุกอย่างและจบลงด้วยความตาย แต่เมื่อเธอพยายามดิ้นรนเพื่อเปลี่ยนชะตา เส้นเรื่องกลับพาเธอเข้าไปพัวพันกับเขา

View More

Chapter 1

CHAPTER 1 โชคชะตา

その言葉を聞いた澪は、窓の外を飛ぶように流れていく景色を見つめながら、あまりの可笑しさに涙が出そうになった。

一番愛している?たしかに、昔はそうだったかもしれない。

幼い頃から、両親や兄の結城翔(ゆうき かける)、そして婚約者の湊に至るまで、皆が彼女を溺愛していた。

目に入れても痛くないほど大切に育てられ、彼女は間違いなく、この世で一番幸せなお姫様だった。

だが、不慮の事故で彼女が植物状態になってから、すべてが狂い始めた。

最初のうちこそ、彼らは毎日病室を訪れていた。澪は目を覚ませないものの意識はあり、彼らが涙ながらに語りかけてくるのをよく聞いていた。

しかし、いつからか「桜井柚奈」という名前が頻繁に耳に入るようになる。

後になって知ったことだが、彼らは悲しみと寂しさに耐えきれず、澪に少し面影の似た身代わりを見つけて心の拠り所にしていたのだ。

その身代わりの少女こそが、柚奈だった。

次第に彼らの口から柚奈の名前が出る回数が増えていき、澪は焦燥感に駆られ、必死の思いで目を覚まそうと藻掻いた。

そして奇跡的に意識を取り戻した時、皆は泣いて喜んでくれた。自分が目覚めれば、もう柚奈という身代わりは必要なくなる――澪はそう信じていた。

ところが、彼らは柚奈を手放そうとはしなかった。

両親は涙ながらに訴えた。

「柚奈はこれまで苦労ばかりしてきた。お前の代わりに、この2年間ずっと私たちに寄り添ってくれた恩人なのだ。だから、このまま家に置いて、幸せにしてあげたいんだ」

両親の涙に絆され、澪はしぶしぶ承諾した。

だが、両親も兄の翔も湊も、すでに澪自身よりはるかに強い関心と愛情を柚奈へ向けていることを、すぐに思い知ることになった。

しかも柚奈は決して見た目通りの大人しい娘などではなかった。裏では何度も澪を陥れたのだ。

澪に平手打ちされ、階段から突き落とされたと泣きつき、皆はそれを鵜呑みにした。

さらに柚奈が交通事故に遭った時さえ、澪が車で撥ねたのだと嘘をついた。

両親と翔、そして湊は激怒し、「澪の身勝手さは目に余る」と吐き捨てた。

だからこそ、両親と兄、そして婚約者が結託し、彼女を刑務所へと送り込んだのだ。あそこで苦労を味わわせ、我儘なお嬢様気質を叩き直して更生させるという名目で。

地獄のような3年間を刑務所で過ごさせた挙句、湊は「一番愛しているのは君だ」と抜かすのか?

澪が目尻を赤く染めているのを見て、湊は胸を締め付けられたように口を開きかけた。

その時、間の悪い着信音が車内に響き渡る。

電話に出ると、柚奈の甘ったるい声が漏れ聞こえてきた。

「湊、私の初めてのチェロの演奏会、どうして来てくれないの?まだ来てないの、湊だけだよ」

湊の目元は一瞬で和らぎ、声色は甘く溶けた。

「いい子だから待ってて。今日は澪を迎えに行かなきゃならないんだ」

「じゃあ、お姉ちゃんも一緒に連れてきてよ!」

湊が押し黙ると、彼女はさらに媚びるような声を出した。

「もう、みんなお姉ちゃんがまた私に酷いことするんじゃないかって心配してるのは分かってる。でも、私信じてるの。お姉ちゃんはもうそんなことしないって。だから一緒に来てよ!私にとって初めての演奏会なんだから、湊には絶対見てほしいの」

