ขย่มรักร้ายนายรูมเมทสุดหล่อ

ขย่มรักร้ายนายรูมเมทสุดหล่อ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-05-27
โดย:  สาวน้อย.ช่างฝันจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
114บท
6.6Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เมื่อฉันต้องมาอยู่บ้านเช่าในราคาถูกแสนถูกในความที่เงินน้อย ฉันจึงไม่มีสิทธิ์เลือกมากนัก ฉันได้บ้านเช่าราคาถูกแถมรูทเมทสุดหล่อลากที่วันๆพาสาวๆมานอนเล่นจ้ำจี้กันไม่ซ้ำหน้าแทบจะทุกคืน!!!!! “ทำไมนายไม่ใส่ถุง?” “ก็พี่ยังไม่เคยผ่านผู้ชายคนไหนมาก่อน…พี่ปลอดภัยผมเลยไม่ใส่” “แต่นายผ่านผู้หญิงมาเยอะ..นายไม่ปลอดภัย!” “ถึงผมจะมีอะไรกับผู้หญิงมาเยอะ…แต่ผมสวมใส่ถุงทุกครั้งและทุกน้ำนะครับ…”

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

แนะนำตัวละคร+ตอนที่1

柚香にはわからなかった。男はみんな、家の中では本妻を手放さず、外では別の女に手を出したいものなのだろうか。

けれど、そんな無茶を押し付けられても、絶対に受け入れられない。

京原市の誰もが知っている。

落ちぶれた元お嬢様・橘川柚香(きっかわ ゆずか)は、久瀬家の次男・久瀬遥真(くぜ はるま)から、誰もが羨むほどの愛情を注がれていると。

彼女が欲しいと言えば、彼は必ずそれを与えた。

気に入ったものがあれば、彼はためらいもなく差し出した。

家の中にはブランド物の限定品があふれ、ジュエリーもバッグも時計も、壁一面を埋め尽くしている。

ガレージには高級車がずらりと並び、どれを見ても目が回るほどだ。

パーティーではいつも彼がそばにいて、どこへ行くにも彼女の手をつないで離さなかった。まるで、彼女が少しでも傷つくのを恐れているかのように。

そんな愛されぶりに、周囲は羨望のまなざしを向けた。柚香自身も、遥真は本気で自分を愛しているのだと、そう信じかけていた。

「ママ」眠そうに目をこすりながら、小さな男の子が顔を上げ、柔らかな声で尋ねる。「今日、元気ないの?」

柚香は布団をかけ直して、優しい笑みを浮かべた。「ううん、大丈夫よ」

男の子はベッドから起き上がり、彼女の不思議そうな視線を受けながら、駆け寄って抱きついた。「抱っこ!」

柚香は一瞬、動きを止めた。

「どうして元気がないのかわからないけど、何があっても、僕はずっとママのことが大好きだよ」小さな腕にぎゅっと力をこめ、体のぬくもりを伝えようとする。

柚香はそっと微笑み、彼の背中をなでた。

そして、あることについて確かめる勇気も、少しずつ湧いてきた。

夜の十一時。

子どもを寝かしつけたあと、柚香はリビングで何度も時計を見た。

針が十一時四十分を過ぎたころ、ようやく玄関の鍵が回る音がした。

遥真は、白いシャツ姿で黒のスーツの上着を腕に掛けたまま入ってきた。

清潔で整った顔立ちはどこを取っても完璧で、まるで神様が丁寧に作り上げたかのようだった。

「まだ起きてたのか」いつものように隣に腰を下ろすと、彼は自然に腕を伸ばし、柚香を抱き寄せた。その手が服の中に滑り込み、腰をなぞる。

柚香は、流されそうで怖くなり、そっと彼の手を押し戻した。「ちょっと待って。話があるの」

「話なら、しながらでもいいだろ」彼の声は穏やかで、仕草もいつも通り優しい。

「ダメ」柚香はきっぱりと拒んだ。

「いいから」彼はそう言って、彼女の唇を塞いだ。

だが、シャツについた口紅の跡と、あの写真が脳裏をよぎった瞬間、胸がきゅっと締めつけられるように痛み、思わず彼を突き飛ばした。

「どうした」遥真が眉を寄せる。拒まれた理由が分からないようだった。

柚香の心臓は早鐘のように鳴っていた。

数秒の沈黙のあと、柚香は息を整え、彼の目をまっすぐ見つめた。「あなたと玲奈が、水月亭で一緒に夜を過ごしてる写真を見たの」

「……ああ」遥真はまだ彼女を抱いたままだった。

柚香の胸がずきりと痛む。

――説明する気も、ないの?

