Novels by ยูกิระดา

“มาหาพ่อก่อนเร็ว ตัวแสบของพ่อ”หลิงหลิงหัวเราะเสียงใส พลางโผเข้ากอดคอเขาแน่น ซบแก้มเล็กๆ เข้ากับใบหน้าของผู้เป็นพ่ออย่างคุ้นเคยหลังจากโรลันตัดสินใจวางมือจากงานทุกอย่าง วิคเตอร์ก็กลับเข้าไปบริหารงานทั้งหมดของครอบครัวแทน แม้ภาระจะหนักเพียงใดแต่เขาก็ไม่เคยปล่อยให้มันพรากเวลาจากคนที่รักไปได้ ต่อให้ต้องประชุมทั้งวัน หรือมีงานมากมายเพียงไหน หลังเครียร์ทุกอย่างเสร็จสิ้นเขาก็รีบบินตรงกลับมาอยู่กับลุกเมียทันทีส่วนไผ่หลิว หลังจากแต่งงาน เธอตัดสินใจลาออกจากงานที่รัก เพื่ออยู่ดูแลลูกสาวด้วยตัวเอง เพราะอยากเห็นทุกช่วงเวลาการเติบโตของลูก แม้ลึกๆ แล้วเธอยังคิดเสมอว่า เมื่อหลิงหลิงโตพอเข้าโรงเรียนได้ เธออยากกลับไปทำงานอีกครั้ง อยากมีชีวิตของตัวเองในอีกมุมหนึ่ง นอกเหนือจากบทบาทภรรยาและแม่แม้สามีจะค้านอยู่บ่อยครั้ง พร้อมบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังเสมอว่าเขาสามารถดูแลเธอได้ทั้งชีวิต โดยไม่จำเป็นให้เธอต้องลำบากทำงานอีกแต่ไผ่หลิวเพียงหัวเราะทุกครั้งที่ได้ยินคำพูดนั้น เพราะเธอรู้ดีว่าการมีคนรักคอยดูแล ไม่ได้แปลว่าเธอต้องละทิ้งตัวตนของตัวเอง และวิคเตอร์เองก็รักเธอมากพอ ที่จะยอมให้เธอเลือกเส้นทางที่หัวใจต้องก

“ตอนนี้ ชีวิตของผมเป็นของผมจริงๆ แล้ว” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นจริงจัง “ต่อจากนี้ ผมอยากทำหน้าที่พ่อของลูกและเป็นสามีของหลิวให้ดีที่สุด”คำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งเจียงมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณา ก่อนถามช้าๆ“พูดแบบนี้…หมายความว่าอะไร”วิคเตอร์สูดลมหายใจลึก ราวกับตัดสินใจแน่วแน่แล้ว จากนั้นเขาก้มศีรษะลงอีกครั้ง ก่อนเอ่ยออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ“ผมขออนุญาต ขอหลิวแต่งงานครับ”ทั้งห้องนิ่งสนิทเขายิ้มบางๆ ก่อนเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่แฝงความทะเล้นเล็กๆที่เป็นตัวเขา “ถ้าได้แต่งพรุ่งนี้เลย ยิ่งดีครับ”“วิคเตอร์!”ไผ่หลิวถึงกับร้องเรียกชื่อเขาออกมา ดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าร้อนผ่าวจนแดงลามถึงใบหู ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะพูดออกมาตรงๆแบบนั้นต่อหน้าทุกคนแม้แต่เจียง วิไล และ เฟย ก็ยังอึ้งไม่ต่างกัน ทั้งสามคนถึงกับหันมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครคาดคิดว่าผู้ชายที่เพิ่งได้กลับมาพบลูกเมียอีกครั้ง จะรีบขอแต่งงานทันที โดยไม่ให้ยอมเสียเวลาแม้แต่น้อยท่ามกลางความเงียบที่ทุกคนยังตั้งรับไม่ทัน เด็กหญิงหลิงหลิงตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนแม่ ก็หัวเราะคิกคักออกมาอย่างชอบใจ พร้อมตบมือเล็