湊は思わず破顔した。

「分かった、すぐに向かうよ」

電話を切った後、彼は運転手に行き先を変更させた。

コンサートホールに到着すると、彼は釘を刺すように言った。

「いいか澪、柚奈は優しくて純粋で、体も弱い。もう二度とあの子を傷つけないでくれよ」

澪は彼に手を引かれるがまま歩きながら、その言葉を右から左へ聞き流した。

優しい?それは彼らの前でだけの話だろう。

目の前に広がる円形のホールは、千人以上を収容できる巨大なものだった。まばゆいスポットライトが舞台の中央を照らし出し、思わず目を奪われる。

そこは、かつて彼女が立ちたいと夢見た場所だった。

かつて澪もチェロを学んでいた。彼女には類まれな才能があり、世界的なチェロ奏者になるのが夢だった。

しかし今となっては、すべてが叶わぬ幻となった。

前科者という烙印は彼女の人生に深く焼き付き、決して剥がすことはできない。

舞台裏の控室では、母の結城百合子(ゆうき ゆりこ)が真剣な眼差しで柚奈のドレスの裾を直し、兄の翔が彼女の後ろからネックレスを着け、父の結城雅臣(ゆうき まさおみ)は満面の笑みで彼らを見守っていた。

家族4人、絵に描いたような和やかな光景。

――だが本来、彼らは澪の家族であるはずなのに。

「今回は、チェロ界の国宝級とも言われる東条先生もいらっしゃるって聞いたの。先生、ずっと最後の弟子を探してるらしくて、選ばれたらいいなって。

でも、本当に先生に選ばれちゃったらどうしよう。先生と一緒に世界ツアーを回ることになるらしいから、そうなったらみんなとなかなか会えなくなっちゃう」

それを聞くと、湊はすぐさま柚奈のもとに歩み寄り、こぼれ落ちた髪を優しく耳にかけた。

「馬鹿だな。選ばれたら、迷わず行くべきだ。こんな機会は滅多にない。東条先生は業界でも絶対的な権威だし、先生の弟子になれば、君は間違いなく世界トップクラスのチェリストになれる。俺たちのことなら、毎週君に会いに行けば済む話だ」

柚奈は嬉しそうに微笑んだ。何かを言おうとした瞬間、視界の隅に澪の姿を捉えるや否や、慌てて駆け寄って彼女の腕にべったりと抱きついた。

「お姉ちゃん、おかえりなさい!」

澪は嫌悪感を覚えながら自分の腕を引き抜き、適当に相槌を打った。

結城家の両親と翔は彼女を見てあからさまに眉をひそめ、冷たく言い放った。

「帰ってきたからには、そのひねくれた性根を改めなさい。もう二度と柚奈を目の敵にするんじゃないぞ」

澪が口を開く前に、スタッフが呼びに来た。

「桜井様、出番です」

柚奈が舞台へ向かうと、4人は連れ立って客席へ向かった。舞台上でスポットライトを浴びてキラキラと輝く柚奈を見つめる彼らの瞳は、深い称賛と愛情に満ちていた。

公演が終わり、会場が熱気に包まれたまま散会する頃。澪が椅子を片付けようと身をかがめた瞬間、ゆったりとした襟元から、無残な青紫色のあざが覗いた。

かつて白かった肌は、まともな皮膚がほとんど残っていないほど傷だらけだった。

湊は目を見開き、彼女の手を掴んで震える声で言った。

「澪、その傷は……一体どうしたんだ?」

結城家の面々もそれに気付き、顔色を一変させた。

どうしたのか、だと?