「知ってるなら話が早いな」低い声が静かに響いた。

「……なに?」柚香は息を整えて言った。

「玲奈の存在を、受け入れてほしい」彼は目を逸らさずに言った。「彼女は、俺にとって大事な人なんだ」

柚香は信じられないというように目を見開いた。

「承知してくれたら、君はずっと俺の妻だ。誰にもその立場は奪わせない」

「……自分が何を言ってるのかわかってるの?」普段は穏やかな柚香の声に、怒りがにじんだ。

桐谷玲奈(きりたに れいな)は、大学時代の親友だった。

けれど、ある出来事をきっかけに絶交した相手だ。

それなのに――今、あの玲奈と夫を「共有」しろというの?

遥真は淡々とした表情で言った。「わかってる」

「そんな馬鹿げた話、受け入れられるわけないわ」柚香は彼をまっすぐみつめた。「まともな人間なら誰だってそうよ」

「構わない。君がどう思おうと、俺は彼女を一生養う」遥真の声には、一切の迷いがなかった。「君に話したのは、ただ俺の奥さんとして知っておいてほしかったからだ」

柚香の手が、きゅっと握りしめられた。「それで、ありがとうって言えばいいの?」皮肉を込めた声に、彼は薄く笑った。

「礼を言いたいなら、止めないけど」その言い方が、いっそう彼の意地の悪さを際立たせた。

怒りで胸が激しく波打ち、息が荒くなる。

これまで礼儀正しく誠実だと思っていた人の仮面が、いま目の前で剥がれていくのを見た。

「遥真」柚香は、もう一度だけ彼に問いかけた。最後のチャンスを与えるつもりで。

彼は目を上げ、落ち着いた様子で言った。「なんだ」

「玲奈をどうしても手放せないのね。私が反対しても、嫌っても、憎んでも、あなたの考えは変わらないの?」

柚香の声は真剣だった。

ほんの少しでも、「違う」と言ってくれたら許せたのに。

けれど、現実はいつも残酷だ。

遥真は彼女の目を見つめたまま、はっきりと言った。「そうだ」

その瞬間、胸の奥を鋭い痛みが走った。

「誰にも、この決定は変えられない」その言葉が、とどめのように響いた。

「……だったら、離婚しよう」柚香は彼の考えを受け入れられず、もう一緒にはいられないと悟った。「あなたが彼女を一生養うつもりなら、妻の席は、彼女に譲るわ」

もし普通の夫婦なら、義両親に相談もできただろう。

けれど、久瀬家の両親は最初からこの結婚に反対していた。

彼らは、遥真の相手はもっと家格の釣り合う女性であるべきだと言っていた。橘川家はかつて裕福だったが、久瀬家のような名家とは比べ物にならない。

さらに、会社は倒産し、父親は金を持ち逃げした。

そのせいで、彼女はますます「価値のない女」に見られた。

「本気か」遥真の黒い瞳が、静かに彼女を見つめる。

「ええ。本気だわ」誠実さと忠誠、それが彼女にとっての結婚の最低ラインだった。

遥真はしばらく黙って、じっと彼女を見つめた。

従順だった彼女が、こんなにも強い意志を見せるとは思っていなかった。

「わかった」彼はあっさりと答えた。

あまりにもあっさりと言われ、柚香の胸は痛んだ。この五年間、結局一度も彼の心に届かなかったのだと、ようやく悟る。

彼の優しさなんて、気まぐれにすぎなかったのかもしれない。

柚香は胸の奥が重く沈むのを感じながら、階段を上がり、あらかじめ用意していた離婚届と離婚協議書を手に戻ってきた。

――本当は、もっと早く気づくべきだった。

三ヶ月前、彼の服から微かに女の香水の匂いがした。

尋ねると、彼はそのとき、飛行機の中でうっかりついてしまったのだろうと答えた。

その言葉を、信じてしまった。

今思えば、あれは嘘だった。

三か月前、玲奈はちょうど帰国したばかりで、時間を考えれば彼はあのとき、玲奈と一緒にいたはずだ。

「これが離婚届と離婚協議書。確認して」柚香はサインをし、彼に差し出した。「問題なければサインして。明日、提出するわ」

「離婚が君にとって何を意味するかわかってるのか」遥真の声は冷たかった。

柚香は手をぎゅっと握りしめながら答えた。「そんなこと、言われなくても分かってる」

「結婚してから、君は働いていない」彼は離婚協議書を開きながら、容赦なく言い放つ。「君のお母さんの治療費、どうするつもりだ?考えたことあるのか」

その言葉と同時に、視線が離婚協議書に落ちる。

結婚後の財産は半々、子どもの親権は母親にあると書かれているのを見ると、遥真は彼女に視線を向け、目を細めた。「ずいぶん都合のいいこと、考えたな」
