CHAPTER 1

Nyxelle "Xelle" Alcantara POV

Madaling-araw pa lang pero amoy na amoy na ang sariwang harina at mantikilya sa maliit kong bakery. Pawisan ang noo ko habang hinahalo ang dough para sa pang-umagang order ng pandesal. Pagod na ang mga kamay ko, pero tuwing naiisip ko ang bill sa ospital ng nanay ko, biglang nawawala ang pagod ko.

Si Mama. Siya na lang ang natitirang dahilan kung bakit ako nagtitiis at lumalaban araw-araw.

"Xelle, anak, magpahinga ka muna kaya?" mahinang tawag ni Mama mula sa maliit na silid sa likod ng tindahan. Maagang nagising dahil sa ubo.

Pinunasan ko ang kamay ko sa apron at mabilis na lumapit sa kanya. "Ma, gising ka na pala. Kakatapos lang ng unang batch ng tinapay. Kukunin ko lang 'yung gamot mo."

Inabot ko sa kanya ang baso ng tubig at ang dalawang klase ng pampababa ng presyon. Bawat pill na 'yun, katumbas ng ilang oras kong pagmamasa ng harina. Dialysis three times a week, plus maintenance meds. Halos hindi na kasya ang kinikita ko rito sa Alcantara Bakeshop para matakpan ang panggastos, pero nakakatawid pa rin. Nagagawan ng paraan.

Kahit papaano, nakakahinga pa ako.

Hanggang sa biglang tumigil ang isang itim na luxury SUV sa tapat ng aming lumang bakery.

Kumunot ang noo ko. Walang mga ganitong kotse rito sa kalsada namin. May bumabang dalawang lalakeng nakatugma sa maiitim na suit, at sumunod ang isang may-edad na lalakeng kilalang-kilala ko ang mukha—kahit pitong taon ko na siyang hindi nakikita.

Si Don Hector Alcantara. Ang biological father ko na nagtapon sa amin ni Mama noong walong taong gulang pa lang ako.

Bumilis ang tibok ng dibdib ko, hindi dahil sa galak, kundi dahil sa matinding galit at kaba. Naglakad siya pumasok sa mababang pintuan ng bakery, at napangiwi pa nang makita ang alikabok sa paligid.

"Xelle," malamig na sabi ng ama ko. Wala man lang bakas ng pangungulila sa boses niya.

"Anong ginagawa mo rito?" diretsong tanong ko habang nakahawak nang mahigpit sa gilid ng counter. "Matagal na kaming wala sa buhay mo. Nakuha mo na ang gusto mo noong ipagpalit mo kami sa bagong pamilya mo."

"Huwag ka nang magmatigas, Nyxelle," sagot niya habang inililibot ang tingin sa aming maliit na tindahan. "Nandito ako para mag-alok ng tulong. At para humingi ng kapalit."

Gusto kong tumawa sa kapal ng mukha niya. "Tulong? Wala akong kailangan mula sa 'yo."

Inilabas niya ang isang makapal na brown envelope mula sa kanyang suit at inilapag ito sa mesang kahoy. "Nabalitaan ko ang lagay ng ina mo. Stage four kidney failure. Kailangan niya ng transplant sa lalong madaling panahon, at ang billing sa ospital ay umaabot na sa milyon. Sa tingin mo ba, mababayaran mo 'yan sa pagtitinda lang ng tinapay?"

Natigilan ako. Pakiramdam ko ay sinaksak ang dibdib ko. Paano niya nalaman ang lagay ni Mama?

"Huwag mong idamay si Mama rito," pabulong kong banta. Nag-init ang mga mata ko pero pinilit kong huwag umiyak sa harap ng lalakeng ito.

"Madali lang ang gusto ko, Xelle," sabi ni Hector habang yumuyuko nang kaunti para pantayan ang tingin ko. "Ang kapatid mong si Chloe... tumakas siya kagabi."

Kumunot ang noo ko. Si Chloe. Ang paborito niyang anak sa ikalawa niyang asawa. Ang prinsesa ng pamilya Alcantara.

"Naglayas siya kasama ang boyfriend niya dahil ayaw niyang pakasalan si Zandriel Montefalco," patuloy ni Hector. "At bukas na bukas na ang kasal."

Zandriel Montefalco. Napatigil ako. Sino bang hindi nakakakilala sa pangalang 'yun? Siya ang heir ng Montefalco Empire—kilalang walang awa sa negosyo, malamig makitungo, at walang sinasanto. Isang maling galaw lang sa pamilya niya, pwedeng mabura ang negosyo ng Alcantara sa loob lang ng isang araw.

"At anong kinalaman ko riyan?" matapang kong tanong.

"Ikaw ang papalit," deretsahang sabi ni Hector. "Ikaw ang magiging bride ni Zandriel bukas."

Nakatitig lang ako sa kanya. Akala ko ba nagbibiro lang siya, pero seryoso ang mukha ng ama ko. "Nababaliw ka na ba? Hindi ako si Chloe! At bakit ko naman gagawin 'yan?"

