ขย่มรักร้ายนายรูมเมทสุดหล่อ

ขย่มรักร้ายนายรูมเมทสุดหล่อ

last update最後更新 : 2025-05-27
語言: Thai
goodnovel18goodnovel
評分不足
114章節
6.9K閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

อีโรติก

Badboy

เจ้าชู้

วัยรุ่น

นอกใจ

ต่างวัย

เข้าใจผิด

เมื่อฉันต้องมาอยู่บ้านเช่าในราคาถูกแสนถูกในความที่เงินน้อย ฉันจึงไม่มีสิทธิ์เลือกมากนัก ฉันได้บ้านเช่าราคาถูกแถมรูทเมทสุดหล่อลากที่วันๆพาสาวๆมานอนเล่นจ้ำจี้กันไม่ซ้ำหน้าแทบจะทุกคืน!!!!! “ทำไมนายไม่ใส่ถุง?” “ก็พี่ยังไม่เคยผ่านผู้ชายคนไหนมาก่อน…พี่ปลอดภัยผมเลยไม่ใส่” “แต่นายผ่านผู้หญิงมาเยอะ..นายไม่ปลอดภัย!” “ถึงผมจะมีอะไรกับผู้หญิงมาเยอะ…แต่ผมสวมใส่ถุงทุกครั้งและทุกน้ำนะครับ…”

查看更多

第 1 章

แนะนำตัวละคร+ตอนที่1

CLAIRE

Le test de grossesse pesait lourd dans mon sac, un secret que je portais depuis le matin comme un œuf fragile, deux lignes roses, nettes comme le jour. Je posai une main sur mon ventre encore plat tandis que je me tenais devant le bureau d'Ethan, essayant de calmer ma respiration.

Quatre ans... Quatre ans d'espoir, d'attente, de conviction qu'un jour il me regarderait comme les maris regardent leurs femmes dans les films. Que ce mariage contractuel, froid, arrangé par nos parents, finirait par se transformer en quelque chose de vrai. Peut-être que ce bébé serait le pont entre nous, peut-être que ce serait enfin ça qui ferait de nous une famille.

Je frappai doucement.

« Entrez. »

Sa voix était sèche, distraite. Je poussai la porte et le trouvai derrière son immense bureau, les yeux rivés sur l'écran de son ordinateur. Il ne leva pas la tête.

« Ethan », dis-je, ma voix à peine audible.

« Qu'est-ce que c'est, Claire ? Je suis occupé. »

Mes mains tremblaient tandis que je m'avançais vers lui. « Je... j'ai besoin de te parler. C'est important. »

Il soupira, de ce soupir qui signifiait que j'étais un inconvénient. Il ferma quand même son ordinateur et se renversa dans son fauteuil, les bras croisés. « Fais vite. »

Je déglutis, cherchant les mots que j'avais répétés cent fois dans ma tête. « Je suis allée chez le médecin aujourd'hui. »

Son sourcil se haussa. « Tu es malade ? »

« Non. Non, je ne suis pas malade. » Je pris une inspiration, forçant un petit sourire. « Je suis enceinte. »

Le silence qui suivit fut assourdissant. Il ne bougea pas, n'eut aucune réaction. Il me fixa simplement, comme si je lui avais parlé dans une langue étrangère.

« Ethan ? » Ma voix se brisa. « Tu m'as entendue ? Nous allons avoir un bébé. »

Sa mâchoire se contracta. Lentement, il se leva, sa chaise raclant le parquet. Le regard dans ses yeux... froid, dur, tranchant comme du verre brisé... me noua l'estomac.

« Comment oses-tu », dit-il doucement.