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
114
แนะนำตัวละคร+ตอนที่1
ชื่อเล่น เคนโซ(เคน) ชื่อจริง นาย คิณภพ ณรงค์เดช อายุ19ปี เด็กสถาบันนักเรียนช่างกลปีสุดท้าย หัวโจกประจำสถาบันที่มีหน้าตาหล่อเหลามีผู้หญิงรุ่นพี่รุ่นน้องรายล้อมรอบๆตัวแต่เขาก็มองพวกเธอเป็นแค่ของเล่นคั้นเวลาเท่านั้น เจ้าชู้ตัวพ่อ “พี่สาว….ไม่สนใจที่จะมีแฟนเป็นรุ่นน้องบ้างเหรอครับ^_^” “ถึงผมจะไม่รวย…แต่ผมหล่อไงครับ…ถึงแรด ได้^_^” “เรียกพี่สาวไม่ถนัด…ขอเรียกเมียแทนได้หรือเปล่าครับ?” ชื่อเล่น ขวัญเอย ชื่อจริง นางสาว กมลวรรณ ลิ้มเกียร์ อายุ22ปี คุณหนูผู้สวยสง่า สถานะทางบ้านค่อนข้างรวย แต่เธอกลับต้องหันหลังให้บ้านหลังใหญ่ที่เคยอบอุ่นที่เธอเคยอาศัยอยู่ตั้งแต่เด็กเพียงเพราะแม่ของเธอลุ่มหลงสามีเด็ก นักศึกษาคณะบริหารธุรกิจปีสาม มหาลัยQA “ฉันไม่ชอบผู้ชายที่อายุน้อยกว่า…!!” แนะนำเรื่อง "พี่สาว…ไม่สนใจจะคบผู้ชายที่อายุน้อยกว่าเป็นกิ๊กเหรอครับ…” “เขาว่ากินเด็ก…จะเพิ่มความสวยขึ้นเหมือนสาวพันปีเลยนะครับ^_^” “หึ…ฉันไม่ชอบผู้ชายอายุน้อยกว่า…” “เพราะมันงี่เง่า…และง้องแง้งเข้าใจป่ะ..” “ฉันชอบผู้ชายที่มีความเป็นผู้นำ…” “และดูแลฉันได้…” “ว้า…ถ้าอย่างงั้น…ผมคงไม่มีสิทธิ์…
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่2
“คุณแม่ยังไม่ตื่นเหรอคะ?”“เปล่าหรอกค่ะ…แต่คุณผู้หญิงยังไม่ได้กลับบ้านเลยตั้งแต่เมื่อวานค่ะ…”ป้าแพรก้มหน้าต่ำลงไม่มองสบตาฉันพร้อมกับเอ่ยตอบคำถามที่ฉันถามเธอไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ “ยังไม่กลับเหรอคะ?”“คุณแม่ไปไหน?”ฉันเอ่ยออกมาอย่างสงสัยใบหน้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาหางคิ้วข้างขวากระตุกบ่งบอกถึงสิ่งที่ฉันกลัว ตึกๆๆๆ“คุณผู้หญิงกลับมาแล้วจ๊ะป้าแพร!”เสียงฝีเท้าที่วิ่งมาจากทางหน้าบ้านและเสียงตื่นเต้นและร้อนรนใจของผินเด็กรับใช้หลานสาวของป้าแพรเอ่ยตะโกนลั่นมาแต่ไกลทำให้ป้าแพรหันไปจ้องมองหน้าผินด้วยแววตาดุๆพรึบ“ขอโทษค่ะ..คุณหนู”ผินที่โดนป้าแพรดุทางสายตาก็หันมามองหน้าฉันที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทานอาหารถึงกับหน้าเสียเอามือกุมกันไว้ด้านหน้าหน้าตาซีดเชียวอย่างเห็นได้ชัด“ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ…คุณแม่กลับมาแล้วเหรอ?”