"Dahil kung hindi mo gagawin, sisiguraduhin kong wala nang ospital na tatanggap sa ina mo simula ngayong araw," malamig na banta ni Hector. "Gagamitin ko ang lahat ng impluwensya ko para ipatigil ang pagpapa gamot sa kaniya. At ipapadala ko sa 'yo ang bill ng lahat ng utang niyo."

"Hayop ka..." nanginginig na sabi ko. Ang sarili kong ama, ginagamit ang buhay ng sarili kong ina para lang iligtas ang sarili niyang reputasyon at negosyo.

"Pumili ka, Nyxelle. Ang pride mo... o ang buhay ng nanay mo?" inilapit pa niya ang envelope. "Kapag pumayag ka, sagot ko ang pinakamagaling na doktor para sa mama mo. Babayaran ko ang lahat ng utang niyo, at bibigyan ko pa kayo ng perang sapat para mabuhay nang komportable."

Nakatitig ako sa brown envelope. May mga luha na gustong pumatak mula sa mata ko, pero pinigilan ko. Wala akong laban. Alam kong may kakayahan si Hector na totohanin ang banta niya. Kung hindi ako papayag, mamamatay si Mama.

"Isang taon lang," patuloy niya. "Magpapakasal ka lang sa kanya, at siguraduhin mong hindi mapapansin ng pamilya Montefalco na hindi ikaw si Chloe bago matapos ang seremonya. Pagkatapos niyan, bahala ka na sa buhay mo."

Ikinuyom ko ang mga kamay ko sa ilalim ng apron hanggang sa magkulay puti ang mga buko ng daliri ko. Hinding-hindi ko mapapatawad ang pamilyang 'to. Pero para kay Mama... gagawin ko ang lahat.

"Sige," pabulong kong sabi, bagama't parang may bara sa lalamunan ko. "Papayag ako. Pero siguraduhin mong ligtas si Mama."

Ngumiti si Hector—isang ngiting walang bakas ng pagmamahal kundi tagumpay lang sa negosyo. "Good girl. May mag-aayos na sa 'yo mamayang gabi."

Kinabukasan, pinaliligiran ako ng mga mamahaling silk, lace, at amoy ng mamahaling pabango. Nasa dressing room ako ng isang kilalang grand cathedral. Ang bridal gown na suot ko ay sadyang idinisenyo para kay Chloe, pero kasya sa akin dahil halos magkapareho kami ng built.

Nakatitig ako sa salamin. Ang babaeng nakikita ko roon ay hindi ang Xelle na palaging naka apron at may bakas ng harina sa mukha. Ang nakikita ko ay isang substitute—isang kasinungalingan na nakabalot sa milyun-milyong halaga ng tela.

Tumunog ang malaking kampana ng simbahan.

Bumukas ang p***o ng dressing room at pumasok ang dalawang bodyguard para akayin ako palabas. Bawat hakbang ko papuntang double doors ng cathedral, pakiramdam ko ay papunta ako sa sarili kong bitayan.

Nang magbukas ang malalaking p***o ng simbahan, bumungad sa akin ang napakaraming bisita—mga kilalang personalidad sa lipunan, mga negosyante, at mga reporters. Ang lahat ay nakatitig sa akin.

At sa dulo ng mahabang aisle, nakatayo ang isang lalaking may matangkad at matikas na tindig.

Si Zandriel Montefalco.

Suot niya ang isang tailored black tuxedo na lalong nagpalabas sa kanyang dominanteng aura. Kahit nakatakip ng manipis na veil ang mukha ko, ramdam ko ang lamig ng kanyang mga mata na nakatitig sa akin habang dahan-dahan akong naglalakad palapit sa kanya.

Walang ngiti sa mga labi niya. Para siyang isang estatwa ng kapangyarihan at pagkontrol.

Nang makarating ako sa harap ng altar, inabot ng ama ko ang kamay ko papunta sa kanya. Bago ako makahawak kay Zandriel, pansamantala kong naramdaman ang panginginig ng sarili kong mga daliri.

Inabot ni Zandriel ang kamay ko. Ang hawak niya ay mainit pero mahigpit—parang isang kadena na pormal nang nagtali sa akin sa mundong ito.

Inilapit niya ang mukha niya sa gilid ng tainga ko para lang bulungan ako bago magsimula ang pari.

"Nasaan si Chloe?" mahinang tanong niya sa isang boses na sapat lang para ako lang ang makarinig.

Napatigil ang paghinga ko. Nanlamig ang buo kong katawan.

Alam niya. Alam niyang hindi ako ang tunay niyang bride.

Dahan-dahan siyang yumuko pa nang kaunti, at ang mabilis na sulyap ng kanyang madilim na mga mata sa ilalim ng veil ko ay nagpadala ng matinding kilabot sa buo kong pagkatao.

"

Hindi ka si Chloe," dagdag niya habang nananatiling seryoso ang mukha sa harap ng pari. "Sino ka?"