ด้านหลังของเขา ไผ่หลิวยืนอุ้มลูกสาวตัวน้อยไว้แนบอก ดวงตายังจับจ้องแผ่นหลังของคนรักอย่างไม่วางตา ขณะที่ข้างกายมีน้องชายยืนเงียบอยู่เคียงกัน เฟยมีสีหน้าเคร่งขรึมกว่าทุกครั้งไม่มีใครพูดอะไรออกมา มีเพียงความกดดันบางอย่างที่แผ่คลุมไปทั่วห้องวิคเตอร์ก้มศีรษะลงช้าๆ มือทั้งสองวางบนเข่าอย่างสำรวม ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ผมรู้ว่าที่ผ่านมาผมทำให้หลิวต้องเจ็บ ต้องเสียใจ และต้องแบกรับทุกอย่างเพียงคนเดียว”เขาหยุดไปชั่วขณะ เหมือนต้องรวบรวมแรงทั้งหมดเพื่อพูดต่อ “ผมไม่มีข้อแก้ตัวอะไรเลยครับ”เจียงมองผู้ชายตรงหน้าเงียบๆ แววตานิ่งลึกจนอ่านไม่ออกส่วนวิไลเองก็กอดมือแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกปะปนกันไปหมด ทั้งสงสารลูกสาว ทั้งเจ็บแทน และทั้งอยากฟังว่าผู้ชายคนนี้จะพูดอะไรต่อวิคเตอร์สูดลมหายใจลึก ก่อนเงยหน้าขึ้นมองทั้งสองคนตรงๆดวงตาของเขาแดงระเรื่ออย่างไม่คิดปิดบัง “แต่ต่อจากนี้ ผมอยากขอโอกาส…ขอโอกาสดูแลหลิว และลูกของเรา”ประโยคนั้นทำให้ไผ่หลิวที่ยืนอุ้มลูกอยู่ด้านหลัง ถึงกับใจสั่นขึ้นมาด้วยความหวาดหวั่น เพราะเดาไม่ออกเลยว่าตอนนี้พ่อแม่กำลังคิดอะไรอยู่ วิคเตอร์หันกลับไปมองเธอเพียงเสี้ยววินาท

แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดตัวเป็นประกายสีทองเหนือผืนน้ำ เสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ วิคเตอร์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ทอดสายตามองเส้นขอบฟ้าไกลสุดสายตา ปล่อยให้ความเงียบและกลิ่นไอทะเลช่วยปลอบโยนหัวใจที่ว่างเปล่ามาตลอดสองปีแล้วในตอนนั้น สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งที่กำลังนั่งเล่นทรายอยู่ไม่ไกล เด็กน้อยมีเรือนผมสีทองนุ่มสลวย ปลิวไหวตามแรงลมทะเล เสียงหัวเราะใสแจ๋วดังกังวานอย่างไร้เดียงสา มือเล็กๆ ตักทรายใส่ถังของเล่นอย่างตั้งอกตั้งใจ ภาพนั้นทำให้วิคเตอร์เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว“น่ารักเหลือเกิน เหมือนตุ๊กตามีชีวิต”และที่แปลกคือเขารู้สึกผูกพันกับเด็กคนนี้ตั้งแต่แรกเห็นในจังหวะนั้นเอง เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังเด็กน้อย“หลิงหลิง มาหาแม่ได้แล้วลูก เดี๋ยวเราต้องไปหาน้ารันกันนะ”วิคเตอร์ชะงักทั้งร่าง หัวใจเหมือนถูกบางอย่างกระชากจนเจ็บวาบ เขาหันไปตามเสียงนั้นช้าๆ และในวินาทีถัดมา โลกทั้งใบของเขาก็หยุดหมุนไผ่หลิว!!!เธอกำลังเดินเข้าไปหาเด็กน้อย แล้วก้มลงอุ้มขึ้นจากกองทรายอย่างคุ้นเคย เด็กตัวเล็กดิ้นงอแงเล็กน้อยเพราะยังอยากเล่นต่อ“อย่าดื้อสิคะ