刑務所に入ってからというもの、澪は毎日のように殴る蹴るのリンチを受け、ろくに食事も睡眠もとれなかった。そして、そのすべての元凶は柚奈が看守に放った「姉をよろしくお願いしますね」という一言だったのだ。

澪の口元に自嘲の笑みが浮かぶ。湊が彼女の服をめくって傷を確認しようとした瞬間、少し離れた場所から柚奈の痛がる声が聞こえた。

「痛っ!」

彼女は足首を押さえ、小さな顔を苦痛に歪めていた。

一瞬にして、雅臣、百合子、翔、そして湊の全員が我先にと彼女の前に駆け寄った。

湊が彼女をふわりと横抱きにし、結城家の面々も総出で彼女を囲むようにして足早に立ち去っていく。

澪はその光景を冷めた目で見送り、再び皮肉げに唇を吊り上げた。

一人で帰路に就こうとした時、突然、行く手を遮る人物が現れた。

彼女は足を止め、その顔を見て全身を硬直させた。

「と……東条先生?」

東条は慈愛に満ちた笑みを浮かべた。

「結城澪さん、私のことを覚えていてくれたとは光栄だ。それなら、3年前に私が君を弟子に迎えたいと言ったことも覚えているだろう。あの時、君は家族と離れたくないと断ったが……今、もう一度だけ聞こう。私と一緒に来る気はあるかい?」

「東条先生、先生は柚奈の演奏を見にいらしたのでは?それに、今の私は前科者で……」

澪は気まずそうに、どう答えればいいか分からずにいた。

「今日、君が出所すると知って、わざわざ君に会うためだけにここへ来たんだよ。

私が見込んでいるのは君の才能だけだ。過去や背景など一切気にしない。君のチェロの才能を、こんな所で腐らせるわけにはいかない。必ず君を国際的な舞台に立たせ、最も輝く星にしてみせる。もし今の身分が足枷になるなら、戸籍を変える手配だってしよう」

