Nobela ni chiepertez730

Nyxelle "Xelle" Alcantara POVKinabukasan, maagang naging abala ang buong penthouse suite. Ilang oras pa lang akong nakakatulog pagkatapos ng napakahabang gabi, pero nagising ako sa mahinang katok sa pinto.Pagkabukas ko, dalawang babaeng naka-uniform ang pumasok na may dalang malalaking garment bags at eleganteng boxes ng sapatos."Good morning, Mrs. Montefalco," magalang na bati ng isa. "Inutos po ni Sir Zandriel na ihanda ang mga gagamitin niyo para sa paglipat sa mansyon ngayong umaga."Hindi pa rin ako sanay na tinatawag na "Mrs. Montefalco." Para pa ring ibang tao ang tinutukoy nila. Pero nang isuot ko ang ibinigay nilang ivory silk dress at simpleng beige heels, dahan-dahan nang lumilinaw sa akin ang realidad: wala na ako sa maliit at maingay naming apartment sa Marikina.Paglabas ko ng kwarto, nakatayo na si Zandriel sa may dining room habang may kausap sa telepono. Naka-tailored grey suit na siya, tila handang-handa na agad para sa panibagong araw ng negosyo. Naningkit ang mg

Nyxelle "Xelle" Alcantara POVAng buong akala ko ay hihimatayin ako sa gitna ng grand ballroom ng hotel. Naging isang napakahabang pagpapanggap ang buong reception. Kailangan kong ngumiti sa harap ng mga bisita, humawak sa braso ni Zandriel habang nakikipag-toast siya sa mga matataas na opisyal at negosyante, at umarte na parang ako ang pinakamasayang babae sa mundo.Sa tuwing sulyap ko kina Don Harold at Donya Vanessa sa kalapit na VIP table, halata sa mga mukha nila ang matinding kaba. Alam nilang anumang oras ay pwedeng sumabog ang bomba. Alam nilang hawak na ni Zandriel ang leeg nila.Pagkatapos ng huling toast at opisyal na pagtatapos ng programa, hindi na kami nagtagal. Sa halip na dumaan sa main lobby, dinala ako ni Zandriel sa private elevator patungo sa penthouse suite ng hotel.Nang marinig ko ang paglapat ng pintuan ng suite at ang pag-lock nito, pumasok agad ang panlamig sa katawan ko.Agad kong inalis ang mga mamahaling high heels na sumasakit na sa paa ko at humarap sa k

Nyxelle "Xelle" Alcantara POVNaging malaking blur ang natitirang bahagi ng seremonya. Habang nagsasalita ang pari, ramdam ko ang bawat pagtaas at pagbaba ng dibdib ko sa sobrang kaba. Gusto kong tumakbo. Gusto kong alisin ang mabigat na veil na ito at lumabas ng simbahan, pero nananatili akong nakatayo sa tabi ni Zandriel."Do you, Zandriel Montefalco, take this woman to be your lawfully wedded wife?""I do," sagot niya nang walang pangingimi. Ang boses niya ay malalim, buo, at walang alinlangan.Nang tumingin ang pari sa akin, naramdaman ko ang pagbaling ng lahat ng tao sa loob ng cathedral. "And do you, Chloe Alcantara, take this man to be your lawfully wedded husband?"Nabulunan ako sa sarili kong laway. Sandaling tumigil ang mundo ko. Tumingin ako kay Zandriel, at nakita ko ang bahagyang pagtaas ng kanyang kilay habang nakatitig sa akin. Para niya akong binabantaan gamit lang ang mga mata niya."I... I do," pabulong kong sagot.Bahagyang napangiti ang pari habang ipinapahayag na

Nyxelle "Xelle" Alcantara POVNangangatog pa rin ang mga tuhod ko habang nakatayo sa harap ng malaking vanity mirror. Ang bigat ng suot kong wedding gown. Para akong nakakulong sa libo-libong kristal at mamahaling tela na hindi naman sa akin nakalaan.Sa salamin, hindi si Xelle ang nakikita ko—ang simpleng baker na maaga kung gumising para magmasa ng harina at magbake ng cake para lang may pambili ng Dialysis at maintenance ng mama ko. Ang nakikita rito ay isang porselanang manika na binihisan para ibenta.Dahan-dahang bumukas ang pinto ng holding room. Pumasok si Donya Vanessa, ang legal na asawa ng tatay ko. Ang babaeng walang ibang ginawa kundi itaboy kami ni Mama noong bata pa ako. Ngayon, nakatingin siya sa akin nang may malamig na ngiti sa labi habang dahan-dahan niyang inaayos ang veil ko."You look stunning, Nyxelle," halos pabulong niyang sabi, pero damang-dama ko ang poot sa boses niya. "Sana lang ay husayan mo ang pag-arte mamaya. Kapag may nakatunog man lang na hindi ikaw

Nyxelle "Xelle" Alcantara POVMadaling-araw pa lang pero amoy na amoy na ang sariwang harina at mantikilya sa maliit kong bakery. Pawisan ang noo ko habang hinahalo ang dough para sa pang-umagang order ng pandesal. Pagod na ang mga kamay ko, pero tuwing naiisip ko ang bill sa ospital ng nanay ko, biglang nawawala ang pagod ko.Si Mama. Siya na lang ang natitirang dahilan kung bakit ako nagtitiis at lumalaban araw-araw."Xelle, anak, magpahinga ka muna kaya?" mahinang tawag ni Mama mula sa maliit na silid sa likod ng tindahan. Maagang nagising dahil sa ubo.Pinunasan ko ang kamay ko sa apron at mabilis na lumapit sa kanya. "Ma, gising ka na pala. Kakatapos lang ng unang batch ng tinapay. Kukunin ko lang 'yung gamot mo."Inabot ko sa kanya ang baso ng tubig at ang dalawang klase ng pampababa ng presyon. Bawat pill na 'yun, katumbas ng ilang oras kong pagmamasa ng harina. Dialysis three times a week, plus maintenance meds. Halos hindi na kasya ang kinikita ko rito sa Alcantara Bakeshop p