Je clignai des yeux. « Quoi ? »

« Comment oses-tu entrer dans cette maison avec cet enfant ? »

Ces mots me frappèrent comme un coup de poing. Je reculai d'un pas en chancelant, m'agrippant au bord de son bureau pour ne pas tomber. « Ethan, qu'est-ce que tu... »

« Non. » Sa voix était basse, dangereuse. Il contourna le bureau dans ma direction, et je reculai instinctivement. « N'insulte pas mon intelligence, Claire. Ne reste pas là à prétendre que ce bâtard est le mien. »

« Bâtard ? » Ma voix se brisa. « Ethan, c'est notre bébé. Le nôtre. Je ne comprends pas pourquoi tu... »

La gifle arriva si vite que je ne la vis pas venir. Ma tête pivota violemment sur le côté, une douleur éclatant sur ma joue. Je suffoquai, chancelai, ma main volant vers mon visage. La brûlure était vive, intense, se propageant comme du feu sous ma peau.

Je levai les yeux vers lui, les larmes brouillant déjà ma vision. « Tu... tu m'as frappée. »

« Tu m'as déshonoré », cracha-t-il, le visage tordu de dégoût. « Tu me prends pour un idiot ? Tu crois que j'ignore ce que tu faisais dans mon dos ? »

« Je n'ai rien fait ! » Ma voix monta, la panique griffant ma poitrine. « Ethan, je te jure, je n'ai jamais... »

Il se détourna de moi et retourna vers son bureau. Il ouvrit un tiroir et en sortit une chemise cartonnée. Mon coeur s'emballa quand il la jeta devant moi sur le bureau.

« Ouvre-la. »

Mes mains tremblaient en saisissant la chemise. Je n'en avais aucune envie. Chaque instinct me criait de fuir, de partir, de quitter cette pièce. Mais je l'ouvris quand même. Des photos se déversèrent sur le bureau, moi dans une chambre d'hôtel avec un homme... Non, pas n'importe quel homme.

Son demi-frère.

Le souffle me manqua. Je saisis l'une des photos, la dévisageant avec incrédulité. On m'y voyait penchée vers Julian, sa main sur ma taille, mon visage tourné vers le sien comme si nous allions nous embrasser. L'horodatage dans le coin indiquait trois semaines plus tôt.

« Non », murmurai-je. « Non, ce n'est pas... ça n'a pas eu lieu. »

« Ne mens pas ! » La voix d'Ethan tonna dans la pièce. Je tressaillis, serrant la photo entre mes mains tremblantes. « J'ai des preuves, Claire. Des horodatages. Des localisations, tout. »

« Mais je n'ai jamais mis les pieds dans cet hôtel ! Ethan, je te jure, je n'ai jamais... » Ma voix se brisa en sanglots. « Je ne t'aurais jamais fait ça. Je t'aime. »

Il eut un rire froid. « L'amour ? Tu ne sais même pas ce que ce mot veut dire. »

Les larmes coulaient sur mon visage tandis que je regardais les autres photos, prises sous différents angles, à différents moments. Toutes me montrant avec Julian dans des attitudes qui semblaient... intimes.

Mais je n'avais jamais été là. Je n'avais jamais touché Julian de cette façon. Je lui parlais à peine.

« Ce n'est pas réel », articulai-je dans un souffle. « Quelqu'un a fait ça. On m'a piégée, Ethan, s'il te plaît, tu dois me croire... »

« Sors. »

Je levai les yeux vers lui, ma vision vacillante. « Quoi ? »

« Sors d'ici. » Sa voix était glaciale. Plus de colère. Juste une froideur vide, définitive. « Fais tes bagages. Je veux que tu aies quitté cette maison ce soir. »

« Ethan, je t'en supplie... » Je tendis la main vers lui, mais il se déroba comme si mon contact le brûlait.

« Ne me touche pas », siffla-t-il. « Tu me répugnes. »

Ces mots brisèrent quelque chose en moi. Je restai là, figée, tout mon corps tremblant. Ce n'était pas possible. Ce n'était pas réel, c'était un cauchemar. Forcément.

« Je t'ai tout donné », murmurai-je, ma voix à peine audible. « Quatre ans, Ethan. Quatre ans de ma vie. J'ai cru en toi, j'ai eu confiance en toi. Je t'aimais. »

Son expression ne changea pas. « Et tu m'as remercié en te donnant à mon demi-frère. »

Je tressaillis comme s'il m'avait giflee à nouveau. Il se détourna et se dirigea vers la porte. « La sécurité va te raccompagner. Ne prends que ce qui t'appartient. Si tu n'es pas partie dans une heure, je te ferai expulser de force. »

« Ethan... »

Il s'arrêta dans l'encadrement de la porte, me tournant le dos. Un instant, je crus qu'il allait se retourner, me regarder, voir la vérité écrite sur mon visage. Mais non.