彼の力強い言葉を聞き、死んでいた彼女の瞳に次第にまばゆい光が蘇ってきた。

一瞬の沈黙の後、澪は決意を込めて答えた。

「はい!先生について行きます!」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
30 Chapters
CHAPTER 1 โชคชะตา
ทิชานักเขียนสาววัยยี่สิบต้นๆ ใช้ชีวิตอยู่อย่างเงียบงันในบ้านไม้สองชั้นที่ตั้งอยู่ชานเมือง บ้านหลังเล็กที่เธอซื้อไว้ด้วยเงินจากการเขียนนิยายมาตลอดห้าปี ทั้งชีวิตของเธอมีเพียงตัวอักษร เป็นเพื่อนเป็นที่พึ่งเป็นความรักที่ไม่เคยทรยศในคืนฝนพรำคืนนั้นบนโต๊ะไม้หน้าหน้าต่าง เธอกำลังนั่งเขียนตอนจบของนิยายเรื่องล่าสุด เรื่องราวของพิงค์มิรา นางร้ายที่ไม่มีใครรักไม่มีใครเข้าใจ และสุดท้ายต้องตายอย่างเดียวดายในห้องนอนที่ไม่มีแม้แต่เสียงตอบรับจากโลกภายนอก “พี่ศรัญถ้าคิดว่าเกรซโกหกก็ยิงเลย”“อย่ามาท้าฉันเกรซ และจำไว้ว่าคนที่ฉันรักมีพราวฟ้าคนเดียวฉันไม่เคยรักเธอ!” เขาตะโกนสุดเสียงมือไม้สั่นเทาเพราะเกียจคนตรงหน้า ที่เข้ามาทำลายเขาและคนที่เขารักเธอวางมือลงบนอกของเขาตรงหัวใจที่เต้นรัว ความเงียบเข้าครอบคลุมเพียงชั่ววินาที แล้วเสียงปืนก็ดังขึ้น ดังชัดเจนในค่ำคืนอ้างว้างปัง!ร่างของพิงค์มิราทรุดลงช้าๆ แขนตกข้างลำตัวดวงตากลมโตยังค้างอยู่ที่ใบหน้าของเขา ราวกับอยากจดจำให้ถึงวินาทีสุดท้าย“ขอบคุณที่เคยทำให้เกรซรู้จักคำว่ารัก” เธอพูดด้วยเสียงกระซิบ ก่อนดวงตาจะค่อยๆ ปิดลง พร้อมลมหายใจที่แผ่วเบาลงทุกทีเ
Read more
CHAPTER 2 ชีวิตของพิงค์มิรา
เสียงแฟลชจากกล้องนับสิบตัวดังขึ้นแทบจะพร้อมกันในงานเปิดตัวคอลเลคชั่นใหม่ของนานา ดีไซเนอร์ชื่อดังระดับแนวหน้าของวงการ พิงค์มิราปรากฏตัวกลางพรมแดงในชุดเดรสสีดำสนิททรงคัตเอาต์ที่เผยเรือนร่างงามระหงด้วยความมั่นใจ เธอเดินผ่านนักข่าวและสายตานับร้อยที่จ้องมองมาอย่างไม่เกรงกลัวไม่ใช่เพราะเธอไม่รู้ แต่เพราะเธอเลือกจะไม่สนใจ แต่รู้สึกประหม่าเล็กน้อยเพราะเธอไม่ใช่คนที่มั่นใจในตัวเองแบบพิงค์มิรา“ยัยเกรซเป็นนางแบบหรือเป็นตัวร้ายในซีรีส์กันแน่?”“ข่าวว่าแย่งแฟนรุ่นพี่อีกแล้วเหรอ?”“พราวฟ้าน่ะไม่พอใจแน่ๆ สนิทกับนานาขนาดนั้น”เสียงซุบซิบเหล่านั้นลอยมากระทบโสตประสาทแต่พิงค์มิราเพียงเชิดหน้าแล้วส่งยิ้มบางๆ ให้กล้อง เธอรู้ดีว่าในวงการแฟชั่น ไม่มีใครยืนอยู่ตรงจุดสูงสุดได้โดยไม่โดนอะไรเลยบ้าง “เกรซอย่าไปสนใจพวกปากนกปากกาเลย” นานาสงสารเพื่อน “เรื่องปกติของวงการไม่มีข่าวเขาจะขายอะไร” “ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันดีกว่า” นานาลากเพื่อนไปห้องแต่งตัวแต่ในระหว่างนั้นกลับได้ยิน นางแบบคนอื่นๆ พูดถึงพิงค์มิราแบบเสียๆ หายๆ“เห็นยัยเกรซนางร้ายเดินพรมแดงเมื่อกี้ยัง?”“ยัยนั่นน่ะเหรอ? เดรสสวยก
Read more
CHAPTER 3 ขอร้อง