คำพูดนั้นทำให้วิคเตอร์จุกแน่นในอก น้ำตาร้อนผ่าวขึ้นมาจนต้องเบือนหน้าเล็กน้อย“พ่อ…”โรลันมองลูกชายตรงๆ เป็นครั้งแรก แววตาที่เคยเฉียบคมกลับอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด“ทั้งหมดที่ฉันสร้างมา ฉันคิดว่าทำเพื่อลูก แต่สุดท้ายมันกลับไม่มีความหมายอะไรเลย ถ้าลูกไม่ได้ต้องการมัน”วิคเตอร์นิ่งงัน มองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ คนที่เคยแข็งกระด้างราวกับไม่มีวันยอมรับผิด แต่บัดนี้อัตตาในใจกลับลดลงไปมากภายในเวลาเพียงสองปีโรลันถอนหายใจยาว “ฉันแก่แล้ว วิคเตอร์…อยากใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบเสียที ส่วนแก…” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงใจที่สุด “เมื่อไหร่ที่หายโกรธ ก็กลับมา ที่ตรงนี้ยังเป็นของแกเสมอ”เขายิ้มบางๆ อย่างคนยอมวางทุกอย่างลงแล้ว “แล้วก็ไปตามหาผู้หญิงของแกซะ พาเธอกลับมา สร้างครอบครัวอย่างที่แกต้องการ”คำพูดนั้นทำให้วิคเตอร์กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขาหลับตาลงชั่วครู่ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่า“ผมเองก็ต้องขอโทษพ่อเหมือนกัน ที่ไม่สามารถเป็นลูกอย่างที่พ่อหวังได้”แม้ตลอดสองปีที่ผ่านมาเขาจะโกรธมากเพียงใด แต่ในใจลึกๆ ไม่เคยเกลียดพ่อเลย เขาเพียงเสียใจ ที่เขาและพ่อไม่เคยเข้าใจกัน แต่สองปีที่ห่างกัน

ในมือหนึ่งถือโทรศัพท์แนบหู ขณะฟังเสียงของแทนไทที่ดังมาจากปลายสาย“ทำไมต้องไปคุยถึงที่นั่นด้วยวะ” เขาถามกลับไปด้วยน้ำเสียงติดสงสัยอีกฝั่งหนึ่ง แทนไทที่นั่งอยู่ในห้องทำงานของบริษัทตัวเองแม้สีหน้าจะมีพิรุธเล็กน้อย แต่เสียงที่ตอบกลับมากลับฟังดูสบายๆราวกับไม่มีอะไรแอบแฝง“นอกจากคุยเรื่องงาน ที่กูจะชวนมึงมาลงทุนด้วย กูก็อยากชวนมึงไปพักผ่อนบ้างไง”วิคเตอร์ขมวดคิ้วทันที “กูไม่อยากเที่ยว”คำตอบสั้นๆ ถูกโยนกลับไปโดยแทบไม่ต้องคิด เพราะตลอดสองปีที่ผ่านมา ชีวิตของเขามีเพียงสถาบันดนตรีแห่งนี้ เป็นทั้งที่ทำงาน ที่พักใจ และโลกทั้งใบที่เขาซ่อนตัวอยู่จากความวุ่นวายภายนอกแต่แทนไทก็ยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ “ไปเถอะน่า มึงขลุกอยู่แต่ที่สถาบันจนแทบลืมแล้วมั้งว่าโลกข้างนอกมันเป็นยังไง”เขาพูดต่ออย่างไม่ลดละ ทั้งตื้อ ทั้งหว่านล้อมสารพัด จนคนฟังได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆวิคเตอร์เงียบไปพักหนึ่ง คล้ายกำลังชั่งใจ ก่อนจะยอมตอบในที่สุด“เออๆ ก็ได้ แล้วเจอกัน”ทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น แทนไทถึงกับยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ แผนที่วางไว้กับรันเหมือนจะสำเร็จไปอีกขั้นหลังวางสายจากเพื่อน ยังไม่ทันที่จะได้เก็บโทรศัพท์ ธีร์ก็เดินเข้าม