« Je ne veux plus jamais te revoir », dit-il. Et il disparut.

Je restai là dans le silence, les photos éparpillées sur le bureau comme les fragments d'une vie que je ne reconnaissais pas. Mes jambes se dérobèrent, et je m'effondrai sur le sol, une main pressée sur mon ventre.

Une heure plus tard, je me tenais devant le portail de la maison que j'avais appelée chez moi pendant quatre ans, une seule valise à mes pieds. Le vigile refusa de croiser mon regard tandis qu'il verrouillait le portail derrière moi.

L'air de la nuit était froid, mordant à travers mon fin pull. Je croisai les bras sur ma poitrine, essayant de me tenir ensemble. Mais je n'y arrivais pas.

Je n'arrivais pas à arrêter de trembler, ni de pleurer. Je n'arrivais pas à chasser le regard haineux d'Ethan quand il me regardait. Je portai la main à ma joue, où l'empreinte de sa paume brûlait encore.

Et je compris, debout là seule dans l'obscurité, que l'homme que j'avais aimé pendant quatre ans ne m'avait jamais aimée en retour. Il avait simplement attendu une excuse pour se débarrasser de moi. Et maintenant, il l'avait trouvée.

展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
114 章節
แนะนำตัวละคร+ตอนที่1
ชื่อเล่น เคนโซ(เคน) ชื่อจริง นาย คิณภพ ณรงค์เดช อายุ19ปี เด็กสถาบันนักเรียนช่างกลปีสุดท้าย หัวโจกประจำสถาบันที่มีหน้าตาหล่อเหลามีผู้หญิงรุ่นพี่รุ่นน้องรายล้อมรอบๆตัวแต่เขาก็มองพวกเธอเป็นแค่ของเล่นคั้นเวลาเท่านั้น เจ้าชู้ตัวพ่อ “พี่สาว….ไม่สนใจที่จะมีแฟนเป็นรุ่นน้องบ้างเหรอครับ^_^” “ถึงผมจะไม่รวย…แต่ผมหล่อไงครับ…ถึงแรด ได้^_^” “เรียกพี่สาวไม่ถนัด…ขอเรียกเมียแทนได้หรือเปล่าครับ?” ชื่อเล่น ขวัญเอย ชื่อจริง นางสาว กมลวรรณ ลิ้มเกียร์ อายุ22ปี คุณหนูผู้สวยสง่า สถานะทางบ้านค่อนข้างรวย แต่เธอกลับต้องหันหลังให้บ้านหลังใหญ่ที่เคยอบอุ่นที่เธอเคยอาศัยอยู่ตั้งแต่เด็กเพียงเพราะแม่ของเธอลุ่มหลงสามีเด็ก นักศึกษาคณะบริหารธุรกิจปีสาม มหาลัยQA “ฉันไม่ชอบผู้ชายที่อายุน้อยกว่า…!!” แนะนำเรื่อง "พี่สาว…ไม่สนใจจะคบผู้ชายที่อายุน้อยกว่าเป็นกิ๊กเหรอครับ…” “เขาว่ากินเด็ก…จะเพิ่มความสวยขึ้นเหมือนสาวพันปีเลยนะครับ^_^” “หึ…ฉันไม่ชอบผู้ชายอายุน้อยกว่า…” “เพราะมันงี่เง่า…และง้องแง้งเข้าใจป่ะ..” “ฉันชอบผู้ชายที่มีความเป็นผู้นำ…” “และดูแลฉันได้…” “ว้า…ถ้าอย่างงั้น…ผมคงไม่มีสิทธิ์…