พิงค์มิรานั่งตัวตรงบนโซฟาหนังแท้ สีหน้านิ่งเฉยแต่เต็มไปด้วยความระวัง หลังจากเพิ่งรินชาคาโมมายล์ให้แขกผู้ใหญ่ที่มาเยือนแม่ของศรัญคุณหญิงนฤมล นั่งตรงข้ามเธอในชุดผ้าไหมพรมละเอียดอย่างสง่า ซึ่งมีรอยยิ้มอบอุ่นทุกครั้งที่มองพิงค์มิรา เรียกว่าเป็นแม่คนที่สองเลยก็ว่าได้“หนูเกรซช่วยรับงานของป้าเถอะนะ ผลิตภัณฑ์ใหม่นี่สำคัญกับแบรนด์เรามาก ป้าคิดไว้แล้วว่าถ้ามีหนูเกรซเป็นหน้าเป็นตาทุกอย่างจะสมบูรณ์แบบ”เสียงคุณหญิงเอ่ยอย่างนุ่มนวล แต่แฝงแรงกดดันไว้แนบเนียน“ใช่ค่ะ พี่แจ๋วก็เห็นด้วยหนูเกรซเหมาะกับภาพลักษณ์แบรนด์ สะอาด หรู ดูแพง มีเชื้อสายชัดเจนลูกผู้ดีมีสกุล” แจ๋วเลขาคนสนิมของคุณหญิงเอ่ยขึ้น มีแต่คนมองพิงค์มิราว่าเป็นนางร้าย แต่นิสัยใจคอกลับน่ารักมากกว่าที่คิด“หนูขอคิดก่อนได้ไหมคะ” เพราะกลัวว่าจะต้องได้เจอหน้ากับศรัญ เธอเลยประหม่าพิงค์มิรายิ้มสุภาพพยายามไม่แสดงความหงุดหงิดนี่มันบทเดิมชัดๆ ฉากที่บ้านศรัญชวนให้เธอมาเป็นพรีเซนเตอร์ แถมยังพูดนัยๆ ถึงตำแหน่งลูกสะใภ้ในอนาคต“ถ้ารับงานนี้ได้ ป้าก็อยากชวนไปงานเลี้ยงส่วนตัวที่บ้านหลังจากเปิดตัวผลิตภัณฑ์นะจ๊ะ ถือว่าเป็นการเปิดตัวอย่างไม่เป็นทางการของว่
Read more
CHAPTER 4 เปลี่ยนเป้าหมาย
ศรัญยืนหน้าตึงอยู่ข้างพิงค์มิรา หญิงสาวเจ้าของใบหน้าคมสวยที่แต่งตัวราวกับหลุดมาจากนิตยสารแฟชั่นระดับโลก แต่ท่าทีหงุดหงิดของเธอทำให้ความงามนั้นดูมีไฟ ไฟที่พร้อมจะเผาเขาทั้งเป็น“ยิ้มหน่อยเดี๋ยวแม่กับน้องสาวฉันจะเข้าใจผิดว่าเธอไม่เต็มใจ” ศรัญพูดเสียงเรียบแต่หางเสียงเหมือนเยาะเย้ย“ฉันก็แค่ทำตามคำสั่งของคุณป้าเท่านั้นค่ะ ไม่ได้หวังอะไรอย่าเข้าใจผิด” พิงค์มิราปรายตามองอย่างไม่แยแส“คงดีใจมากล่ะสิที่ครอบครัวฉันชอบเธอ อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่กรุณาเรียกฉันแบบให้เกียรติด้วย” เขาหัวเราะในลำคอก่อนจะโน้มตัวเข้าใกล้กระซิบชิดหู“ฉันไม่อยากเรียกเหมือนเดิมเพราะฉันไม่ใช่คนเดิม อยู่ให้ห่างจากฉันด้วย” เธอชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มหวานแบบที่เต็มไปด้วยพิษ“เรียกร้องความสนใจ” เขาหงุดหงิดไม่รู้ว่าเพราะอะไรพิงค์มิราเปลี่ยนไปมาก จนเขาสัมผัสได้ว่าเธอทำแบบที่ปากพูดจริงๆสายตาของทั้งสองปะทะกันอย่างแรงบ้าง เย็นชาอย่างตั้งใจบ้าง ราวกับแข่งกันว่าใครจะประชดได้เจ็บกว่ากัน“ฉันไปเอาไวน์” เขาพูดลอยๆ ก่อนจะก้าวเดินออกจากกลุ่มคนในงาน ทิ้งพิงค์มิราไว้กลางแสงไฟกับเสียงดนตรี และเธอก็ยังยืนอยู่ตรงนั้นไม่ได้เดินตาม แต่ก็ไม่ได้ละสายต
Read more
CHAPTER 5 หลีกทางให้พระเอกนางเอก