ฉันเอ่ยบอกผินไปและเอ่ยถามถึงคุณแมา“ค่ะ…คุณผู้หญิงกลับมาแล้วค่ะ…”“ป้าแพร!…นังผิน!”เสียงที่คุ้นหูของฉันเอ่ยดังมาจากหน้าประตูทางเข้าห้องอาหารพร้อมกับร่างสูงสวยสง่าของคุณผู้หญิงของบ้านนี้กำลังเดินตรงดิ่งเข้ามาในห้องอาหารแห่งนี้“ขาาาคุณผู้หญิง”ผินเด็กสาวสิบเจ็ดเอ่ยขานรับคุณแม่ของฉัน เธอยังคงอยู่ในชุดนั
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่3
พรึบคุณแม่หันไปเปิดกระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นดังและหยิบซองสีชมพูออกมาจากกระเป๋าและยื่นมันมาให้ฉัน ฉันก็ยิ้มบางๆให้คุณแม่ของฉันสลับกับมองซองจดหมายสีชมพูนี้ด้วยแววตาสงสัย“อะไรคะ?”“เดี๋ยวนี้จะให้เงินเดือนหนูเป็นซองสีชมพูแบบนี้เลยเหรอคะ?”ฉันพูดเชิงเล่นเชิงจริงใส่คุณแม่ไป แต่สีหน้าของท่านก็ไม่ได้เล่นขำไปกับคำพูดของฉันเลยสักนิด พรึบฉันที่เห็นคุณแม่ทำสีหน้าเคร่งเครียดจึงยื่นมือไปรับซองจดหมายสีชมพูมาจากมือของท่านแทน ฉันมองหน้าคุณแม่ของฉันอีกครั้งก่อนจะเปิดซองจดหมายดูเนื้อหาข้างในพรึบทันทีที่ฉันเปิดซองจดหมายออกก็พบกับกระดาษสีชมพูที่ถูกตกแต่งให้เป็นรูปหัวใจเต็มดวง เนื้อหาในจดหมายเชื้อเชิญให้ไปร่วมงานมงคลสมรสของ“งานมงคลสมรสระหว่างนางขณิฐา ลิ้มเกียรติและนายมงคล ณรงค์เดช”ฉันอ่านออกเสียงดังน้ำเสียงสั่นเครือแววตาสั่นไหวริมฝีปากสั่นระริก หัวใจเจ็บจี๊ดใบหน้าชาไปทั้งหน้า ฉันค่อยๆละสายตาจากกระดาษรูปหัวใจในมือขึ้นไปมองหน้าผู้เป็นแม่ของฉัน“นี่มันอะไรกันคะ?”ฉันพยายามทำน้ำเสียงให้แผ่วเบาที่สุดอย่างคนที่กำลังพยายามระงับอารมณ์กรุ่นโกรธของตัวเองไม่ให้มันระเบิดออกมา“หนูถามว่ามันอะไรกันคะ!!!”ฉันตะโกนเสียงดัง
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่4
เคนโซ คิณภพ….พรึบตุ๊บ “ไอ้สัส…ถุย!”ผมสบถคำด่าพร้อมกับถุยน้ำลายลงไปบนร่างของเด็กช่างกลต่างสถาบันกับผมที่มันสวมใส่ช็อปสีน้ำเงินเข้มส่วนผมสวมใส่ชุดช็อปสีแดงออกเลือดหมูนิดๆตุ๊บ“อึก!”