閱讀更多
ตอนที่2
“คุณแม่ยังไม่ตื่นเหรอคะ?”“เปล่าหรอกค่ะ…แต่คุณผู้หญิงยังไม่ได้กลับบ้านเลยตั้งแต่เมื่อวานค่ะ…”ป้าแพรก้มหน้าต่ำลงไม่มองสบตาฉันพร้อมกับเอ่ยตอบคำถามที่ฉันถามเธอไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ “ยังไม่กลับเหรอคะ?”“คุณแม่ไปไหน?”ฉันเอ่ยออกมาอย่างสงสัยใบหน้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาหางคิ้วข้างขวากระตุกบ่งบอกถึงสิ่งที่ฉันกลัว ตึกๆๆๆ“คุณผู้หญิงกลับมาแล้วจ๊ะป้าแพร!”เสียงฝีเท้าที่วิ่งมาจากทางหน้าบ้านและเสียงตื่นเต้นและร้อนรนใจของผินเด็กรับใช้หลานสาวของป้าแพรเอ่ยตะโกนลั่นมาแต่ไกลทำให้ป้าแพรหันไปจ้องมองหน้าผินด้วยแววตาดุๆพรึบ“ขอโทษค่ะ..คุณหนู”ผินที่โดนป้าแพรดุทางสายตาก็หันมามองหน้าฉันที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทานอาหารถึงกับหน้าเสียเอามือกุมกันไว้ด้านหน้าหน้าตาซีดเชียวอย่างเห็นได้ชัด“ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ…คุณแม่กลับมาแล้วเหรอ?”ฉันเอ่ยบอกผินไปและเอ่ยถามถึงคุณแมา“ค่ะ…คุณผู้หญิงกลับมาแล้วค่ะ…”“ป้าแพร!…นังผิน!”เสียงที่คุ้นหูของฉันเอ่ยดังมาจากหน้าประตูทางเข้าห้องอาหารพร้อมกับร่างสูงสวยสง่าของคุณผู้หญิงของบ้านนี้กำลังเดินตรงดิ่งเข้ามาในห้องอาหารแห่งนี้“ขาาาคุณผู้หญิง”ผินเด็กสาวสิบเจ็ดเอ่ยขานรับคุณแม่ของฉัน เธอยังคงอยู่ในชุดนั
閱讀更多
ตอนที่3
พรึบคุณแม่หันไปเปิดกระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นดังและหยิบซองสีชมพูออกมาจากกระเป๋าและยื่นมันมาให้ฉัน ฉันก็ยิ้มบางๆให้คุณแม่ของฉันสลับกับมองซองจดหมายสีชมพูนี้ด้วยแววตาสงสัย“อะไรคะ?”“เดี๋ยวนี้จะให้เงินเดือนหนูเป็นซองสีชมพูแบบนี้เลยเหรอคะ?”ฉันพูดเชิงเล่นเชิงจริงใส่คุณแม่ไป แต่สีหน้าของท่านก็ไม่ได้เล่นขำไปกับคำพูดของฉันเลยสักนิด พรึบฉันที่เห็นคุณแม่ทำสีหน้าเคร่งเครียดจึงยื่นมือไปรับซองจดหมายสีชมพูมาจากมือของท่านแทน ฉันมองหน้าคุณแม่ของฉันอีกครั้งก่อนจะเปิดซองจดหมายดูเนื้อหาข้างในพรึบทันทีที่ฉันเปิดซองจดหมายออกก็พบกับกระดาษสีชมพูที่ถูกตกแต่งให้เป็นรูปหัวใจเต็มดวง เนื้อหาในจดหมายเชื้อเชิญให้ไปร่วมงานมงคลสมรสของ“งานมงคลสมรสระหว่างนางขณิฐา ลิ้มเกียรติและนายมงคล ณรงค์เดช”ฉันอ่านออกเสียงดังน้ำเสียงสั่นเครือแววตาสั่นไหวริมฝีปากสั่นระริก หัวใจเจ็บจี๊ดใบหน้าชาไปทั้งหน้า ฉันค่อยๆละสายตาจากกระดาษรูปหัวใจในมือขึ้นไปมองหน้าผู้เป็นแม่ของฉัน“นี่มันอะไรกันคะ?”