พิงค์มิรายังอยู่กับกลุ่มเพื่อน และเพื่อนเก่าบางคนที่เคยเรียนด้วยกัน ต่างคุยหัวเราะเฮฮาเหมือนคืนแห่งความทรงจำ เธอรู้สึกผ่อนคลายมากกว่าที่คิดไว้ เพราะไม่เห็นศรัญเดินเข้ามายุ่งอะไรอีก“คืนนี้มันดีเนอะ แบบไม่ต้องปะทะกับใคร” พิงค์มิราพูดกับนานายิ้มบางๆ พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอีกครั้ง“ดีแล้วล่ะ เธอควรได้พักจากดราม่าพวกนั้นบ้าง” นานายิ้มตอบ แล้วหันไปแซวเพื่อนต่อเรื่องสาวๆพิงค์มิราหัวเราะตาม ก่อนจะหันไปมองเวทีอีกครั้ง รู้สึกเหมือนทุกอย่างสงบดีเกินไป จนเธอเผลอหลุดคิดว่าบางทีเธออาจจะรอดจากเนื้อเรื่องบ้าๆ นี่แล้วจริงๆ ก็ได้นะคืนนี้มีงานเลี้ยงต่อซึ่งคุณป้ากลับไปแล้วในงานมีแต่หนุ่มสาว เหตุการณ์คืนนี้ในนิยายคือศรัญกับพราวฟ้าต้องมีอะไรกัน พอเช้ามาเขายืดอกยอมรับว่าจะรับผิดชอบด้วยการหมั้นหมายและแต่งงานพอพิงค์มิราทราบข่าวงานหมั้นก็ขัดขวางทุกวิถีทาง แต่ทำไมเนื้อเรื่องมันดูแปลกๆ ซึ่งเธออธิบายไม่ถูกและเริ่มคาดเดากับความคิดตัวละครไม่ได้เด็กเสิร์ฟในชุดดำเดินเข้ามาเงียบๆ พร้อมถาดแก้วแชมเปญ“รับเพิ่มไหมครับ?” น้ำเสียงสุภาพแต่แปลกหน้าจนพิงค์มิราเลิกคิ้วเล็กน้อย เธอไม่เคยเห็นหน้าเขาเลยทั้งงาน แต่พอหั
Read more
CHAPTER 6 ให้ทุกอย่างเป็นความลับ
พิงค์มิราถอดชุดออกเองเพราะรู้สึกร้อนจากฤทธิ์ยา ทั้งเนื้อตัวมีแค่แพนตี้และที่ปิดจุก โดยไม่สนใจว่าจะมีศรัญอยู่ด้วยก็ตาม“ปล่อยฉันเกรซ!”“คุณศรัญช่วยเกรซด้วยค่ะ อื้อ” เธอกอดเขาไว้แน่นทำให้ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก“ปล่อยฉันยัยผู้หญิงไร้ยางอาย!” แม้ปากจะต่อว่าพิงค์มิราแต่เขาละสายตาจากเรือนร่างของเธอไม่ได้เลย สวยมากจนเขาอยากสัมผัส“เกรซร้อน อื้อออ” เธอขบริมฝีปากเขาอย่างแรง คนไม่เคยจูบใครมาก่อนจึงทำไม่เป็น เห็นแต่ในละครเขาทำและในนิยายที่เคยเขียน“อื้อออ” เธอครางเบาๆ ยามที่เขาแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปาก จนเธอหายใจไม่ทันใช้มือทุบหน้าอกเขาเบาๆ ศรัญถอนจูบและมองพิงค์มิราด้วยแววตาสงสัย“มารยาหญิงทำเป็นจูบไม่เป็น”“ช่วยเกรซด้วยค่ะพี่ศรัญ” ตอนนี้เธอไม่อายอะไรแล้ว“หึ พรุ่งนี้เช้าเรื่องของเราต้องเป็นความลับ” เขามองเธอและลุกขึ้นจัดการเสื้อผ้าที่อยู่บนตัว สายตาจ้องมองร่างอันแสนเย้ายวนเขารังเกียจผู้หญิงคนนี้แต่ร่างกายที่เย้ายวนความร้อนรุ่มในร่างกาย ทำให้เขาอยากลิ้มรสคนตรงหน้าปากหนาครอบครองริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อน เขาบดจูบเธออย่างไม่ปรานี ริมฝีปากของเขากดแนบแน่นกับริมฝีปากของเธอ“อื้ออออ” เธอทุบหน้าอกเขาเบาๆ เ
Read more
CHAPTER 7 เรื่องของเราอย่าบอกใครเลย
