CHAPTER 3

Nyxelle "Xelle" Alcantara POV

Naging malaking blur ang natitirang bahagi ng seremonya. Habang nagsasalita ang pari, ramdam ko ang bawat pagtaas at pagbaba ng dibdib ko sa sobrang kaba. Gusto kong tumakbo. Gusto kong alisin ang mabigat na veil na ito at lumabas ng simbahan, pero nananatili akong nakatayo sa tabi ni Zandriel.

"Do you, Zandriel Montefalco, take this woman to be your lawfully wedded wife?"

"I do," sagot niya nang walang pangingimi. Ang boses niya ay malalim, buo, at walang alinlangan.

Nang tumingin ang pari sa akin, naramdaman ko ang pagbaling ng lahat ng tao sa loob ng cathedral. "And do you, Chloe Alcantara, take this man to be your lawfully wedded husband?"

Nabulunan ako sa sarili kong laway. Sandaling tumigil ang mundo ko. Tumingin ako kay Zandriel, at nakita ko ang bahagyang pagtaas ng kanyang kilay habang nakatitig sa akin. Para niya akong binabantaan gamit lang ang mga mata niya.

"I... I do," pabulong kong sagot.

Bahagyang napangiti ang pari habang ipinapahayag na mag-asawa na kami. Noong sinabi niyang “You may now kiss the bride,” halos mapapikit ako sa takot. Dahan-dahan niyang inangat ang veil ko. Sa kauna-unahang pagkakataon, nakita ko nang malapitan ang mukha niya—ang matutulis niyang Features, ang mapupusyaw na labi, at ang mga matang kasing lamig ng gabi.

Lumapit siya at hinalikan ako sa pisngi. Mabilis lang, halos dalawang segundo lang, pero sapat iyon para maramdaman ko ang init ng labi niya kumpara sa malamig niyang aura.

Pagkalabas na pagkalabas namin ng simbahan, bumungad agad ang matinding silaw ng mga camera flash. Nagmamadaling pinalibutan kami ng mga bodyguards habang inaalayan ako ni Zandriel papasok sa may likuran ng isang itim na Rolls-Royce.

Pagkasara ng p***o ng sasakyan, biglang naputol ang ingay mula sa labas. Naging napakatahimik sa loob. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang mahinang ugong ng aircon at ang mabilis na pagtibok ng sarili kong dibdib.

Tahimik lang si Zandriel habang inaayos ang cuffs ng kanyang tuxedo. Hindi man lang siya tumitingin sa akin.

Hindi ko na kayang tiisin ang nakakabinging katahimikan. Humarap ako sa kanya, pilit na pinatitigas ang boses ko kahit nanginginig ang mga kamay ko sa kandungan.

"Paano... paano mo nalamang hindi ako si Chloe?" tanong ko.

Bahagyang humarap si Zandriel sa akin. Sumandal siya sa upuan at pinagcross ang kanyang mga binti. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa—mula sa magulong pagkakaayos ng buhok ko hanggang sa walang mamahaling alahas na suot sa leeg.

"Chloe wouldn't wear a perfume that smells like vanilla and fresh bread," malamig niyang simula, habang nakatingin nang diretso sa mga mata ko. "Chloe wears expensive French perfume that gives everyone a headache. Second, Chloe has a small birthmark right below her left collarbone. You don't have one."

Napaatras ako nang bahagya. Napahawak ako sa leeg ko.

"At higit sa lahat," dagdag pa niya, "si Chloe ay hindi titingin sa akin nang may halong takot at pagmamakaawa katulad ng ginagawa mo ngayon. Chloe is arrogant. You are desperate."

Napayuko ako. May punto siya. Wala man lang ako sa kalahati ng pagiging maarte at kompyudanteng babae ng kalahating kapatid ko.

"Kung alam mo pala... bakit hindi mo pinatigil ang kasal?" pabulong kong tanong. "Bakit hinayaan mo pa ring mangyari 'to? Pwede mo naman akong ipahiya sa harap ng lahat!"