ฉันพยายามทำน้ำเสียงให้แผ่วเบาที่สุดอย่างคนที่กำลังพยายามระงับอารมณ์กรุ่นโกรธของตัวเองไม่ให้มันระเบิดออกมา“หนูถามว่ามันอะไรกันคะ!!!”ฉันตะโกนเสียงดัง
閱讀更多
ตอนที่4
เคนโซ คิณภพ….พรึบตุ๊บ “ไอ้สัส…ถุย!”ผมสบถคำด่าพร้อมกับถุยน้ำลายลงไปบนร่างของเด็กช่างกลต่างสถาบันกับผมที่มันสวมใส่ช็อปสีน้ำเงินเข้มส่วนผมสวมใส่ชุดช็อปสีแดงออกเลือดหมูนิดๆตุ๊บ“อึก!”เสียงสะอึกสุดท้ายก่อนที่ร่างของมันจะนอนแน่นิ่งหมดสติไป ผมก็กระตุกรอยยิ้มที่มุมปากและหันหลังเดินออกมาจากซอกตึกร้างเก่าๆที่อยู่ในตัวของตลาดนัดที่ใกล้วิทยาลัยของผม ผมเอามือปัดเสื้อช็อปและเดินผิวปากกลับไปคร่อมรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์500ccคันใหญ่สีดำสลับสีน้ำเงินของผมพร้อมกับสตาร์ทรถและบิดออกมาจากที่แห่งนั้นมุ่งหน้าไปยังวิทยาลัยของผมเพื่อจะเข้าเรียนพรึบผมจอดรถของผมในที่จอดรถประจำก็พบกับเพื่อนๆในแก๊งของผมที่มันกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะประจำของพวกเรา“เห้ย…ไอ้เคน”เสียงตะโกนทักทายผมดังมาจากเพื่อนๆของผมทันทีที่พวกมันเห็นผม ผมก็ยักคิ้วและยกมือทักทายพวกมันกลับไปก่อนจะเดินตรงดิ่งไปหาพวกมัน“ได้ข่าวว่าไอ้ครามยกพวกไปตีมึงเหรอวะ..”“ที่ไปยุ่งยามกับเด็กมัน?”ไอ้ธารเพื่อนหนึ่งในห้าของผมเอ่ยขึ้น ไอ้ครามที่พวกมันถามถึงก็คือคนที่ผมเพิ่งจะกระทืบมันเสร็จก่อนที่จะมาวิทยาลัยนี่แหละครับ“อืม…”ผมตอบมันสั้นๆก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งและหยิบบุหรี
閱讀更多
ตอนที่5
“ของกูโว้ย!!” “ระดับดาววิทยาลัยเลยนะเว้ย!”ผมก็ส่ายศีรษะพร้อมกับพ่นควันบุหรี่ลอยขึ้นเหนือหัวของผมก่อนจะแสยะยิ้มเมื่อนึกถึงเรือนร่างของน้องน้ำใสที่เพื่อนๆผมพูดถึงกัน หึๆเธอต้องเป็นของผมตั้งหากล่ะครับ ตึกๆๆๆ “พี่เคนโซคะ^_^”เสียงหวานใสดังขึ้นทำให้เสียงของเพื่อนๆผมที่มันเถียงกันอยู่ต้องหยุดชะงักลงและหันไปมองต้นเสียงของเจ้าของเสียงหวานและเจ้าของตัวเล็กน่ารักผมยาวสยายที่ยืนยิ้มหวานให้ผมอยู่ “น้องมีนา^_^”ผมยิ้มละมุนก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อของเจ้าของใบหน้าหวานสวยไปก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะและเดินตรงดิ่งไปหาเธออย่างรวดเร็ว “ไอ้สัสเคน…พอแฟนมาทิ้งพวกกูทันที!” “น้องมีนาครับบบบบ”เสียงของเพื่อนๆผมเอ่ยแซวผมและมีนาแฟนของผมที่เธอเพิ่งจะอยู่ ปวช.