หญิงสาวนอนคิดเรื่องเมื่อคืนตามนิยายพระเอกนางเอกคงได้เสียกันแล้ว ต่อจากนี้ชีวิตของพิงค์มิราคงสงบสุข แต่สมองกำลังประมวลผลเพราะเมื่อคืนเธอฝันว่าตัวเองอยู่บนเตียงกับศรัญพิงค์มิราขยับตัวอย่างเชื่องช้า ก่อนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ไม่นะๆ” กลิ่นหอมของผ้าปูที่นอนแปลกไป ห้องกว้างโล่ง และตกแต่งอย่างมีรสนิยมไม่ใช่ห้องของเธอแน่ เธอยกมือขึ้นกุมขมับ แล้วชะงักเมื่อความเย็นจากแผ่นหลังแล่นผ่านทั่วร่างกาย “ฝันเราต้องฝันแน่ๆ”สายตากวาดมองรอบตัวร่างกายใต้ผ้าห่มปรากฏรอยแดงจางๆ ที่ต้นแขนและลาดไหล่ หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนกเสียงประตูเปิดเบาๆ ตัดความคิดทุกอย่างของเธอชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสบายๆ เดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟและหนังสือในมือ เขาไม่ได้ดูตกใจไม่แม้แต่จะมองมาทางเธอด้วยซ้ำ“ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงทุ้มนุ่มถามเรียบๆ“ไม่จริง พระเอกต้องได้กับนางเอกสิ” พิงค์มิราดึงผ้าห่มขึ้นปิดแน่นพลางจ้องเขาเขม็ง พร้อมกับพึมพำและสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้น“นี่มันเรื่องบ้าอะไรคุณศรัญ!”ศรัญเหลือบตาขึ้นจากหนังสือ ยกมุมปากน้อยๆ อย่างไม่ทุกข์ร้อน“เธอเป็นคนเริ่มเองคิดให้ดีๆ ฉันก็เป็นผู้ชาย
Read more
CHAPTER 8 แค่ข่าวลือ
หลังจากวันนั้นพิงค์มิราก็ยังคงใช้ชีวิตตามปกติ เธอยังไปที่สตูดิโอในเวลาเดิม ยังคงประชุมกับทีมงาน อัปเดตคอลเลกชันใหม่ และถ่ายแบบตามตารางที่วางไว้ ไม่มีใครจับผิดอะไรจากสีหน้าเธอได้เลย ไม่ว่าแววตาจะอ่อนลงไปสักนิด หรือรอยยิ้มจะบางกว่าที่เคยก็ตามเธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนคืนนั้นไม่เคยมีอยู่จริง แต่ข่าวลือกลับไม่ปล่อยเธอไว้เฉยๆวงในแฟชั่นเริ่มกระซิบกันเบาๆ ในห้องแต่งหน้า บ้างก็ในลิฟต์ บางกลุ่มกระซิบขณะดื่มแชมเปญในงานเปิดตัวคอลเลกชันใหม่ของแบรนด์หรู“นางร้ายหายไปจากงานเลี้ยงหลังเที่ยงคืน...”“ได้ยินมาว่าขึ้นรถของ ‘ใครบางคน’ ไป...”“เขาเป็นเจ้าของบริษัทสื่อไม่ใช่เหรอ...?”“หรือว่าเป็นเรื่องจริงที่ว่าเธอ...”แน่นอนไม่มีใครกล้าเผชิญหน้ากับพิงค์มิรา เพราะแค่สายตาที่เธอเหลือบมองมาเพียงนิดเดียวก็เหมือนคำเตือนที่ไม่มีเสียง เธอไม่จำเป็นต้องแก้ข่าวไม่จำเป็นต้องปฏิเสธ“#พิงค์มิราหายไปกับใคร”“หรือชานนท์จะไม่ใช่แค่เพื่อน?”“ภาพนี้ดูยังไงก็เกินเพื่อนแล้วมั้ง…”คำพาดหัวเหล่านี้เริ่มกระจายเต็มฟีดในโซเชียล ไม่ใช่จากสื่อกระแสหลัก แต่จากแอคเคานต์ซุบซิบที่ขึ้นชื่อเรื่องตาดีเห็นหมดบางรูปเป็นภาพเธอกับ
Read more
CHAPTER 9 พระเอกตามตื๊อนางร้าย