เสียงสะอึกสุดท้ายก่อนที่ร่างของมันจะนอนแน่นิ่งหมดสติไป ผมก็กระตุกรอยยิ้มที่มุมปากและหันหลังเดินออกมาจากซอกตึกร้างเก่าๆที่อยู่ในตัวของตลาดนัดที่ใกล้วิทยาลัยของผม ผมเอามือปัดเสื้อช็อปและเดินผิวปากกลับไปคร่อมรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์500ccคันใหญ่สีดำสลับสีน้ำเงินของผมพร้อมกับสตาร์ทรถและบิดออกมาจากที่แห่งนั้นมุ่งหน้าไปยังวิทยาลัยของผมเพื่อจะเข้าเรียนพรึบผมจอดรถของผมในที่จอดรถประจำก็พบกับเพื่อนๆในแก๊งของผมที่มันกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะประจำของพวกเรา“เห้ย…ไอ้เคน”เสียงตะโกนทักทายผมดังมาจากเพื่อนๆของผมทันทีที่พวกมันเห็นผม ผมก็ยักคิ้วและยกมือทักทายพวกมันกลับไปก่อนจะเดินตรงดิ่งไปหาพวกมัน“ได้ข่าวว่าไอ้ครามยกพวกไปตีมึงเหรอวะ..”“ที่ไปยุ่งยามกับเด็กมัน?”ไอ้ธารเพื่อนหนึ่งในห้าของผมเอ่ยขึ้น ไอ้ครามที่พวกมันถามถึงก็คือคนที่ผมเพิ่งจะกระทืบมันเสร็จก่อนที่จะมาวิทยาลัยนี่แหละครับ“อืม…”ผมตอบมันสั้นๆก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งและหยิบบุหรี
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่5
“ของกูโว้ย!!” “ระดับดาววิทยาลัยเลยนะเว้ย!”ผมก็ส่ายศีรษะพร้อมกับพ่นควันบุหรี่ลอยขึ้นเหนือหัวของผมก่อนจะแสยะยิ้มเมื่อนึกถึงเรือนร่างของน้องน้ำใสที่เพื่อนๆผมพูดถึงกัน หึๆเธอต้องเป็นของผมตั้งหากล่ะครับ ตึกๆๆๆ “พี่เคนโซคะ^_^”เสียงหวานใสดังขึ้นทำให้เสียงของเพื่อนๆผมที่มันเถียงกันอยู่ต้องหยุดชะงักลงและหันไปมองต้นเสียงของเจ้าของเสียงหวานและเจ้าของตัวเล็กน่ารักผมยาวสยายที่ยืนยิ้มหวานให้ผมอยู่ “น้องมีนา^_^”ผมยิ้มละมุนก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อของเจ้าของใบหน้าหวานสวยไปก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะและเดินตรงดิ่งไปหาเธออย่างรวดเร็ว “ไอ้สัสเคน…พอแฟนมาทิ้งพวกกูทันที!” “น้องมีนาครับบบบบ”เสียงของเพื่อนๆผมเอ่ยแซวผมและมีนาแฟนของผมที่เธอเพิ่งจะอยู่ ปวช.ปีสามผมเดินไปหาเธอและพร้อมกับยื่นมือไปจับปลายผมด้านหน้าของเธอให้ไปทัดหูเธอเพื่อผมจะได้มองโครงหน้าสวยหวานของเธอได้อย่างชัดเจนขึ้น “พี่เคนโซทานข้าวหรือยังคะ?” “ยังเลยครับ….หิวมากเลย^_^” “แล้วน้องมีนาล่ะครับ…ทานอะไรมารึยัง?” “ยังเลยค่ะ…พอดีอาจารย์เพิ่งจะปล่อยให้พัก^_^” “งั้นดีเลยครับ…เราไปหาอะไรอร่อยๆทานกันไหมครับ^_^”ผมเอ่ยเชื้อชวนมีนา เธอก็ยิ้มหวานให้ผมอย่างเขินอ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่6