ปีสามผมเดินไปหาเธอและพร้อมกับยื่นมือไปจับปลายผมด้านหน้าของเธอให้ไปทัดหูเธอเพื่อผมจะได้มองโครงหน้าสวยหวานของเธอได้อย่างชัดเจนขึ้น “พี่เคนโซทานข้าวหรือยังคะ?” “ยังเลยครับ….หิวมากเลย^_^” “แล้วน้องมีนาล่ะครับ…ทานอะไรมารึยัง?” “ยังเลยค่ะ…พอดีอาจารย์เพิ่งจะปล่อยให้พัก^_^” “งั้นดีเลยครับ…เราไปหาอะไรอร่อยๆทานกันไหมครับ^_^”ผมเอ่ยเชื้อชวนมีนา เธอก็ยิ้มหวานให้ผมอย่างเขินอ
閱讀更多
ตอนที่6
บ้านเช่า A ย่านสลัม...... ขวัญเอย กมลวรรณ… พรึบ “บ้านหลังนี้แหละหนู…” “ในย่านนี้ก็เหลือแค่หลังนี้หลังเดียว…”เสียงทุ้มต่ำของคุณป้าวัยห้าสิบต้นๆเอ่ยขึ้น ฉันก็ละสายตาจากบ้านไม้สองชั้นที่ด้านบนเป็นไม้ด้านล่างเป็นปูนกลับมามองหน้าป้าเจ้าของบ้านเช่าหลังนี้และอีกหลายๆหลังที่อยู่ในซอยนี้ “สองห้องนอน…หนึ่งห้องน้ำ…หนึ่งห้องครัว…” “หนึ่งห้องนั่งเล่น….”ป้าเจ้าของบ้านเช่าเอ่ยต่อ “เดือนละสองพันห้า…น้ำไฟต่างหาก…” “สองพันห้าเหรอคะ?”ฉันเอ่ยทวนคำพูดของป้าเจ้าของบ้านเช่าไปด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นแววตาเป็นประกาย เพราะมันถูกมากสองพันห้าน้ำไฟตั้งหากเนี่ย ได้บ้านทั้งหลังเลยนะ มันถือว่าถูกแสนถูกมาก หาถูกกว่านี้ไม่ได้อีกแล้วจ้ะ “ใช่จ้า…จ่ายล่วงหน้าสองเดือนเข้าอยู่ได้ทันที…” “ถ้าเธอไม่เอา…แถวนี้ก็คงจะไม่ให้เช่าแล้วล่ะ…เหลือแต่หอ…” “แต่ค่าเช่าก็น่าจะแพงเพิ่มจากของฉันเป็นอีกเท่าตัว…” “งั้นตกลงค่ะ…หนูตกลง^_^”ฉันรีบตอบทันที ป้าเจ้าของบ้านก็ฉีกยิ้มกว้างให้ฉัน “งั้นไปที่บ้านฉันไปเซ็นสัญญากัน…” “อ้อได้ค่ะ^_^”ฉันพยักหน้ารับคำป้าเจ้าของบ้านพร้อมกับเดินตามหลังป้าเขาไปต้อยๆและทอดสายตามองไปรอบๆบ้านหลังที่ฉันตกล
閱讀更多
ตอนที่7
“พี่ขอตัวไปรับโทรศัพท์ก่อนนะคะ…”พี่คีรีหันมาเอ่ยบอกฉันพร้อมกับชูโทรศัพท์เครื่องหรูของเขาให้ฉันดู “ค่ะ^_^”ฉันยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้พี่คีรี เขาก็ยิ้มให้ฉันอย่างสุภาพบุรุษและเดินออกไปจากห้องนอนบนชั้นสองของฉัน ฉันเมื่อพี่คีรีไปแล้วก็หันกลับมาจัดแจงข้าวของของฉันต่ออย่างไม่ให้เสียเวลส“ที่นอนก็ใช้ได้นะ…ถึงจะไม่นุ่มเหมือนที่บ้านเราก็เถอะ…”ฉันพึมพำออกมาพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งบนที่นอนของฉันที่เป็นขนาดเตียงนอนห้าฟุตได้ถูกปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา มีหมอนสองใบหมอนข้างหนึ่งลูกและผ้านวมอีกหนึ่งผืน ฉันเอามือลูบไปบนที่นอนและนึกถึงความสุขสบายเวลาที่อยู่บ้านของฉันที่ฉันอยู่มาตั้งแต่เกิด แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อคุณแม่ของฉันท่านไม่ได้แคร์ความรู้สึกของฉันเลยสักนิดท่านไม่ถามฉันสักนิด…ว่าฉันอยากจะมีพ่อใหม่หรือเปล่าพรึบ“น้องเอยคะ!”“คะ?”ฉันรีบหันไปมองหน้าพี่คีรีที่เขาวิ่งกระหืดกระหอบมาตรงหน้าของฉันด้วยท่าทางรีบร้อนหน้าตาของเขาดูเคร่งเครียดนะ“พี่คีรีมีอะไรหรือเปล่าคะ?”“คือว่าพี่…มีธุระด่วนนะคะ…”พี่คีรีตอบฉันมาด้วยสีหน้าวิตกกังวล“อ้อค่ะ…งั้นพี่คีรีไปทำธุระเถอะค่ะ..ที่เหลือเดี๋ยวเอยจัดการต่อเองค่ะ…”
閱讀更多
ตอนที่8
เช้าวันต่อมาบ้านเช่า Aห้องนอน ขวัญเอย…ขวัญเอย กมลวรรณ….08:30น.พรึบตุ๊บ!!!“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!”“เฮือก!”ฉันสะดุ้งตื่นสุดตัวลุกขึ้นนั่งจากที่นอนหลับอย่างสบายด้วยความตกใจกับเสียงกรี๊ดของผู้หญิงที่ดังสนั่นอยู่ในบ้านของฉัน ใช่มันต้องดังอยู่ในบ้านของฉันแน่ๆ“ใครเข้ามากรี๊ดในบ้านฉันเนี่ย!”ฉันโวยขึ้นและลุกออกมาจากที่นอนด้วยท่าทางฉุนเฉียวเมื่อคืนฉันก็ล็อคประตูบ้านแล้ว แล้วใครเข้ามาในบ้านของฉัน จะว่าเป็นเสียงจากข้างบ้านก็ไม่ใช่ เพราะบ้านข้างๆทั้งซ้ายและขวาอยู่ห่างจากบ้านฉันตั้งห้าร้อยเมตรน่ะ ไม่มีทางที่เสียงมันจะดังใกล้ขนาดนี้ได้พรึบ“หึย!หงุดหงิดโว้ย!!”ฉันสบถขึ้นอย่างหัวเสียพร้อมกับเดินตรงดิ่งไปยังประตูห้องนอนของฉันและหมุนลูกบิดพร้อมกับเปิดประตูออกไปดูเหตุการณ์ข้างนอกด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด จะไม่ให้โมโหได้ยังไงคนกำลังนอนกลับสบายแต่กลับมีทั้งเสียงกรี๊ดกร๊าดและเสียงเขวี้ยงปาข้าวของพรึบ“นี่!…ไอ้พี่เคน…”“แกจะหลอกเอาฉันฟรีเหรอห๊ะ!”เสียงผู้หญิงแหลมสูงปี๊ดเอ่ยขึ้นทำให้ฉันขมวดคิ้วงุนงงเพราะต้นตอของเสียงนั้นดังมาจากห้องนอนฝั่งตรงข้ามกับห้องของฉัน ซึ่งห้องนั้นมีคนอยู่ด้วยเหรอ? ทำไมฉันไม่รู้?
閱讀更多
ตอนที่9