ลานบ้านสไตล์โมเดิร์นลักซ์ที่ศรัญตั้งใจออกแบบให้เป็นทั้งสถานที่อยู่อาศัยและโลเคชั่นถ่ายทำสุดพรีเมียม บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบแต่แฝงด้วยความมีชีวิตชีวา จากทีมงานที่กำลังจัดแสงปรับกล้อง เซตฉากให้พร้อมสำหรับการถ่ายโฆษณาชิ้นใหม่“เกรซหันขวานิดนึง โอเคมุมนี้เป๊ะ!”เสียงชานนท์ตะโกนจากหลังกล้อง ขณะยกนิ้วโป้งให้เพื่อนสนิทที่ยืนโพสต์ท่าอย่างมั่นใจอยู่หน้ากล้อง นานายืนข้างๆ ชูโทรศัพท์ถ่ายเบื้องหลัง ยิ้มขำเมื่อเห็นเพื่อนสาวเปลี่ยนสีหน้าจากสวยเฉี่ยวเป็นหน้าบูดใส่ชานนท์ เพราะถูกแซวว่าโพสต์จนกล้องจะละลาย“พักเบรกสิบนาทีนะครับ” ผู้กำกับประกาศทำให้ทีมงานเริ่มหยิบกาแฟกับขนมออกมารับประทานพิงค์มิราเดินกลับมาที่เก้าอี้พัก หยิบผ้าเย็นซับหน้าเบาๆ พลางหัวเราะกับเรื่องไร้สาระที่แดนแกล้งเล่า แล้วจู่ๆ สายตาก็สะดุดเข้ากับร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีอ่อน กางเกงสแลคเรียบกริบที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก ชายคนนั้นกำลังคุยกับผู้จัดการสถานที่อย่างใจเย็น ก่อนจะหันมามองทางเธอในจังหวะเดียวกันพอดี“เขามาทำอะไร” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ในใจแอบประหลาดใจไม่น้อย เพราะเจ้าของบ้านอย่างเขาแทบไม่เคยโผล่มาดูงานเองโดยตรง ปกติจะส่งทีมงานดูแ
Read more
CHAPTER 10 ใจสั่นเพราะเขา
พิงค์มิราสะบัดตัวออกทันทีที่ริมฝีปากของศรัญผละจากเธอ หัวใจเต้นแรงทั้งจากความตกใจและความโกรธ มือบางฟาดเข้าที่อกกว้างของเขาเต็มแรง“คุณมันบ้าทำแบบนี้ทำไม!” เธอก่นด่า ดวงตาวาววับด้วยแรงอารมณ์ “ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณนะ”“หรือที่เธอทำทั้งหมดแค่อยากให้ฉันสนใจ?” ศรัญนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดเสียงเรียบแต่แทงใจคำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดใส่กลางใจ พิงค์มิราเม้มปากแน่น ไม่ตอบคำถามนั้น ไม่แม้แต่จะสบตา เธอรู้ดีว่าถ้าเอ่ยอะไรออกไปตอนนี้ มันคงไม่ใช่คำพูดที่เธอจะภาคภูมิใจ“ฉันไม่อยากคุยกับคนที่ใช้อารมณ์เป็นใหญ่แบบคุณอีกแล้ว!” น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความแน่วแน่เธอหมุนตัวจะเดินหนี ทว่าแค่เพียงไม่กี่ก้าวศรัญก็ขยับเข้ามาขวางไว้ทันที เขายกแขนขึ้นกั้นทางออก ก่อนจะเอื้อมมือไปล็อกประตูห้อง “ทำอะไรของคุณ” “สั่งสอนผู้หญิงร่านแบบเธอ” ที่กล้าเข้ามาปั่นหัวของจนไม่เป็นอันทำอะไร “อื้ออ”พิงค์มิราสะดุ้งเธอถอยหลังโดยอัตโนมัติ แต่ก็ถูกศรัญคว้าแขนไว้ และในวินาทีนั้นเขาดึงเธอเข้ามาใกล้พร้อมกับก้มลงจูบเธออีกครั้งไม่ใช่จูบอ่อนโยน หากแต่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาและความสับสนที่ตีวนในใจเข
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status