บ้านเช่า A ย่านสลัม...... ขวัญเอย กมลวรรณ… พรึบ “บ้านหลังนี้แหละหนู…” “ในย่านนี้ก็เหลือแค่หลังนี้หลังเดียว…”เสียงทุ้มต่ำของคุณป้าวัยห้าสิบต้นๆเอ่ยขึ้น ฉันก็ละสายตาจากบ้านไม้สองชั้นที่ด้านบนเป็นไม้ด้านล่างเป็นปูนกลับมามองหน้าป้าเจ้าของบ้านเช่าหลังนี้และอีกหลายๆหลังที่อยู่ในซอยนี้ “สองห้องนอน…หนึ่งห้องน้ำ…หนึ่งห้องครัว…” “หนึ่งห้องนั่งเล่น….”ป้าเจ้าของบ้านเช่าเอ่ยต่อ “เดือนละสองพันห้า…น้ำไฟต่างหาก…” “สองพันห้าเหรอคะ?”ฉันเอ่ยทวนคำพูดของป้าเจ้าของบ้านเช่าไปด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นแววตาเป็นประกาย เพราะมันถูกมากสองพันห้าน้ำไฟตั้งหากเนี่ย ได้บ้านทั้งหลังเลยนะ มันถือว่าถูกแสนถูกมาก หาถูกกว่านี้ไม่ได้อีกแล้วจ้ะ “ใช่จ้า…จ่ายล่วงหน้าสองเดือนเข้าอยู่ได้ทันที…” “ถ้าเธอไม่เอา…แถวนี้ก็คงจะไม่ให้เช่าแล้วล่ะ…เหลือแต่หอ…” “แต่ค่าเช่าก็น่าจะแพงเพิ่มจากของฉันเป็นอีกเท่าตัว…” “งั้นตกลงค่ะ…หนูตกลง^_^”ฉันรีบตอบทันที ป้าเจ้าของบ้านก็ฉีกยิ้มกว้างให้ฉัน “งั้นไปที่บ้านฉันไปเซ็นสัญญากัน…” “อ้อได้ค่ะ^_^”ฉันพยักหน้ารับคำป้าเจ้าของบ้านพร้อมกับเดินตามหลังป้าเขาไปต้อยๆและทอดสายตามองไปรอบๆบ้านหลังที่ฉันตกล
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่7
“พี่ขอตัวไปรับโทรศัพท์ก่อนนะคะ…”พี่คีรีหันมาเอ่ยบอกฉันพร้อมกับชูโทรศัพท์เครื่องหรูของเขาให้ฉันดู “ค่ะ^_^”ฉันยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้พี่คีรี เขาก็ยิ้มให้ฉันอย่างสุภาพบุรุษและเดินออกไปจากห้องนอนบนชั้นสองของฉัน ฉันเมื่อพี่คีรีไปแล้วก็หันกลับมาจัดแจงข้าวของของฉันต่ออย่างไม่ให้เสียเวลส“ที่นอนก็ใช้ได้นะ…ถึงจะไม่นุ่มเหมือนที่บ้านเราก็เถอะ…”ฉันพึมพำออกมาพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งบนที่นอนของฉันที่เป็นขนาดเตียงนอนห้าฟุตได้ถูกปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา มีหมอนสองใบหมอนข้างหนึ่งลูกและผ้านวมอีกหนึ่งผืน ฉันเอามือลูบไปบนที่นอนและนึกถึงความสุขสบายเวลาที่อยู่บ้านของฉันที่ฉันอยู่มาตั้งแต่เกิด แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อคุณแม่ของฉันท่านไม่ได้แคร์ความรู้สึกของฉันเลยสักนิดท่านไม่ถามฉันสักนิด…ว่าฉันอยากจะมีพ่อใหม่หรือเปล่าพรึบ“น้องเอยคะ!”