“เอ่อ…เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่สินะครับ…”เสียงทุ้มละมุนเอ่ยขึ้นทำให้ฉันเผลอสะดุ้งตกใจและรู้สึกตัวว่าเผลอจ้องเรือนร่างของผู้ชายตรงหน้านี้นานเกินไปแล้วพรึบทันทีที่ฉันเงยหน้าขึ้นไปหมายจะก่นด่าเขาแต่แล้วฉันก็ต้องเข้าสู่โหมดตกตะลึงเป็นรอบที่สอง กับใบหน้าหล่อเหลาจมูกโด่งเป็นสันดวงตาสองชั้นกลมโตริมฝีปากหยักสีชมพูอวบอิ่มปลายคางเรียวใบหน้าเรียวยาวราวกับเป็นใบหน้าที่ฟ้าประทาน รวมไปถึงเรือนผมของผู้ชายคนนี้ที่ออกสีน้ำตาลเข้มๆจัดว่าเขาคนนี้เป็นผู้ชายที่หล่อมากจริงๆ ถึงที่มุมปากของเขาจะมีรอยฟกช้ำอยู่แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความหล่อของผู้ชายคนนี้ลดน้อยลงเลย“เอ่อออ….”ฉันอ้ำๆอึ้งๆพูดอะไรไม่ออก “นี่…แกจะยืนอยู่อีกนานไหม…ฉันมีธุระจะเคลียร์กับผู้ชายคนนี้!”เสียงแหลมเฟี้ยวของผู้หญิงดังเรียกสติฉันให้กลับมา ฉันก็ละสายตาจากหนุ่มหน้าหล่อสไตล์เกาหลีไปมองหน้าคู่อริของเขาแทน ก็พบกับผู้หญิงร่างเล็กที่มีผ้าขนหนูผืนจิ๋วพันเรือนร่างของเธอทำให้ฉันรู้ได้ทันที ว่าสองคนนี้เพิ่งผ่านอะไรกันมา“ฉันแค่จะบอกว่า..บ้านฉันไม่ใช่โรมแรมม่านรูด…”ฉันเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบตรึงทำให้ผู้ชายหน้าหล่อถึงกับขมวดคิ้วงุนงงและสงสัยพร้อมกับมองเรือนร่
閱讀更多
ตอนที่10
วันเดียวกัน12:30น.บ้านของคุณป้าเจ้าของบ้านเช่าขวัญเอย กมลวรรณ….พรึบ“ทำไมคุณป้าไม่บอกหนูล่ะค่ะว่าหนูมีรูมเมท?”ฉันเอ่ยถามคุณป้าเจ้าของบ้านไปอย่างเอาเรื่อง ที่เธอไม่ยอมบอกฉันในตอนที่ฉันไปดูบ้านและตกลงเซ็นสัญญาเช่าบ้านกับเธอ“ถ้าป้าบอก…หนูก็ไม่เอาน่ะสิ”คุณป้าเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าแหยๆ เพราะเธอคงจะเห็นสีหน้าที่ไม่พอใจของฉันน่ะ “ถือว่าช่วยๆกันนะ…หนูก็มีห้องนอนส่วนตัวหนิ…พ่อหนุ่มเขาไม่ยุ่งหรอกนะ…”“เขาเป็นเด็กดี^_^”“เด็กดีอะไรคะ…ไม่มีตังค์มาจ่ายค่าเช่าคุณป้าน่ะ?”“ก็เพราะเรื่องนี้ไงจ๊ะ…ป้าถึงต้องหาทางออกให้กับตัวป้าเองและพ่อหนุ่มคนนั้น…”คุณป้าว่าเสียงอ่อนพร้อมกับทำสีหน้าเศร้าลงให้ฉันรู้สึกเห็นใจเธอ ซึ่งมันก็ได้ผล ฉันเห็นใจเธอจริงๆ“แม่หนูเองก็เดือดร้อนไม่ใช่เหรอจ๊ะ….และแม่หนูก็จ่ายค่าเช่าล่วงหน้าให้ป้าแล้วด้วย…”“อดทนอยู่ต่อเถอะนะจ๊ะ…”“ค่ะ…ก็คงต้องเป็นแบบนั้นแหละค่ะ…”ฉันเอ่ยเสียงแผ่วเบาบอกคุณป้าไป เพราะยังไงๆฉันก็ไม่มีเงินมากพอที่จะไปเช่าบ้านเดี่ยวหรือคอนโดอยู่อยู่แล้วล่ะ ฉันต้องจำใจอยู่ในบ้านเช่าหลังน้อยที่มีรูมเมทเป็นผู้ชายนี้ต่อไป เขาคงจะไม่ทำอะไรฉันหรอกมั้ง น่าตาเขาก็ไม่ได้ดูเลวร้าย
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status