CHAPTER 4

Nyxelle "Xelle" Alcantara POV

Ang buong akala ko ay hihimatayin ako sa gitna ng grand ballroom ng hotel. Naging isang napakahabang pagpapanggap ang buong reception. Kailangan kong ngumiti sa harap ng mga bisita, humawak sa braso ni Zandriel habang nakikipag-toast siya sa mga matataas na opisyal at negosyante, at umarte na parang ako ang pinakamasayang babae sa mundo.

Sa tuwing sulyap ko kina Don Harold at Donya Vanessa sa kalapit na VIP table, halata sa mga mukha nila ang matinding kaba. Alam nilang anumang oras ay pwedeng sumabog ang bomba. Alam nilang hawak na ni Zandriel ang leeg nila.

Pagkatapos ng huling toast at opisyal na pagtatapos ng programa, hindi na kami nagtagal. Sa halip na dumaan sa main lobby, dinala ako ni Zandriel sa private elevator patungo sa penthouse suite ng hotel.

Nang marinig ko ang paglapat ng pintuan ng suite at ang pag-lock nito, pumasok agad ang panlamig sa katawan ko.

Agad kong inalis ang mga mamahaling high heels na sumasakit na sa paa ko at humarap sa kanya. Nakatayo si Zandriel malapit sa bar counter, habang itinutaas ang sleeves ng kanyang white dress shirt at nagbubuhos ng whisky sa baso.

"Dito ba tayo mag-uusap?" tanong ko, pilit na pinatatag ang boses ko kahit na gusto ko nang maiyak sa pagod at takot.

Tumingin siya sa akin, malamig at blangko ang mga mata habang umiinom mula sa baso. "Maupo ka, Nyxelle."

Ikinumpas niya ang kamay sa gawi ng malambot na leather couch sa gitna ng living room. Hindi na ako nagmatigas. Mabigat man ang gown na suot ko, dahan-dahan akong umupo sa dulo ng sofa.

Ipinatong ni Zandriel ang baso niya sa glass table at kumuha ng isang makapal na brown folder mula sa kanyang briefcase. Inihagis niya iyon sa tapat ko.

"Ano 'to?" nanginginig kong tanong.

"An agreement," sagot niya sa baritonong boses. "A marriage contract with very specific conditions."

Kinuha ko ang folder at binuksan iyon. Naka-stipulate roon ang mga detalye: kailangang manatili akong kasal sa kanya sa loob ng dalawang taon bilang si Chloe Alcantara Montefalco sa mata ng publiko, media, at sa negosyo. kapalit nito, sasagutin niya ang lahat ng medical expenses ng aking ina sa pinakamagandang ospital sa bansa at magbibigay siya ng buwanang allowance para sa akin at sa pamilya ko.

Napaangat ang tingin ko sa kanya, napakurap-kurap sa gulat. "Gagawin mo 'to... para sa akin?"

"Huwag mong isiping ginagawa ko 'to dahil mabait ako, Nyxelle," malamig na putol niya sa iniisip ko. "I am a businessman. I do this because it benefits me. Ang pagpapakasal sa pamilya Alcantara ay susi sa makuha kong mega-project sa gobyerno. Kapag nalaman ng publiko na nagkaroon ng lokohan at naghiwalay tayo agad, babagsak ang value ng kumpanya ko at maaagaw ng kalaban ang proyekto."

Huminga ako nang malalim. "So, kailangan lang natin magpanggap?"

"Yes. You will move into my house starting tomorrow. You will attend public events as my wife. You will act the part," diretso niyang pahayag. "At kapalit niyon, ligtas ang nanay mo. Lilipat siya sa Cardinal Santos tomorrow morning under my personal instruction. Full access sa pinakamahuhusay na nephrologist."

Napahawak ako sa dibdib ko. Para akong nabunutan ng napakalaking tinik sa narinig ko. Ang pangarap kong magkaroon ng sapat na pera para sa dialysis at maayos na gamot ni Mama ay ibinibigay sa akin ngayon—pero kapalit ng sarili kong kalayaan.

"Paano ang pamilya ko? Si Don Harold at Tita Vanessa?" tanong ko pa.

Isang matalim na ngiti ang lumabas sa mga labi ni Zandriel—isang ngiting nagpadala ng kilabot sa akin.

"They committed fraud. Sinubukan nila akong lokohin," wika niya habang dahan-dahang lumalapit sa pwesto ko. "Hahayaan ko silang magdusa sa kaba. Hindi ko sila ikukulong sa ngayon, pero hahawakan ko ang leeg ng kumpanya nila. Ang anumang pagkakamali nila, gagamitin kong dahilan para pabagsakin sila nang tuluyan."

Sumandal siya sa likod ng sofa, napakalapit sa akin na nararamdaman ko na ang init ng balat niya.

"Sila ang nagbenta sa 'yo sa akin, Nyxelle. So don't feel sorry for them."

Napayuko ako. Totoo ang sinabi niya. Pinalayas nila kami ni Mama noon, itinanggi na parang basura, at ginamit lang ako nang magkaproblema sila. Wala silang pagpapahalaga sa akin.

"May isa pa akong tanong," pabulong kong sabi, nakatingin sa contract paper sa kamay ko. "Paano kung bumalik si Chloe? Paano kung magpakita siya bigla at gustuhin niyang bawiin ang pwesto niya?"

Bahagyang dumaan ang isang mabilis na ekspresyon ng pait sa mukha ni Zandriel bago ito muling naging malamig.

"Chloe made her choice the moment she ran away with her lover," seryoso niyang sabi. "At kapag bumalik siya, napakahuli na ng lahat. As far as the law and the public are concerned, you are my legal wife now."

Inabot niya sa akin ang isang mamahaling fountain pen mula sa kanyang suit jacket.

Ipinatong ko ang pluma sa ibabaw ng kontrata. Titig na titig ako sa linya kung saan nakasulat ang pangalan ko. Ito na 'yon. Kapag pinirmahan ko 'to, wala nang balikan sa purong mundo ng pagmamasas ng harina at tahimik na buhay sa Marikina. Magiging palamuti ako sa isang gintong hawla ng pinakamakapangyarihang lalaki sa lipunan.

Pero naaalala ko ang mukha ng mama ko sa ospital—ang mga pasa sa braso nito dahil sa madalas na pagsaksak ng karayom, ang panghihinina nito sa araw-araw.

Dahan-dahan kong inilagay ang pirma ko sa ibabaw ng papel.

Inabot ni Zandriel ang kontrata at mabilis iyong sinuri bago isinara ang folder. Tumingin siya sa akin nang may kaunting pagbabago sa kanyang mga mata—isang bagay na hindi ko mawari kung pagkilala ba o simpleng pagtatasa.

"Welcome to my world, Mrs. Montefalco," sabi niya bago tumayo at naglakad patungo sa kabilang kwarto ng suite.

Naiwan akong nakatutok sa p***o ng kanyang silid habang binabuksan ng personal assistant niya an

g p***o ng suite para magdala ng bagong set ng damit para sa akin.