“คะ?”ฉันรีบหันไปมองหน้าพี่คีรีที่เขาวิ่งกระหืดกระหอบมาตรงหน้าของฉันด้วยท่าทางรีบร้อนหน้าตาของเขาดูเคร่งเครียดนะ“พี่คีรีมีอะไรหรือเปล่าคะ?”“คือว่าพี่…มีธุระด่วนนะคะ…”พี่คีรีตอบฉันมาด้วยสีหน้าวิตกกังวล“อ้อค่ะ…งั้นพี่คีรีไปทำธุระเถอะค่ะ..ที่เหลือเดี๋ยวเอยจัดการต่อเองค่ะ…”
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่8
เช้าวันต่อมาบ้านเช่า Aห้องนอน ขวัญเอย…ขวัญเอย กมลวรรณ….08:30น.พรึบตุ๊บ!!!“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!”“เฮือก!”ฉันสะดุ้งตื่นสุดตัวลุกขึ้นนั่งจากที่นอนหลับอย่างสบายด้วยความตกใจกับเสียงกรี๊ดของผู้หญิงที่ดังสนั่นอยู่ในบ้านของฉัน ใช่มันต้องดังอยู่ในบ้านของฉันแน่ๆ“ใครเข้ามากรี๊ดในบ้านฉันเนี่ย!”ฉันโวยขึ้นและลุกออกมาจากที่นอนด้วยท่าทางฉุนเฉียวเมื่อคืนฉันก็ล็อคประตูบ้านแล้ว แล้วใครเข้ามาในบ้านของฉัน จะว่าเป็นเสียงจากข้างบ้านก็ไม่ใช่ เพราะบ้านข้างๆทั้งซ้ายและขวาอยู่ห่างจากบ้านฉันตั้งห้าร้อยเมตรน่ะ ไม่มีทางที่เสียงมันจะดังใกล้ขนาดนี้ได้พรึบ“หึย!หงุดหงิดโว้ย!!”ฉันสบถขึ้นอย่างหัวเสียพร้อมกับเดินตรงดิ่งไปยังประตูห้องนอนของฉันและหมุนลูกบิดพร้อมกับเปิดประตูออกไปดูเหตุการณ์ข้างนอกด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด จะไม่ให้โมโหได้ยังไงคนกำลังนอนกลับสบายแต่กลับมีทั้งเสียงกรี๊ดกร๊าดและเสียงเขวี้ยงปาข้าวของพรึบ“นี่!…ไอ้พี่เคน…”“แกจะหลอกเอาฉันฟรีเหรอห๊ะ!”เสียงผู้หญิงแหลมสูงปี๊ดเอ่ยขึ้นทำให้ฉันขมวดคิ้วงุนงงเพราะต้นตอของเสียงนั้นดังมาจากห้องนอนฝั่งตรงข้ามกับห้องของฉัน ซึ่งห้องนั้นมีคนอยู่ด้วยเหรอ? ทำไมฉันไม่รู้?
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่9
“เอ่อ…เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่สินะครับ…”เสียงทุ้มละมุนเอ่ยขึ้นทำให้ฉันเผลอสะดุ้งตกใจและรู้สึกตัวว่าเผลอจ้องเรือนร่างของผู้ชายตรงหน้านี้นานเกินไปแล้วพรึบทันทีที่ฉันเงยหน้าขึ้นไปหมายจะก่นด่าเขาแต่แล้วฉันก็ต้องเข้าสู่โหมดตกตะลึงเป็นรอบที่สอง กับใบหน้าหล่อเหลาจมูกโด่งเป็นสันดวงตาสองชั้นกลมโตริมฝีปากหยักสีชมพูอวบอิ่มปลายคางเรียวใบหน้าเรียวยาวราวกับเป็นใบหน้าที่ฟ้าประทาน รวมไปถึงเรือนผมของผู้ชายคนนี้ที่ออกสีน้ำตาลเข้มๆจัดว่าเขาคนนี้เป็นผู้ชายที่หล่อมากจริงๆ ถึงที่มุมปากของเขาจะมีรอยฟกช้ำอยู่แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความหล่อของผู้ชายคนนี้ลดน้อยลงเลย“เอ่อออ….”