"At ilagay sa alanganin ang stock prices ng Montefalco Group dahil sa kapritso ng pamilya mo?" Mabilis at matalim ang sagot niya. "I don't do public scandals, Nyxelle. Negosyo ang kasal na ito para sa pamilya ko at sa pamilya mo. A cancelation on the wedding day would cost my company billions."

"Pero hindi ako ang Alcantara na dapat pakakasalan mo!" giit ko. "I'm nobody! Ako lang 'yong anak sa labas na pinalayas at itinapon ng tatay ko! Wala akong maibibigay sa 'yo!"

Lumapit nang bahagya si Zandriel sa pwesto ko. Napasinghap ako nang maamoy ko ang panlalaking amoy niya—isang halo ng expensive cologne at amoy ng cedarwood.

"I know who you are," bulong niya, may kaunting diin sa bawat salita. "Nyxelle Alcantara. A baker from Marikina. Living in a rented apartment with a mother undergoing kidney dialysis."

Nanlamig ang buong katawan ko. Nanlaki ang mga mata ko habang nakatitig sa kanya. Nakuha niya ang lahat ng impormasyon tungkol sa akin sa loob lang ng maikling panahon.

"Pinaiimbestigahan mo ako?" tanong ko habang bumibilis ang paghinga.

"Standard procedure," sagot niya nang walang anumang emosyon. "Bago pa man ako pumunta sa simbahan ngayong umaga, alam ko nang tumakas ang kapatid mo kagabi kasama ang lalaki niya. Alam ko ring pinalitan ka ng pamilya mo para lang makuha ang investment money mula sa kumpanya ko."

Napakuyom ang mga kamay ko. So, ginawa lang talaga akong uto-uto ng pamilya ko. Akala nila maloloko nila si Zandriel, pero ang totoo, pumasok kami sa kwarto ng isang leon na nakahanda nang lumamon.

"Anong... anong gagawin mo sa akin?" nanginginig kong tanong. "Isusumbong mo ba kami sa pulis? Ipapakulong mo ba si Papa? Paano 'yong mama ko?"

Kinuha ni Zandriel ang kanyang phone mula sa bulsa ng kanyang jas. May pinindot siya roon bago muling tumingin sa akin.

"Nakahanda na ang lawyers ko para sampahan ng kasong fraud ang pamilya mo. I can ruin Harold Alcantara in less than twenty-four hours," sabi niya sa pinakanamamalayang tono. "I can cut off all their credit lines, bankrupt their business, and put them behind bars."

Naiyak na ako sa takot. Humawak ako sa braso niya nang hindi nag-iisip, nakakalimutan ang distansya naming dalawa.

"Pakiusap, Zandriel... wag mong idamay ang mama ko," pagmamakaawa ko, habang tuloy-tuloy ang pagpatak ng mga luha ko sa mukha. "Wala siyang alam sa nangyayaring 'to. Ginawa ko lang 'to kasi pinagbantaan ako ni Tita Vanessa na ititigil nila ang pambayad sa dialysis ni Mama! Pakiusap..."

Tumingin si Zandriel sa kamay kong nakahawak sa sleeve ng tuxedo niya. Hindi niya ako itinulak, pero hindi rin lumambot ang mukha niya.

"Tatapusin natin ang reception sa hotel," malamig niyang utos habang bumabagay ang bilis ng sasakyan sa paghinto sa harap ng napakalaking luxury hotel sa Makati. "Doon natin pag-uusapan kung ano ang magiging presyo ng pananatili mong buhay."

Bumukas ang p***o ng sasakyan at agad na humarap si Zandriel sa mga waiting photographers, mabilis na pinalitan ang malamig niyang mukha ng isang blangko ngunit kompletong pormal na

reaksyon habang inilalahad ang kamay niya para alalayan akong bumaba.