ฉันอ้ำๆอึ้งๆพูดอะไรไม่ออก “นี่…แกจะยืนอยู่อีกนานไหม…ฉันมีธุระจะเคลียร์กับผู้ชายคนนี้!”เสียงแหลมเฟี้ยวของผู้หญิงดังเรียกสติฉันให้กลับมา ฉันก็ละสายตาจากหนุ่มหน้าหล่อสไตล์เกาหลีไปมองหน้าคู่อริของเขาแทน ก็พบกับผู้หญิงร่างเล็กที่มีผ้าขนหนูผืนจิ๋วพันเรือนร่างของเธอทำให้ฉันรู้ได้ทันที ว่าสองคนนี้เพิ่งผ่านอะไรกันมา“ฉันแค่จะบอกว่า..บ้านฉันไม่ใช่โรมแรมม่านรูด…”ฉันเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบตรึงทำให้ผู้ชายหน้าหล่อถึงกับขมวดคิ้วงุนงงและสงสัยพร้อมกับมองเรือนร่
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่10
วันเดียวกัน12:30น.บ้านของคุณป้าเจ้าของบ้านเช่าขวัญเอย กมลวรรณ….พรึบ“ทำไมคุณป้าไม่บอกหนูล่ะค่ะว่าหนูมีรูมเมท?”ฉันเอ่ยถามคุณป้าเจ้าของบ้านไปอย่างเอาเรื่อง ที่เธอไม่ยอมบอกฉันในตอนที่ฉันไปดูบ้านและตกลงเซ็นสัญญาเช่าบ้านกับเธอ“ถ้าป้าบอก…หนูก็ไม่เอาน่ะสิ”คุณป้าเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าแหยๆ เพราะเธอคงจะเห็นสีหน้าที่ไม่พอใจของฉันน่ะ “ถือว่าช่วยๆกันนะ…หนูก็มีห้องนอนส่วนตัวหนิ…พ่อหนุ่มเขาไม่ยุ่งหรอกนะ…”“เขาเป็นเด็กดี^_^”“เด็กดีอะไรคะ…ไม่มีตังค์มาจ่ายค่าเช่าคุณป้าน่ะ?”“ก็เพราะเรื่องนี้ไงจ๊ะ…ป้าถึงต้องหาทางออกให้กับตัวป้าเองและพ่อหนุ่มคนนั้น…”คุณป้าว่าเสียงอ่อนพร้อมกับทำสีหน้าเศร้าลงให้ฉันรู้สึกเห็นใจเธอ ซึ่งมันก็ได้ผล ฉันเห็นใจเธอจริงๆ“แม่หนูเองก็เดือดร้อนไม่ใช่เหรอจ๊ะ….และแม่หนูก็จ่ายค่าเช่าล่วงหน้าให้ป้าแล้วด้วย…”“อดทนอยู่ต่อเถอะนะจ๊ะ…”“ค่ะ…ก็คงต้องเป็นแบบนั้นแหละค่ะ…”ฉันเอ่ยเสียงแผ่วเบาบอกคุณป้าไป เพราะยังไงๆฉันก็ไม่มีเงินมากพอที่จะไปเช่าบ้านเดี่ยวหรือคอนโดอยู่อยู่แล้วล่ะ ฉันต้องจำใจอยู่ในบ้านเช่าหลังน้อยที่มีรูมเมทเป็นผู้ชายนี้ต่อไป เขาคงจะไม่ทำอะไรฉันหรอกมั้ง น่าตาเขาก็ไม่ได้ดูเลวร้าย
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status